Adhyaya 96: The Threefold Power: The Raudrī Observance and the Manifestation of Chāmuṇḍā

Verse 1

अथ त्रिशक्तिरहरये रौद्रीव्रतम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ या सा नीलगिरि याता तपसे धृतमानसा । रौद्री तमोद्भवा शक्तिस्तस्याः शृणु धरे व्रतम् ॥

இப்போது திரிசக்திகளின் நிகழ்வில் பகைநாசக ஹரிக்குரிய ரௌத்ரீ விரதம் கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீவராஹர் உரைத்தார்—தவத்திற்காக நீலகிரிக்குச் திடமனத்துடன் சென்றவள், தமஸிலிருந்து தோன்றிய ரௌத்ரீ சக்தி; ஓ பூமியே, அவளுடைய விரதத்தை கேள்.

Verse 2

तपः कृत्वा चिरं कालं पालयाम्यखलं जगत् । एवमुद्दिश्य पञ्चाग्निं साधयामास भामिनी ॥

நீண்ட காலம் தவம் செய்து அவள் உறுதி கொண்டாள்—“முழு உலகையும் நான் காப்பேன்.” அந்த நோக்கத்துடன் அந்த ஒளிமிகு பெண் பஞ்சாக்னி சாதனையை மேற்கொண்டாள்.

Verse 3

तत्पर्याः कालान्तरे देव्यास्तपन्त्यास्तप उत्तमम् । रुरुनाम महातेजाः ब्रह्मदत्तवरोऽसुरः ॥

காலப்போக்கில் தேவி உத்தம தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, பிரம்மா அளித்த வரம் பெற்ற ருரு என்னும் பேரொளி கொண்ட அசுரன் தோன்றினான்.

Verse 4

समुद्रमध्ये रत्नाढ्यं पुरमस्ति महावनम् । तत्र राजा स दैत्येन्द्रः सर्वदेवभयङ्करः ॥

கடலின் நடுவில் ரத்தினங்கள் நிறைந்த ஒரு நகரம் உள்ளது; அதைச் சூழ்ந்து பெரிய காடு உள்ளது. அங்கே அந்த தைத்யேந்திரன் அரசனாக இருந்து, எல்லா தேவர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவான்.

Verse 5

अनेकशतसाहस्रकेटित्युत्तरॊत्तरैः ॥ असुरैरन्वितः श्रीमान्द्रतीयो नमुचिर्यथा

நூறுகள், ஆயிரங்கள், கோடிகள் என அதிகரித்த அசுரர்களால் சூழப்பட்ட அவன் ஒளிமிக்கவனாய் இருந்தான்; போரில் நமுசியைப் போலப் பிரகாசித்தான்.

Verse 6

कालेन महता चासौ लोकपालपुराण्यथ ॥ जिगीषुः सैन्यसंवीतो देवैर्युद्धमरॊचयत्

நீண்ட காலத்திற்குப் பின், வெற்றியை நாடி படையால் சூழப்பட்ட அவன், லோகபாலர்களின் நகரங்களை நோக்கி முன்னேறி தேவர்களுடன் போரைத் தூண்டினான்।

Verse 7

उत्तिष्ठतस्तस्य महासुरस्य समुद्रतोयं ववृद्धेऽतिमात्रम् ॥ अनेकनकप्रदमीनजुष्टमालावयपर्वतसानुदेशान्

அந்த மகா அசுரன் எழுந்தவுடன் கடல்நீர் அளவுக்கு மீறி பெருகி, பலவகை மதிப்புமிக்க உலோகங்கள் நிறைந்ததும் மீன்கள் உலாவும் மலைச்சரிவுகள் மற்றும் பகுதிகளை வெள்ளமடையச் செய்தது।

Verse 8

अन्तःस्थितानेकसुरारि सङ्कवद्विचित्रवमायुधचित्रशोभम् ॥ भीमं बलं वर्मितचारुयोधं विनिर्ययौ सिन्धुजलादशालात्

கடல்நீரின் அந்த அடைப்பிலிருந்து ஒரு பயங்கரப் படை வெளிப்பட்டது—கவசம் அணிந்த அழகிய வீரர்கள் உடையது; பலவகை அதிசய ஆயுதங்களின் ஒளியால் மிளிர்ந்து, உள்ளே திரண்ட தேவர்க்கெதிரிகளின் அடர்ந்த கூட்டம்போல் இருந்தது।

Verse 9

तत्र द्विपा दैत्यवरैरुपेताः समानघण्टायुत किंकिणीकाः ॥ विनिर्ययुः स्वाकृतिभीपणाश्च समत्वमुच्चैः खलु दर्शयन्तः

அங்கே உயர்ந்த தைத்யர்கள் உடன் யானைகள் வெளிவந்தன; ஒரே மாதிரியான மணிகளும் சிணுங்கும் ஆபரணங்களும் அணிந்தவை; தம் உருவத்தாலேயே அச்சமூட்டும் அவை, சமமான நடை மற்றும் உயர்ந்த கம்பீரத்தை வெளிப்படுத்தின।

Verse 10

अश्वास्तथा काञ्चनपीठनद्धा रोडैस्तु युक्ताः सितचामरैश्च ॥ व्यवस्थितास्ते सममेव तु विनिर्ययुर्लक्षशः कोटेशश्च

அதேபோல் குதிரைகளும்—தங்கப் பொருத்தங்களால் கட்டப்பட்டு, பட்டைகளும் வெள்ளை சாமரங்களும் உடன்—அணிவகுப்பாக நின்றன; பின்னர் அவை ஒரே நேரத்தில் இலட்சங்களாகவும் கோடிகளாகவும் பாய்ந்து வெளிவந்தன।

Verse 11

रथा रविस्यन्दनतुल्यवेगाः सुचक्रदण्डाक्षत्रिवेणुयुक्ताः ॥ सुषखयन्त्राः परपीडताङ्गाश्चलत्यानन्तास्त्वरितं विशक्ताः

சூரியனின் தேரைப் போல வேகமுடைய தேர்கள், நன்று செய்யப்பட்ட சக்கரங்கள், தண்டுகள், அச்சுகள், மும்மடங்கு கட்டுகளுடன், நன்கு இணைந்த இயந்திரங்களும், பகைவரை அழுத்தி வதைக்கும் உறுதியான உடல்களும் கொண்டு—எண்ணற்ற அளவில் விரைவாக நெருங்கிய அணியாக நகர்ந்தன।

Verse 12

तथैव योधाः स्थगितेतरेतास्ततर्षिको ये वरतूनपणियः ॥ पदे पदे लब्धजयाः प्रहारीणो विरेजुरुचैरसुरानुगा भृशम्

அவ்வாறே போர்வீரர்கள்—மற்றவர்களை மிஞ்சி ஒளிர்வோரும், மிகுந்த வேகமும் துடிப்பும் உடையோரும்—அசுரர்களின் தொடர்வோராகக் கடும் தாக்குதலாளர்களாய் முன்னேறினர்; அடியடியாக வெற்றியைப் பெற்று மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினர்.

Verse 13

देवेषु चैव भरेषु विनिर्गत्य जात्ततः ॥ चतुरङ्गबलोपेतः प्रायादिन्द्रपुरं प्रति

பின்னர் தேவர்களுடன் போரிடுவதற்காக அங்கிருந்து புறப்பட்டு, நான்கு அங்கங்களுடைய படையுடன் கூடி, இந்திரபுரியை நோக்கி சென்றான்.

Verse 14

अन्याश्छिद्रेषु वा अज्ञानां गृहीत्वा तत्र वै बालम् ॥ लब्ध्वा भवन्तु सुप्रीता अपि वर्षशता पि

அங்கே வேறு பலவீனமான இடங்களிலோ அல்லது கவனமற்றவர்களிடமோ இருந்து ஒரு குழந்தையைப் பிடித்து, நோக்கத்தை அடைந்து, அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கட்டும்—even நூறு ஆண்டுகள் வரை (பொருள் தெளிவற்றது).

Verse 15

युयोध च सुरैः साढे रुदैत्यपतिस्तथा । सुदूर्मुसलधेरैः शरैर्दण्डायुधैस्तथा ॥

அப்போது ருத்ரனை ஒத்த தைத்தியர்களின் தலைவன் தேவர்களுடன் போரிட்டான்—மிகக் கனமான கதைகள், அம்புகளின் மழை, மேலும் தண்டுபோன்ற ஆயுதங்களாலும்.

Verse 16

जनुदैरयाः सुरान्संख्य सुराश्चैव तथासुरान् ॥ एवं क्षणमथो युद्ध्वा तदा देवाः सवासवाः ॥

எண்ணிலடங்கா படைகள் தேவர்களைத் தாக்கின; தேவர்களும் அதேபோல் அசுரர்களைத் தாக்கினர். இவ்வாறு சிறிதுநேரம் போரிட்டு, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் போர்க்களத்தில் நிலைத்தனர்.

Verse 17

असुरैर्निर्जिताः सद्यो दुद्रुवुर्विमुखा भृशम् ॥ देवेषु चैवग्भग्रेषु विद्वतेषु विशेषतः ॥

அசுரர்களால் உடனே தோற்கடிக்கப்பட்ட அவர்கள், முகம் திருப்பி மிகுந்த துயரத்துடன் விரைந்து ஓடினர். தேவர்களிடையிலும், குறிப்பாக ஞானமிக்கோர் எனப் புகழப்பட்டவர்களிடையிலும் இதுவே நிகழ்ந்தது.

Verse 18

असुरः सर्वदेवानामन्वधावत वीर्यवान् । ततो देवगणाः सर्वे द्रवन्तो भयावह्वलाः ॥

அந்த வல்லமைமிக்க அசுரன் எல்லாத் தேவர்களையும் தொடர்ந்து துரத்தினான். அப்போது தேவர்கூட்டமெல்லாம் அச்சமும் கலக்கமும் கொண்டு ஓடினர்.

Verse 19

दृष्ट्वा रुरुच सबमसुरेन्द्र निपातितम् ॥ स्तुतिं चकार भगवान् स्वयं देवस्रिलोचनः ॥

அசுரராஜன் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, பகவான் தேவஸ்ரீலோசனன் தானே ஒரு ஸ்துதி-ஸ்தோத்திரத்தை இயற்றினார்.

Verse 20

स राज्यमतुलं लेभे भयेश्य च प्रमुच्यते ॥ यस्येदं लिखितं गेहे सदा तिष्ठति धारितम् ॥

அவன் ஒப்பற்ற அரசாட்சியைப் பெற்றான்; அச்சங்களிலிருந்து விடுதலை அடைந்தான். யாருடைய இல்லத்தில் இவ்வுரை எழுதப்பட்டு எப்போதும் பாதுகாக்கப்படுகிறதோ, அவருக்கும் இப்பலன் உண்டாகும்.

Verse 21

नीले गिरिवर जग्मुर्यत्र देवी व्यवास्थता ॥ रोदी तपोरता देवी तामसी शक्तिरुत्तमा ॥

அவர்கள் சிறந்த நீல மலைக்குச் சென்றனர்; அங்கு தேவி நிறுவப்பட்டிருந்தாள். தவத்தில் ஈடுபட்ட ரோதி தேவி, தாமஸ சக்தியின் உத்தம வடிவம்.

Verse 22

रुद्र उवाच ॥ जयस्व देवि चामुण्डे जय भूतापहारिणि ॥ जय सर्वगते देवि कालरात्रे नमोऽस्तु ते ॥

ருத்ரன் கூறினான்—வெற்றி உனக்கே, தேவி சாமுண்டே; வெற்றி, தீய பூதங்களை அகற்றுபவளே. வெற்றி, அனைத்திலும் நிறைந்த தேவி; காலராத்திரீ, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 23

संहारकारिणी देवी कालरात्रीत तां विदुः ॥ सा दृष्ट्वा तान् तदा देवान् भयत्रस्तान्विचेतसः ॥

அந்த தேவியை அழிவை நிகழ்த்துபவளாக ‘காலராத்திரீ’ என்று அறிகின்றனர். அவள் அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கி மனம் கலங்கிய தேவர்களைப் பார்த்தாள் (என்று தொடர்கிறது).

Verse 24

विश्वमुत्ते शुभे शुद्धे विरूपाक्ष त्रिलोचने ॥ भीमरूपे शिवे वेद्ये महामाये महोदयॆ ॥

உலகமே வடிவானவளே, மங்களமே, தூயவளே; விரூபாக்ஷீ, மும்முகக் கண்களையுடையவளே. பயங்கர வடிவினளே, சிவை, அறியத்தக்கவளே; மகாமாயை, மகோதயை.

Verse 25

मा भेत्य् उच्चकैर्देवी तानुवाच सुरोत्तमान् ॥ देव्युवाच ॥ किमियं व्याकुला देवा गतिर् व उपलक्ष्यते ॥

தேவி உரத்த குரலில் அந்த உயர்ந்த தேவர்களிடம் கூறினாள்—“அஞ்சாதீர்கள்.” தேவி சொன்னாள்—“தேவர்களே, இது என்ன கலக்கம்? உங்களிடத்தில் எந்த நிலை அல்லது நிகழ்வு தென்படுகிறது?”

Verse 26

कथयध्वं द्रुतं देवाः सर्वथा भयकारणम् ॥ देवा ऊचुः । अयमायाति दैत्येन्द्रो रुरुभीमपराक्रमः ॥

“தேவர்களே, எல்லாவிதப் பயத்திற்கும் காரணத்தை விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.” தேவர்கள் கூறினர்—“தைத்தியர்களின் தலைவன் ருருபீமன், அச்சுறுத்தும் வலிமையுடன் இங்கு வருகிறான்.”

Verse 27

एतस्य भातान् रक्षस्व त्वं देवान् परमेश्वर ॥ एवमुक्ता तदा देवी भीमपराक्रमा ॥

“பரமேஸ்வரா, இவரிடமிருந்து தேவர்களைப் பாதுகாப்பீராக.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அச்சுறுத்தும் வீரத்தையுடைய தேவி (செயலுக்கு) முனைந்தாள்।

Verse 28

जहास परया प्रीत्या देवानां पुरतः शुभा ॥

மங்கள வடிவுடைய தேவி தேவர்களின் முன்னிலையில் பேரானந்தத்துடன் நகைத்தாள்।

Verse 29

तस्या हसुन्त्या वक्रात्तु बद्ध्यो देव्यः वार्णर्ययुः ॥

அவள் நகைத்த முகத்திலிருந்து அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக பெண் வடிவங்கள் பலவண்ண உருவங்களாக வெளிப்பட்டன।

Verse 30

भीमाक्षि भीषणे देवि सर्वभूतभयङ्कर । कराले विकराले च महाकाले करालिनि ॥

அச்சமூட்டும் கண்களையுடைய தேவியே, பயங்கர வடிவுடையவளே, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமளிப்பவளே; கராலா, விகராலா, மகாகாலா, கராலினீ!

Verse 31

याभिर्विश्वमिदं व्याप्तं विकृताभैरनेकशः ॥ पाशाङ्कुशधराः सर्वाः सर्वाः पीनपयोधराः ॥

அந்த பலவிதமான விகாரமான அச்சமூட்டும் ரூபங்களால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டது. அனைவரும் பாசமும் அங்குசமும் தாங்கினர்; அனைவரும் பீனபயோதரர் (சக்தி-லட்சணம்) உடையவர்.

Verse 32

काली कराली विक्रान्ता कालरात्रि नमोऽस्तु ते ॥ इति स्तुता तदा देवी रुद्रेण परमेष्ठिना ॥

“ஓ காளி, ஓ கராளி, ஓ விக்ராந்தா, ஓ காலராத்திரி—உமக்கு நமஸ்காரம்.” இவ்வாறு அப்போது பரமேஷ்டி ருத்ரன் தேவியைப் போற்றினான்.

Verse 33

सर्वाः शूलधरा भीमाः सर्वाश्चापधराः शुभाः ॥ ताः स कटीशो देव्यस्तदेवेष्टय संस्थिताः ॥

அனைவரும் பயங்கரமானவர்கள், சூலத்தைத் தாங்கியவர்கள்; அனைவரும் மங்களமானவர்கள், வில்லைக் கொண்டவர்கள். அந்த தேவியர்கள் தேவியின் இடுப்புப் பகுதியைச் சுற்றி நின்றனர்.

Verse 34

युयुधुर्दानवैः सार्धं बद्धतूणा महाबलाः ॥ क्षणेन दानवबलं तत्सर्वं निहतं तु तैः ॥

கட்டப்பட்ட அம்பறாத்தூணியுடன் மாபெரும் வலிமையுடையோர் தானவர்களுடன் போரிட்டனர். ஒரு கணத்தில் அவர்களால் தானவர்களின் படை முழுதும் அழிக்கப்பட்டது.

Verse 35

तत्सर्वं दानवबलमनयद्यामसादनम् ॥ एक एवं महादैत्यो रुरुस्तस्थौ महामृधे ॥

தானவர்களின் அந்தப் படை முழுதும் யமனின் இல்லத்திற்கே (மரணத்திற்கே) அனுப்பப்பட்டது. ஆனால் ஒரே மாபெரும் அசுரன் ருரு அந்தப் பெரும் போரில் உறுதியாக நின்றான்.

Verse 36

यथेमं शृणुया इत्यात्रिशक्यास्तु समुद्भवम् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो पदं गच्छत्यनामयम् ॥

திரிஷக்யாவின் தோற்றக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நோயற்ற நிராமயப் பதத்தை அடைவார்.

Verse 37

स च मायां महारौद्रीं रौवीं विससर्ज है ॥ सा माया ववृधे भीमा सर्वदेवप्रमोदिनी ॥

அவன் ரௌவீ எனப்படும் மிகக் கொடிய மகாரௌத்ரீ மாயையை வெளிப்படுத்தினான்; அந்த மாயை பயங்கரமாக வளர்ந்து எல்லாத் தேவர்களையும் மகிழ்வித்தது.

Verse 38

तया विमोहिता देवाः सर्वे निद्रां तु लेभिरे ॥ देवाश्च त्रिशिखेनाजौ तं दैत्यं समताडयत् ॥

அந்த மாயையால் மயங்கிய எல்லாத் தேவர்களும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தனர்; ஆயினும் போர்க்களத்தில் தேவர்கள் திரிஷிகாவுடன் சேர்ந்து அந்த அசுரனைத் தாக்கினர்.

Verse 39

तया तु ताडितस्यास्य दैत्यस्य शुभलोचने ॥ चर्ममुण्डे उभे सम्यक् पृथग्भूते बभूवतुः ॥

அழகிய கண்களையுடையவளே! அவளால் தாக்கப்பட்ட அந்த அசுரனின் தோலும் தலையும்—இரண்டும்—தெளிவாகப் பிரிந்து தனித்தனியாகின.

Verse 40

रुरुस्तु दानवेन्द्रस्य चर्ममुण्डे क्षणाद्यतः ॥ अपहृत्यैर्देवी चामुण्डा तेन सा अभवत् ॥

பின்னர் ஒரு கணத்தில் ருருவின் தோலும் தலையும் எடுத்துக்கொண்டதால், அந்தக் காரணத்தினால் தேவி ‘சாமுண்டா’ எனப் பெயர் பெற்றாள்.

Verse 41

वास्च सर्वसंपन्न युयुधुनिच ॥ स च मायां महा इतं समताडयत् ॥ सर्वभूतमहाराुद्री या देवी परमेश्वरी ॥ संहारिणी तु या चैव कालरात्रिः प्रकीर्तिता ॥

(இங்கு பாடம் சில அளவு கெடுபிடியாக/தெளிவற்றதாக உள்ளது.) … பின்னர் அவன் அந்த மஹாமாயையைத் தாக்கினான். எல்லா உயிர்களுக்கும் பேர்பயமூட்டும் பரமேஸ்வரியான, சம்ஹாரிணியான அந்த தேவியே ‘காலராத்திரி’ எனப் புகழப்படுகிறாள்।

Verse 42

तस्या अनुचरा देव्यॊ बाध्योऽसंख्यातकोटयः ॥ तास्तां देवीं महाभागोॊं परिवर्य व्यवस्थिताः ॥

அந்த தேவியின் எண்ணற்ற கோடி துணைத் தேவியர் அங்கே இருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் அந்த மஹாபாக்ய தேவியைச் சூழ்ந்து அணிவகுத்து நின்றனர்।

Verse 43

एवमुक्ता तदा देवी दध्याः तासां तु भोजनम् ॥ न चाध्यगच्छच्च यदा तासां भोजनमन्तिकात् ॥

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தேவி அவர்களுக்காக உணவை ஏற்பாடு செய்தாள்; ஆனால் நேரம் வந்தபோது அவர்களின் உணவு அருகில் கிடைக்கவில்லை (பாடத்தில் ஐயம் உள்ளது).

Verse 44

ततो दध्यो महादेवं रुद्रं पशुपतिं विभुम् । सॊऽपि ध्यानात्समुत्तस्थौ परमात्मा त्रिलोचनः ॥

அப்போது தத்ய (ததீசி) மகாதேவன் ருத்ரன், பசுபதி, அனைத்திலும் வியாபித்த இறைவனைத் தியானித்தான்; மும்முகக் கண்களையுடைய பரமாத்மாவும் தியானத்திலிருந்து எழுந்தார்।

Verse 45

याचयामासुरव्यग्रास्तास्तां देवीं बुभुक्षिताः ॥ वयं देवि सुधार्ताः स्मो देहि नो भोजनं शुभे ॥

பசியால் கலங்கி அவர்கள் அந்த தேவியை வேண்டினர்—“தேவி, நாங்கள் பசியால் துன்புறுகிறோம்; சுபே, எங்களுக்கு உணவு அருள்வாயாக।”

Verse 46

उवाच च द्रुतं देवीं किं ते कार्य विवक्षितम् ॥ इहि देवि वरारोहे यत्ते मनसि वर्तते ॥

அவன் உடனே தேவியிடம் கூறினான்—“நீ சொல்ல விரும்பும் காரியம் என்ன? வா தேவியே, அழகிய இடையுடையவளே, உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல்।”

Verse 47

देव्युवाच ॥ भक्ष्यार्थमासां देवेश किञ्चिद्दातुमिहार्हसि ॥ बलात्कुर्वन्ति मामेता भक्षार्थिन्यो महाबलाः ॥

தேவி கூறினாள்—“தேவேசா, இவர்களின் உணவிற்காக இங்கே ஏதாவது அளிக்க வேண்டும். இவர்கள் மிக வலிமையுடையோர்; உணவு நாடி என்னை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கிறார்கள்।”

Verse 48

एवं स्तुत्वा भवो देवी चामुण्डां च सुरेश्वरीम् ॥ क्षणादन्तर्हितो देवस्ते च देवा दिवं ययुः ॥

இவ்வாறு தேவர்களின் அரசியான சாமுண்டா தேவியைப் போற்றி, பவனாகிய சிவன் கணநேரத்தில் மறைந்தான்; அந்த தேவர்கள் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 49

अन्यथा मामपि बलाद्भक्षयिष्यन्ति ताः प्रभो ॥ रुद्र उवाच ॥ एतासां शृणु देवेश भक्ष्यमेकं मयोदितम् ॥

“இல்லையெனில், ஆண்டவா, அவர்கள் என்னையும் வலுக்கட்டாயமாக விழுங்கிவிடுவர்.” ருத்ரன் கூறினான்—“தேவேசா, இவர்களுக்கு ஒரு உணவுப் பொருளை நான் கூறுகிறேன்; கேள்.”

Verse 50

कथ्यमानं वरारोहे कालरात्रे महाप्रभे ॥ या स्त्री सगर्भा देवेशि वन्यस्त्रीपरिधानकम् ॥

“கேள், அழகிய இடையுடையவளே—காலராத்திரீ, மஹாப்ரபையே. தேவேசி, எந்தப் பெண் கர்ப்பிணியாக இருந்து, காட்டுப் பெண்ணின் ஆடையணிவாளோ…”

Verse 51

परिधत्ते स्पृशेच्चापि पुरुषस्य विशेषतः ॥ स भागोऽस्तु महाभागो कासाञ्चित्पृथिवीतले ॥

…அவள் அதை அணிந்து, குறிப்பாக ஒரு ஆணைத் தொடினாலும்—பூமித்தளத்தில் சிலருக்காக அதுவே (நியதியாக்கப்பட்ட) பங்கு, மஹாபாக்யமாக அமையட்டும்.

Verse 52

अन्याः सूतिगृहे छिद्रं गृह्णीयुस्तत्र पूजिताः ॥ निवसिष्यन्ति देवेश तथान्या जातहारिकाः ॥

மற்றவர்கள் அங்கே போற்றப்பட்டு, பிரசவ அறை (சூதிகிருஹம்) உள்ள ஒரு பிளவு/துளையில் தங்கட்டும். தேவேசா! அதுபோல ‘ஜாதஹாரிகைகள்’—பிறந்த குழந்தையை எடுத்துச் செல்லுதலுடன் தொடர்புடையவர்கள்—அவர்களும் தங்கட்டும்.

Verse 53

गृहे क्षेत्रे तडागेषु वाप्युद्यानेषु चैव हि ॥ अन्यचितारुदन्त्य याः स्त्रियास्तिष्ठन्ति नित्यशः ॥

வீடுகளில், வயல்களில், குளங்களில், கிணறு/நீர்த்தேக்கங்களில் மற்றும் தோட்டங்களிலும்—மற்றொருவரின் சிதையில் எப்போதும் அழுது புலம்பிக்கொண்டே நிற்கும் பெண்கள்.

Verse 54

तासां शरीराण्याविश्य कचित्तृप्तिमवाप्स्यथ ॥ एवमुक्त्वा तदा देवी स्वयं रुद्रः प्रतापवान् ॥

அவர்களின் உடல்களில் புகுந்து, நீங்கள் ஓரளவு திருப்தியை அடைவீர்கள். இவ்வாறு கூறி அப்போது தேவி (…); பின்னர் ஒளிவீசும் பிரதாபமிக்க ருத்ரன் தானே (… தொடர்ச்சி).

Verse 55

मनोजवे जये जृम्भे भीमाक्ष क्षुभितक्षये ॥ महामारि विचित्राङ्गे जय नृत्यप्रिये शुभे ॥

மனம்போல் வேகமுடையவளே! வெற்றி உனக்கே. ஜ்ரும்பே! வெற்றி. பயங்கரக் கண்களையுடையவளே, கலக்கம் மற்றும் சிதைவை அழிப்பவளே! வெற்றி. மஹாமாரியே, விசித்திர அங்கங்களையுடையவளே! நடனத்தை விரும்பும் சுபமே! வெற்றி உனக்கே.

Verse 56

विकराले महाकालि कालिके पापहारिणि । पाशहस्ते दण्डहस्ते भीमरूपे भयानके ॥

அருவருப்பான வடிவுடைய மகாகாளி, காளிகே, பாவநாசினி; பாசம் ஏந்தியவளே, தண்டம் ஏந்தியவளே, பயங்கர ரூபினி, அச்சமூட்டுபவளே।

Verse 57

चामुण्डे ज्वमानास्ये तीक्ष्णदंष्ट्रे महाबले ॥ शतयानस्थिते देवि प्रेतासनगते शिवे ॥

சாமுண்டே, எரியும் வாயுடையவளே, கூர்மையான கொம்புப்பற்கள் உடையவளே, மாபெரும் வலிமையுடையவளே; தேவியே, நூறு யானங்களில் அமர்ந்தவளே, பிரேதாசனத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவையே।

Verse 58

तुतोष परमा देवी वाक्यं चेदमुवाच ह । वरं वृणीष्व देवेश यत्ते मनसि वर्तते ॥

பரம தேவியானவள் மகிழ்ந்து இவ்வாறு கூறினாள்: ‘தேவேசா, உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகத் தேர்ந்தெடு.’

Verse 59

रुद्र उवाच ॥ स्तोत्रेणानेन ये देवि त्वां स्तुवन्ति वरानने ॥ तेषां त्वं वरदा देवि भव सर्वगता सती ॥

ருத்ரன் கூறினான்: தேவியே, அழகிய முகத்தையுடையவளே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உன்னைப் போற்றுவோர்க்கு நீ வரம் அளிப்பவளாக இரு; எங்கும் நிறைந்துள்ள சதியே।

Verse 60

यथेमं त्रिःप्रकारे तु देवि भक्त्या समान्यतः ॥ स पुत्रपौत्रपशुमान् समृद्धिमुपगच्छति ॥

தேவியே, விதிக்கப்பட்ட மும்முறை முறையில் பக்தியுடன் இந்த (ஸ்தோத்திரத்தை) முறையாகச் செலுத்தி/பாராயணம் செய்பவன், மகன்-பேரன் மற்றும் கால்நடைச் செல்வத்துடன் கூடிய செழிப்பை அடைகிறான்।

Verse 61

य एतां वेद वै देव्याः उत्पत्तिं त्रिविधां वरम् ॥ स कर्मपाशनिर्मुक्तः परं निर्वाणभृच्छात् ॥

தேவியின் தோற்றத்தைப் பற்றிய இந்த மூவகைச் சிறந்த வரலாற்றை யதார்த்தமாக அறிந்தவன் கர்மப் பாசத்திலிருந்து விடுபட்டு பரம நிர்வாணப் பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 62

भ्रष्टराज्यो यदा राजा नवम्यां नियतः शुचिः ॥ अष्टभ्यां च चतुर्दश्यामुपवासीनरोत्तमः ॥

அரசாட்சியை இழந்த அரசன் நவமியில் கட்டுப்பாட்டுடன் தூய்மையாய் (விரதம்) அனுஷ்டித்து, சதுர்தசியில் எட்டுப் பேருடன் சேர்ந்து உபவாசம் இருந்தால்—அந்த நரோத்தமன்…

Verse 63

संवत्सरेण लभते राज्यं निष्कण्टकं नृपः ॥ एषां त्रिशक्तिरुद्दिष्टा नयसिद्धान्तगामिनी ॥

ஒரு ஆண்டிற்குள் அரசன் நிஷ்கண்டகமான (துன்பமும் பகைவரும் அற்ற) அரசாட்சியைப் பெறுகிறான். இவற்றிற்காக மும்முறை சக்தி கூறப்பட்டுள்ளது; அது நய-சித்தாந்த வழிக்குக் கொண்டு செல்கிறது।

Verse 64

एषा श्वेता परा सृष्टिः सात्त्विकी ब्रह्मसंस्थिता ॥ एषैव रक्ता रजसि वैष्णवी परिकीर्तिता ॥

இது வெண்மையான பராசிருஷ்டி; சாத்த்விகமாகப் பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றது. இதுவே ரஜஸில் சிவப்பாகி ‘வைஷ்ணவி’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 65

एषैत्र कृष्णा तमसि रौद्री देवी प्रकीर्तिता ॥ परमात्मा यथा देव एक एव त्रिधा स्थितः ॥

இது தமஸில் கருநிறமாக ‘ரௌத்ரீ’ தேவியாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது. பரமாத்மா—ஒரே தெய்வத் தத்துவம்—மூவகையாக நிலைபெறுவது போல।

Verse 66

प्रयोजनाक्षाच्छक्तिरैकैव त्रिविधाभवत् ॥ य एतं शृणुयात्सगै त्रिशत्तयाः परमं शिवम् ॥

பயன் நோக்கில் சக்தி ஒன்றே; ஆனால் அது மூவகையாக வெளிப்படுகிறது. இதை மும்மையும் அறுவகையும் உடன் கேட்பவன் பரம சிவபதத்தை அடைகிறான்.

Verse 67

सर्वपापविनिर्मुक्तः परं निर्वाणमाप्नुयात् ॥ यश्चमं शृणुयान्नित्यं नवम्या नियतः स्थितः ॥

அனைத்து பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிர்வாணத்தை அடைவான். மேலும் நவமி திதியில் நியமத்துடன் நிலைத்து நிதமும் இதைச் செவிமடுப்பவன் அதே பயனைப் பெறுவான்.

Verse 68

न तस्याग्निभयं घोरं सर्पचौरादिनं भवेत् ॥ यश्चमं पूजयेद्भक्त्या पुस्तकेऽपि स्थितं बुधः ॥

அவனுக்கு கொடிய தீபயம் இல்லை; பாம்பு, திருடன் முதலியவற்றின் பயமும் இல்லை. மேலும் ஞானி இதை—நூலில் இருப்பினும்—பக்தியுடன் வழிபட்டால், அத்தகைய பாதுகாப்பைப் பெறுவான்.

Verse 69

तेन चेष्टुं भवेत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ जायन्ते पशवः पुत्रा धनधान्यं वराः स्त्रियः ॥

அதனால் மூவுலகமும்—அசையும் அசையாததும் உடன்—எல்லா முயற்சிகளிலும் அனுகூலமாகும். மாடுகள் முதலிய பசுக்கள், புதல்வர்கள் பிறக்கின்றனர்; செல்வமும் தானியமும், சிறந்த துணைவியரும் கிடைக்கின்றனர்.

Verse 70

रत्नान्यश्वास्तथा गावो दासा दास्यो भवन्ति हि ॥ यस्येदं तिष्ठते गेहे तस्य संपद्भवेद्ध्रुवम् ॥

ரத்தினங்கள், குதிரைகள், அதுபோல பசுக்கள்; ஆண்-பெண் பணியாளர்களும் நிச்சயமாக உண்டாகின்றனர். யாருடைய இல்லத்தில் இது நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருக்கு செல்வம் உறுதியாகும்.

Verse 71

श्रीवराह उवाच ॥ एतदेव रहस्यं ते कीर्तितं भूतधारिणे ॥ रुद्रस्य खलु माहात्म्यं सकलं कीर्तितं मया ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஹே பூதங்களைத் தாங்குபவளே! இதுவே அந்த இரகசியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நிச்சயமாக ருத்ரரின் முழு மகிமையையும் நான் விளக்கியேன்.

Verse 72

नवकोट्यस्तु चामुण्डा भभिन्ना व्यवस्थिताः ॥ या रौद्री तामसी शक्तिः सा चामुण्डा प्रकीर्तिता ॥

ஒன்பது கோடி சாமுண்டைகள் பல்வேறு வேறுபட்ட வடிவங்களாக நிலைபெற்றுள்ளன. ரௌத்ரீயான தாமஸ சக்தியே ‘சாமுண்டா’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 73

अष्टादश तथा कोट्यो वैष्णव्याः भेदू उच्यते ॥ या विष्णो राजसी शक्तिः पालनī चैव वैष्णवी ॥

பதினெட்டு கோடி வைஷ்ணவியின் வேறுபாடுகள் கூறப்படுகின்றன. விஷ்ணுவின் ராஜஸ சக்தி—பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் உடையது—அதே வைஷ்ணவி.

Verse 74

कृतवांस्ताश्च भजते पतिरूपेण सर्वदा । यश्चाराधयते तस्य रुद्रस्तुष्टो भविष्यति ॥ सिद्ध्यन्ति तस्य कामाश्चे मनसा चिन्तिता अपि ॥

அவற்றை உருவாக்கிய பின், அவர் எப்போதும் ஆண்டவன்-வடிவில் அந்த சக்திகளைப் பக்தியுடன் போற்றி மதிக்கிறார். இவ்வாறு ஆராதிப்பவனுக்கு ருத்ரர் திருப்தியடைவார்; மனத்தில் நினைத்த ஆசைகளும் நிறைவேறும்.

Verse 75

या ब्रह्मशाक्तः सत्त्वस्था सा ह्यनन्ता प्रकीर्तिता ॥ एतासां सर्वभेदेषु पृथगेकैकशी धरे ॥

பிரம்மாவின் சக்தி சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றது ‘அனந்தா’ எனப் புகழப்படுகிறது. ஹே தரையே! இவற்றின் எல்லா வேறுபாடுகளிலும் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகத் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 76

सर्वसः भगवान् रुखः सर्वगश्च पतिर्भवेत् ॥ यावन्त्यस्या महाशक्त्यास्तावद्रूपाणि शङ्करः ॥

எல்லா விதங்களிலும் பகவான் ‘ருக’ எனும் பெயரால் அனைத்திலும் நிறைந்து, ஆண்டவனாக விளங்குகிறார். இத்தத்துவத்தின் மகாசக்திகள் எத்தனைவோ, அவ்வளவே சங்கரரின் ரூபங்கள்.