Adhyaya 95: The Slaying of the Daitya Ruru, the Hymn to Cāmuṇḍā/Kālarātri, and the Doctrine of the Threefold Power

Verse 1

श्रीवराह उवाच । या सा नीलगिरिं याता तपसे धृतमानसा । रौद्री तमोद्भवा शक्तिस्तस्याः शृणु धरे व्रतम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தவத்திற்காக நீலகிரிக்குச் சென்று மனத்தை உறுதியாக வைத்திருந்த, இருளிலிருந்து தோன்றிய ரௌத்ரீ சக்தியான அவளுடைய விரதத்தை, ஓ பூமியைத் தாங்குபவளே, கேள்।

Verse 2

अश्वास्तथा काञ्चनपीडनद्धा रोहीतमत्स्यैः समतां जलान्तः । व्यवस्थितास्ते सममेव तूर्णं विनिर्ययुः लक्षशः कोटिशश्च ॥

பொன் அலங்காரங்களால் கட்டப்பட்ட குதிரைகளும் நீருக்குள் ரோஹீத மீன்களுக்கு ஒப்பான அளவில் நிலைத்திருந்தன; அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் விரைவாக இலட்சங்களாகவும் கோடிகளாகவும் வெளிப்பட்டன।

Verse 3

रथा रविस्यन्दनतुल्यवेगाः सुचक्रदण्डाक्षत्रिवेणुयुक्ताः । सुशस्त्रयन्त्राः परिपीडिताङ्गाः चलत्पताकास्त्वरितं विशङ्काः ॥

ரதங்கள் சூரியனின் ரதத்தைப் போல வேகமுடையவை; சிறந்த சக்கரங்கள், தண்டு, அச்சு, திரிவேணு கூறுகளுடன் இணைந்தவை. ஆயுதங்களும் இயந்திரங்களும் நிறைந்தவை; உள்ளிருப்போரின் உடலை அழுத்தி, அசையும் கொடிகளுடன், தயக்கமின்றி விரைந்து சென்றன.

Verse 4

तथैव योधाः स्थगितेतरेतरास्तितीर्षवः प्रवरास्तूर्णपाणयः । रणे रणे लब्धजयाः प्रहारिणो विरेजुरुच्चैरसुरानुगा भृशम् ॥

அதேபோல் வீரர்களும்—ஒருவரை ஒருவர் மறைத்து, முன்னே தள்ளிச் செல்ல ஆவலுடன், முதன்மையரும் விரைவுக் கையுடையவர்களுமாய்—போருக்கு போரில் வெற்றி பெற்றுத் தாக்கி, அசுரர்களின் பின்தொடர்வோராக உரத்த முழக்கத்துடன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினர்.

Verse 5

देवेषु चैव भग्नेषु विनिर्गत्य जलात् ततः । चतुरङ्गबलोपेतः प्रायादिन्द्रपुरं प्रति ॥

தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டபின், அவன் நீரிலிருந்து வெளிவந்து, நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் இந்திரபுரியை நோக்கி புறப்பட்டான்.

Verse 6

युयोध च सूरैः सार्द्धं रुरुर्दैत्यपतिस्तथा । मुद्गरैर्मुषलैः शूलैः शरैर्दण्डायुधैस्तथा । जघ्नुर्दैत्याः सुरान् संख्ये सुराश्चैव तथासुरान् ॥

மேலும் தைத்தியர்களின் தலைவன் ருரு வீரர்களுடன் சேர்ந்து போரிட்டான்—முத்கரம், முஷலம், சூலம், அம்புகள், தண்டாயுதங்கள் ஆகியவற்றால். போர்க்களத்தில் தைத்தியர்கள் சுரர்களை வீழ்த்தினர்; சுரர்களும் அதுபோல அசுரர்களை வீழ்த்தினர்.

Verse 7

एवं क्षणमथो युद्धं तदा देवाः सवासवाः । असुरैर्निर्जिताः सद्यो दुद्रुवुर्विमुखा भृशम् ॥

இவ்வாறு சிறிது நேரம் போர் நடந்தபின், இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அசுரர்களால் உடனே தோற்கடிக்கப்பட்டு, முகம் திருப்பி மிகுந்த துயரத்துடன் ஓடினர்.

Verse 8

देवेषु चैव भग्नेषु विद्रुतेषु विशेषतः । असुरः सर्वदेवानामन्वधावत वीर्यवान् ॥

தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு குறிப்பாக ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, வலிமைமிக்க அசுரன் எல்லா தேவர்களையும் நெருக்கமாகத் துரத்தினான்.

Verse 9

ततो देवगणाः सर्वे द्रवन्तो भयविह्वलाः । नीलं गिरिवरं जग्मुर्यत्र देवी व्यवस्थिताः ॥

அப்போது அச்சத்தால் கலங்கியவாறு ஓடிக்கொண்டிருந்த எல்லா தேவர்களும், தேவி தங்கியிருந்த நীল எனும் சிறந்த மலையை அடைந்தனர்.

Verse 10

औद्री तपोरता देवी तामसी शक्तिरुत्तमा । संहारकारिणी देवी कालरात्रीति तां विदुः ॥

தேவி உக்கிர இயல்புடையவள், தவத்தில் ஈடுபட்டவள், தாமஸ சக்தியின் உச்ச வடிவம், சங்காரம் செய்பவள்; அவள் ‘காலராத்திரி’ என அறியப்படுகிறாள்.

Verse 11

सा दृष्ट्वा तान् तदा देवान् भयत्रस्तान् विचेतसः । मा भैष्टेत्युच्चकैर्देवी तानुवाच सुरोत्तमान् ॥

அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கி மனம் கலங்கிய தேவர்களைப் பார்த்த தேவி, உயர்ந்த சுரர்களிடம் உரத்த குரலில்—“அஞ்சாதீர்கள்” என்று கூறினாள்.

Verse 12

तपः कृत्वा चिरं कालं पालयाम्यखिलं जगत् । एवमुद्दिश्य पञ्चाग्निं साधयामास भामिनी ॥

“நீண்ட காலம் தவம் செய்து நான் முழு உலகையும் காப்பேன்” என்று எண்ணி, அந்த ஒளிமிகு மகள் பஞ்சாக்னி தவத்தை மேற்கொண்டாள்.

Verse 13

देव्युवाच । किमियं व्याकुला देवा गतिर् वा उपलक्ष्यते । कथयध्वं द्रुतं देवाः सर्वथा भयकारणम् ॥

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவர்களே, இது என்ன கலக்கம்? எந்த நிகழ்வின் போக்கு புலப்படுகிறது? எல்லாவித அச்சத்திற்கும் காரணத்தை விரைவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

देवा ऊचुः । अयमायाति दैत्येन्द्रो रुरुर्भीमपराक्रमः । एतस्य भीतान् रक्षस्व त्वं देवान् परमेश्वरि ॥

தேவர்கள் கூறினர்—பயங்கர வீரத்தையுடைய தைத்யேந்திரன் ருரு வருகிறான். ஓ பரமேஸ்வரி, அவனால் அஞ்சும் தேவர்களை நீ காப்பாற்று।

Verse 15

एवमुक्ता तदा देवैर्देवी भीमपराक्रमा । जहास परया प्रीत्या देवानां पुरतः शुभा ॥

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, பயங்கர வலிமையுடைய மங்கள தேவியானவள் தேவர்களின் முன்னிலையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தாள்।

Verse 16

तस्या हसन्त्या वक्त्रात् तु बह्व्यो देव्यॊ विनिर्ययुः । याभिर्विश्वमिदं व्याप्तं विकृताभिरनेकशः ॥

அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவளுடைய வாயிலிருந்து பல தேவியர் வெளிப்பட்டனர்; அவர்களின் பல்வேறு வடிவங்களால் இந்த முழு உலகமும் பல விதமாக நிறைந்துள்ளது।

Verse 17

पाशाङ्कुशधराः सर्वाः सर्वाः पीनपयोधराः । सर्वाः शूलधराः भीमाः सर्वाश्चापधराः शुभाः ॥

அவர்கள் அனைவரும் பாசமும் அங்குசமும் ஏந்தினர்; அனைவரும் நிறைந்த மார்புடையவர்கள். அனைவரும் பயங்கரமாகச் சூலம் ஏந்தினர்; மேலும் அனைவரும் மங்களமாக வில் ஏந்தினர்।

Verse 18

ताः सर्वाः कोटिशो देव्यस्तां देवीं वेष्ट्य संस्थिताः । युयुधुर्दानवैः सार्द्धं बद्धतूणा महाबलाः । क्षणेन दानवबलं तत्सर्वं निहतं तु तैः ॥

கோடிக்கணக்கான தேவியர் அந்த தேவியைச் சூழ்ந்து நின்றனர். அம்புத்தூணிகளை கட்டிய மகாபலவான்களாய் அவர்கள் தானவர்களுடன் போரிட்டனர்; ஒரு கணத்தில் அவர்களால் தானவப் படை முழுதும் அழிக்கப்பட்டது।

Verse 19

देवाश्च सर्वे संयत्ता युयुधुर्दानवं बलम् । आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवास्तथाश्विनौ । सर्वे शस्त्राणि संगृह्य युयुधुर्दानवं बलम् ॥

அனைத்து தேவர்களும் முழுமையாக ஆயத்தமாய் தானவப் படையுடன் போரிட்டனர்—ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், விஶ்வேதேவர்கள், மேலும் இரு அஸ்வின்கள். அனைவரும் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு தானவக் கூட்டத்துடன் சமரிட்டனர்।

Verse 20

कालरात्र्या बलं यच्च यच्च देवबलं महत् । तत्सर्वं दानवबलमनयद् यमसादनम् ॥

காலராத்திரியின் படைபலம் எதுவோ, தேவர்களின் மகத்தான படைபலம் எதுவோ—அவை அனைத்தும் சேர்ந்து தானவப் படையை யமனின் சதனம், அதாவது மரணலோகம், நோக்கி அனுப்பின।

Verse 21

एक एव महादैत्यो रुरुस्तस्थौ महामृधे । स च मायां महारौद्रीं रौरवीं विससर्ज ह ॥

மகாபோரில் ஒரே மகாதைத்யன்—ருரு—திடமாக நின்றான். அவன் ‘ரௌரவீ’ எனப்படும் மிகக் கொடிய, மகாரௌத்ரீ மாயையை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 22

सा माया ववृधे भीमा सर्वदेवप्रमोहिनी । तया तु मोहिता देवाः सद्यो निद्रां तु भेजिरे ॥

அந்த மாயை மிகப் பயங்கரமாக வளர்ந்து, எல்லாத் தேவர்களையும் மயக்கும் சக்தியாகியது. அதனால் மயங்கிய தேவர்கள் உடனே நித்திரைக்குள் வீழ்ந்தனர்।

Verse 23

तस्याः कालान्तरे देव्यास्तपन्त्यास्तप उत्तमम् । रुरुर्नाम महातेजा ब्रह्मदत्तवरोऽसुरः ॥

சில காலத்திற்குப் பின், அந்த தேவி உத்தமத் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, பிரம்மன் அளித்த வரம் பெற்ற மகாதேஜஸ்வி ‘ருரு’ என்னும் அசுரன் தோன்றினான்।

Verse 24

देवी च त्रिशिखेनाजौ तं दैत्यं समताड्यत् । तया तु ताडितान्तस्य दैत्यस्य शुभलोचने । चर्ममुण्डे उभे सम्यक् पृथग्भूते बभूवतुः ॥

மேலும் தேவி போர்க்களத்தில் திரிசிகா ஆயுதத்தால் அந்த தைத்தியனைத் தாக்கினாள். அவளால் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த தைத்தியனின், ஓ அழகிய கண்களையுடையவளே, ‘சர்ம’மும் ‘முண்ட’மும் இரண்டும் முற்றிலும் பிரிந்தன।

Verse 25

रुरोस्तु दानवेन्द्रस्य चर्ममुण्डे क्षणाद् यतः । अपहृत्याहरद् देवी चामुण्डा तेन साभवत् ॥

தானவர்களின் தலைவன் ருருவிடமிருந்து தேவி கணநேரத்தில் ‘சர்ம’மும் ‘முண்ட’மும் அபகரித்து எடுத்துச் சென்றதால், அவள் ‘சாமுண்டா’ எனப் பெயர் பெற்றாள்।

Verse 26

सर्वभूतमहाराुद्री या देवी परमेश्वरी । संहारिणी तु या चैव कालरात्रिः प्रकीर्तिता ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் மிகக் கடும் ரௌத்ர ரூபமுடையவளாகவும், பரமேஸ்வரியாகவும், சம்ஹாரிணியாகவும் உள்ள அந்த தேவியே ‘காலராத்திரி’ எனப் புகழப்படுகிறாள்।

Verse 27

तस्या ह्यनुचरा देव्यो या ह्यसङ्ख्यातकोटयः । तास्तां देवीं महाभागां परिवर्य व्यवस्थिताः ॥

அவளுடைய துணைத் தேவியர்—எண்ணற்ற கோடிகள்—அந்த மகாபாக்யவதியான தேவியைச் சூழ்ந்து, சுற்றிலும் நிலை கொண்டனர்।

Verse 28

या क्यामासुरव्यग्रास्तास्तां देवीं बुभुक्षिताः । बुभुक्षिता वयं देवि देहि नो भोजनं शुभे ॥

அவர்கள் கலக்கமுற்று துயருற்று பசியுடன் தேவியை அணுகி கூறினர்—“அம்மையே, நாங்கள் பசியுற்றோம்; மங்களமயமானவளே, எங்களுக்கு உணவு அருள்வாயாக.”

Verse 29

एवमुक्ता तदा देवी दध्यौ तासां तु भोजनम् । न चाध्यगच्छच्च यदा तासां भोजनमन्तिकात् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தேவி அவர்களுக்கான உணவை எண்ணினாள்; ஆனால் அப்போது அருகிலே அவர்களுக்கான உணவு ஏற்பாடு எதையும் காணவில்லை.

Verse 30

ततो दध्यौ महादेवं रुद्रं पशुपतिं विभुम् । सोऽपि ध्यानात् समुत्तस्थौ परमात्मा त्रिलोचनः ॥

அப்போது அவள் மகாதேவன்—ருத்ரன், பசுபதி, அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன்—என்று தியானித்தாள்; அவரும் அந்த தியானத்திலிருந்து எழுந்தார்—மூன்றுகண் கொண்ட பரமாத்மா.

Verse 31

उवाच च द्रुतं देवीं किं ते कार्यं विवक्षितम् । ब्रूहि देवि वरारोहे यत् ते मनसि वर्तते ॥

அவர் விரைவாக தேவியிடம் கூறினார்—“நீ கூற விரும்பும் காரியம் என்ன? அழகிய நடை கொண்ட தேவியே, உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல்.”

Verse 32

देव्युवाच । भक्ष्यार्थमासां देवेश किञ्चिद् दातुमिहार्हसि । बलात्कुर्वन्ति मामेता भक्षार्थिन्यो महाबलाः । अन्यथा मामपि बलाद् भक्षयिष्यन्ति मां प्रभो ॥

தேவி கூறினாள்—“தேவேசா, இவர்களுக்கு உண்ண இங்கே ஏதாவது அளிக்க வேண்டும். இவர்கள் மிகுந்த வலிமையுடையோர்; உணவு வேண்டி என்னை வலுக்கட்டாயமாக நெருக்குகின்றனர்; இல்லையெனில், ஆண்டவனே, என்னையும் வலியால் விழுங்கிவிடுவர்.”

Verse 33

रुद्र उवाच । एतासां शृणु देवेशि भक्ष्यमेकं मयोद्यतम् । कथ्यमानं वरारोहे कालरात्रि महाप्रभे ॥

ருத்ரன் கூறினான்—தேவேசி! இவர்களுக்காக நான் ஒரே ஒரு பக்கியத்தைத் தயார் செய்தேன். வராரோஹிணி காலராத்திரி, மகாப்ரபை, நான் கூறுவதைச் செவி கொள்.

Verse 34

समुद्रमध्ये रत्नाढ्यं पुरमस्ति महावनम् । तत्र राजा स दैत्येन्द्रः सर्वदेवभयंकरः ॥

கடலின் நடுவில் ரத்தினச் செழுமை கொண்ட ஒரு நகரமும் ஒரு மாபெரும் வனமும் உள்ளது. அங்கே தைத்யர்களின் இந்திரனான அந்த அரசன் ஆள்கிறான்; எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன்.

Verse 35

या स्त्री सगर्भा देवेशि अन्यस्त्रीपरिधानकम् । परिधत्ते स्पृशेच्चापि पुरुषस्य विशेषतः ॥

தேவேசி! கர்ப்பிணியான பெண் மற்றொரு பெண்ணின் ஆடையை அணிந்தாலோ—அல்லது அதைத் தொட்டாலோ—குறிப்பாக ஆண்-தொடர்புடைய விஷயத்தில், அவள் (சூழ்நிலையில் கூறிய) விளைவினை அடைவாள்.

Verse 36

स भागोऽस्तु महाभागे कासाञ्चित् पृथिवीतले । अन्याश्छिद्रेषु बालानि गृहीत्वा तत्र वै बलिम् । लब्ध्वा तिष्ठन्तु सुप्रीता अपि वर्षशतान्यपि ॥

மகாபாகே! பூமித்தளத்தின் சில இடங்களில் அந்தப் பங்கு நிர்ணயமாகட்டும். மற்றவர்கள் பலவீனமான இடைவெளிகளில் குழந்தைகளைப் பிடித்து அங்கே பலி பெற்றுத் திருப்தியுடன்—நூறு நூறு ஆண்டுகளும்—அங்கேயே தங்கட்டும்.

Verse 37

अन्याः सूतिगृहे छिद्रं गृह्णीयुस्तत्र पूजिताः । निवसिष्यन्ति देवेशि तथान्या जातहारिकाः ॥

மற்றவர்கள் பிரசவ அறையில் ஒரு இடைவெளியை (வாய்ப்பை) கைப்பற்றுவர்; அங்கே போற்றப்பட்டு வாழ்வர். தேவேசி! மேலும் பிறர்—பிறந்த குழந்தைகளைப் பறிக்கும் ஜாதஹாரிகைகள்—அங்கேயே குடியிருப்பர்.

Verse 38

गृहे क्षेत्रे तडागेषु वाप्युद्यानेषु चैव हि । अन्यचित्ता रुदन्त्यो याः स्त्रियस्तिष्ठन्ति नित्यशः । तासां शरीराण्याविश्य काश्चित्तृप्तिमवाप्स्यथ ॥

வீடுகள், வயல்கள், குளங்கள், கிணறுகள், தோட்டங்களில் எப்போதும் மனம் சிதறி அழுதுகொண்டிருக்கும் பெண்களின் உடல்களில் புகுந்து சில (பூதங்கள்) திருப்தி அடைவார்கள்।

Verse 39

एवमुक्त्वा तदा देवीं स्वयं रुद्रः प्रतापवान् । दृष्ट्वा रुरुं च सबलमसुरेन्द्रं निपातितम् । स्तुतिं चकार भगवन् स्वयं देवस्त्रिलोचनः ॥

இவ்வாறு தேவியிடம் கூறிய பின், வல்லமைமிக்க ருத்ரன் தானே—ருருவும் வலிமைமிக்க அசுரேந்திரனும் வீழ்ந்ததைப் பார்த்து—மூன்றுகண் கொண்ட பகவான் தானே ஸ்துதியை இயற்றினார்।

Verse 40

रुद्र उवाच । जयस्व देवि चामुण्डे जय भूतापहारिणि । जय सर्वगते देवि कालरात्रि नमोऽस्तु ते ॥

ருத்ரன் கூறினார்—வெற்றி பெறுக தேவி சாமுண்டே; வெற்றி பெறுக பூதங்களை அகற்றுபவளே. வெற்றி பெறுக அனைத்திலும் நிறைந்த தேவியே; ஓ காலராத்திரி, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 41

विश्वमूर्त्ते शुभे शुद्धे विरूपाक्षि त्रिलोचने । भीमरूपे शिवे विद्ये महामाये महोदयॆ ॥

உலகமே உருவானவளே, மங்களமே, தூயவளே; விரூபாக்ஷியே, மூன்றுகண் கொண்டவளே; பயங்கர ரூபமுடையவளே; சிவையே, வித்யையே; மகாமாயையே, மகோதயமே!

Verse 42

मनोजवे जये जृम्भे भीमाक्षि क्षुभितक्षये । महामारि विचित्राङ्गे गेयनृत्यप्रिये शुभे ॥

மனத்தினைப் போல வேகமுடையவளே, வெற்றியே, ஜ்ரிம்பையே; பயங்கரக் கண்களுடையவளே, கலக்கத்தை அழிப்பவளே; மகாமாரியே, வியத்தகு அங்கங்களுடையவளே; பாடலும் நடனமும் விரும்பும் மங்களவளே!

Verse 43

विकराले महाकालि कालिके पापहारिणि । पाशहस्ते दण्डहस्ते भीमरूपे भयानके ॥

ஓ விகராளினி மகாகாளி, ஓ காலிகே, பாபங்களை அகற்றுபவளே; பாசம் ஏந்திய கையுடையவளே, தண்டம் ஏந்திய கையுடையவளே, பயங்கர ரூபிணியே!

Verse 44

चामुण्डे ज्वलमानास्ये तीक्ष्णदंष्ट्रे महाबले । शवयानस्थिते देवि प्रेतासनगते शिवे ॥

ஓ சாமுண்டே, ஜ்வலிக்கும் முகத்தையுடையவளே, கூர்மையான கோரைப் பற்களையுடையவளே, மஹாபலவதியே; ஓ தேவி, சவ-யானத்தில் அமர்ந்தவளே; ஓ சிவே, பிரேத ஆசனத்தில் அமர்ந்தவளே!

Verse 45

अनेकशतसाहस्ट्रकोटिकोतिशतॊत्तरैः । असुरैरन्वितः श्रीमान् द्वितीयो नमुचिर्यथा ॥

நூறுகள், ஆயிரங்கள், கோடிகள், மேலும் அதற்கும் மேலான கோடிகள் அளவிலான அசுரர்களால் சூழப்பட்ட அந்த ஸ்ரீமான், இரண்டாம் நமுசி போல இருந்தான்.

Verse 46

भीमाक्षि भीषणे देवि सर्वभूतभयंकरी । कराले विकराले च महाकाले करालिनि । काली कराली विक्रान्ता कालरात्रि नमोऽस्तु ते ॥

ஓ பீமாக்ஷீ, ஓ பயங்கர தேவியே, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் விளைவிப்பவளே; ஓ கராளே, ஓ விகராளே, ஓ மகாகாளே, ஓ கராளினியே; ஓ காளீ, ஓ கராளீ, ஓ வீரமிகுந்தவளே—ஓ காலராத்திரீ, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 47

विकरालमुखी देवि ज्वालामुखि नमोऽस्तु ते । सर्वसत्त्वहिते देवि सर्वदेवि नमोऽस्तु ते ॥

ஓ விகராளமுகி தேவியே, ஓ ஜ்வாலாமுகியே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடும் தேவியே, ஓ அனைத்துத் தேவிகளுமாகிய தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

इति स्तुता तदा देवी रुद्रेण परमेष्ठिना । तुतोष परमा देवी वाक्यं छेदमुवाच ह । वरं वृणीष्व देवेश यत् ते मनसि वर्तते ॥

இவ்வாறு பரமேஷ்வரனான ருத்ரனால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட பரம தேவியார் மகிழ்ந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்— “தேவேசா! உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 49

रुद्र उवाच । स्तोत्रेणानेन ये देवि त्वां स्तुवन्ति वरानने । तेषां त्वं वरदा देवि भव सर्वगता सती ॥

ருத்ரன் கூறினான்— அழகிய முகமுடைய தேவியே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உம்மைத் துதிப்பவர்களுக்கு, தேவியே, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த சதியாக இருந்து வரம் அளிப்பவளாக இரு.

Verse 50

यश्चेमं त्रिप्रकारं तु देवि भक्त्या समन्वितः । स पुत्रपौत्रपशुमान् समृद्धिमुपगच्छति ॥

தேவியே! பக்தியுடன் இந்த மும்முறை வடிவத்தை (பாடி/அடைந்து) கொள்பவன், மகன்கள், பேரர்கள், கால்நடைகள் உடன் செழிப்பை அடைவான்.

Verse 51

यश्चेमं शृणुयाद् भक्त्या त्रिशक्त्यास्तु समुद्भवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं गच्छत्यनामयम् ॥

மேலும் பக்தியுடன் மும்மூன்று சக்திகளின் தோற்றத்தைச் சொல்லும் இந்த வரலாற்றைக் கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நோயற்ற நிலையை அடைவான்.

Verse 52

एवं स्तुत्वा भवो देवीं चामुण्डां परमेश्वरीम् । क्षणादन्तर्हितो देवस्ते च देवा दिवं ययुः ॥

இவ்வாறு பரமேஸ்வரியான சாமுண்டா தேவியைத் துதித்த பின்பு, பவனாகிய (ருத்ரன்) ஒரு கணத்தில் மறைந்தான்; அத்தேவர்கள் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 53

य एतां वेद वै देव्याः उत्पत्तिं त्रिविधां धरे । सर्वपापविनिर्मुक्तः परं निर्वाणमृच्छति ॥

ஹே தரணீதரா! தேவியின் மும்முறை (திரிவித) தோற்றத்தை உண்மையாக அறிந்தவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.

Verse 54

भ्रष्टराज्यो यदा राजा नवम्यां नियतः शुचिः । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासी नरोत्तमः । संवत्सरेण लभते राज्यं निष्कण्टकं नृपः ॥

ஒரு அரசன் அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்ந்தபோது, நவமியில் கட்டுப்பாட்டுடன் தூய்மையாய் இருந்து, அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசியில் உபவாசம் செய்தால்—அந்த அரசன் ஒரு ஆண்டுக்குள் முள்ளில்லாதது போல் (எதிரி-தடையற்ற) அரசாட்சியை அடைவான்.

Verse 55

एषा त्रिशक्तिरुद्दिष्टा नयसिद्धान्तगामिनी । एषा श्वेता परा सृष्टिः सात्त्विकी ब्रह्मसंस्थिताः ॥

இந்த மும்முறை சக்தி நய-சித்தாந்த முறைக்கேற்ப சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. இதுவே வெண்மையான உயர்ந்த படைப்பு—சாத்த்விக இயல்புடையது—பிரம்மனில் நிலைபெற்றது.

Verse 56

कालेन महता चासौ लोकपालपुराण्यथ । जिगीषुः सैन्यसंवीतो देवैर्भयमरॊचयत् ॥

நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, லோகபாலர்களின் பழம்பெரும் வரலாறுகளின் சூழலில், அவன்—வெற்றியை விரும்பி படையால் சூழப்பட்டவனாக—தேவர்களிடையே அச்சத்தை உண்டாக்கினான்.

Verse 57

एषैव रक्ताऽ रजसि वैष्णवी परिकीर्तिता । एषैव कृष्णा तमसि रौद्री देवी प्रकीर्तिता ॥

இதே சக்தி ரஜோகுணத்தில் செந்நிறமாக இருப்பின் ‘வைஷ்ணவி’ எனப் போற்றப்படுகிறது; இதே சக்தி தமோகுணத்தில் கருநிறமாக இருப்பின் ‘ரௌத்ரீ’ தேவி எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 58

परमात्मा यथा देव एक एव त्रिधा स्थितः । प्रयोजनवशाच्छक्तिरेकैव त्रिविधाऽभवत् ॥

பரமாத்ம தேவன் ஒருவனே ஆயினும் மும்முறையாக நிலைபெறுவது போல, நோக்கும் செயல்பாடும் காரணமாக ஒரே சக்தி மும்மடங்காக ஆகிறது.

Verse 59

य एतं शृणुयात् सर्गं त्रिशक्त्याः परमं शिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः परं निर्वाणमाप्नुयात् ॥

மும்மடங்கு சக்தியின் வெளிப்பாட்டைச் சொல்லும் இந்தப் பரம சிவமயமான மங்களக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிர்வாணத்தை அடைவார்.

Verse 60

यश्चेदं शृणुयाद् भक्त्या नवम्यां नियतः स्थितः । स राज्यमतुलं लेभे भयेश्य्च प्रमुच्यते ॥

நவமி திதியில் ஒழுக்கத்துடன் நிலைத்து பக்தியோடு இதை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் ஒப்பற்ற அரசாட்சியைப் பெற்று அச்சங்களிலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 61

यस्येदं लिखितं गेहे सदा तिष्ठति धारिणि । न तस्याग्निभयं घोरं सर्पचौरादिकं भवेत् ॥

ஹே தாரிணி! யாருடைய இல்லத்தில் இது எழுதப்பட்டதாக எப்போதும் பாதுகாக்கப்படுகிறதோ, அவருக்கு கொடிய தீப்பயம் ஏற்படாது; பாம்பு, திருடன் முதலிய அபாயங்களும் உண்டாகாது.

Verse 62

यश्चैतत् पूजयेद् भक्त्या पुस्तकेऽपि स्थितं बुधः । तेन यष्टं भवेत् सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥

மேலும் அறிவுடையவர் இதை—நூலில் இருப்பினும்—பக்தியுடன் பூஜித்தால், அந்தச் செயல் மூலம் அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய மும்முலகமும் பூஜிக்கப்பட்டதுபோல் ஆகும்.

Verse 63

जायन्ते पशवः पुत्रा धनं धान्यं वरस्त्रियः । रत्नान्यश्वा गजा भृत्या यानाश्चाशु भवन्त्युत । यस्येदं तिष्ठते गेहे तस्येदं जायते ध्रुवम् ॥

யாருடைய இல்லத்தில் இது நிலைத்து இருக்கிறதோ, அவருக்கு மாடுகள், புதல்வர்கள், செல்வம், தானியம், சிறந்த பெண்கள், ரத்தினங்கள், குதிரைகள், யானைகள், பணியாளர்கள் மற்றும் வாகனங்களும் விரைவில் உண்டாகும்; இது அவருக்கு உறுதியாக நிகழும்।

Verse 64

श्रीवराह उवाच । एतदेव रहस्यं ते कीर्तितं भूतधारिणि । रुद्रस्य खलु माहात्म्यं सकलं कीर्तितं मया ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஓ உயிர்களைத் தாங்குபவளே! இதே இரகசியத்தை உனக்கு நான் அறிவித்தேன்; ருத்ரரின் முழு மகிமையையும் நான் விரிவாக எடுத்துரைத்தேன்।

Verse 65

नवकोट्यस्तु चामुण्डा भेदभिन्ना व्यवस्थिताः । या रौद्री तामसी शक्तिः सा चामुण्डा प्रकीर्तिता ॥

சாமுண்டா தேவியை ஒன்பது கோடிகளாகப் பிரித்து, வேறுபாடுகளின்படி தனித்தனியாக ஒழுங்குபடுத்தியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ரௌத்ரீயும் தாமஸமும் ஆன அந்த சக்தியே ‘சாமுண்டா’ எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 66

अष्टादश तथा कोट्यो वैष्णव्या भेद उच्यते । या सा च राजसी शक्तिः पालनी चैव वैष्णवी । या ब्रह्मशक्तिः सत्त्वस्था अनन्तास्ताः प्रकीर्तिताः ॥

வைஷ்ணவிக்கு பதினெட்டு கோடி வகைப்பாடுகள் கூறப்படுகின்றன. ராஜஸிகமானதும் காக்கும்/பாலிக்கும் சக்தியுமானது வைஷ்ணவியே. மேலும் சத்த்வத்தில் நிலையும் பிரஹ்ம சக்தி எண்ணற்ற வடிவங்களுடையதாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 67

उत्तिष्ठतस्तस्य महासुरस्य समुद्रतोयं ववृद्धेऽतिमात्रम् । अनेकनक्रग्रहमीनजुष्टम् आप्लावयत् पर्वतसानुदेशान् ॥

அந்த மகா அசுரன் எழுந்தபோது கடல்நீர் அளவுக்கு மீறி பெருகியது; முதலைகள், பிடிக்கும் உயிர்கள், மீன்கள் நிறைந்த அந்த நீர் மலைச்சரிவுகளையும் பகுதிகளையும் வெள்ளமாக மூழ்கடித்தது।

Verse 68

एतासां सर्वभेदेषु पृथगेकैकशो धरे । सर्वासां भगवान् रुद्रः सर्वगश्च पतिर्भवेत् ॥

ஓ தரையே, இச் சக்திகளின் எல்லாப் பிரிவுகளிலும் தனித்தனியாக, ஒன்றொன்றாக, எங்கும் நிறைந்த பகவான் ருத்ரன் அனைவருக்கும் கணவராக (இணையராக) விளங்குவான்.

Verse 69

यावन्त्यस्या महाशक्त्यास्तावद् रूपाणि शङ्करः । कृतवांस्ताश्च भजते पतिरूपेण सर्वदा ॥

இந்த மகாசக்திக்கு எத்தனை ரூபங்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ரூபங்களைச் சங்கரன் உருவாக்கி/தரித்தான்; மேலும் அவற்றுடன் எப்போதும் கணவராகிய நிலையில் தொடர்பு கொண்டு அனுபவிக்கிறான்.

Verse 70

यश्चाराधयते तास्तु रुद्रस्तुष्टो भविष्यति । सिद्ध्यन्ते तास्तदा देव्यो मन्त्रिणो नात्र संशयः ॥

யார் அந்த தேவிகளை விதிப்படி ஆராதிக்கிறாரோ, ருத்ரன் மகிழ்வான்; அப்போது அந்த தெய்வீக சக்திகள் செயல்பட்டு सिद्धியாகும்—ஓ ஆலோசகர்களே, இதில் ஐயமில்லை.

Verse 71

अन्तः स्थितानेकसुरारिसङ्घं विचित्रचर्मायुधचित्रशोभम् । भीमं बलं बलिनं चारुयोधं विनिर्ययौ सिन्धुजलाद् विशालम् ॥

கடலின் பரந்த நீரிலிருந்து ஒரு அச்சமூட்டும், மாபெரும் படைபலம் வெளிப்பட்டது—அதன் உள்ளே தேவர்களின் பகைவர்களின் பல கூட்டங்கள் இருந்தன; பலவகை கவசங்களும் ஆயுதங்களும் ஒளிர, மிக வலிமையுடன் பயங்கரமாக, அழகிய வீரர்களால் நிறைந்தது.

Verse 72

तत्र द्विपा दैत्यवरैरुपेता समानघण्टासुसमूहयुक्ताः । विनिर्ययुः स्वाकृतिभीषणानि समन्तमुच्चैः खलु दर्शयन्तः ॥

அங்கே சிறந்த தைத்யர்களுடன் கூடிய யானைகள்—ஒத்த ஒலியுடைய மணிகளும் ஒழுங்கான குழுக்களும் உடன்—வெளியே வந்தன; மேலும் அவை எல்லாத் திசைகளிலும் உரத்த ஒலியுடன் தங்கள் பயங்கர உருவங்களை வெளிப்படையாகக் காட்டின.