Hanumān-mantra-kathana: Mantra-bheda, Nyāsa, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथोच्यंते हनुमतो मंत्राः सर्वेष्टदायकाः । यान्समाराध्य विप्रेंद्र तत्तुल्याचरणा नराः ॥ १ ॥

సనత్కుమారుడు పలికెను—ఇప్పుడు హనుమంతుని మంత్రాలు చెప్పబడుచున్నవి; అవి సమస్త ఇష్టాలను ప్రసాదించునవి. ఓ విప్రేంద్రా! వీటిని సమ్యక్గా ఆరాధించినచో మనుష్యులు ఆయనతో సమానమైన ఆచరణను పొందుదురు॥ १ ॥

Verse 2

मनुः स्वरेंदुसंयुक्तं गगनं च भगान्विताः । हसफाग्निनिशाधीशाःद्वितीयं बीजमीरितम् ॥ २ ॥

‘మను’ను ‘స్వర’ మరియు ‘ఇందు’తో సంయుక్తం చేయుము; ‘గగన’ను ‘భగ’తో యుక్తం చేయుము; అలాగే ‘హ-స-ఫ’ను ‘అగ్ని’ మరియు ‘నిశాధీశ’ (చంద్రుడు)తో కలిపి—ఇదే రెండవ బీజమంత్రంగా ప్రకటించబడింది॥ २ ॥

Verse 3

स्वफाग्नयो भगेंद्वाढ्यास्तृतीयं बीजमीरितम् । वियद्भृग्वग्निमन्विंदुयुक्तं स्याञ्च चतुर्थकम् ॥ ३ ॥

‘స్వ’, ‘ఫా’, ‘అగ్ని’—ఇవన్నీ ‘భగ’ మరియు ‘ఇందు’ (చంద్రతత్త్వం)తో కూడినదే తృతీయ బీజమని ప్రకటించబడింది. అలాగే చతుర్థ బీజం ‘వియత్’ తరువాత ‘భృగు’ ‘అగ్ని’ వచ్చి బిందువుతో యుక్తమై ఉంటుందని చెప్పబడింది.

Verse 4

पंचमं भगचंद्राढ्यावियद्भृगुस्वकाग्नयः । मन्विंद्वाढ्यौ हसौ षष्टं ङेंतः स्याद्धनुमांस्ततः ॥ ४ ॥

పంచమ సమూహం—‘భగ’ ‘చంద్ర’యుక్తమై, తరువాత ‘వియత్’, ‘భృగు’, ‘స్వ’, ‘అగ్ని’। షష్ఠం—‘మన్విన్’, ‘ద్వాఢ్య’, ‘హసు’। ఆపై ‘ఙేమ్’తో ముగిసినది హనుమానుడని చెప్పబడింది.

Verse 5

हृदयांतो महामंत्रराजोऽयं द्वादशाक्षरः । रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगतीछंद ईरितम् ॥ ५ ॥

ఈ ‘మహామంత్రరాజ’ ‘హృదయ’ అనే పదంతో ముగియు ద్వాదశాక్షరి మంత్రం. దీనికి ఋషి రామచంద్రుడు, ఛందస్సు ‘జగతి’ అని ప్రకటించబడింది.

Verse 6

देवता हनुमान्बीजं षष्टं शक्तिर्द्वतीयकम् । षड्बीजैश्च षडंगानि शिरोभाले दृशोर्मुखे ॥ ६ ॥

దేవత హనుమాన్; షష్ఠం బీజం, ద్వితీయం శక్తి. ఆరు బీజాలతో ఆరు అంగన్యాసం—శిరస్సు, నుదురు, రెండు కళ్లపై మరియు ముఖంపై విన్యసించాలి.

Verse 7

गलबाहुद्वये चैव हृदि कुक्षौ च नाभितः । ध्वजे जानुद्वये पादद्वये वर्णान्क्रमान्न्यसेत् ॥ ७ ॥

గొంతులోను రెండు భుజాలపైను, హృదయంలో, కుక్షిలో, నాభిలో; ధ్వజస్థానంలో, రెండు మోకాళ్లపై, రెండు పాదాలపై—అక్షరాలను క్రమంగా న్యసించాలి.

Verse 8

षड्बीजानि पदद्वंद्वं मूर्ध्नि भाले मुखे हृदि । नाभावूर्वोर्जंघयोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् ॥ ८ ॥

ఆరు బీజమంత్రాలను జంటలుగా చేసి క్రమంగా శిరోమూధ్నిపై, లలాటంపై, ముఖంపై, హృదయంలో స్థాపించాలి; తరువాత నాభి, తొడలు, కాళ్ల మోకాళ్లక్రింద భాగం, చివరగా పాదాలపై క్రమంగా న్యాసం చేయాలి।

Verse 9

अंजनीगर्भसंभूतं ततो ध्यायेत्कपीश्वरम् । उद्यत्कोट्यर्कसंकाशं जगत्प्रक्षोभकारकम् ॥ ९ ॥

అనంతరం అంజనీగర్భసంభూతుడైన కపీశ్వరుడు హనుమంతుని ధ్యానించాలి—కోటిసూర్యోదయ కాంతితో ప్రకాశిస్తూ, లోకాలను కంపింపజేసే మహాశక్తిమంతుడు।

Verse 10

श्रीरामांघ्रिध्याननिष्टं सुग्रीवप्रमुखार्चितम् । वित्रासयंतं नादेन राक्षसान्मारुतिं भजेत् ॥ १० ॥

శ్రీరామ పాదధ్యానంలో స్థిరనిష్ఠుడై, సుగ్రీవాది వానరులు ఆరాధించినవాడై, తన ఘోషనాదంతో రాక్షసులను భయపెట్టే మారుతిని భజించాలి।

Verse 11

ध्यात्वैवं प्रजपेद्भानुसहस्रं विजितैंद्रियः । दशांशं जुहुयाद्बीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ ११ ॥

ఇలా ధ్యానించి, ఇంద్రియనిగ్రహంతో భానుసహస్రాన్ని జపించాలి. తరువాత జపసంఖ్యలో దశాంశమంతగా పాలు-పెరుగు-నెయ్యి కలిపిన బియ్యపు గింజలను అగ్నిలో హోమంగా అర్పించాలి।

Verse 12

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्त्तिं संकल्प्य मूलतः । आवाह्य तत्र संपूज्य पाद्यादिभिरुपायनैः ॥ १२ ॥

మునుపు చెప్పిన వైష్ణవ పీఠంపై మొదట నుంచే దేవమూర్తిని సంకల్పించి, అక్కడే భగవంతుని ఆవాహన చేసి, పాద్యాది ఉపచారాలతో సంపూర్ణంగా పూజించాలి।

Verse 13

केशरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेषु च ततोऽर्चयेत् । रामभक्तो महातेजाः कपिराजो महाबलः ॥ १३ ॥

పుష్పకేశరములపై దేవాంగపూజ చేసి, తదుపరి పత్రాలపై అర్చన చేయవలెను. ఆయన శ్రీరామభక్తుడు, మహాతేజస్సు గల వానరరాజు, మహాబలవంతుడు.

Verse 14

द्रोणाद्रिहारको मेरुपीठकार्चनकारकः । दक्षिणाशाभास्करश्च सर्वविघ्नविनाशकः ॥ १४ ॥

ఆయన ద్రోణాద్రి పర్వతాన్ని హరించినవాడు, మేరుపీఠమందు స్వర్ణార్చన కలిగించువాడు, దక్షిణ దిశలో ప్రకాశించే సూర్యసముడు, సమస్త విఘ్ననాశకుడు.

Verse 15

इत्थं सम्पूज्य नामानि दलाग्रेषु ततोऽर्चयेत् । सुग्रीवमंगद नीलं जांबवंतं नलं तथा ॥ १५ ॥

ఇలా పత్రాగ్రాలపై పవిత్ర నామములను సమ్యక్‌గా పూజించి, తరువాత సుగ్రీవుడు, అంగదుడు, నీలుడు, జాంబవంతుడు మరియు నలుడిని అర్చించవలెను.

Verse 16

सुषेणं द्विविदं मैंदं लोकपालस्ततोऽर्चयेत् । वज्राद्यानपि संपूज्य सिद्धश्चैवं मनुर्भवेत् ॥ १६ ॥

అనంతరం సుషేణుడు, ద్వివిదుడు, మైందుడు మరియు లోకపాలకులను అర్చించవలెను. వజ్రాది వారినీ సమ్యక్‌గా పూజించినచో, ఈ విధంగా సాధకుడు సిద్ధుడై మనుపదాన్ని పొందును.

Verse 17

मंत्रं नवशतं रात्रौ जपेद्दशदिनावधि । यो नरस्तस्य नश्यंति राजशत्रूत्थभीतयः ॥ १७ ॥

యే పురుషుడు పది రోజులపాటు రాత్రివేళ మంత్రాన్ని తొమ్మిది వందల సార్లు జపించునో, అతనికి రాజులూ శత్రువుల వల్ల కలిగే భయములు నశించును.

Verse 18

मातुलिंगाम्रकदलीफलैर्हुत्वा सहस्रकम् । द्वाविंशतिब्रह्मचारि विप्रान्संभोजयेच्छुचीन् ॥ १८ ॥

మాతులింగ, మామిడి, అరటి ఫలాలతో వెయ్యి ఆహుతులు సమర్పించి, అనంతరం శుచులైన బ్రహ్మచారి ఇరవై రెండు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టాలి।

Verse 19

एवंकृते भूतविषग्रहरोगाद्युपद्रवाः । नश्यंति तत्क्षणादेव विद्वेषिग्रहदानवाः ॥ १९ ॥

ఇలా నిర్వహించినప్పుడు భూతబాధ, విషం, గ్రహపీడ, రోగాలు మొదలైన ఉపద్రవాలు క్షణమాత్రంలోనే నశిస్తాయి; ద్వేషించే గ్రహాలు, దానవశక్తులు కూడా నశిస్తాయి।

Verse 20

अष्टोत्तरशतेनांबु मंत्रितं विषनाशनम् । भूतापस्मारकृत्योत्थज्वरे तन्मंत्रमंत्रितैः ॥ २० ॥

మంత్రాన్ని నూట ఎనిమిది సార్లు జపించి మంత్రితం చేసిన నీరు విషనాశకమవుతుంది; భూతబాధ, అపస్మారము లేదా కృత్య వల్ల కలిగిన జ్వరంలో కూడా అదే మంత్రితం చేసిన నీరే ఔషధమవుతుంది।

Verse 21

भस्मभिः सलिलैर्वापि ताडयेज्ज्वरिणं क्रुधा । त्रिदिनाज्ज्वरमुक्तोऽसौ सुखं च लभते नरः ॥ २१ ॥

భస్మంతో గానీ నీటితో గానీ కోపంతో జ్వరగ్రస్తుణ్ని తాడించాలి; మూడు రోజుల్లో ఆ మనిషి జ్వరముక్తుడై సుఖాన్ని పొందుతాడు।

Verse 22

औषधं वा जलं वापि भुक्त्वा तन्मंत्रमंत्रितम् । सर्वान्रोगान्पराभूय सुखी भवति तत्क्षणात् ॥ २२ ॥

ఆ మంత్రంతో మంత్రితం చేసిన ఔషధం గానీ నీరు గానీ సేవించగా, అన్ని రోగాలను జయించి క్షణమాత్రంలోనే సుఖవంతుడవుతాడు।

Verse 23

तज्जप्तभस्मलिप्तांगो भुक्त्वा तन्मंत्रितं पयः । योद्धुं गच्छेच्च यो मंत्री शस्त्रसंघैंर्न बाध्यते ॥ २३ ॥

ఆ జపంతో అభిమంత్రితమైన భస్మాన్ని దేహానికి పూసుకొని, అదే మంత్రంతో సంస్కృతమైన పాలను సేవించి యుద్ధానికి వెళ్లిన మంత్రసాధకుడు ఆయుధవర్షాలతో జయింపబడడు।

Verse 24

शस्क्षतं व्रणस्फोटो लूतास्फोटोऽपि भस्मना । त्रिर्जप्तेन च संस्पृष्टाः शुष्यंत्येव न संशयः ॥ २४ ॥

కత్తిరింపు, పుండులో ఫొట్లు, అలాగే సాలీడు కాటు వల్ల వచ్చిన వాపు కూడా—మూడుసార్లు జపించిన భస్మంతో తాకితే నిశ్చయంగా ఎండిపోతాయి; సందేహం లేదు।

Verse 25

जपेदर्कास्तमारभ्य यावदर्कोदयो भवेत् । मन्त्रं सप्तदिनं यावञ्चादाय भस्मकीलकौ ॥ २५ ॥

సూర్యాస్తమయం నుండి ప్రారంభించి సూర్యోదయం వరకు మంత్రాన్ని జపించాలి. అలాగే ఏడు రోజుల పాటు విధి భాగంగా భస్మం మరియు కೀಲకాన్ని స్వీకరించి ధారణ చేయాలి।

Verse 26

निखनेदभिमन्त्र्याशुशत्रूणां द्वार्यलक्षितः । विद्वेषं मिथ आपन्नाः पलायंतेऽरयोऽचिरात् ॥ २६ ॥

త్వరగా మంత్రంతో అభిమంత్రించి, ఎవరికీ తెలియకుండా శత్రువుల ద్వారంలో దాన్ని పాతిపెట్టాలి; అప్పుడు శత్రువులు పరస్పర ద్వేషంలో పడి త్వరలోనే పారిపోతారు।

Verse 27

भस्मांबु चंदनं मंत्री मंत्रेणानेन मंत्रितम् । भक्ष्यादियोजितं यस्मै ददाति स तु दासवत् ॥ २७ ॥

ఈ మంత్రంతో భస్మం, జలం, చందనం అభిమంత్రించి, భక్ష్యాదులతో కలిసి ఎవరికైనా ఇచ్చేవాడు మంత్రసాధకుడు దాసుడిలానే; నిజమైన మంత్రజ్ఞుడు కాదు।

Verse 28

क्रूराश्च जंतवोऽप्येवं भवंति वशवर्तिनः । गृहीत्वेशनदिस्कंस्थं करंजतरुमूलकम् ॥ २८ ॥

ఇదే విధంగా ఈశాన-చక్ర-న్యాసంలో స్థాపించిన కరంజ వృక్ష మూలాన్ని గ్రహిస్తే క్రూర జంతువులూ వశమై విధేయులవుతారు.

Verse 29

कृत्वा तेनांगुष्टमात्रां प्रतिमां च हनूमतः । कृत्वा प्राणप्रतिष्टां च सिंदूराद्यैः प्रपूज्य च ॥ २९ ॥

ఆ ద్రవ్యంతో హనుమంతుని అంగుళి-పరిమాణ ప్రతిమను చేసి, ప్రాణప్రతిష్ఠ నిర్వహించి, సిందూరం మొదలైన ఉపచారాలతో విధిగా పూజించాలి.

Verse 30

गृहस्याभिमुखी द्वारे निखनेन्मंत्रमुञ्चरन् । ग्रहाभिचाररोगाग्निविषचौरनृपोद्भवाः ॥ ३० ॥

ఇంటి ద్వారాన్ని ఎదురుగా చూసి మంత్రోచ్చారణ చేస్తూ దానిని పాతిపెట్టాలి. అప్పుడు గ్రహపీడ, అభిచారం, రోగం, అగ్ని, విషం, దొంగలు, రాజ్యాధికార కారణమైన కష్టాల నుండి రక్షణ కలుగుతుంది.

Verse 31

न जायंते गृहे तस्मिन् कदाचिदप्युपद्रवाः । तद्गृहं धनपुत्राद्यैरेधते प्रत्यहं चिरम् ॥ ३१ ॥

ఆ ఇంటిలో ఎప్పటికీ ఉపద్రవాలు పుట్టవు. ఆ గృహం ధనం, పుత్రులు మొదలైన శుభసంపదలతో నిత్యం దీర్ఘకాలం వర్ధిల్లుతుంది.

Verse 32

निशि यत्र वने भस्म मृत्स्नया वापि यत्नतः । शत्रोः प्रतिकृतिं कृत्वा हृदि नाम समालिखेत् ॥ ३२ ॥

రాత్రి అడవిలో భస్మం లేదా మట్టితో జాగ్రత్తగా శత్రువు ప్రతిరూపాన్ని చేసి, దాని హృదయస్థానంలో (శత్రువు) పేరును వ్రాయాలి.

Verse 33

कृत्वा प्राणप्रतिष्टांतं भिंद्याच्छस्त्रैर्मनुं जपन् । मंत्रांते प्रोञ्चरेच्छत्रोर्नाम छिंधि च भिंधि च ॥ ३३ ॥

ప్రాణప్రతిష్టతో కూడిన కర్మను పూర్తి చేసి, మంత్రాన్ని జపిస్తూ ఆయుధాలతో కొట్టాలి. మంత్రం చివరలో శత్రువు పేరును బిగ్గరగా ఉచ్చరిస్తూ 'ఛింది' (నరుకు) మరియు 'భింది' (చీల్చు) అని పలకాలి.

Verse 34

मारयेति च तस्यांते दंतैरोष्टं निपूड्य च । पाण्योस्तले प्रपीड्याथ त्यक्त्वा तं स्वगृहं व्रजेत् ॥ ३४ ॥

మరియు చివరగా 'మారయ' (చంపుతాను) అని పలికి, దంతాలతో పెదవిని నొక్కి, అరచేతులను రుద్ది, ఆ ప్రదేశాన్ని విడిచిపెట్టి తన ఇంటికి వెళ్ళాలి.

Verse 35

कुर्वन्सप्तदिनं चैवं हन्याच्छत्रुं न संशयः । राजिकालवणैर्मुक्तचिकुरः पितृकानने ॥ ३५ ॥

ఏడు రోజుల పాటు ఈ విధంగా చేస్తే శత్రువు నాశనమవుతాడు, ఇందులో సందేహం లేదు. జుట్టు విరబోసుకుని, ఆవాలు మరియు ఉప్పుతో పితృవనంలో (స్మశానంలో) ఈ క్రియ చేయాలి.

Verse 36

धत्तूरफलपुष्पैश्च नखरोमविषैरपि । द्विक कौशिकगृध्राणां पक्षैः श्लेष्मांतकाक्षजैः ॥ ३६ ॥

ఉమ్మెత్త పండ్లు మరియు పువ్వులతో, గోర్లు, వెంట్రుకలు మరియు విషంతో, గుడ్లగూబ మరియు రాబందు రెక్కలతో, మరియు బంకనక్కెర (శ్లేష్మాంతక) రసంతో హోమం చేయాలి.

Verse 37

समिद्धिस्त्रिशतं यामयदिङ्मुखो जुहुयान्निशि । एवं सप्तदिनं कुर्वन्मारयेदुद्धतं रिपुन् ॥ ३७ ॥

దక్షిణ దిశగా ముఖం పెట్టి రాత్రిపూట మూడు వందల సమిధలతో హోమం చేయాలి. ఏడు రోజుల పాటు ఈ విధంగా చేస్తే గర్విష్ఠి అయిన శత్రువు నాశనమవుతాడు.

Verse 38

वित्रासस्त्रिदिनं रात्रौ श्मशाने षट्शतं जपेत् । ततो वेताल उत्थाय वदेद्भावि शुभाशुभम् ॥ ३८ ॥

శ్మశానంలో రాత్రివేళ ‘విత్రాస’ మంత్రాన్ని మూడు రాత్రులు ఆరు వందల సార్లు జపించాలి. అప్పుడు వేతాళుడు లేచి రాబోయే శుభాశుభాలను చెప్పును.

Verse 39

किंकरीभूय वर्त्तेत कुरुते साधकोदितम् । भास्मांबुमंत्रितं रात्रौ सहस्रावृत्तिकं पुनः ॥ ३९ ॥

దాసభావంతో ప్రవర్తించి, సాధకునికి చెప్పిన విధానాన్ని ఆచరించాలి. మళ్లీ రాత్రివేళ భస్మం మరియు నీటిని మంత్రంతో అభిమంత్రించి, వెయ్యిసార్లు జపించాలి.

Verse 40

दिनत्रयं च तत्पश्चात्प्रक्षिपेत्प्रतिमासु च । यासु कासु च स्थूलासु लघुष्वपि विशेषतः ॥ ४० ॥

ఆ తరువాత మూడు రోజులకే, ప్రతిమలలోనూ దానిని ప్రవేశపెట్టాలి—ఏ పెద్ద ప్రతిమలలోనైనా, ప్రత్యేకంగా చిన్న ప్రతిమలలో కూడా.

Verse 41

मंत्रप्रभावाञ्चलनं भवत्येव न संशयः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां कुजे वा रविवासरे ॥ ४१ ॥

మంత్రప్రభావం నిశ్చయంగా చలించీ కార్యరూపంలోకి వస్తుంది; సందేహం లేదు—ప్రత్యేకంగా అష్టమి, చతుర్దశి, మంగళవారం లేదా ఆదివారం నాడు.

Verse 42

हनुमत्प्रतिमां पट्टे माषैः स्नेहपरिप्लुतैः । कुर्याद्रम्यां विशुद्धात्मा सर्वलक्षणलक्षिताम् ॥ ४२ ॥

శుద్ధచిత్తంతో వస్త్రంపై హనుమంతుని అందమైన ప్రతిమను చేయాలి—నెయ్యి/నూనెతో తడిపిన మాష (మినపప్పు)తో, అన్ని శుభలక్షణాలతో సముపేతంగా.

Verse 43

तैलदीपं वामभागे घृतदीपं तु दक्षिणे । संस्थाप्यावाहयेत्पश्चान्मूलमंत्रेण मंत्रवित् ॥ ४३ ॥

ఎడమ భాగంలో నూనె దీపాన్ని, కుడి భాగంలో నెయ్యి దీపాన్ని స్థాపించి, అనంతరం మంత్రవేత్త మూలమంత్రంతో ఆవాహన చేయాలి।

Verse 44

प्राणप्रतिष्टां कृत्वा च पाद्यादीनि समर्पयेत् । रक्तचंदनपुष्पैश्च सिंदूराद्यैः समर्चयेत् ॥ ४४ ॥

ప్రాణప్రతిష్ఠ చేసి పాద్యాది ఉపచారాలను సమర్పించాలి; రక్తచందనం, పుష్పాలు, సిందూరాది ద్రవ్యాలతో సమర్చన చేయాలి।

Verse 45

धूपं दीपं प्रदायाथ नैवेद्यं च समर्पयेत् । अपूपमोदनं शाकमोदकान्वटकादिकम् ॥ ४५ ॥

ధూపం, దీపం సమర్పించిన తరువాత నైవేద్యం అర్పించాలి—అపూపం, మోదనం (వండిన అన్నం), శాకం, మోదకాలు, వటకాదులు।

Verse 46

साज्यं च तत्समर्प्याथ मूलमंत्रेण मंत्रवित् । अखंडितान्यहिलतादलानि सप्तविंशतिम् ॥ ४६ ॥

తర్వాత దానిని నెయ్యితో కూడి మూలమంత్రంతో సమర్పించాలి; అలాగే అహిలతా మొక్క యొక్క విరగని ఇరవైఏడు ఆకులను కూడా అర్పించాలి।

Verse 47

त्रिधा कृत्वा सपूगानि मूलेनैव समर्पयेत् । एवं संपूज्य मंत्रज्ञो जपेद्दशशंत मनुम् ॥ ४७ ॥

వక్కలను మూడు భాగాలుగా చేసి అదే మూలంలో సమర్పించాలి; ఈ విధంగా పూజను సంపూర్ణం చేసి మంత్రవేత్త ఆ మంత్రాన్ని వెయ్యిసార్లు జపించాలి।

Verse 48

कर्पूरारार्तिकं कृत्वा स्तुत्वा च बहुधा सुधीः । निजेप्सितं निवेद्याथ विधिवद्विसृजेत्ततः ॥ ४८ ॥

కర్పూర ఆరతిని చేసి, అనేక విధాలుగా స్తుతించి, జ్ఞాని భక్తుడు తన అభీష్టాన్ని నివేదించాలి; అనంతరం శాస్త్రవిధి ప్రకారం కర్మను సమాప్తి చేయాలి।

Verse 49

नैवेद्यान्नेन संभोज्य ब्राह्मणान्सप्तसंख्यया । निवेदितानि पर्णानि तेभ्यो दद्याद्विभज्य च ॥ ४९ ॥

నైవేద్య అన్నంతో ఏడు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి, అర్పణలో ఉపయోగించిన ఆకులను కూడా సరిగా విభజించి వారికి ఇవ్వాలి।

Verse 50

दक्षिणां च यथा शक्ति दत्त्वा तान् विसृजेत्सुधीः । तत इष्टगणैः सार्द्धं स्वयं भुंजीत वाग्यतः ॥ ५० ॥

శక్తి మేరకు దక్షిణ ఇచ్చి, జ్ఞాని వారిని గౌరవంతో వీడ్కోలు పలకాలి; తరువాత తన ఇష్టసఖులతో కలిసి తానే భోజనం చేసి, వాక్సంయమం పాటించాలి।

Verse 51

तद्दिने भूमिशय्यां च ब्रह्मचर्य्यं समाचरेत् । एवं यः कुरुते मर्त्यः सोऽचिरादेव निश्चितम् ॥ ५१ ॥

ఆ రోజున నేలపై శయనించి, బ్రహ్మచర్యాన్ని ఆచరించాలి. ఈ విధంగా చేసే మానవుడు నిశ్చయంగా త్వరలోనే అభీష్ట ఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 52

प्राप्नुयात्सकलान्कामान्कपीशस्य प्रसादतः । हनुमत्प्रतिमां भूमौ विलिखेत्तत्पुरो मनुम् ॥ ५२ ॥

కపీశుడు (హనుమాన్) అనుగ్రహంతో సమస్త కోరికలు సిద్ధిస్తాయి. నేలపై హనుమాన్ ప్రతిమను గీయించి, దాని ముందర మంత్రాన్ని లిఖించాలి।

Verse 53

साध्यनाम द्वितीयांतं विमोचय विमोचय । तत्पूर्वं मार्जयेद्वामपाणिनाथ पुनर्लिखेत् । एवमष्टोत्तरशतं लिखित्वा मार्जयेत्पुनः ॥ ५३ ॥

సాధ్యుని పేరును ద్వితీయ విభక్తిలో వ్రాసి, దాని తరువాత “విమోచయ, విమోచయ” అని వ్రాయాలి. ఆపై ఎడమ చేతితో తుడిచి మళ్లీ వ్రాయాలి. ఈ విధంగా 108 సార్లు వ్రాసి చివరికి మరల తుడవాలి.

Verse 54

एवं कृते महाकारागृहाच्छीघ्रं विमुच्यते । एवमन्यानि कर्माणि कुर्य्यांत्पल्लवमुल्लिखन् ॥ ५४ ॥

ఇలా చేసినప్పుడు మహా కారాగారం వంటి బంధనమునుండి త్వరగా విముక్తి కలుగుతుంది. ఇదే విధంగా పల్లవం (మొలక)ను లిఖిస్తూ ఇతర కర్మల్నీ చేయాలి.

Verse 55

सर्षपैर्वश्यकृद्धोमो विद्वेषे हयमारजैः । कुंकुमैरिध्मकाष्ठैर्वा मरीचैर्जीरकैरपि ॥ ५५ ॥

ఆవాలు తో చేసిన హోమం వశ్యకర్మను కలిగిస్తుంది. విద్వేషార్థం హయమారజతో (హోమం) చేయాలి. అలాగే కుంకుమ, సమిధాకాష్ఠాలు, మరియు మిరియాలు–జీలకర్రలతో కూడా (హోమం) చేయవచ్చు.

Verse 56

ज्वरे दूर्वागुडूचीभिर्दध्ना क्षीरेण वा घृतैः । शूले करंजवातारिसमिद्भिस्तैललोलितैः ॥ ५६ ॥

జ్వరంలో దూర్వా, గుడూచి తో పాటు పెరుగు లేదా పాలు లేదా నెయ్యితో (ప్రయోగం/ఔషధం) చేయాలి. శూలం (కడుపునొప్పి)లో కరంజ, వాతారి సమిధలను నూనెలో బాగా నానబెట్టి/కలిపి ఉపయోగించాలి.

Verse 57

तैलाक्ताभिश्च निर्गुंडीसमिद्भिर्वा प्रयत्नतः । सौभाग्ये चंदनैश्चेंद्रलोचनैर्वा लवंगकैः ॥ ५७ ॥

ప్రయత్నంతో నూనె పూసిన నిర్గుండీ సమిధలతో కూడా (కర్మ) చేయాలి. సౌభాగ్యార్థం చందనం, లేదా ఇంద్రలోచనం, లేదా లవంగాలతో (ప్రయోగం) చేయాలి.

Verse 58

सुगंधपुष्पैर्वस्त्राप्त्यै तत्तद्धान्यैस्तदाप्तये । रिपुपादरजोभिश्च राजीलवणमिश्रितैः ॥ ५८ ॥

సుగంధ పుష్పాలతో వస్త్రలాభం కలుగుతుంది; ప్రత్యేక ధాన్యాలతో తత్ఫలమే లభిస్తుంది. శత్రువు పాదరజాన్ని రాజీ (నల్ల ఆవాలు) మరియు ఉప్పుతో కలిపి ప్రయోగిస్తే ఆ శత్రుపై కోరిన కార్యం సిద్ధిస్తుంది.

Verse 59

होमयेत्सप्तरात्रं च रिपुर्याति यमालयम् । धान्यैः संप्राप्यते धान्यमन्नैरन्नसमुच्छ्रयः ॥ ५९ ॥

ఏడు రాత్రులు హోమం చేస్తే శత్రువు యమాలయానికి వెళ్తాడు. ధాన్యాలను ఆహుతి ఇస్తే ధాన్యమే లభిస్తుంది; అన్నాన్ని ఆహుతి ఇస్తే అన్నసమృద్ధి కలుగుతుంది.

Verse 60

तिलाज्यक्षीरमधुभिर्महिषीगोसमृद्धये । किं बहूक्तैर्विषे व्याधौ शांतौ मोहे च मारणे ॥ ६० ॥

నువ్వులు, నెయ్యి, పాలు, తేనెతో గేదెలు మరియు ఆవుల సమృద్ధి కలుగుతుంది. ఇంకా ఎక్కువగా చెప్పాల్సినదేముంది? విషంలో, వ్యాధిలో, శాంతికర్మలో, మోహనంలో, మారణకర్మలో కూడా ఇవే ప్రయోగాలు వాడబడతాయి.

Verse 61

विवादे स्तंभने द्यूते भूतभीतौ च संकटे । वश्ये युद्धे क्षते दिव्ये बंधमोक्षे महावने ॥ ६१ ॥

వివాదంలో, స్థంభనకర్మలో, ద్యూతంలో (జూదంలో), భూతభయములో మరియు సంకటంలో; వశీకరణంలో, యుద్ధంలో, గాయపడినప్పుడు, దివ్యపరీక్షలో, బంధమోక్షంలో, మహావనంలో—ఈ సందర్భాలన్నింటిలో ఈ ప్రయోగం వినియోగించాలి.

Verse 62

साधितोऽयं नृणां दद्यान्मंत्रः श्रेयः सुनिश्चितम् । वक्ष्येऽथ हनुमद्यंत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥ ६२ ॥

ఈ మంత్రం విధివిధానంగా సిద్ధించిన తరువాత ప్రజలకు దానిని ప్రసాదించాలి; ఇది నిశ్చయంగా శ్రేయస్సును ఇస్తుంది. ఇక నేను హనుమద్-యంత్రాన్ని వివరిస్తాను; అది సర్వసిద్ధులను ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 63

लांगूलाकारसंयुक्तं वलयत्रितयं लिखेत् । साध्यनाम लिखेन्मध्ये पाशिबीज प्रवेष्टितम् ॥ ६३ ॥

తోకవలె పొడిగింపు కలిగిన మూడు వలయాలను గీయవలెను. మధ్యలో సాధ్యుని/లక్ష్యుని నామం వ్రాసి, దానిని పాశీ-బీజంతో ఆవరించవలెను॥

Verse 64

उपर्यष्टच्छदं कृत्वा पत्रेषु कवचं लिखेत् । तद्बहिर्दंहमालिख्य तद्बहिश्चतुरस्रकम् ॥ ६४ ॥

పైభాగంలో ఎనిమిది పొరల కవచంలా కప్పి, పత్రాలపై ‘కవచం’ వ్రాయవలెను. దాని వెలుపల ఒక వలయం, మరల దాని వెలుపల ఒక చతురస్రం గీయవలెను॥

Verse 65

चतुरसस्रस्य रेखाग्रे त्रिशूलानि समालिखेत् । सौं बीजं भूपुरस्याष्टवज्रेषु विलिखेत्ततः ॥ ६५ ॥

చతురస్ర సరిహద్దు రేఖల అగ్రభాగాలలో త్రిశూలాలను గీయవలెను. అనంతరం భూపురంలోని ఎనిమిది వజ్రాకార ప్రక్షేపాలపై ‘సౌం’ బీజాన్ని లిఖించవలెను॥

Verse 66

कोणेष्वकुंशमालिख्य मालामंत्रेण वेष्टयेत् । तत्सर्वं वेष्टयेद्यंत्रवलयत्रितयेन च ॥ ६६ ॥

కోణాలలో హుక్ లేని అంకుశ చిహ్నాన్ని గీయించి, మాలా-మంత్రంతో దానిని వేష్టించవలెను. తరువాత సమస్తాన్ని యంత్రంలోని మూడు వలయాలతో మరల చుట్టవలెను॥

Verse 67

शिलायां फलके वस्त्रे ताम्रपत्रेऽथ कुड्यके । ताडपत्रेऽथ भूर्जे वा रोचनानाभिकुंकुभैः ॥ ६७ ॥

శిలపై, పలకపై, వస్త్రంపై, తామ్రపత్రంపై లేదా గోడపై; అలాగే తాళపత్రం గానీ భూర్జపత్రం గానీ—రోచనా, కస్తూరి, కుంకుమలతో లిఖించవలెను॥

Verse 68

यंत्रमेतत्समालिख्य निराहारो जितेंद्रियः । कपेः प्राणान्प्रतिष्टाप्य पूजयेत्तद्यथाविधि ॥ ६८ ॥

ఈ పవిత్ర యంత్రాన్ని జాగ్రత్తగా చిత్రించి, ఉపవాసంతో ఇంద్రియనిగ్రహం కలిగి, కపి (హనుమంతుడు) యొక్క ప్రాణప్రతిష్ఠ చేసి విధివిధానంగా పూజించాలి।

Verse 69

अशेषदुःखशान्त्यर्थः यंत्रं संधारयेद् बुधः । मारीज्वराभिचारादिसर्वोपद्रवनाशनम् ॥ ६९ ॥

సర్వ దుఃఖశాంతి కోసం జ్ఞాని ఈ యంత్రాన్ని ధరించాలి/సంరక్షించాలి; ఇది మారీ-జ్వరము, అభిచారము మొదలైన అన్ని ఉపద్రవాలను నశింపజేస్తుంది।

Verse 70

योषितामपि बालानां धृतं जनमनोहरम् । भूतकृत्यापिशाचानां दर्शनादेव नाशनम् ॥ ७० ॥

స్త్రీలు మరియు పిల్లలు కూడా దీనిని ధరించవచ్చు; ఇది జనుల మనసును ఆకర్షిస్తుంది. దీని దర్శనమాత్రంతోనే భూతాలు, కృత్యలు, పిశాచాలు నశిస్తాయి।

Verse 71

मालामंत्रमथो वक्ष्ये तारो वाग्विष्णुगेहिनी । दीर्घत्रयान्विता माया प्रागुक्तं कूटपञ्चकम् ॥ ७१ ॥

ఇప్పుడు మాలా-మంత్రాన్ని వివరిస్తాను—ముందు ‘తార’ అక్షరం, తరువాత ‘వాక్’, తరువాత ‘విష్ణు-గేహిని’ పదం; ఆపై మూడు దీర్ఘస్వరాలతో కూడిన ‘మాయా’—ఇదే ముందుగా చెప్పిన కూట-పంచకం।

Verse 72

ध्रुवो हृद्धनुमान्ङेंतोऽथ प्रकटपराक्रमः । आक्रांतदिग्मंडलांते यशोवितानसंवदेत् ॥ ७२ ॥

అప్పుడు ధ్రువుడు—హృదయంలో స్థిరుడు, ధనుస్సు ధరించి, పరాక్రమం స్పష్టంగా వెలుగొందగా—దిక్కుల సరిహద్దుల వరకు వ్యాపించి తన యశస్సు విస్తారాన్ని సర్వత్రా ప్రతిధ్వనింపజేస్తాడు।

Verse 73

धवलीकृतवर्णांते जगत्त्रितयवज्र च । देहज्वलदग्निसूर्य कोट्यंते च समप्रभ ॥ ७३ ॥

వర్ణాంతంలో సమస్తం ధవళమైపోయే చోట, త్రిజగత్తు వజ్రాఘాతంతో ఛిన్నభిన్నమైనట్లు కనిపించే చోట—అక్కడ ఆ జ్యోతి దేహాంతరంలో జ్వలించే అగ్నివలె, సూర్యునివలె, కోటి సూర్యుల సమప్రభలా సమంగా ప్రకాశిస్తుంది।

Verse 74

तनूरुहपदांते तु रुद्रावतार संवदेत् । लंकापुरी ततः पश्चाद्दहनोदधिलंघन ॥ ७४ ॥

‘తనూరుహపద’ చివర రుద్రావతార సంబంధమైన సంభాషణను వర్ణించాలి. ఆపై లంకాపురి, తరువాత లంకాదహనం, తదనంతరం సముద్రలంఘనాన్ని చెప్పాలి।

Verse 75

दशग्रीवशिरः पश्चात्कृतांतकपदं वदेत् । सीतांते श्वसनपदं वाय्वंते सुतमीरयेत् ॥ ७५ ॥

‘దశగ్రీవశిరః’ అన్న తరువాత ‘కృతాంతక’ పదాన్ని పలకాలి. ‘సీతా’ చివర ‘శ్వసన’ పదం, ‘వాయు’ చివర ‘సుత’ శబ్దాన్ని ఉచ్చరించాలి।

Verse 76

अंजनागर्भसंभूतः श्रीरामलक्ष्मणान्वितः । नंदंति कर वर्णांते सैन्यप्राकार ईरयेत् ॥ ७६ ॥

అంజనాగర్భసంభూతుడు, శ్రీరామలక్ష్మణులతో కూడినవాడు—ఇదిని ‘సైన్యప్రాకారము’ (సేనకు రక్షణ గోడ) అని ఉచ్చరించాలి; కార్యాంతంలో ఇది ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది।

Verse 77

सुग्रीवसख्यकादूर्णाद्रणवालिनिवर्हण । कारणद्रोणशब्दांते पर्वतोत्पाटनेति च ॥ ७७ ॥

సుగ్రీవునితో సఖ్యత చేసిన కారణంగా; సూత్రంలా విస్తరించిన కారణంగా; యుద్ధంలో వాలిని నిర్మూలించిన కారణంగా; కారణస్వరూపుడైన కారణంగా; ‘ద్రోణ’ శబ్ద సంబంధం వల్ల; మరియు పర్వతాన్ని ఉప్పొంగించి పెకలించిన కారణంగా—ఇలా అతని నానా నామాలకు కారణాలు స్మరించబడినవి।

Verse 78

अशोकवनवीथ्यंते दारुणाक्षकुमारक । छेदनांते वनरक्षाकरांते तु समूह च ॥ ७८ ॥

హే దారుణాక్ష-కుమారకా! అశోకవన వీధి చివర ఒక విశాలమైన ఖాళీ స్థలం ఉంది; అలాగే కట్టెలు కోసే ప్రదేశం చివర అరణ్యరక్షకుల సమూహస్థానం కూడా ఉంది.

Verse 79

विभञ्जनांते ब्रह्मास्त्रब्रह्मशक्ति ग्रसेति च । लक्ष्मणांते शक्तिभेदनिवारणपदं वदेत् ॥ ७९ ॥

‘విభంజనా’ మంత్రాంతంలో—“బ్రహ్మాస్త్రం, బ్రహ్మశక్తి గ్రసింపబడుగాక” అని పలకాలి. ‘లక్ష్మణా’ మంత్రాంతంలో శక్తి-భేదనను నివారించే ప్రతిమంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 80

विशल्योषधिशब्दांते समानयन संपठेत् । बालोदित ततो भानुमंडलग्रसनेति च ॥ ८० ॥

‘విశల్యా’ మరియు ‘ఔషధి’ అనే పదాలు జోడించి ‘సమానయన’తో ప్రారంభమయ్యే మంత్రాన్ని జపించాలి. తరువాత సూర్యోదయ వేళ ‘భానుమండలగ్రసన’ అనే మంత్రాన్ని కూడా జపించాలి.

Verse 81

मेघनादहोमपदाद्विध्वंसनपदं वदेत् । इंद्रजिदूधकारांते णसीतासक्षकेति च ॥ ८१ ॥

‘మేఘనాద-హోమ’ అనే మంత్రఖండం నుండి ‘విధ్వంసన’ పదాన్ని ఉచ్చరించాలి; అలాగే ‘ఇంద్రజిత్’ ఖండంలో ఊధకారాంతంలో ‘ణ-సీతా-సక్షకే’ అని కూడా జపించాలి.

Verse 82

राक्षसीसंघशब्दांते विदारणपदं वदेत् । कुंभकर्णादिसंकीर्त्यवधांते च परायण ॥ ८२ ॥

‘రాక్షసీ-సంఘ’ అనే పదాంతంలో ‘విదారణ’ పదాన్ని పలకాలి. కుంభకర్ణాది పేర్లు సంకీర్తించి, వధాంతంలో పరాయణంగా సమాప్తి పాఠం చేయాలి.

Verse 83

श्रीरामभक्तिवर्णांते तत्परेति समुद्र च । व्योमद्रुमलंघनेति महासामर्थ्य संवदेत् ॥ ८३ ॥

శ్రీరామభక్తి వర్ణనాంతంలో—“అతడు సంపూర్ణంగా రామపరాయణుడు” అని ప్రకటించాలి; సముద్రతరణం, ఆకాశమంత ఎత్తైన వృక్షాల లంఘనం చెప్పి అతని మహా-అద్వితీయ సామర్థ్యాన్ని కీర్తించాలి।

Verse 84

महातेजःपुंजशब्दाद्विराजमानवोञ्चरेत् । स्वामिवचनसंपादितार्जुनांते च संयुग ॥ ८४ ॥

మహాతేజస్సు పుంజ ధ్వనితో ప్రకాశిస్తూ ఉఞ్ఛవృత్తిని ఆచరించాలి; స్వామి ఆజ్ఞను నెరవేర్చి అర్జునునివలె అంతమవరకు సంగ్రామంలో నిలవాలి।

Verse 85

सहायांते कुमारेति ब्रह्मचारिन्पदंवदेत् । गंभीरशब्दोदयांते दक्षिणापथ संवदेत् । मार्त्ताण्डमेरु शब्दांते वदेत्पर्वतपीटिका ॥ ८५ ॥

“సహాయా”తో ముగిసే పదాంతంలో “కుమార” అని పలకాలి; “బ్రహ్మచారిన్”తో ముగిసితే “పద” అని చెప్పాలి. “గంభీర” పదోదయాంతంలో “దక్షిణాపథ” అని, అలాగే “మార్త్తాండ” మరియు “మేరు” పదాంతంలో “పర్వత-పీಠికా” అని ఉచ్చరించాలి।

Verse 86

अर्चनांते तु सकलमंत्रांते मपदं वदेत् । आचार्यमम शब्दांते सर्वग्रहविनाशन ॥ ८६ ॥

అర్చనాంతంలో, ప్రతి సంపూర్ణ మంత్రాంతంలో “మ” అక్షరాన్ని పలకాలి. “ఆచార్య” పదాంతంలో “మమ”ను జోడించాలి—ఇది సమస్త గ్రహదోష వినాశకమని చెప్పబడింది।

Verse 87

सर्वज्वरोञ्चाटनांते सर्वविषविनाशन । सर्वापत्तिनिवारण सर्वदुष्टनिबर्हण ॥ ८७ ॥

హే (దేవత/మంత్ర)! నీవు సమస్త జ్వరాలను తరిమివేసే పరమౌషధివి; నీవు అన్ని విషాలను నశింపజేస్తావు; నీవు ప్రతి ఆపత్తును నివారిస్తావు; మరియు సమస్త దుష్టశక్తులను పూర్తిగా అణచివేస్తావు।

Verse 88

सर्वव्याध्यादि सम्प्रोच्य भयांते च निवारण ॥ ८८ ॥

సర్వవ్యాధుల మొదలైన వాటికి విధివిధానంగా ఉపాయాలు చెప్పి, చివరలో భయాన్ని నివారించే పరిహారమును కూడా ప్రకటించును।

Verse 89

सर्वशत्रुच्छेदनेति ततो मम परस्य च ॥ ८९ ॥

అందువల్ల (ఈ నామం/మంత్రం) ‘సర్వశత్రుచ్ఛేదన’ అని పిలువబడును; అది నాకు కూడా, ఇతరునికీ సమానంగా ఫలమిచ్చును।

Verse 90

ततस्त्रिभुवनांते तु पुंस्त्रीनपुंसकात्मकम् । सर्वजीवपदांते तु जातं वशययुग्मकम् ॥ ९० ॥

తరువాత ‘త్రిభువన’ పదాంతంలో రూపం పుంలింగ, స్త్రీలింగ, నపుంసకలింగముగా అవుతుంది; ‘సర్వజీవ’ పదాంతంలో ‘వశయ’ అనే యుగ్మధ్వని జన్మిస్తుంది।

Verse 91

ममाज्ञाकारकं पश्चात्संपादय युगं पुनः । ततो नानानामधेयान्सर्वान् राज्ञः स संपठेत् ॥ ९१ ॥

ఆపై నా ఆజ్ఞ ప్రకారం యుగవిభాగాన్ని మళ్లీ సరిగా స్థాపించాలి; తరువాత రాజుల వివిధ నామోపాధులను శుద్ధంగా పఠించాలి।

Verse 92

परिवारान्ममेत्यंते सेवकान् कुरु युग्मकम् । सर्वशस्त्रवीत्यंते षाणि विध्वंसय द्वयम् ॥ ९२ ॥

చివరగా ‘మమ’తో కుటుంబాన్ని సూచించి సేవకుల యుగ్మాన్ని ఏర్పరచు; మరియు ‘సర్వశస్త్రవీతి’ పదాంతంలో ‘షాణి’ అని పలికి ఆ రెండింటిని విధ్వంసించు—ఇలా ఆరు విధానం పూర్తవుతుంది।

Verse 93

लज्जादीर्घत्रयोपेता होत्रयं चैहि युग्मकम् । विलोमं पंचकूटानि सर्वशत्रून्हनद्वयम् ॥ ९३ ॥

“లజ్జా”తో ప్రారంభమయ్యే అక్షరాలను మూడు దీర్ఘ స్వరాలతో కలిపి, తరువాత “హోత్రయం” అనే త్రయం మరియు “చైహి” అనే యుగ్మాన్ని గ్రహించాలి. ఆపై విలోమక్రమంలో ఐదు కూటాలను నిర్మించి, సమస్త శత్రువులను హరించేదని చెప్పబడే “హన” ద్వయాన్ని జోడించాలి॥९३॥

Verse 94

परबलानि परांते सैन्यानि क्षोभयद्वयम् ॥ ९४ ॥

శత్రు పక్షపు అంచున ఉన్న ప్రత్యర్థి సేనలను “క్షోభయ” ద్వయంతో కదిలించి కలవరపెట్టెను॥९४॥

Verse 95

मम सर्वं कार्यजातं साधयेति द्वयं ततः ॥ ९५ ॥

ఆపై “మమ సర్వం కార్యజాతం సాధయ” అనే ద్వయ వాక్యాన్ని ప్రయోగించాలి॥९५॥

Verse 96

सर्वदुष्टदुर्जनांते मुखानि कीलयद्वयम् । धेत्रयं वर्मत्रितयं फट्त्रयं हांत्रयं ततः ॥ ९६ ॥

సర్వ దుష్ట దుర్జనులను వశపరచుటకు చివరగా వారి ముఖాలను “కీలయ” ద్వయంతో మూసివేయాలి. తరువాత “ధే” త్రయం, “వర్మ” త్రితయం, “ఫట్” త్రయం, ఆపై “హాం” త్రయం జోడించాలి॥९६॥

Verse 97

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं मालासंज्ञोऽखिलेष्टदः ॥ ९७ ॥

“వహ్నిప్రియా” అనే పదంతో ముగియు ఈ మంత్రం “మాలా” అని ప్రసిద్ధి; ఇది సమస్త ఇష్టఫలాలను ప్రసాదించును॥९७॥

Verse 98

वस्वष्टबाणवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टसाधकः ॥ ९८ ॥

ఈ అష్టవర్ణ మంత్రం సర్వ ఇష్టసాధకము; కోరిన ఫలములన్నీ సిద్ధింపజేయును।

Verse 99

महाभये महोत्पाते स्मृतोऽयं दुःखनाशनः । द्वादशार्णस्य षट्कूटं त्यक्त्वा बीजं तथादिमम् ॥ ९९ ॥

మహాభయములోను మహోత్పాతములోను ఈ మంత్రస్మరణం దుఃఖనాశకము. ద్వాదశాక్షరీలోని షట్కూటాన్ని విడిచి, ఆదిబీజమును కూడ విడువవలెను।

Verse 100

पंचकूटात्मको मंत्रः सर्वकामप्रदायकः । रामचंद्रो मुनिश्चास्य गायत्री छंद ईरितम् ॥ १०० ॥

ఈ మంత్రం పంచకూటాత్మకము, సర్వకామప్రదాయకమని చెప్పబడింది. దీని ఋషి రామచంద్రుడు; ఛందస్సు గాయత్రీ అని ప్రకటించబడింది।

Verse 101

हनुमान्देवता प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये । पंचबीजैः समस्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १०१ ॥

హనుమానుడు దేవతగా ప్రకటించబడెను; దీని వినియోగం అఖిలప్రాప్తికై. పంచబీజముల సమస్తంతో షడంగకర్మలను విధిగా ఆచరించవలెను।

Verse 102

रामदूतो लक्ष्मणांते प्राणदाताञ्जनीसुतः । सीताशोकविनाशोऽयं लंकाप्रासादभंजनः ॥ १०२ ॥

ఆయన రామదూత; లక్ష్మణుని అంతసమయంలో ప్రాణదాత; అంజనీసుతుడు. ఇతడు సీతాశోకవినాశకుడు, లంకాప్రాసాదభంజకుడు।

Verse 103

हनुमदाद्याः पंचैते बीजाद्या ङेयुताः पुनः । षडंगमनवो ह्येते ध्यानपूजादि पूर्ववत् ॥ १०३ ॥

‘హనుమత్’ మొదలైన ఈ ఐదు మంత్రాలు మళ్లీ బీజాక్షరాదులతో సంయుక్తమని తెలుసుకోవాలి. ఇవే షడంగ మంత్రాలు; ధ్యాన-పూజాదులు పూర్వవిధంగానే చేయవలెను.

Verse 104

प्रणवो वाग्भवं पद्मा माया दीर्घत्रयान्विता । पंचकूटानि मंत्रोऽयं रुद्रार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ १०४ ॥

ప్రణవం (ఓం), వాగ్భవ బీజం, పద్మా బీజం, మాయా బీజం—ఇవి మూడు దీర్ఘస్వరాలతో యుక్తమై పంచకూటాలుగా నిలుస్తాయి. రుద్రార్ణమయమైన ఈ మంత్రం సర్వసిద్ధులను ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 105

ध्यानपूजादिकं सर्वमस्यापि पूर्ववन्मतम् । अयमाराधितो मंत्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०५ ॥

ఈ మంత్రానికీ ధ్యాన-పూజాదులన్నీ పూర్వవిధంగానే గ్రహించాలి. సమ్యక్ ఆరాధించబడినప్పుడు ఈ మంత్రం సమస్త అభీష్టాలను ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 106

नमो भगवते पश्चादनंतश्चंद्रशेखरां । जनेयाय महांते तु बलायांतेऽग्निवल्लभा ॥ १०६ ॥

భగవంతునికి నమస్కారం—అనంతుడైన, చంద్రశేఖరుడైన; ‘జనేయ’ (ప్రజాపతి)గా ప్రసిద్ధుడైన; మహాంతాంతుడైన, అంత్యకాల బలస్వరూపుడైన, అగ్నివల్లభుడైన ఆయనకు.

Verse 107

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं सुनिरीश्वरसंज्ञकः । छंदोऽनुष्टुप्देवता तु हनुमान्पवनात्मजः ॥ १०७ ॥

ఇది అష్టాదశాక్షర మంత్రం; ‘సునిరీశ్వర’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధం. దీని ఛందస్సు అనుష్టుప్; దీని దేవత పવનాత్మజుడు హనుమాన్.

Verse 108

हं बीजं वह्निवनिता शक्तिः प्रोक्ता मनीषिभिः । आंजनेयाय हृदयं शिरश्च रुद्रमूर्तये ॥ १०८ ॥

‘హం’ అక్షరం బీజమని జ్ఞానులు ప్రకటించారు; ‘వహ్నివనితా’ దాని శక్తిగా ఉపదేశించారు. న్యాసంలో హృదయాన్ని ఆంజనేయునికి, శిరస్సును రుద్రమూర్తి దేవునికి నియోగించాలి.

Verse 109

शिखायां वायुपुत्रायाग्निगर्भाय वर्मणि । रामदूताय नेत्रं स्याद्बह्यास्त्रायास्त्रमीरितम् ॥ १०९ ॥

శిఖలో వాయుపుత్రుని శక్తిని న్యసించాలి; వర్మంలో అగ్నిగర్భుని శక్తిని. నేత్రాలకు రామదూతుని న్యాసమని చెప్పబడింది—ఇదే బాహ్యాస్త్రం, దాని అస్త్రమంత్రం కూడా నిర్దేశితం.

Verse 110

तप्तचामीकरनिभं भीघ्नसंविहिताञ्जलिम् । चलत्कुंडलदीप्तास्यं पद्मक्षं मारुतिं स्मरेत् ॥ ११० ॥

తప్త స్వర్ణసమ కాంతితో ప్రకాశించే, విఘ్ననాశకుడు, అంజలి ముద్రలో నిలిచిన; కదిలే కుండలాల వల్ల ముఖం దీప్తమై, పద్మనేత్రుడైన మారుతిని ధ్యానించాలి.

Verse 111

ध्यात्वैवमयुतं जप्त्वा दशांशं जुहुयात्तिलैः । वैष्णवे पूजयेत्पीठे प्रागुद्दिष्टेन वर्त्मना ॥ १११ ॥

ఇలా ధ్యానించి మంత్రాన్ని పదివేల సార్లు జపించాలి; తరువాత దాని పదవ భాగాన్ని నువ్వులతో అగ్నిలో హోమం చేయాలి. ఆపై వైష్ణవ పీఠంపై పూర్వోక్త విధానానుసారం పూజించాలి.

Verse 112

अष्टोत्तरशतं नित्यं नक्तभोजी जितेंद्रियः । जपित्वा क्षुद्ररोगेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ ११२ ॥

ఇంద్రియనిగ్రహం కలిగి, రాత్రివేళ మాత్రమే భోజనం చేసి, నిత్యం 108 సార్లు జపించినవాడు చిన్నచిన్న రోగాల నుండి విముక్తుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 113

महारोगनिवृत्त्यै तु सहस्रं प्रत्यहं जपेत् । राक्षसौघं विनिघ्नंतं कपिं ध्यात्वाधनाशनम् ॥ ११३ ॥

మహారోగ నివృత్తికై ప్రతిదినం సహస్రసార్లు జపించాలి. రాక్షససమూహాన్ని సంహరించి ధననష్టాన్ని తొలగించే కపి (హనుమంతుడు)ని ధ్యానించి జపించాలి॥

Verse 114

अयुतं प्रजपेन्नित्यमचिराज्ज यति द्विषम् । सुग्रीवेण समं रामं संदधानं कपिं स्मरन् ॥ ११४ ॥

నిత్యం పదివేలసార్లు జపిస్తే, అచిరంలో శత్రువును జయిస్తాడు—సుగ్రీవునితో శ్రీరాముని మైత్రిని కలిపిన కపి (హనుమంతుడు)ని స్మరిస్తూ॥

Verse 115

प्रजपेदयुतं यस्तु संधिं कुर्याद्द्विपद्वयोः । ध्यात्वा लंकां दहंतं तमयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११५ ॥

రెండు పాదాల సంధిని చేసే వాడు పదివేలసార్లు మంత్రజపం చేయాలి. లంకను దహించే ఆ ప్రభువు (హనుమంతుడు)ని ధ్యానించి మళ్లీ పదివేలసార్లు జపించాలి॥

Verse 116

अचिरादेव शत्रूणां ग्रामान्संप्रदहेत्सुधीः । ध्यात्वा प्रयाणसमये हनुमन्तं जपेन्मनुम् ॥ ११६ ॥

సుధీుడు అచిరంలోనే శత్రువుల గ్రామాలను దహించగలడు; ప్రయాణ సమయమున హనుమంతుడిని ధ్యానించి మంత్రజపం చేయాలి॥

Verse 117

यो याति सोऽचिरात्स्वेष्टं साधयित्वा गृहे व्रजेत् । हनुमंतं सदा गेहे योऽर्चयेज्जपतत्परः ॥ ११७ ॥

యాత్రకు వెళ్లినవాడు అచిరంలోనే తన ఇష్టాన్ని సాధించి ఇంటికి తిరిగి వస్తాడు. ఇంటిలో నిత్యం హనుమంతుడిని ఆరాధించి జపంలో నిమగ్నుడై ఉండేవాడికి ఇదే ఫలం॥

Verse 118

आरोग्यं च श्रियं कांतिं लभते निरुपद्रवम् । कानने व्याघ्रचौरेभ्यो रक्षेन्मनुरयं स्मृतः ॥ ११८ ॥

ఈ మంత్రంతో ఆరోగ్యం, శ్రీ, కాంతి ఉపద్రవరహితంగా లభిస్తాయి. అరణ్యంలో ఇది పులులు, దొంగల నుండి రక్షిస్తుంది—ఇలా ఈ మంత్రం స్మృతిలో చెప్పబడింది.

Verse 119

प्रस्वापकाले शय्यायां स्मरेन्मंत्रमनन्यधीः । तस्य दुःस्वप्नचौरादिभयं नैव भवेत्क्वचित् ॥ ११९ ॥

నిద్రలోకి వెళ్లే వేళ మంచంపై పడుకొని ఏకాగ్రచిత్తంతో ఈ మంత్రాన్ని స్మరించాలి. అలా చేసినవానికి దుష్స్వప్నాలు, దొంగలు మొదలైన భయం ఎప్పుడూ కలగదు.

Verse 120

वियत्सेंदुर्हनुमते ततो रुद्रात्मकाय च । वर्मास्त्रांतो महामंत्रो द्वादशार्णोऽष्टसिद्धिकृत् ॥ १२० ॥

తదుపరి ఆకాశంలో సిందూరవర్ణ తేజస్సుతో ప్రకాశించే హనుమంతునికి, ఆపై రుద్రాత్మక దేవతకు ఉద్దేశించి, వర్మ–అస్త్ర సమాప్తితో కూడిన ద్వాదశాక్షరి మహామంత్రం చెప్పబడింది; ఇది అష్టసిద్ధులను ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 121

रामचन्द्रो मुनिश्चास्य जगती छन्द ईरितम् । हनुमान्देवतां बीजमाद्यं शक्तिर्हुमीरिता ॥ १२१ ॥

ఈ మంత్రానికి ఋషి రామచంద్రుడు, ఛందస్సు జగతి, దేవత హనుమంతుడు. ఆద్య బీజాక్షరం నిర్దిష్టమై, శక్తి ‘హుం’ అని చెప్పబడింది.

Verse 122

षड्दीर्घभाजा बीजेन षडंगानि समाचरेत् । महाशैलं समुत्पाट्य धावंतं रावणं प्रति ॥ १२२ ॥

ఆరు దీర్ఘస్వరాలు కలిగిన బీజాక్షరంతో షడంగ న్యాసాది ఆచరించాలి. మహాపర్వతాన్ని పీకివేసి అతడు రావణుని వైపు పరుగెత్తాడు.

Verse 123

लाक्षारक्तारुणं रौद्रं कालांतकयमोपमम् । ज्वलदग्निसमं जैत्रं सूर्यकोटिसमप्रभम् ॥ १२३ ॥

లాక్షా-రక్తవర్ణ అరుణుడు, రౌద్రరూపుడు, ప్రళయాంతక యమునితో సమానుడు; జ్వలించే అగ్నిసముడు, జయశాలి, కోటి సూర్యుల కాంతితో ప్రకాశించెను।

Verse 124

अंगदाद्यैर्महावीरैर्वेष्टितं रुद्ररूपिणम् । तिष्ठ तिष्ठ रणे दुष्ट सृजंतं घोरनिः स्वनम् ॥ १२४ ॥

అంగదాది మహావీరులు చుట్టుముట్టగా ఆయన రుద్రసమ రూపాన్ని ధరించాడు. “నిలువు! నిలువు! యుద్ధంలో, దుష్టా!” అని ఘోర గర్జనతో భయంకర నాదాన్ని విడిచెను।

Verse 125

शैवरूपिणमभ्यर्च्य ध्यात्वा लक्ष जपेन्मनुम् । दशांशं जुहुयाद्वीहीन्पयोदध्याज्यमिश्रितान् ॥ १२५ ॥

శైవరూపంలో దేవుని అర్చించి, ధ్యానించి, మంత్రాన్ని లక్షసార్లు జపించాలి; ఆ సంఖ్యలో దశాంశంగా పాలు, పెరుగు, నెయ్యి కలిపిన బియ్యాన్ని హోమాగ్నిలో ఆహుతి చేయాలి।

Verse 126

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे विमलादिसमन्विते । मूर्तिं संकल्प्य मूलेन पूजा कार्या हनूमतः ॥ १२६ ॥

ముందుగా చెప్పిన వైష్ణవ పీఠంలో—విమలాదుల వంటి పరివారాలతో అలంకృతంగా—మూర్తిని సంకల్పించి, మూలమంత్రంతో హనుమంతుని పూజ చేయవలెను।

Verse 127

ध्यानैकमात्रोऽपि नृणां सिद्धिरेव न संशयः । अथास्य साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ १२७ ॥

మనుష్యులకు కేవలం ధ్యానమాత్రంతోనే సిద్ధి కలుగుతుంది—సందేహం లేదు. ఇప్పుడు లోకహితాన్ని కోరుతూ దీని సాధన విధానాన్ని నేను వివరిస్తాను।

Verse 128

हनुमत्साधनं पुण्यं महापातकनाशनम् । एतद्गुह्यतमं लोके शीघ्रसिद्धिकरं परम् ॥ १२८ ॥

హనుమత్‌సాధన పరమ పుణ్యదాయకం, మహాపాతకనాశకం. ఇది లోకంలో అత్యంత గుహ్యమైనది, పరమోత్తమం, శీఘ్రసిద్ధి ప్రసాదించేది.

Verse 129

मंत्री यस्य प्रसादेन त्रैलोक्यविजयी भवेत् । प्रातः स्नात्वा नदीतीरे उपविश्य कुशासने ॥ १२९ ॥

య whose మంత్రి (మంత్ర) ప్రసాదంతో సాధకుడు త్రిలోకవిజయి అవుతాడో—ప్రాతఃస్నానం చేసి నదీ తీరంలో కుశాసనంపై కూర్చోవాలి.

Verse 130

प्राणायामषडंगे च मूलेन सकलं चरेत् । पुष्पांजल्यष्टकं दत्वा ध्यात्वा रामं ससीतकम् ॥ १३० ॥

తదుపరి మూలమంత్రంతో షడంగ ప్రాణాయామాన్ని చేసి సంపూర్ణ క్రమాన్ని ఆచరించాలి. ఎనిమిది పుష్పాంజలులు సమర్పించి సీతాసహిత శ్రీరాముని ధ్యానించాలి.

Verse 131

ताम्रपात्रे ततः पद्ममष्टपत्रं सकेशरम् । कुचंदनेन घृष्टेन संलिखेत्तच्छलाकया ॥ १३१ ॥

అనంతరం తామ్రపాత్రపై కేశరంతో కూడిన అష్టదళ పద్మాన్ని, రుబ్బిన తెల్లచందనంలో ముంచిన శలాకాతో లిఖించాలి.

Verse 132

कर्मिकायां लिखेन्मंत्रं तत्रावाह्य कपीश्वरम् । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य ध्यात्वा पाद्यादिकं चरेत् ॥ १३२ ॥

కర్మికాపై మంత్రాన్ని లిఖించి అక్కడ కపీశ్వరుని ఆవాహన చేయాలి. మూలమంత్రంతో మూర్తిని సంకల్పించి, ధ్యానించి, పాద్యాది ఉపచారాలను ఆచరించాలి.

Verse 133

गंधपुष्पादिकं सर्वं निवेद्य मूलमंत्रतः । केसरेषु षडंगानि दलेषु च ततोऽर्चयेत् ॥ १३३ ॥

చందనం, పుష్పాది సమస్త ద్రవ్యాలను మూలమంత్ర జపంతో సమర్పించి, తరువాత కేసరాలపై షడంగ న్యాసం చేసి, ఆపై దళాలపై (రేకులపై) విధివిధానంగా అర్చన చేయాలి।

Verse 134

सुग्रीवं लक्ष्मणं चैव ह्यंगदं नलनीलकौ । जांबवंतं च कुमुदं केसरीशं दलेऽर्चयेत् ॥ १३४ ॥

(పవిత్ర) ఆకుపై సుగ్రీవుడు, లక్ష్మణుడు, అలాగే అంగదుడు, నల-నీలులు, జాంబవంతుడు, కుముదుడు మరియు వానరాధీశుడు హనుమంతుని అర్చించాలి।

Verse 135

दिक्पालांश्चापि वज्रादीन्पूजयेत्तदनंतरम् । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वेष्टमात्मनि ॥ १३५ ॥

ఆ తరువాత దిక్పాలకులను, వజ్రాది దివ్య ఆయుధ-చిహ్నాలతో కూడి పూజించాలి। ఈ విధంగా మంత్రం సిద్ధించినపుడు మంత్రసాధకుడు తనలోనే ఇష్టఫలాన్ని సాధించాలి।

Verse 136

नदीतीरे कानने वा पर्वते विजनेऽथवा । साधयेत्साधक श्रेष्टो भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १३६ ॥

నదీ తీరంలో గానీ, అడవిలో గానీ, పర్వతంపై గానీ, లేదా ఏకాంత స్థలంలో గానీ—ముందుగా భూమిగ్రహణం (స్థల నిర్ధారణ-శుద్ధి) చేసి ఉత్తమ సాధకుడు సాధన చేయాలి।

Verse 137

जिताहारो जितश्वासो जितवाक्च जितेंद्रियः । दिग्बन्ध नादिकं कृत्वा न्यासध्यानादिपूर्वकम् ॥ १३७ ॥

ఆహారం, శ్వాస, వాక్కు, ఇంద్రియాలను జయించి, ముందుగా దిగ్బంధం మరియు నాడికా విధిని చేసి; తరువాత న్యాసం, ధ్యానం మొదలైన పూర్వకర్మలతో కొనసాగాలి।

Verse 138

लक्षं जपेन्मंत्रराजं पूजयित्वा तु पूर्ववत् । लक्षांति दिवसं प्राप्य कुर्य्याञ्च पूजनं महत् ॥ १३८ ॥

మునుపటివిధంగా పూజ చేసి మంత్రరాజాన్ని లక్షసార్లు జపించాలి. లక్షపూర్తి దినం వచ్చినప్పుడు మహత్తరమైన (ప్రత్యేక) పూజ చేయాలి.

Verse 139

एकाग्रमनसा सम्यग्ध्यात्वा पवननंदनम् । दिवारात्रौ जपं कुर्याद्यावत्संदर्शनं भवेत् ॥ १३९ ॥

ఏకాగ్రచిత్తంతో పవననందనుడు (హనుమాన్) ను సమ్యక్ ధ్యానించి, సాక్షాత్ దర్శనం కలుగువరకు పగలు-రాత్రి జపం చేయాలి.

Verse 140

सुदृढं साधकं मत्वा निशीथे पवनात्मजः । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा प्रयाति साधकाग्रतः ॥ १४० ॥

సాధకుడు సుదృఢుడని భావించి, నిశీథంలో (అర్ధరాత్రి) పవనాత్మజుడు అత్యంత ప్రసన్నుడవుతాడు; ఆపై కృపతో సాధకుని ముందర ప్రత్యక్షమవుతాడు.

Verse 141

यथेप्सितं वरं दत्वा साधकाय कपीश्वरः । वरं लब्ध्वा साधकंद्रो विहरेदात्मनः सुखैः ॥ १४१ ॥

కపీశ్వరుడు సాధకునికి కోరిన వరాన్ని ప్రసాదిస్తాడు; ఆ వరం పొందిన సాధకశ్రేష్ఠుడు తన ఆత్మసుఖాలలో విహరిస్తాడు.

Verse 142

एतद्धि साधनं पुण्यं लोकानां हितकाम्यया । प्रकाशितं रहस्यं वै देवानामपि दुर्लभम् ॥ १४२ ॥

ఇది పుణ్యకరమైన సాధనం; లోకహితాన్ని కోరుతూ వెల్లడించబడింది. ఇది దేవతలకు కూడా నిజంగా దుర్లభమైన రహస్యం.

Verse 143

अन्यानपिप्रयोगांश्च साधयेदात्मनो हितान् । वियदिंदुयुतं पश्चान्ङेंतं पवननंदनम् ॥ १४३ ॥

తన హితార్థం ఇతర శుభప్రయోగాలనూ సిద్ధి చేసుకోవాలి. అనంతరం ఆకాశస్థ చంద్రునితో యుతుడైన పవననందన హనుమంతుని ఆరాధించాలి.

Verse 144

वह्निप्रियांतो मंत्रोऽयं दशार्णः सर्वकामदः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं षडंगान्यपि पूर्ववत् ॥ १४४ ॥

ఇది ‘వహ్నిప్రియా’ పదంతో ముగియు దశార్ణ మంత్రం; ఇది సమస్త కామ్యఫలాలను ప్రసాదిస్తుంది. ఋష్యాది వివరాలు ముందే చెప్పబడ్డాయి; షడంగాలు కూడా పూర్వవిధంగా అనుసరించాలి.

Verse 145

ध्यायेद्रणे हनूमंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । धावंतं रावणं जेतुं दृष्ट्वा सत्वरमुत्थितम् ॥ १४५ ॥

యుద్ధంలో సూర్యకోటిసమ ప్రభ కల హనుమంతుని ధ్యానించాలి; శత్రువును చూచి వెంటనే లేచి రావణజయార్థం దూసుకెళ్లినవాడిగా భావించాలి.

Verse 146

लक्ष्मणं च महावीरं पतितं रणभूतले । गुरुं च क्रोधमुत्पाद्य ग्रहोतुं गुरुपर्वतम् ॥ १४६ ॥

మహావీరుడైన లక్ష్మణుడు యుద్ధభూమిపై పడిపోయి ఉన్నాడు. అప్పుడు (హనుమంతుడు) ఘోర క్రోధాన్ని రేపుకొని ఔషధి పర్వతాన్ని పట్టుకొనుటకు బయలుదేరాడు.

Verse 147

हाहाकारैः सदर्पैश्च कंपयंतं जगत्त्रयम् । आब्रह्मांडं समाख्याप्य कृत्वा भीमं कलेवरम् ॥ १४७ ॥

భయంకర హాహాకారాలతో, దర్పభరిత విక్రమంతో త్రిలోకాన్ని కంపింపజేశాడు. బ్రహ్మాండమంతటా తన ఉనికిని ప్రకటించి భీమకాయ రూపాన్ని ధరించాడు.

Verse 148

लक्षं जपेद्दशांशेन जुहुयात्पूर्ववत्सुधीः । पूर्ववत्पूजनं प्रोक्तं मंत्र स्यास्य विधानतः ॥ १४८ ॥

వివేకవంతుడైన సాధకుడు ఈ మంత్రాన్ని ఒక లక్షసార్లు జపించాలి; ఆ సంఖ్యలో దశాంశం మేరకు పూర్వవిధంగా అగ్నిలో ఆహుతులు సమర్పించాలి. అలాగే పూర్వవిధంగా పూజ కూడా విధించబడింది—ఇదే ఈ మంత్ర విధానం.

Verse 149

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदात्मनो हितम् । अस्यापि मंत्रवर्यस्य रहस्यं साधनं तु वै ॥ १४९ ॥

ఈ విధంగా మంత్రం సిద్ధించిన తరువాత సాధకుడు తనకు హితమైన కార్యసిద్ధిని సాధించాలి. నిజంగా, ఈ ఉత్తమ మంత్రానికీ ఒక గోప్యమైన సాధన-రహస్యం ఉంది.

Verse 150

सुगोप्यं सर्वतंत्रेषु न देयं यस्य कस्यचित् । ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय कृतनित्यक्रियः शुचिः ॥ १५० ॥

ఇది సమస్త తంత్రాలలో అత్యంత గోప్యమైనది; ఎవరికైనా ఇవ్వకూడదు. బ్రాహ్మముహూర్తంలో లేచి, నిత్యకర్మలు చేసి, శుచిగా (సాధన చేయాలి).

Verse 151

गत्वा नदीं तः स्नात्वा तीर्थमावाह्य चाष्टधा । मूलमंत्रं ततो जप्त्वा सिंचेदादित्यसंख्यया ॥ १५१ ॥

నదికి వెళ్లి స్నానం చేయాలి; అష్టధా విధానంతో తీర్థాన్ని ఆవాహన చేయాలి. తరువాత మూలమంత్రాన్ని జపించి, ఆదిత్యుల సంఖ్య మేరకు (జల) సింఛనం/అభిషేకం చేయాలి.

Verse 152

एवं स्नानादिकं कृत्वा गंगातीरेऽथवा पुनः । पर्वते वा वने वापि भूमिग्रहणपूर्वकम् ॥ १५२ ॥

ఈ విధంగా స్నానాది శుద్ధిక్రియలు చేసి, తరువాత గంగాతీరంలో—లేదా పర్వతంలో గానీ అడవిలో గానీ—భూమిగ్రహణం (సరైన స్థలం/ఆసనం స్థాపన)తో ప్రారంభించాలి.

Verse 153

आद्यवर्णैः पूरकं स्यात्पञ्चवर्गैश्च कुम्भकम् । रेचकं च पुनर्याद्यैरेवं प्राणान्नियन्य च ॥ १५३ ॥

ఆద్య అక్షరాలతో పూరకము చేయవలెను, పంచవర్గ అక్షరాలతో కుంభకము; మళ్లీ ఆద్య అక్షరాలతో రేచకము—ఇలా ప్రాణాలను నియమించాలి.

Verse 154

विधाय भूतशुद्ध्यादि पीठन्यासावधि पुनः । ध्यात्वा पूर्वोक्तविधिना संपूज्य च कपीश्वरम् ॥ १५४ ॥

భూతశుద్ధి మొదలుకొని పీఠన్యాసం వరకు విధిని మళ్లీ చేసి, పూర్వోక్త విధానముతో ధ్యానించి, కపీశ్వరుని సమ్యక్ పూజను పూర్తిచేయాలి.

Verse 155

तदग्रे प्रजपेन्नित्यं साधकोऽयुतमादरात् । सप्तमे दिवसे प्राप्ते कुर्याञ्च पूजनं महत् ॥ १५५ ॥

అనంతరం సాధకుడు నిత్యం భక్తితో పదివేల జపం చేయాలి. ఏడవ రోజు వచ్చినప్పుడు మహత్తర పూజను నిర్వహించాలి.

Verse 156

एकाग्रमनसा मन्त्री दिवारात्रं जपेन्मनुम् । महाभयं प्रदत्वा त्रिभागशेषासु निश्चितम् ॥ १५६ ॥

ఏకాగ్ర మనస్సుతో మంత్రసాధకుడు దినరాత్రులు మంత్రజపం చేయాలి. నియతమైన ‘మహాభయం’ సమర్పించి, మిగతాను త్రిభాగ విభజన ప్రకారం స్థిరపరచాలి.

Verse 157

यामिनीषु समायाति नियतं पवनात्मजः । यथेप्सितं वरं दद्यात्साधकाय कपीश्वरः ॥ १५७ ॥

రాత్రివేళల్లో పవనపుత్రుడు నిశ్చయంగా వచ్చును; కపీశ్వరుడు సాధకునికి కోరిన వరాన్ని ప్రసాదించును.

Verse 158

विद्यां वापि धनं वापि राज्यं वा शत्रुनिग्रहम् । तत्क्षणादेव चाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ १५८ ॥

అదే క్షణంలోనే విద్య గానీ, ధనం గానీ, రాజ్యాధికారం గానీ, శత్రునిగ్రహం గానీ లభిస్తుంది. ఇది సత్యం, సత్యమే; సందేహం లేదు.

Verse 159

इह लोकेऽखिलान्कामान्भुक्त्वांते मुक्तिमाप्नुयात् । सद्याचितं वायुयुग्मं हनूमंतेति चोद्धरेत् ॥ १५९ ॥

ఈ లోకంలో సమస్త కోరికలను అనుభవించి చివరికి మోక్షాన్ని పొందుతాడు. అలాగే తక్షణ ఫలప్రదమైన వాయుపుత్రుని యుగ్మనామమైన ‘హనూమాన్’ అని జపించాలి.

Verse 160

फलांते फक्रियानेत्रयुक्ता च कामिका ततः । धग्गंते धगितेत्युक्त्वा आयुरास्व पदं ततः ॥ १६० ॥

‘ఫల’ భాగాంతంలో ‘ఫ-కృ-యా-నే-త్ర’ అనే అక్షరక్రమాన్ని ‘కామికా’ అనే భాగంతో కలిపి ప్రయోగించాలి. తరువాత ‘ధగ్గ’ అంతంలో ‘ధగితే’ అని పలికి, ఆపై ‘ఆయురాస్వ’ పదానికి వెళ్లాలి.

Verse 161

लोहितो गरुडो हेतिबाणनेत्राक्षरो मनुः । मुन्यादिकं तु पूर्वोक्तं प्लीहरोगहरो हरिः ॥ १६१ ॥

‘లోహిత’, ‘గరుడ’, ‘హేతిబాణ-నేత్రాక్షర’ అనే మంత్రం, అలాగే ‘మను’—ఇవి సూచించబడ్డాయి. ‘ముని’ మొదలైన సమూహం ముందే చెప్పబడింది. హరి ప్లీహారోగాన్ని తొలగించువాడు.

Verse 162

देवता च समुद्दिष्टा प्लीहयुक्तोदरे पुनः । नागवल्लीदलं स्थाप्यमुपर्याच्छादयेत्ततः ॥ १६२ ॥

దేవత కూడా సూచించబడింది. మళ్లీ ప్లీహాతో కూడిన ఉదరశోథంలో నాగవల్లి (పాన) ఆకును ఉంచి, పై నుంచి కప్పాలి.

Verse 163

वस्त्रं चैवाष्टगुणितं ततः साधकसत्तमः । शकलं वंशजं तस्योपरि मुंचेत्कपिं स्मरेत् ॥ १६३ ॥

అప్పుడు సాధకుల్లో శ్రేష్ఠుడు వస్త్రాన్ని ఎనిమిది మడతలు మడిచి; దాని మీద వెదురు ముక్కను ఉంచి కపి-శ్రేష్ఠుడు హనుమంతుని ధ్యానించాలి।

Verse 164

आरण्यसाणकोत्पन्ने वह्नौ यष्टिं प्रतापयेत् । बदरीभूरुहोत्थां तां मंत्रेणानेन सप्तधा ॥ १६४ ॥

అరణి ఘర్షణతో పుట్టిన అగ్నిలో బదరీ వృక్షపు మొగ్గనుండి చేసిన దండాన్ని వేడిచేయాలి; ఈ మంత్రాన్ని ఏడు సార్లు జపిస్తూ।

Verse 165

तया संताडयेद्वंशशकलं जठरस्थितम् । सप्तकृत्वः प्लीहरोगो नाशमायाति निश्चितम् ॥ १६५ ॥

ఆ (వేడిచేసిన) దండంతో పొట్టపై ఉంచిన వెదురు ముక్కను తట్టాలి; ఏడు సార్లు చేస్తే ప్లీహా రోగం నిశ్చయంగా నశిస్తుంది।

Verse 166

तारो नमो भगवते आंजनेयाय चोञ्चरेत् । अमुकस्य श्रृंखलां त्रोटयद्वितयमीरयेत् ॥ १६६ ॥

ముందుగా ‘తార’ (ఓం) ఉచ్చరించి, ‘భగవంతుడైన ఆంజనేయునికి నమస్కారం’ అని జపించాలి; తరువాత ‘అముకుని సంకెళ్లు విరగదీయి’ అని (పేరు చెప్పి) పలకాలి।

Verse 167

बंधमोक्षं कुरुयुगं स्वाहांतोऽयं मनुर्मतः । ईश्वरोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च देवता पुनः ॥ १६७ ॥

మంత్రం ఇలా భావించబడింది—‘బంధమోక్షం కురుయుగం’ అని, చివర ‘స్వాహా’తో. దీని ఋషి ఈశ్వరుడు, ఛందస్సు అనుష్టుప్, దేవత కూడా మళ్లీ ఈశ్వరుడే।

Verse 168

श्रृंखलामोचरः श्रीमान्हनूमान्पवनात्मजः । हं बीजं ठद्वयं शक्तिर्बंधमोक्षे नियोगता ॥ १६८ ॥

పవనపుత్రుడైన శ్రీమాన్ హనుమాన్ ‘శృంఖలా-మోచకుడు’గా ప్రసిద్ధుడు. ఆయన బీజం ‘హం’; శక్తి ‘ఠ’ ద్వయం; బంధమూ మోక్షమూ రెండింటికీ నియోగితుడు।

Verse 169

षड्दीर्घवह्रियुक्तेन बीजेनांगानि कल्पयेत् । वामे शैलं वैरिभिदं विशुद्धं टंकमन्यतः ॥ १६९ ॥

ఆరు దీర్ఘ స్వరాలు మరియు అగ్ని-వర్ణంతో యుక్తమైన బీజమంత్రంతో అంగ-న్యాసాన్ని ఏర్పాటు చేయాలి. ఎడమవైపు ‘శైలం’ మరియు ‘వైరిభిద్’ను, మరోవైపు విశుద్ధ ‘టంకం’ను స్థాపించాలి।

Verse 170

दधानं स्वर्णवर्णं च ध्यायेत्कुंडलिनं हरिम् । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षदशांशं चूतपल्लवैः ॥ १७० ॥

కుండలాలతో అలంకృతుడై స్వర్ణవర్ణాన్ని ధరించిన హరిని ధ్యానించాలి. ఇలా ధ్యానించి, కోమల మామిడి పల్లవాలతో లక్షలో దశాంశం (పది వేల) జపం చేయాలి।

Verse 171

जुहुयात्पूर्ववत्प्रोक्तं यजनं वास्य सूरिभिः । महाकारागृहे प्राप्तो ह्ययुतं प्रजपेन्नरः ॥ १७१ ॥

మునుపు చెప్పిన విధానమేనని పండితులు బోధించినట్లు యజ్ఞంలో హోమం చేయాలి. ఎవడైనా మహా కారాగృహంలో బంధించబడితే, అతడు మంత్రాన్ని పది వేల సార్లు జపించాలి।

Verse 172

शीघ्रं कारागृहान्मुक्तः सुखी भवति निश्चितम् । यंत्रं चास्य प्रवक्ष्यामि बन्धमोक्षकरं शुभम् ॥ १७२ ॥

అతడు త్వరగా కారాగృహం నుండి విముక్తుడై నిశ్చయంగా సుఖవంతుడవుతాడు. ఇప్పుడు బంధన-మోక్షాన్ని కలిగించే అతని శుభ యంత్రాన్ని నేను ప్రకటిస్తున్నాను।

Verse 173

अष्टच्छदांतः षट्कोणं साध्यनामसमन्वितम् । षट्कोणेषु ध्रुवं ङेंतमांजनेयपदं लिखेत् ॥ १७३ ॥

అష్టదళ పద్మావరణం లోపల షట్కోణం గీయించి, దాని మధ్యలో సాధ్యము (ఇష్టకార్యం) యొక్క నామాన్ని లిఖించాలి. షట్కోణపు ఆరు కోణాలలో ధ్రువాక్షరం ‘ఙేం’ మరియు ‘ఆంజనేయ’ పదంతో కలిసి వ్రాయాలి.

Verse 174

अष्टच्छदेषु विलिखेत्प्रणवो वातुवात्विति । गोरोचनाकुंकुमेन लिखित्वा यंत्रमुत्तमम् ॥ १७४ ॥

అష్టదళాలపై ప్రణవం ‘ఓం’ ను ‘వాతు-వాతు’ మంత్రంతో కలిసి లిఖించాలి. గోరోచన మరియు కుంకుమతో వ్రాసినప్పుడు ఈ యంత్రం ఉత్తమమవుతుంది.

Verse 175

धृत्वा मूर्ध्नि जपेन्मंत्रमयुतं बन्धमुक्तये । यन्त्रमेतल्लिखित्वा तु मृत्तिकोपरि मार्जयेत् ॥ १७५ ॥

ఈ యంత్రాన్ని శిరస్సుపై ధరించి బంధవిమోచనార్థం మంత్రాన్ని పదివేల సార్లు జపించాలి. యంత్రాన్ని వ్రాసిన తరువాత మట్టి/భూమిపై రుద్ది (లేపించి) ప్రయోగించాలి.

Verse 176

दक्षहस्तेन मन्त्रज्ञः प्रत्यहं मंडला वधि । एवं कृते महाकारागृहान्मंत्री विमुच्यते ॥ १७६ ॥

మంత్రజ్ఞుడు కుడిచేతితో ప్రతిరోజూ మండలకాల పరిమితి వరకు ఈ కర్మను ఆచరించాలి. ఇలా చేసినప్పుడు మహా కారాగృహంలో బందీ అయినవాడిలా బంధితుడైనవాడుకూడా విముక్తి పొందుతాడు.

Verse 177

गगनं ज्वलनः साक्षी मर्कटेति द्वयं ततः । तोयं शशेषे मकरे परिमुंचति मुंचति ॥ १७७ ॥

‘గగనం’, ‘జ్వలనః’, ‘సాక్షీ’, ‘మర్కట’—ఇవి తరువాత యుగ్మంగా (రెండు రూపాలుగా) ఇవ్వబడతాయి. అలాగే ‘తోయం’ పదం ‘శ’ శేషంగా ఉండి ‘మకర’ సంయోగం కలిగినప్పుడు ‘పరిముంచతి’ మరియు ‘ముంచతి’ అనే రూపాలుగా ప్రత్యక్షమవుతుంది.

Verse 178

ततः श्रृंखलिकां चेति वेदनेत्राक्षरो मनुः । इमं मंत्रं दक्षकरे लिखित्वा वामहस्ततः ॥ १७८ ॥

అనంతరం ‘శృంఖలికా’ అని ఉచ్చరించి, వేదనేత్రాక్షరంతో ప్రారంభమయ్యే ఈ మంత్రాన్ని కుడి అరచేతిపై వ్రాసి, తరువాత ఎడమ చేతి నుండి విధివిధానంగా కొనసాగించాలి।

Verse 179

दूरिकृत्य जपेन्मंत्रमष्टोत्तरशतं बुधः । त्रिसप्ताहात्प्रबद्धोऽसौ मुच्यते नात्र संशयः ॥ १७९ ॥

అడ్డంకులు, విక్షేపాలను దూరం చేసి ఏకాంతంగా ఉండి, జ్ఞాని ఈ మంత్రాన్ని 108 సార్లు జపించాలి. మూడు వారాలలో బంధితుడైనవాడుకూడా విముక్తి పొందుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు।

Verse 180

मुन्याद्यर्चादिकं सर्वमस्य पूर्ववदाचरेत् । लक्षं जपो दशांशेन शुभैर्द्रव्यैश्च होमयेत् ॥ १८० ॥

మునిపూజ మొదలైన అన్ని ఆచారాలను ముందువిధంగా ఆచరించాలి. మంత్రాన్ని ఒక లక్షసార్లు జపించి, దాని పదవ భాగం మేరకు శుభద్రవ్యాలతో హోమం చేయాలి।

Verse 181

पुच्छाकारे सुवस्त्रे च लेखन्या क्षुरकोत्थया । गन्धाष्टकैर्लिखेद्वूपं कपिराजस्य सुन्दरम् ॥ १८१ ॥

తోక ఆకారంలో ఉన్న మంచి వస్త్రంపై, క్షుర మొక్కతో చేసిన కలంతో, ఎనిమిది సుగంధ ద్రవ్యాలతో కపిరాజుని సుందర రూపాన్ని చిత్రించాలి।

Verse 182

तन्मध्येऽष्टदशार्णं तु शत्रुनामान्वितं लिखेत् । तेन मन्त्राभिजप्तेन शिरोबद्ध्वेन भूमिपः ॥ १८२ ॥

దాని మధ్యలో శత్రునామాన్ని చేర్చి అష్టాదశాక్షర మంత్రాన్ని వ్రాయాలి. ఆ మంత్రంతో అభిమంత్రించి తలపై కట్టుకుంటే రాజుకు రక్షణ మరియు విజయం లభిస్తాయి।

Verse 183

जयत्यरिगणं सर्वं दर्शनादेव निश्चितम् । चन्द्रसूर्यो परागादौ पूर्वोक्तं लेखयेद्ध्वजे ॥ १८३ ॥

దాని దర్శనమాత్రముననే సమస్త శత్రుసమూహంపై విజయం నిశ్చితమగును. కావున పూర్వోక్త విధానమున ధ్వజమున అగ్రభాగమందు చంద్రసూర్యులను లిఖించవలెను॥१८३॥

Verse 184

ध्वजमादाय मन्त्रज्ञः संस्पर्शान्मोक्षणावधि । मातृकां जापयेत्पश्चाद्दशांशेन च होमयेत् ॥ १८४ ॥

ధ్వజమును గ్రహించిన మంత్రజ్ఞుడు దాని సంస్కారస్పర్శము మొదలుకొని మోక్షణము (విసర్జన) వరకు కర్మను కొనసాగించవలెను. అనంతరం మాతృకా మంత్ర జపము చేసి, జపసంఖ్యలో దశాంశముతో హోమము చేయవలెను॥१८४॥

Verse 185

तिलैः सर्षपसंमिश्रैः संस्कृते हव्यवाहने । गजे ध्वजं समारोप्य गच्छेद्युद्ध्वाय भूपतिः ॥ १८५ ॥

సంస్కృతమైన హవ్యవాహనమైన అగ్నిలో ఆవాలతో కలిపిన నువ్వులను ఆహుతి ఇచ్చి, రాజు ఏనుగుపై ధ్వజమును సమారోపించి యుద్ధమునకు బయలుదేరవలెను॥१८५॥

Verse 186

गजस्थं तं ध्वजं दृष्ट्वा पलायन्तेऽरयो ध्रुवम् । महारक्षाकरं यन्त्रं वक्ष्ये सम्यग्धनूमतः ॥ १८६ ॥

ఏనుగుపై నిలిచిన ఆ ధ్వజమును చూచి శత్రువులు నిశ్చయముగా పారిపోతారు. ఇప్పుడు ధనూమతుడు ఉపదేశించిన మహా రక్షాకర యంత్రాన్ని నేను సమ్యకంగా వివరిస్తాను॥१८६॥

Verse 187

लिखेद्वसुदलं पद्मं साध्याख्यायुतकर्णिकम् । दलेऽष्टकोणमालिख्य मालामन्त्रेण वेष्टयेत् ॥ १८७ ॥

ఎనిమిది దళముల పద్మమును లిఖించి, దాని కర్ణికలో సాధ్యము (ఇష్టలక్ష్యం) యొక్క నామమును వ్రాయవలెను. దళముపై అష్టకోణమును గీయించి, మాలా-మంత్రంతో దానిని పరివేష్టించవలెను॥१८७॥

Verse 188

तद्बहिर्माययावेष्ट्य प्राणस्थापनमाचरेत् । लिखितं स्वर्णलेखन्या भूर्जपत्रे सुशोभने ॥ १८८ ॥

అనంతరం బయట మాయారూప రక్షావరణంతో ఆవరించి ప్రాణప్రతిష్ఠా విధిని ఆచరించాలి. సుందరమైన భూర్జపత్రంపై స్వర్ణలేఖనితో వ్రాయాలి.

Verse 189

काश्मीररोचनाभ्यां तु त्रिलोहेन च वेष्टितम् । सम्पातसाधितं यंत्रं भुजे वा मूर्ध्नि धारयेत् ॥ १८९ ॥

కాశ్మీర కుంకుమం మరియు రోచనా వర్ణంతో సిద్ధం చేసి, త్రిలోహ బంధంతో చుట్టిన యంత్రాన్ని సంపాత విధితో శక్తివంతం చేసి భుజంపై గానీ శిరస్సుపై గానీ ధరించాలి.

Verse 190

रणे दुरोदरे वादे व्यवहारे जयं लभेत् । ग्रहैर्विघ्नैर्विषैः शस्त्रैश्चौरैर्नैवाभिभूयते ॥ १९० ॥

యుద్ధంలో, ప్రమాదకర కార్యాల్లో, వాదంలో మరియు న్యాయవ్యవహారాల్లో జయం పొందుతాడు; గ్రహాలు, విఘ్నాలు, విషాలు, ఆయుధాలు, దొంగలు అతనిని జయించలేవు.

Verse 191

सर्वान्रो गानपाकृत्य चिरं जीवेच्छतं समाः । षड्दीर्घयुक्तं गगन वह्न्याख्यं तारसंपुटम् ॥ १९१ ॥

మంత్రవిధానంతో సమస్త రోగాలను తొలగించి దీర్ఘకాలం—అంటే నూరు సంవత్సరాలు—జీవించాలి. దీనికి ‘తార-సంపుట’మని బోధించబడింది; ఇది ‘గగన’ మరియు ‘వహ్ని’ అనే పేర్లతో, ఆరు దీర్ఘ స్వరాలతో యుక్తమై ఉంటుంది.

Verse 192

अष्टार्णोऽयं महामंत्रो मालामंत्रोऽथ कथ्यते । प्रणवो वज्रकायेति वज्रतुंडेति संपठेत् ॥ १९२ ॥

ఇది అష్టాక్షర మహామంత్రం; దీనిని మాలామంత్రమని కూడా చెబుతారు. ప్రణవం (ఓం)తో ప్రారంభించి ‘వజ్రకాయ’ మరియు ‘వజ్రతుండ’ అని జపించాలి.

Verse 193

कपिलांते पिंगलेति उर्द्ध्वकेशमहापदम् । बलरक्तमुखांते तु तडिज्जिह्व महा ततः ॥ १९३ ॥

చివరగా ‘కపిలా’ రూపం, తరువాత ‘పింగలా’; ఆపై ‘ఊర్ధ్వకేశ’ అనే మహాపదం. మరల చివరలో ఎర్రటి ముఖాంతముతో ‘తడిజ్జిహ్వా’ (విద్యుత్-జిహ్వ) అనే మహాశక్తి ఉంటుంది.

Verse 194

रौद्रदंष्ट्रोत्कटं पश्चात्कहद्वंद्वं करालिति । महदृढप्रहारेण लंकेश्वरवधात्ततः ॥ १९४ ॥

తదుపరి ‘రౌద్రదంష్ట్రోత్కట’, తరువాత ‘కహద్వంద్వ’, అలాగే ‘కరాళ’ అని జపించాలి. మహత్తరమైన దృఢప్రహారంతో అప్పుడు లంకేశ్వరుని వధ జరుగుతుంది.

Verse 195

वायुर्महासेतुपदं बंधांते च महा पुनः । शैलप्रवाह गगनेचर एह्येहि संवदेत् ॥ १९५ ॥

‘ఓ వాయూ! మహాసేతుపదస్థుడా; ఓ మహాబలుడా, బంధాంతకరుడా; శైలప్రవాహంలా వేగవంతుడా; ఓ గగనచరా—రా, రా!’—ఇలా దేవతను సంబోధించాలి.

Verse 196

भगवन्महाबलांते पराक्रमपदं वदेत् । भैरवाज्ञापयैह्येहि महारौद्रपदं ततः ॥ १९६ ॥

‘ఓ భగవన్, ఓ మహాబల’ అనే మంత్రాంతంలో ‘పరాక్రమ’ పదాన్ని పలకాలి. తరువాత భైరవాజ్ఞను ఆహ్వానిస్తూ ‘ఎహి ఎహి’ (రా, రా) అని చెప్పి, ఆపై ‘మహారౌద్ర’ పదాన్ని జపించాలి.

Verse 197

दीर्घपुच्छेन वर्णांते वदेद्वेष्टय वैरिणम् । जंभयद्वयमाभाष्य वर्मास्त्रांतो मनुर्मतः ॥ १९७ ॥

దీర్ఘపుచ్ఛమున్న వర్ణాన్ని చివర ఉంచి శత్రువును బంధించుటకు ‘వేష్టయ’ అని పలకాలి. ‘జంభయ’ అనే రెండు పదాలను ఉచ్చరించి, సంప్రదాయం ప్రకారం మంత్రాంతం ‘వర్మాస్త్ర’ (రక్షాకవచాస్త్రం) తోనే అని భావిస్తారు.

Verse 198

मालाह्वयो द्विजश्रेष्ट शरनेत्रधराक्षरः । मालामंत्राष्टार्णयोश्च मुन्याद्यर्चा तु पूर्ववत् ॥ १९८ ॥

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! ‘మాలా’ అనే మంత్రం శర‑నేత్ర సూచక అక్షరాలతో నిర్మితమగును; అలాగే అష్టాక్షరీ మాలామంత్రానికి కూడా మున్యాది అర్చన మొదలైన పూజ పూర్వోక్త విధానమునే చేయవలెను।

Verse 199

जप्तो युद्धे जयं दद्याद्व्याधौ व्याधिविनाशनः । एवं यो भजते मंत्री वायुपुत्रं कपीश्वरम् ॥ १९९ ॥

ఈ (మంత్రం) జపించితే యుద్ధంలో జయం ఇస్తుంది; వ్యాధిలో వ్యాధినాశకమగును. ఈ విధంగా మంత్రసాధకుడు వాయుపుత్రుడు, కపీశ్వరుడు హనుమంతుని భక్తితో భజించును।

Verse 200

सर्वान्स लभते कामान्दे वैरपि सुदुर्लभान् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यमतुलं यशः ॥ २०० ॥

అతడు దేవులకు కూడా అత్యంత దుర్లభమైన అన్ని కోరికలను పొందును—ధనం, ధాన్యం, కుమారులు‑మనుమలు, అపార సౌభాగ్యం మరియు యశస్సు।