Adhyaya 137: The Tale of the Vulture and the She-Jackal: The Māhātmya of the Saukarava Sacred Field

Verse 1

अथ गृध्रजम्बुकाख्यानम् । तत्रादित्यवरप्रदानम् ॥ सूत उवाच ॥ श्रुत्वा तु विपुलं ह्येतदपराधविशोधनम् ॥ कर्म भागवतं श्रेष्ठं सर्वभागवत प्रियम् ॥

இப்போது கழுகு மற்றும் நரியின் (ஜம்புக) கதையுரை; அதில் ஆதித்யன் (சூரியன்) அருளிய வரம். சூதர் கூறினார்—இந்த விரிவான குற்றநீக்கத்தை கேட்டபின், எல்லா பக்தர்களுக்கும் பிரியமான இந்த உத்தமமான பாகவதக் கிரியை…

Verse 2

मम किं तात राज्येन कोशेन च बलेन च ॥ यस्त्वया रहितस्तात न शक्नोमि विचेष्टितुम्

அப்பா! ராஜ்யம், கருவூலம், பலம்—இவற்றால் எனக்கு என்ன பயன்? உம்மின்றி, அப்பா, நான் எதையும் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 3

इति गृध्रजम्बूकोपाख्यानं समाप्तम्

இவ்வாறு கழுகும் நரியும் பற்றிய துணைக்கதை நிறைவுற்றது.

Verse 4

अहो कर्म महाश्रेष्ठं भगवन्स्तव भाषितम् ॥ मम चैव प्रियार्थाय तव भक्तसुखावहम्

ஆஹா! பகவனே, உங்கள் வாக்கில் உரைக்கப்பட்ட செயல் மிகச் சிறந்தது; அது எனக்குப் பிரியமானதற்காகவும், உங்கள் பக்தர்களின் நல-இன்பத்தை அளிப்பதுமானது.

Verse 5

संगृह्य चोभौ चरणौ भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ न चैव रत्नानीच्छामि हस्त्यश्वथमेव च

அவள் இரு பாதங்களையும் பற்றிக் கொண்டு தன் கணவரிடம் கூறினாள்—“எனக்கு ரத்தினங்களும் வேண்டாம்; யானை, குதிரை, ரதமும் வேண்டாம்.”

Verse 6

अभिषेकं राजशब्दं मम संज्ञापितं त्वया ॥ एतन्न बहुमन्येऽहं विना तात त्वया ह्यहम्

நீங்கள் எனக்காக அபிஷேகத்தையும் ‘அரசன்’ என்ற பட்டத்தையும் நியமித்தீர்கள்; ஆனால் தந்தையே, உமையின்றி இதை நான் பெரிதாக மதிப்பதில்லை—ஏனெனில் உமையின்றி நான் ஒன்றுமல்ல.

Verse 7

श्रुतं ह्येव महाबाहो सर्वधर्मार्थ साधकम् ॥ तव भक्तसुखार्थाय तद्भवान्वक्तुमर्हति

மஹாபாஹோ, இது எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் நிறைவேறும் வகையில் உதவுவதாகக் கேள்விப்பட்டோம்; ஆகவே உங்கள் பக்தர்களின் நல-இன்பத்திற்காக அதை நீங்கள் உரைக்க வேண்டும்.

Verse 8

पट्टबन्धेन कार्यं च यावद्ध्रियति मे गुरुः ॥ एका स्वपितुमिच्छामि मध्याह्ने तु तथाविधे

என் குரு பட்டபந்தம் (தலையணை/தலைப்பட்டி கட்டுதல்) எனும் தேவையான காரியத்தைச் செய்யும் வரையில், நான் மதியவேளையில் அதே முறையில் தனியாக உறங்க விரும்புகிறேன்।

Verse 9

क्रीडामेवात्र जानामि येन क्रीडन्ति बालकाः ॥ राज्यचिन्तां न जानामि राजानो यां तु कुर्वते

இங்கே நான் அறிந்தது விளையாட்டே—குழந்தைகள் விளையாடும் விளையாட்டு; அரசர்கள் மேற்கொள்ளும் ஆட்சிக் கவலை எனக்கு அறியாது।

Verse 10

किमुच्यते व्रतं चैव शुभं कुब्जाम्रकं महत् ॥ कतरच्छापि तच्छ्रेष्ठं क्षेत्रं भक्तसुखावहम्

விரதம் என்று எதைச் சொல்கிறார்கள்? மேலும் சுபமான மகத்தான குப்ஜாம்ரகம் என்ன? இவ்விரண்டில் எது சிறந்த க்ஷேத்திரம், பக்தர்களுக்கு நலமும் இன்பமும் அளிப்பது?

Verse 11

न चिरं वाल्पकालं तु यथा कश्चिन्न पश्यति ॥ श्वशुरो यदि वा श्वश्रूर्यथैवान्यो नराधिप

நீண்ட காலமல்ல—சிறிது காலத்திற்கே—யாரோ (அதை) காணாமல் இருப்பார், மனிதரின் அரசனே; மாமனாரோ மாமியாரோ, அதுபோல வேறு யாரோ.

Verse 12

ततः पुत्रवचः श्रुत्वा कलिङ्गानां महीपतिः ।। उवाच मधुरं वाक्यं सामपूर्वं यशस्विनि ॥

பின் மகனின் சொற்களை கேட்ட கலிங்கர்களின் அரசன், புகழ்மிக்கவளே, முதலில் சாம (சமாதான) அறிவுரையுடன் இனிய வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 13

सुप्ता नैव च द्रष्टव्या व्रतमेतन्मुहूर्त्तकम् ।। आत्मनो वै गृृहजना ये केचित्स्वजने जनाः ॥

உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒருபோதும் காணப்படக் கூடாது—இது குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான விரதம். தன் இல்லத்தார், எத்தகைய உறவினரும் சுற்றத்தாரும் இருந்தாலும்…

Verse 14

यच्चेदं भाषसे पुत्र नाहं जानामि तद्वचः ।। पुत्र शिक्षापयिष्यन्ति पौरजानपदास्तव ॥

மகனே, நீ இங்கே சொல்வதை நான் அறியவும் ஏற்கவும் இயலாது. மகனே, உன் நகரத்தாரும் நாட்டாரும் உனக்கு போதிப்பார்கள்.

Verse 15

तं प्रयान्तं ततो दृष्ट्वा पौरजानपदास्तव ।

பின்னர் அவன் புறப்படுவதைக் கண்டு, உன் நகரத்தாரும் நாட்டாரும்…

Verse 16

परं कोकामुखं स्थानं तथा कुब्जा म्रकं परम् ।। परं सौकरवं स्थानं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

கோகாமுகம் எனப்படும் பரம புண்ணியத் தலம் உள்ளது; அதுபோல குப்ஜா, ம்ரகமும் மிகச் சிறந்தவை. சௌகரவம் எனும் தலம் பரமோத்தமம்; அது முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை (மோட்சம்) அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 17

ते मां प्रसुप्तां पश्येयुः कदाचिदपि संस्थिताम् ।। ततो भार्यावचः श्रुत्वा कलिङ्गैश्वर्यवर्द्धनः ॥

அவர்கள் என்னை ஒருபோதும் உறங்கிக் கிடப்பதாகக் காண வேண்டாம். பின்னர் மனைவியின் சொற்களைக் கேட்டு, கலிங்கத்தின் ஆட்சிச் செல்வத்தை வளர்த்தவன் (அரசன்)…

Verse 18

एवं संदिश्य तं तत्र स राजा धर्मशास्त्रतः ।। गमनाय मतिं चक्रे क्षेत्रं सौकरवं प्रति ॥

இவ்வாறு அங்கே அவனுக்கு அறிவுறுத்தி, அந்த அரசன் தர்மசாஸ்திரப்படி புறப்படத் தீர்மானித்து சௌகரவத் திருத்தலத்தை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 19

यत्र संस्थाः च मे देवि ह्युद्धृतासि रसातलात् ।। यत्र भागीरथी गङ्गा मम सौकरवे स्थिता ॥

எங்கே, தேவியே, நீ என்னுடன் தங்கியிருக்கிறாயோ; எங்கே நீ ரசாதலத்திலிருந்து உயர்த்தப்பட்டாயோ; மேலும் எங்கே பாகீரதீ கங்கை என் சௌகரவத்தில் நிறுவப்பட்டிருக்கிறாளோ.

Verse 20

बाढमित्येव तां वाक्यं प्रत्युवाच वसुन्धरे ।। विस्रब्धा भव सुश्रोणि कल्याणेन यशस्विनि ॥

‘அப்படியே,’ என்று கூறி, ஓ வசுந்தரையே, அவள் சொற்றொடருக்கு அவர் பதிலளித்தார்—‘அழகிய இடுப்புடையவளே, அச்சமின்றி இரு; புகழ்மிக்கவளே, மங்களத்துடன் இரு.’

Verse 21

सकलत्रसुताः सर्वेऽप्यनुयान्ति नराधिपम् ।

மனைவிகளும் மகன்களும் உடன் அனைவரும் அந்த அரசனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்।

Verse 22

धरोवाच ॥ केषु लोकेषु यान्तीश सौकरे ये मृताः प्रभो ॥ किं वा पुण्यं भवेत् तत्र स्नातस्य पिबतस्तथा ॥

பூமி கூறினாள்—ஓ ஈசனே, பிரபுவே! சௌகரத்தில் இறப்போர் எந்தெந்த லோகங்களுக்கு செல்கின்றனர்? மேலும் அங்கே நீராடுபவருக்கும் அந்த நீரைப் பருகுபவருக்கும் என்ன புண்ணியம் உண்டாகும்?

Verse 23

न त्वां वै द्रक्ष्यते कश्चिच्छयनीये महाव्रताम् ॥ एवं गच्छति काले तु तयोस्तु तदनन्तरे ॥

மகாவிரதையாய், படுக்கையிலிருக்கும் உன்னை நிச்சயமாக யாரும் காணமாட்டார். இவ்வாறு காலம் சென்றபின், உடனே அவரிருவருக்கும் அடுத்த நிகழ்வு நிகழ்கிறது.

Verse 24

हस्त्यश्व रथयानानि स्त्रियश्चान्तःपुरस्थिताः ॥ संहृष्टमनसः सर्वे अनुयान्ति नराधिपम् ॥

யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் மற்றும் பிற வாகனங்கள்—அந்தப்புரத்தில் உள்ள பெண்களும்—அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அரசனைத் தொடர்ந்து செல்கின்றனர்.

Verse 25

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु मे परमं गुह्यं यत्त्वया पृच्छितं मम ॥ मम क्षेत्रं परं चैव शुद्धं भागवतप्रियम् ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: நீ என்னிடம் கேட்ட என் பரம ரகசியத்தை கேள். இது என் உன்னத க்ஷேத்திரம்—தூயது, பகவத் பக்தர்களுக்கு பிரியமானது.

Verse 26

कति तीर्थानि पद्माक्ष क्षेत्रे सौकरवे तव ॥ धर्मसंस्थापनार्थाय तद्विष्णो वक्तुमर्हसि ॥

பத்மாக்ஷனே, உன் சௌகரவ க்ஷேத்திரத்தில் எத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளன? தர்ம நிறுவலுக்காக, விஷ்ணுவே, அதை அறிவிக்கத் தகுதியானவன் நீயே.

Verse 27

कलिङ्गो जरया युक्तो पुत्रं राज्येऽभ्यषेचयत् ॥ राज्यं दत्त्वा वरारोहे यथान्यायं कुलोद्भवम् ॥

கலிங்கன் முதுமையால் பீடிக்கப்பட்டு, தன் மகனை அரசாட்சியில் அபிஷேகம் செய்தான். வராரோஹே, அரசை ஒப்படைத்து, நியாயப்படி குலத்தில் பிறந்த வாரிசை நிறுவினான்.

Verse 28

अथ दीर्घेण कालेन प्राप्य सौकरवं तदा ॥ धनधान्यसमृद्ध्यादि प्रददौ तत्र माधवि ॥

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் சௌகரவத்தை அடைந்து, ஓ மாதவி, அங்கே செல்வம், தானியம் முதலிய செழிப்பை அருளினான்।

Verse 29

यत्र स्नातस्य यत्पुण्यं गतस्य च मृतस्य च ॥ यत्र यानि च तीर्थानि मम संस्थानसंस्थिताः ॥

எங்கே நீராடுபவனுக்கும், அங்கே செல்வவனுக்கும், அங்கேயே இறப்பவனுக்கும் புண்ணியம் உண்டோ; மேலும் என் ஆளுமைக்குள் அமைந்த தீர்த்தங்கள் எங்கே உள்ளனவோ—

Verse 30

एकाकी स्वपते तत्र यत्र कश्चिन्न पश्यति ॥ स तु दीर्घेण कालेन कलिङ्गकुलवर्ध्धनः ॥

அவன் அங்கே தனியாக உறங்குகிறான்; அவனை யாரும் காணாத இடம் அது. ஆனால் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் கலிங்க குலத்தை வளர்த்தவனானான்।

Verse 31

ततः स पद्मपत्राक्षः कलिङ्गानां जनाधिपः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं काञ्चीराजसुतां तदा ॥

அப்போது தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடைய கலிங்கர்களின் அரசன், அந்த வேளையில் காஞ்சியின் அரசன் மகளிடம் இனிய சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 32

शृणु पुण्यं महाभागे मम क्षेत्रेषु सुन्दरि ॥ प्राप्नुवन्ति महाभागे गता सौकरवं प्रति ॥

ஓ அழகியவளே, ஓ பெரும் பாக்கியவளே, என் க்ஷேத்திரங்களின் புண்ணியச் செய்தியை கேள்; சௌகரவத்தை நோக்கிச் செல்பவர்கள், ஓ நற்பேறு உடையவளே, அதன் பலனை அடைவர்।

Verse 33

सुतानजनयत्पञ्च आदित्यसमतेजसः ॥ एवं तु मानुषं लोकं मम मायाप्रमोहितम् ॥

அவன் சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய ஐந்து புதல்வர்களை உண்டாக்கினான்; இவ்வாறு மனித உலகம் என் மாயையால் மயங்கி மயக்கமடைகிறது.

Verse 34

पूर्णं वर्षसहस्रं वै जीवितं मम सुन्दरि ॥ ब्रूहि तत्परमं गुह्यं यन्मया पूर्वपृच्छितम् ॥

அழகியவளே, என் ஆயுள் நிச்சயமாக முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள். நான் முன்பு கேட்ட அந்த பரம ரகசியத்தைச் சொல்.

Verse 35

दश पूर्वापराश्चापि अपरे सप्त पञ्च च ॥ स्वर्गं गच्छन्ति पुरुषास्तेषां ये तत्र वै मृताः ॥

முன்னும் பின்னும் உள்ள குழுக்களில் பத்து, மேலும் மற்றவர்கள் ஏழும் ஐந்தும்; அவர்களில் அங்கே மரணமடைவோர் நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றனர்.

Verse 36

आत्मकर्मसु संयुक्तं चक्रवत्परिवर्तते ॥ जातो जन्तुर्भवेद्बालो बालस्तु तरुणो भवेत् ॥

தன் கர்மங்களால் கட்டுப்பட்ட ஜீவன் சக்கரம் போலச் சுழல்கிறது; பிறந்த உயிர் குழந்தையாகிறது, குழந்தை காலப்போக்கில் இளைஞனாகிறது.

Verse 37

ततो भर्त्तुर्वचः श्रुत्वा प्रहस्य रुचिरेक्षणा ॥ उभौ तौ चरणौ गृह्य राजानं वाक्यमब्रवीत् ॥

பின்னர் கண்கள் அழகிய அவள் கணவனின் சொற்களை கேட்டுச் சிரித்தாள்; அவனுடைய இரு பாதங்களையும் பற்றிக் கொண்டு அரசனிடம் வார்த்தைகள் கூறினாள்.

Verse 38

गमनादेव सुश्रोणि मुखस्य मम दर्शनात् ॥ सप्तजन्मान्तरे भद्रे जायते विपुले कुले ॥

அழகிய இடையுடையவளே, வெறும் வருகையாலும் என் முகதரிசனத்தாலும், நல்வளமே, ஏழு பிறவிகளுக்குப் பின் ஒருவர் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறார்.

Verse 39

तरुणो मध्यमं याति पश्चाद्याति जरां ततः ॥ बालो वै यानि कर्माणि करोत्यक्ष्ञानतः स्वयम् ॥

இளைஞன் நடுவயதிற்குச் சென்று, பின்னர் முதுமையை அடைகிறான். குழந்தை செய்யும் செயல்கள் அனைத்தும் அவன் அறியாமையால் தானே செய்பவையே.

Verse 40

एवमेतन्महाभाग यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ उपोष्य तु त्रिरात्रं त्वं पश्चाच्छ्रोष्यसि मानद ॥

மகாபாகனே, நீ என்னிடம் கேட்டது இவ்வாறே உண்மை. ஆனால் மானதனே, நீ மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து பின்னர் அதை கேட்பாய்.

Verse 41

धनधान्यसमृद्धेषु रूपवान्गुणवान्शुचिः ॥ मद्भक्तश्चैव जायेत मम कर्मपरायणः ॥

செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த குலங்களில் அவர் அழகுடையவனாக, நற்குணமுடையவனாக, தூய்மையுடன் பிறக்கிறார்; மேலும் எனக்கு பக்தனாகி, என் விதிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் ஈடுபடுகிறார்.

Verse 42

न स लिप्यति पापेन एवमेतन्न संशयः ॥ ततः करिष्यतो राज्यं निष्कण्टकमनामयम्

அவன் பாவத்தால் மாசுபடுவதில்லை—இதில் ஐயமில்லை. அதன் பின் அவன் இடையூறு அற்றதும் நோயற்றதும் ஆன அரசை ஆளுவான்.

Verse 43

बाढमित्येव तां राजा प्रत्युवाच यशस्विनि ॥ पद्मपत्रविशालाक्षि पूर्णचन्द्रनिभानने

அரசன் அவளிடம் மறுமொழி கூறினான்—“ததாஸ்து”, ஓ யசஸ்வினி; தாமரை இதழ்போல் விரிந்த கண்களையுடையவளே, பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தையுடையவளே।

Verse 44

एवं वै मानुषो भूत्वा अपराधविवर्जितः ॥ गमनं तस्य क्षेत्रस्य मरणं तत्र कारणम्

இவ்வாறு மனிதனாகி, குற்றமின்றி இருந்து, அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்வதும்—அங்கேயே மரணமடைவதும்—(வாக்குறுதியான) பலனுக்குக் காரணமென கூறப்படுகிறது।

Verse 45

सप्तसप्ततिवर्षाणि ह्यतीतानि यशस्विनि ॥ अष्टसप्ततिके वर्षे एकान्ते तु नराधिपः

ஓ யசஸ்வினி, உண்மையாகவே எழுபத்தேழு ஆண்டுகள் கடந்திருந்தன. எழுபத்தெட்டாம் ஆண்டில் அரசன் தனிமையில் (இருந்தான்/சிந்தித்தான்).

Verse 46

यथा वदसि सुश्रोणि तथैव मम रोचते ॥ दन्तकाष्ठं समादाय द्वादशाङ्गुलमायतम्

“ஓ சுஶ்ரோணி, நீ சொல்வதுபோலவே எனக்கும் விருப்பம்.” பன்னிரண்டு விரல் அளவு நீளமுள்ள தந்தகாஷ்டத்தை எடுத்துக் கொண்டு (அவன் எடுத்தான்).

Verse 47

ये मृतास्तस्य क्षेत्रस्य सौकरस्य प्रभावतः ॥ शङ्खचक्रगदापद्मधनुर्हस्ताश्चतुर्भुजाः

சௌகரக் க்ஷேத்திரத்தின் பிரபாவத்தால் அங்கே மரணமடைந்தோர் நான்கு கரங்களுடன் தோன்றி, கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை மற்றும் வில்லையும் தாங்குவர்।

Verse 48

तमेव चिन्तयन्नर्थं मध्यसंस्थे दिवाकरे ॥ माधवस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी

அதே பொருளைத் தியானித்துக் கொண்டே, சூரியன் நடுப்பாதையில் (மதியவேளையில்) இருந்தபோது, மாதவ மாதத்தின் சுக்லபட்ச த்வாதசியில் (அவன் முன்னே சென்றான்—தொடர்ச்சி குறிப்பிதம்).

Verse 49

स्नात्वा सङ्कल्पयामास त्रिरात्रं नियमाविन्वितौ ॥ उपोष्य तौ त्रिरात्रं तु विधिना नियमाविन्वितौ

நீராடி அவர்கள் கட்டுப்பாடுகளுடன் கூடிய மூன்று-இரவு விரதத்திற்குச் சங்கல்பம் செய்தனர். பின்னர் விதிப்படி மூன்று இரவுகள் உபவாசமிருந்து, நியமங்களால் ஒழுங்குபட்டிருந்தனர்.

Verse 50

त्यक्त्वा कलेवरं तूर्णं श्वेतद्वीपं प्रयान्ति ते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

உடலைத் துறந்து அவர்கள் விரைவில் ஸ்வேதத்வீபத்திற்குச் செல்கின்றனர். மேலும் ஒன்றை நான் கூறுவேன்; அதை கேள், ஓ வசுந்தரையே.

Verse 51

बुद्धिः सम्पद्यते तस्य प्रियादर्शनलालसा ॥ कोऽर्च्यस्तत्किं व्रतं चास्या एषा स्वपिति निर्जने

அவனுக்கு அறிவு உண்டாகிறது; அன்புடையவரைக் காணும் ஏக்கம் கூடுகிறது—‘யாரை வழிபட வேண்டும்? அது என்ன சாதனை, அவளுக்குரிய விரதம் எது?’ அவள் இங்கே தனிமையில் உறங்குகிறாள்.

Verse 52

ततः स्नातौ शुची क्षौमे परिधाय तु वाससी ॥ प्रणम्य भूषितौ विष्णुं दम्पती तदनन्तरम्

பின்னர் நீராடி தூய்மையடைந்து, சுத்தமான க்ஷௌம ஆடைகளை அணிந்து, அலங்கரிக்கப்பட்ட தம்பதியர் உடனே விஷ்ணுவை வணங்கினர்.

Verse 53

तीर्थेषु तेषु स्नातश्च यां प्राप्नोति परां गतिम् ॥ चक्रतीर्थं महाभागे यत्र चक्रं प्रतिष्ठितम्

அந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடினால் மனிதன் பரமகதியை அடைவான். ஓ மகாபாக்யவதியே, எங்கு சக்கரம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளதோ அது சக்கரதீர்த்தம்.

Verse 54

न सुप्ताया व्रतं किञ्चिद्दृश्यते धर्मसंचयः ॥ न च विष्णुकृतं कर्म न चैवेश्वरचोदितम्

தூங்கிக் கொண்டிருப்பவன் (அலட்சியன்) செய்யும் எந்த விரதமும் தர்மச் சேமிப்பாகக் காணப்படாது; அது விஷ்ணுவுக்காகச் செய்யப்பட்ட செயலும் அல்ல, ஈசனால் விதிக்கப்பட்டதுமல்ல.

Verse 55

ततः सा सुन्दरी भूषां समुत्तार्य शुभेक्षणा ॥ मह्यं निवेदयामास प्रोवाच च जनेश्वरम्

பின்னர் அந்த மங்களக் கண்களையுடைய அழகிய பெண் அந்த ஆபரணத்தை எடுத்தெடுத்து எனக்கு சமர்ப்பித்து, மக்களின் ஈசனான அரசனிடமும் உரைத்தாள்.

Verse 56

वैशाख द्वादशीं प्राप्य स्नायाद्यो विधिपूर्वकम् ॥ दशवर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च

வைசாக மாதத்தின் த்வாதசியை அடைந்து விதிப்படி நீராடுபவன், பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும் அளவான புண்ணியத்தைப் பெறுவான்.

Verse 57

न तत्र एष विद्येत यश्चरेद्व्रतमीदृशम् ॥ बार्हस्पत्येषु धर्मेषु याम्येषु च न विद्यते

அங்கே (வேறு எங்கும்) இத்தகைய விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவன் எவரும் காணப்படுவதில்லை; இது ப்ருஹஸ்பதி கூறிய தர்மங்களிலும், யமன் கூறிய தர்மங்களிலும் இல்லை.

Verse 58

उवाच मधुरं वाक्यं कलिङ्गाधिपतिं तथा ॥ सृगाली पूर्वमेवाहं तिर्यग्योनिव्यवस्थिताः

அவள் கலிங்க அரசனிடம் இனிய சொற்கள் கூறினாள்— “முன்னர் நான் நரிப்பெண்; திர்யக்-யோனியில் இருந்தேன்.”

Verse 59

धनधान्यसमृद्धो हि जायते विपुले कुले ॥ मद्भक्तश्चापि जायेत मम कर्मपरायणः

அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனாய் பெரிய குலத்தில் பிறக்கிறான்; மேலும் என் பக்தனாகவும் பிறந்து, என் கர்மவிதிகளில் ஈடுபடுவான்.

Verse 60

न एष विद्यते तत्र सुप्ता चरति यद्व्रतम् ॥ भुक्त्वा तु कामभोगानि भुक्त्वा तु पिशितोदनम्

அங்கே உறங்கிக்கொண்டே ஒருவர் விரதம் அனுஷ்டிப்பது இல்லை; மேலும் காமபோகங்களில் ஈடுபட்டு, மாம்ச-அன்னம் உண்டு விரதம் செய்வதும் பொருந்தாது.

Verse 61

विद्धास्मि सोमदत्तेन बाणेन मृगलीप्सुना ॥ एतं शिरसि मे राजन्पश्य बाणं सुसंस्कृतम्

வேட்டையாசை கொண்ட சோமதத்தன் அம்பால் நான் குத்தப்பட்டேன்; அரசே, பாருங்கள்— நன்றாகச் செய்யப்பட்ட இந்த அம்பு என் தலையில் உள்ளது.

Verse 62

अपराधं वर्जयति दीक्षितश्चैव जायते ॥ भूत्वा वै मानुषस्तत्र तीर्थे संसारसागरम्

அவன் குற்றத்தை விலக்கி, முறையாக தீக்ஷை பெறுகிறான்; அங்கே அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதனாய் பிறந்து, சம்சாரக் கடலைக் கடக்கிறான்.

Verse 63

ताम्बूलं रक्तवस्त्रं तु सुसूक्ष्मे पट्टवाससी ॥ सुगन्धैर्भूषिता गात्रे सर्वरत्नसमायुता

அவளிடம் தாம்பூலம் இருந்தது; சிவந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்தாள்; மிக நுண்ணிய பட்டாடைகளைத் தரித்திருந்தாள். நறுமணங்களால் அவள் உடல் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் நிறைந்திருந்தாள்.

Verse 64

यस्य दोषेण मेऽप्येषा रुजा शिरसि संस्थिता ॥ काञ्चीराजकुले जन्म पित्रा दत्ता तव प्रिया

யாருடைய குற்றத்தினால் எனக்கும்கூட இந்தத் தலைவலி வந்து நிலைத்ததோ! அவள் காஞ்சியின் அரசகுலத்தில் பிறந்தவள்; தந்தையால் அளிக்கப்பட்டவள்; அவள் உன் பிரியமானவள்.

Verse 65

तीर्त्वा चक्रगदाशङ्खपद्मपाणिश्चतुर्भुजः ॥ मम रूपधरः श्रीमान्मम लोके महीयते

அவர் கடந்து வந்து, நான்கு கரங்களுடன்—கைகளில் சக்கரம், கதா, சங்கம், தாமரை ஏந்தி—என் ரூபத்தைத் தரித்த அந்தத் திருவுடையவர் என் உலகில் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 66

मम कान्ता विशालाक्षी किमत्र चरते व्रतम् ॥ कुप्येतापि तु सन्तुष्टा प्रिया मे कमलेक्षणा

என் காதலி, விசாலநேத்திரி—இங்கே அவள் எந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாள்? அவள் சினந்தாலும் அருள்மிகு மனத்துடன் இருப்பாள்; என் பிரியமானவள் தாமரைக்கண் உடையவள்.

Verse 67

क्षेत्रप्रभावान्मे सैषा जाता सिद्धिर्नमोऽस्तु ते ॥ स ततः पद्मपत्राक्षः कलिङ्गानां जनाधिपः

இந்தத் திருத்தலத்தின் பெருமையால் எனக்கு இந்தச் சித்தி உண்டாயிற்று—உமக்கு நமஸ்காரம். பின்னர் தாமரைஇலைக் கண்களையுடைய அவர் கலிங்கர்களின் அரசனானார்.

Verse 68

चक्रतीर्थे विशालाक्षि मरणे कृतकृत्यतः ॥ एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य श्रोतुकामा वसुन्धरा

சக்ரதீர்த்தத்தில், ஓ விசாலாட்சி, மரணவேளையில் மனிதன் கೃತக்ருத்யன் ஆகிறான். அவன் சொற்களை கேட்ட வஸுந்தரா (பூமி) மேலும் கேட்க ஆவலுற்றாள்.

Verse 69

अवश्यमेव द्रष्टव्या कीदृशं चरति व्रतम् ॥ किन्नरैः सुप्रलक्ष्येत वशीकरणमुत्तमम्

அவளை நிச்சயமாகக் காண வேண்டும்—அவள் எத்தகைய விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாள்? கின்னரர்கள் இதைத் தெளிவாக அறிந்து, இது வசியகரணத்தின் சிறந்த செயல் என்று கூறுவர்.

Verse 70

श्रुत्वा राजा प्रियां वाक्यं प्रत्युवाच स्मृतिङ्गतः ॥ अहं गृध्रो महाभागे तेनैव वनचारिणा

அன்புடையவளின் சொற்களை கேட்ட அரசன், நினைவு எழுந்தபோது பதிலளித்தான்—“ஓ மகாபாக்யவதியே, நான் கழுகு; அந்த வனவாசியாலேயே…”

Verse 71

शिरस्यञ्जलिमाधाय श्लक्ष्णमेतदुवाच ह ॥ तत्र सौकरवे तीर्थे चन्द्रमास्त्वामतोषयत्

அவன் தலையில் கைகூப்பை வைத்து மென்மையான இச்சொற்களைச் சொன்னான்—அங்கே சௌகரவ தீர்த்தத்தில் சந்திரன் உன்னை திருப்திப்படுத்தி/பிரசன்னப்படுத்தினான்.

Verse 72

अथ योगीश्वरी भूत्वा यत्र गच्छति रोचते ॥ अथवा चान्यसंसृष्टा कामरोगेण चावृता

பின்னர் யோகீஸ்வரியாகி அவள் எங்கு சென்றாலும் அங்கு இனிமையாகத் தோன்றுகிறாள்; அல்லது பிறருடன் சிக்கி காமநோயால் மூடப்படுகிறாள்.

Verse 73

सोमदत्तेन बाणेन एकेनैव निपातितः ॥ ततो जातोऽस्म्यहं भद्रे कलिङ्गानां जनाधिपः

சோமதத்தன் விட்ட ஒரே அம்பால் நான் வீழ்த்தப்பட்டேன்; அதன் பின், ஓ பத்திரே, நான் கலிங்கர்களின் அரசனானேன்.

Verse 74

एतदाचक्ष्व तत्त्वेन परं कौतूहलं हि मे ॥ वसुधाया वचः श्रुत्वा विष्णुर्मायाकरण्डकः

இதை உண்மைத்தத்துவப்படி எனக்குச் சொல்வாயாக; எனது ஆர்வம் மிகுதியானது. வசுதையின் சொற்களை கேட்டபின், ‘மாயா-கரண்டகம்’ எனப் புகழப்படும் விஷ்ணு…

Verse 75

एवं चिन्तयतस्तस्य अस्तं प्राप्तो दिवाकरः ॥ संवृत्ता रजनी सुभ्रूः सर्वसार्थसुखावहा

அவன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் சூரியன் அஸ்தமித்தான். அப்போது, ஓ சுப்ரூ, இரவு வந்தது; அது கூடியிருந்த அனைவருக்கும் இன்பம் அளித்தது.

Verse 76

जातोऽस्मि परमा व्युष्टिः प्राप्तं राज्यं मया महत् ॥ सिद्धिर्लब्धा वरारोहे मया सर्वाङ्गसुन्दरी

நான் உன்னதமான விடியலைப் போன்ற புதுப்பிறப்பை அடைந்தேன்; பெரும் அரசாட்சியை நான் பெற்றேன். ஓ வராரோஹே, சர்வாங்கசுந்தரி, எனக்கு சித்தியும் கிடைத்தது.

Verse 77

उवाच वाक्यं मेदिन्याः मेषदुन्दुभिनिःस्वनः ॥ शृणु भूमे प्रयत्नेन कथ्यमानं मयानघे

மேஷதுந்துபிநிஸ்வனன் மெதினியிடம் கூறினான்—ஓ பூமி, ஓ அனகே, நான் சொல்லுவதைக் கவனமுடன் கேள்.

Verse 78

ततो रात्र्यां व्यतीतायां प्रभातसमये शुभे ॥ पठन्ति मागधा बन्दिसूता वैतालिकास्तथा

பின்னர் இரவு கடந்தபின், நல்விடியற்காலத்தில், மாகதர்கள், பந்தி-சூதர்கள் மற்றும் வைதாலிகர்கள் புகழ்பாடலை ஓதினர்।

Verse 79

अकामपतितेनापि पश्य क्षेत्रस्य वै फलम् ॥ ये च भागवतश्रेष्ठा ये च नारायणप्रियाः

அறியாமல்கூட அதில் விழுந்தவராலும், இந்தப் புனிதத் தலத்தின் பலனை காணலாம்; இது பகவதர்களில் சிறந்தவர்களுக்கும் நாராயணபிரியர்களுக்கும் நன்மை தரும்।

Verse 80

तस्य वै कारणं येन तेन चाराधितोऽस्म्यहम् ॥ तस्य प्रीतोऽस्म्यहं देवि विशुद्धेनान्तरात्मना

எந்த காரணத்தால், எந்த முறையில் அவன் என்னை ஆராதித்தானோ, அதனால் நான் வழிபடப்பட்டேன். தேவியே, அவனுடைய தூய உள்ளத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்.

Verse 81

शङ्खदुन्दुभिनादैश्च बोधितो वसुधाधिपः ॥ सर्वलोकहितार्थाय उदिते च दिवाकरे

சங்கு, துந்துபி ஒலிகளால் பூமியின் அதிபதி (அரசன்) விழித்தெழுந்தான்; சூரியன் உதித்தபோது, எல்லா மக்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டான்.

Verse 82

पौरजानपदाः सर्वे श्रुत्वा तु तदनन्तरम्॥ लाभालाभौ परित्यज्य सर्वकर्माण्यकारयन्॥

அதன்பின் அதை கேட்ட நகரவாசிகளும் நாட்டுப்புற மக்களும் அனைவரும், லாபநஷ்ட எண்ணங்களை விட்டு, எல்லா விதிக்கப்பட்ட பணிகளையும் நிறைவேற்றச் செய்தனர்.

Verse 83

मां स द्रष्टुं न शक्नोति मम तेजःप्रमोहितः॥ ततो निमीलिताक्षेण कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम्॥

என் ஒளித்தேஜஸால் மயங்கிய அவன் என்னைப் பார்க்க இயலவில்லை; ஆகவே கண்களை மூடி, தலையில் கைகூப்பி பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 84

स्नातस्तु विधिना सोऽथ क्षौमाभ्यामुपसंवृतः॥ भूत्वा चोत्सारयामास आज्ञां दत्त्वा यथोचितम्॥

பின்னர் விதிப்படி நீராடி, நார்வஸ்திரம் (க்ஷௌமம்) அணிந்து, தக்க உத்தரவுகளை வழங்கி காரியங்களை ஒழுங்குபடுத்தச் செய்தான்।

Verse 85

सर्वे शङ्खधराश्चैव सर्वे चायुधसंयुताः। ताः स्त्रियश्च वरारोहे स्तुतिमन्या महौजसः॥

அனைவரும் சங்கம் ஏந்தியவர்களாகவும், அனைவரும் ஆயுதங்களுடன் சன்னద్ధமாகவும் இருந்தனர். ஓ அழகிய இடையுடையவளே, அந்தப் பெண்கள் ஸ்துதியில் ஈடுபட்டு மாபெரும் ஊக்கத்துடன் இருந்தனர்।

Verse 86

न शक्नोति तथा वक्तुं भीरुः सन्त्रस्तलोचनः॥ एवमेतद्विचेष्टन्तं ब्राह्मणानामपीश्वरम्॥

அவன் அஞ்சுகிறான்; பயத்தால் அவன் கண்கள் நடுங்குகின்றன; அவ்வாறு பேச இயலவில்லை. இவ்விதமாக, பிராமணர்களின் ஆண்டவனாக இருந்தும் அவன் இப்படிச் செயல்படுவதை காணலாம்।

Verse 87

व्रतस्थं यः स्पृशेन्मां तु नारी पुरुष एव च॥ धर्मयुक्तेन दण्डेन मम वध्यो भवेत् तु सः॥

நான் விரதத்தில் இருக்கும்போது என்னைத் தொடுபவர்—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—தர்மத்திற்கேற்ற தண்டனையால், என் தீர்ப்பின்படி தண்டிக்கப்படத் தகுதியுடையவர் ஆவார்।

Verse 88

श्वेतद्वीपे प्रमोदन्ते सर्वभोगसमन्विताः॥ एवं ते कथितं भूमे व्युष्टिः सौकरवे महत्॥

ச்வேதத்வீபத்தில் அவர்கள் எல்லாப் போகங்களும் உடையவர்களாய் மகிழ்ந்து களிக்கின்றனர். ஓ பூமியே, இவ்வாறு சௌகரவம் பற்றிய மகத்தான வரலாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 89

वाणीं सूक्ष्मां समादाय स सोमो चोदितो मया॥ किं वा फलं समुद्धिश्य तप्यसे सुमहत्तपः॥

நுண்ணிய வாணியை ஏற்று, என்னால் தூண்டப்பட்ட அந்த சோமன் கூறினான்—‘எந்தப் பயனை நோக்கி, எந்தப் பலனை இலக்காகக் கொண்டு, நீ இத்தனை மகத்தான தவம் செய்கிறாய்?’

Verse 90

एवमाज्ञापयित्वा तु कालिङ्गो नृपतिः किल॥ गतश्च त्वरया धीमान् प्रविष्टस्तत्र सुव्रते॥

இவ்வாறு ஆணையிட்ட பின், கலிங்க அரசன் விரைவாகப் புறப்பட்டான் என்று கூறப்படுகிறது; அந்த ஞானி அங்கே நுழைந்தான்—ஓ சுவிரதையே।

Verse 91

अकामपतिताश्चैव श्वेतद्वीपमुपागताः॥ य एतेन विधानेन वासं तीर्थे तु कारयेत्॥

அவர்களும் அறியாமலே அங்கே விழுந்து ச்வேதத்வீபத்தை அடைந்தனர். யார் இந்த விதிமுறையின்படி தீர்த்தத்தில் வாசத்தை ஏற்படுத்துவாரோ…

Verse 92

ब्रूहि तत्त्वेन मे सोम यत्ते मनति वर्तते ॥ सर्वं सम्पादयिष्यामि त्वत्प्रसादान्न संशयः ॥

ஓ சோமா, உன் மனத்தில் இருப்பதை எனக்கு உண்மையாய் கூறு. உன் அருளால் நான் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 93

मरणं च विशालाक्षि श्वेतद्वीपं च गच्छति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

ஹே விசாலாட்சி! மரணமும் ஸ்வேதத்வீபத்திற்குச் செல்கிறது. ஹே வசுந்தரே! மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்—கேள்.

Verse 94

मम वाक्यं ततः श्रुत्वा ग्रहाणां प्रवरेश्वरः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं सोमतीर्थमवस्थितः ॥

என் சொற்களை கேட்டபின், கிரகத் தேவர்களில் முதன்மை ஆண்டவன் சோமதீர்த்தத்தில் இருந்து இனிய வார்த்தை கூறினான்.

Verse 95

पर्यङ्कस्य तले तत्र राजा दर्शनलालसः ॥ विलोक्य तां वरारोहां ततश्चिन्तापरायणाम् ॥ ततः कमलपत्राक्षी वेदनायासपीडिता ॥ रुजार्ता रुरुदे तत्र शिरोवेदनताडिता ॥

அங்கே படுக்கையின் கீழ், காணவேண்டும் என்ற ஆவலுடன் அரசன், கவலையில் மூழ்கிய அந்த உயர்ந்த பெண்ணை நோக்கினான். பின்னர் தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடைய அவள், வலி மற்றும் களைப்பால் ஒடுக்கப்பட்டு, துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, கடும் தலைவலியால் தாக்கப்பட்டவளாய் அங்கே அழுதாள்.

Verse 96

स्नानादाखोटके तीर्थे यत्फलं समुपाश्नुते ॥ दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ॥

ஆகோடக தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால் பெறப்படும் புண்ணியப் பயன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் நூற்றாண்டுகளும் நிலைத்திருக்கும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 97

भगवन् यदि तुष्टोऽसि मम चात्र गतः प्रभो ॥ योगनाथो जगच्छ्रेष्ठः सर्वयोगीश्वरेश्वरः ॥

ஹே பகவான்! நீங்கள் திருப்தியடைந்து என் பொருட்டு இங்கே வந்திருந்தால், ஹே प्रभு—நீங்கள் யோகநாதன், உலகில் சிறந்தவன், எல்லா யோகீஸ்வரர்களுக்கும் பரமேஸ்வரன்.

Verse 98

किं मया तु कृतं कर्म पूर्वमेव सुदुष्करम् ॥ येनाहमीदृशीं प्राप्ता दशां पुण्यपरिक्षयात् ॥

நான் முன்பு எந்த மிகக் கடினமான கர்மத்தைச் செய்தேன்? அதன் காரணமாகப் புண்ணியம் தீர்ந்து நான் இந்நிலையை அடைந்தேன்?

Verse 99

नन्दनं समवाश्रित्य मोदन्ते चैव सर्वदा ॥ ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विपुले कुले ॥

நந்தன வனத்தைச் சார்ந்து அவர்கள் எப்போதும் மகிழ்வுறுவர்; பின்னர் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து அவன் ஒரு பெருமைமிக்க குலத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 100

यावल्लोका धरिष्यन्ति तावत्त्वयि जनार्दन ॥ अतुला त्वयि मे भक्तिर्भवेन्नित्यं सुनिश्चला ॥

ஹே ஜனார்தன! உலகங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரையில் உம்மேல் எனது பக்தி ஒப்பற்றதாக, நித்தியமாக, உறுதியாக அசையாமல் இருக்கட்டும்.

Verse 101

भर्त्ता च मां न जानाति क्लिश्यमानामनाथवत् ॥ अथ मां किं कथं भर्त्ता मन्यते स्वजनोऽपि वा ॥

என் கணவரும் என்னை அறியார்; நான் ஆதரவற்றவள்போல் துன்புறுகிறேன். அப்படியிருக்க, என் கணவர் என்னை எவ்வாறு எண்ணுகிறார்? என் சொந்தவர்களும் என்ன நினைக்கிறார்கள்?

Verse 102

मद्भक्तश्चैव जायेत एवमेतन्न संशयः॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि स्नातो गृध्रवटे नरः

“அவன் நிச்சயமாக என் பக்தனாவான்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்: க்ருத்ரவட்டத்தில் நீராடிய மனிதன் …”

Verse 103

यच्चापि मम तद्रूपं त्वया संस्थापितं प्रभो॥ सप्तद्वीपेषु दृश्येत तत्र तत्रैव संस्थितम्

பிரபோ! நீ நிறுவிய என் அதே திருவுருவம், ஏழு தீவுகளிலும் அங்கங்கே நிலைத்து காணப்படுக.

Verse 104

कथये किं शयानाऽऽतु सखीनां शयने स्थिता॥ एवमत्र न युज्येत यन्मया परिचिन्तितम्

நான் என்ன சொல்லுவேன்? தோழிகளின் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் நிலையில்—நான் மனத்தில் எண்ணியதெல்லாம் இங்கே இவ்விதமாக பொருந்தாது.

Verse 105

यत्फलं समवाप्नोति स्नानमात्रकृतोदकः॥ नववर्षसहस्राणि नववर्षशतानि च

வெறும் நீராடுதல் (அல்லது நீராடுதலுடன் தொடர்புடைய நீரார்ப்பணம்) மட்டும் செய்தாலும் கிடைக்கும் பலன் ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஒன்பதுநூறு ஆண்டுகளும் ஆகும்.

Verse 106

सोम इत्येव यज्ञेषु पिबन्तु मम ब्राह्मणाः॥ गतिः पारमिका तेषां दिव्या विष्णो भवेद्यथा

யாகங்களில் என் பிராமணர்கள் ‘சோம’ என்று மட்டும் சொல்லி அருந்தட்டும்; அவர்களின் பரமகதி விஷ்ணுவைப் போல தெய்வீகமாக ஆகுக.

Verse 107

किंच वात्मनि दुःखस्य सर्वमेतच्च युज्यते॥ किंच मां वक्ष्यते भर्त्ता किं च मामितरे जनाः

மேலும், என் சொந்த துயரத்தின் முன்னிலையில் இவை அனைத்தும் எவ்வாறு பொருந்தும்? என் கணவர் என்னிடம் என்ன சொல்வார், மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?

Verse 108

इन्द्रलोकं समासाद्य मोदते निर्जरैः सह॥ इन्द्रलोकात्परिभ्रष्टो मम तीर्थप्रभावतः

இந்திரலோகத்தை அடைந்து அவன் அமரர்களுடன் மகிழ்கிறான்; ஆனால் என் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் இந்திரலோகத்திலிருந்தும் வீழ்கிறான்.

Verse 109

अधर्मे च न मे बुद्धिर्भवेद्विष्णो कदाचन। पतित्वं चाथ गच्छेयमोषधीनां तथा कुरु

ஓ விஷ்ணுவே, எந்நேரமும் என் புத்தி அதர்மத்தின் பக்கம் சாயாதிருக்கட்டும். மேலும் நான் பாழ்நிலைக்கு வீழாதபடி—ஔஷதிகள் (மருந்துத் தாவரங்கள்) விஷயத்திலும் அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்.

Verse 110

ततो ब्रूयामिदं वाक्यं यन्मे हृद्यवतिṣ्ठते॥ ततः प्रियावचः श्रुत्वा समुत्थाय ततो नृपः

அப்போது என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் அந்த உரையை நான் கூறுவேன். பின்னர் இனிய சொற்களை கேட்ட அரசன் அதன்பின் எழுந்தான்.

Verse 111

यत्त्वया पृच्छितं पूर्वं सर्वसंसारमोक्षणम्॥ ततो नारायणाच्छ्रुत्वा पृथिवी संहितव्रता

நீ முன்பு கேட்டது—சம்சாரத்திலிருந்து முழுமையான விடுதலை—அதை நாராயணனிடமிருந்து கேட்டு ப்ருதிவி தன் விரதத்தில் உறுதியாகினாள்.

Verse 112

यदि तुष्टो महादेव आदिमध्यान्तवर्जितः ॥ मम चैव प्रियार्थाय एतन्मे दीयतां वरः ॥

ஆதி, மத்தி, அந்தம் அற்ற மகாதேவன் திருப்தியடைந்தால், எனக்குப் பிரியமான காரியத்திற்காக இந்த வரம் எனக்கு அளிக்கப்படுக.

Verse 113

दोरभ्यामालिङ्ग्य वै भार्यां वाक्यमेतदुवाच ह ॥ किमिदं भाषसे भद्रे आत्मानं न प्रशंससि ॥

அவன் இரு கரங்களாலும் மனைவியை அணைத்துக் கொண்டு கூறினான்— “பத்ரே, இது என்ன பேசுகிறாய்? உன்னைப் பற்றி நல்லவாறு ஏன் புகழ்ந்து சொல்லவில்லை?”

Verse 114

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्दनम् ॥ केन कर्मविपाकेन तीर्थं पुनरवाप्यते ॥

அவள் உலகநாதன் ஜனார்தனனிடம் இனிய சொற்களால் கூறினாள்— “எந்த கர்மவிபாகத்தின் பலனால் தீர்த்தம் மீண்டும் அடையப்படுகிறது?”

Verse 115

ततः सोमवचः श्रुत्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ एवं तप्तं महाभागे तपः सोमेन निश्चयात् ॥

பின்னர் சோமனின் சொற்களை கேட்டவுடன் நான் அங்கேயே மறைந்தேன். ஓ மகாபாகே, இவ்வாறு சோமன் உறுதியான தீர்மானத்துடன் தவம் செய்தான்.

Verse 116

अशोच्या शोचिता या तु यच्च निन्दसि चात्मनि ॥ भिषजः किं न विद्यन्ते अष्टकर्मसमाहिताः ॥

நீ துயரப்பட வேண்டியவள் அல்ல; ஆனாலும் உன்னைப் பற்றி துயரப்படுகின்றனர்; மேலும் நீ உன்னையே பழிக்கிறாய். அஷ்டகர்மத்தில் பயிற்சி பெற்ற வைத்தியர்கள் இல்லையா?

Verse 117

स्नानं वा मरणं देव यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु देवि महाभागे पूर्वधर्मकृतो नराः ॥

“நீராடல் ஆகட்டும் அல்லது மரணம் ஆகட்டும், ஓ தேவா, அதை முறையாக விளக்க வேண்டும்.” ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— “ஓ தேவி, ஓ மகாபாகே, கேள்— முன்னைய தர்மச் செயல்களால் வடிவான மனிதரைப் பற்றி சொல்கிறேன்.”

Verse 118

प्राप्ता च परमा सिद्धिः सोमतीर्थेऽन्यदुर्लभा ॥ स्नायाद्यः सोमतीर्थे तु मम कर्मपरायणः ॥

சோமதீர்த்தத்தில் பரம சித்தி கிடைக்கிறது; அது பிற இடங்களில் அரிது. என் விதித்த கர்மவிதியில் பற்றுடன் சோமதீர்த்தத்தில் நீராடுபவன் அதன் பலனை அடைவான்.

Verse 119

ये तु संस्थापयेयुस्ते शिरसो वेदनां पराम् ॥ त्वया पूर्वं व्रतमिषाद्वेदना यदि गोपिता ॥

அந்த விரதத்தை நிறுவுவோர் தலையில் மிகுந்த வேதனையை அனுபவிப்பர். முன்பு நீ விரதம் என்ற பெயரில் அந்த வேதனையை மறைத்திருந்தால்…

Verse 120

केनचित्कर्मदोषेण तिर्यग्योनिमवाप्य हि ॥ जन्मान्तरार्जितैः पुण्यैस्तीर्थस्नानजपादिभिः ॥

ஏதோ கர்மதோஷத்தால் திர்யக் யோனி (விலங்கு பிறவி) அடைந்தாலும், பிற பிறவிகளில் ஈட்டிய புண்ணியங்களால்—தீர்த்த நீராடல், ஜபம் முதலியவற்றால்—மீட்பு உண்டாகும்.

Verse 121

अष्टमेन तु भक्तेन मम कर्मविधौ स्थितः ॥ फलं तस्य प्रवक्ष्यामि सोमतीर्थे नरस्य यत ॥

எட்டாம் (விரத/அனுஷ்டான)த்துடன் இணைந்த பக்தன், நான் கூறிய கர்மவிதியில் நிலைத்திருந்தால், சோமதீர்த்தத்தில் அந்த மனிதனுக்குரிய பலனை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 122

येन वै क्लिश्यसे भद्रे शिरस्य सुखपीडिता ॥ वायुनाऽ कफपित्तेन शोणितेन कफेन वा

அம்மையே, நீ எதனால் துன்புறுகிறாய்—தலையில் அசௌகரியமான அழுத்தம் உள்ளதா—வாயுவால், கப-பித்தத்தால், சோணிதம் (இரத்தம்) காரணமாகவா, அல்லது கபம் மட்டுமா?

Verse 123

महादानैश्च लभ्येत तीर्थे पञ्चत्वमर्च्छकैः ॥ जन्मान्तरकृतं कर्म यत्स्वल्पमपि वा बहु

மகாதானங்களால் அதன் பலன் கிடைக்கும்; தீர்த்தத்தில் வழிபடுவோர் ‘பஞ்சத்துவம்’ அடைவர். முந்தைய பிறவியில் செய்த கர்மம்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—நிச்சயம் பலனாக வெளிப்படும்.

Verse 124

यत्र तप्तं तपस्तेन सोमेन सुमहात्मना ॥ पञ्चवर्षसहस्राणि एकपादेन तिष्ठता

அங்கே மகாத்மா சோமன் ஒரே காலில் நின்று ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.

Verse 125

सन्निपातस्य दोषेण येनेदं पीड्यते शिरः ॥ काले विकाले कृत्वा वै पित्तोद्रेकं यशस्विति

சன்னிபாத தோஷத்தால் இந்தத் தலை துன்புறுகிறது; காலத்திலும் அகாலத்திலும் பித்தம் அதிகரிக்கச் செய்து—ஓ புகழ்மிக்கவரே.

Verse 126

तत्कदाचित्फलत्येव न तस्य परिसङ्क्षयः ॥ कदाचिद्वासहायो वै पुण्यतीर्थादिदर्शनात्

அக்கர்மம் எப்போதோ ஒருநாள் நிச்சயம் பலிக்கும்; அதற்கு முழு அழிவு இல்லை. மேலும் புண்ணிய தீர்த்தம் முதலியவற்றை தரிசிப்பதால் சில சமயம் உதவியும் கிடைக்கும்.

Verse 127

पञ्चवर्षसहस्राणि तथैवोर्ध्वमुखः स्थितः ॥ एवमुग्रं तपः कृत्वा कान्तिमानभवच्च सः

ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் அதேபோல் மேல்நோக்கி நின்றான்; இவ்வாறு கடும் தவம் செய்து அவன் ஒளிமிக்கவனானான்.

Verse 128

अश्नासि पिशितं चान्नं तेनिदं दूष्यते शिरः ॥ क्रियतेऽत्र शिरावेधो रुधिरस्राव एव च

நீ மாம்சமும் அன்னமும் உண்ணுகிறாய்; அதனால் இந்தத் தலை மாசடைகிறது. இங்கே தலைப்பகுதியில் நரம்பு வெட்டு (சிராவேதம்) செய்து, இரத்தம் வெளியேற்றப்படுகின்றது.

Verse 129

दुर्बलं प्रबलं भूत्वा प्रबलं दुर्बलं भवेत् ॥ पापान्तरं समासाद्य गहना कर्मणो गतिः

பலவீனன் வலிமை பெறலாம்; வலிமையுள்ளவனும் பலவீனனாகலாம். மேலும் பாவத்தைச் சந்திக்கையில், கர்மத்தின் நடை மிக ஆழமும் அறிதற்கரியதுமாகும்.

Verse 130

ममापराधान्मुक्तश्च ब्राह्मणानां पतिस्तथा ॥ एवमेव महाभागे सोमतीर्थे कृतोदकः

எனக்கு எதிராகச் செய்த குற்றத்திலிருந்து அவன் விடுதலை பெற்றான்; அதுபோலவே பிராமணர்களில் தலைவனாகவும் ஆனான். ஓ பாக்கியவதியே, சோமதீர்த்தத்தில் நீர்சடங்கு/ஸ்நானம் செய்தாலும் இதேபோல் ஆகும்.

Verse 131

दीयते चेच्छिरोऽभ्यङ्गः कथं तिष्ठति वेदना ॥ किमेतद्गोपितं भद्रे मयि तन्न निवेदितम्

தலையில் எண்ணெய் மசாஜ் செய்யப்படுகிறதெனில், வலி எவ்வாறு நீடிக்கிறது? ஓ நற்கருணையுள்ளவளே, இது ஏன் மறைக்கப்பட்டது—எனக்கு ஏன் தெரிவிக்கப்படவில்லை?

Verse 132

यदल्पमिव दृश्येत तन्महत्त्वाय कल्पते ॥ अत एव मनुष्यत्वं प्राप्तं राजत्वमेव च ॥

சிறிதெனத் தோன்றுவது கூட மகத்துவத்திற்கு அடிப்படையாக அமையலாம். இதனாலேயே மனிதப் பிறவி கிடைத்தது; அரசாட்சியும் கிடைத்தது.

Verse 133

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि त्रिंशद्वर्षशतानि च ॥ जायते ब्राह्मणः सुभ्रु वेदवेदाङ्गपारगः ॥

முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் மூன்றுநூறு ஆண்டுகளும் கடந்தபின்—ஓ அழகிய புருவமுடையவளே—ஒருவன் பிராமணனாகப் பிறந்து, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ச்சி பெறுவான்.

Verse 134

त्वया व्रतमिषेणायमात्मा संक्लिश्यते वृथा ॥ या त्वं वै भाषसे वाक्यं सौकरे गमनं प्रति ॥

நீ வ்ரதம் என்ற பெயரில் இந்த ஆத்மாவை வீணாகவே துன்புறுத்துகிறாய்; மேலும் சௌகரத்திற்கு செல்லுதல் குறித்து நீ பேசும் சொற்களும் அதே வகையில் கருதப்பட வேண்டியவை.

Verse 135

सृगाली चैव गृध्रश्च तीर्थस्यैव प्रभावतः ॥ मरणादेव सम्प्राप्य क्षीणपापौ स्मृतिं पुनः ॥

தீர்த்தத்தின் மகிமையாலேயே ஒரு பெண் நரியும் ஒரு கழுகும்—மரணத்தினாலேயே—பாவம் குறைந்து மீண்டும் நினைவுணர்வை அடைந்தன.

Verse 136

स एष ब्राह्मणो भूत्वा संसाराद्विप्रमुच्यते ॥ तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि सोम तीर्थस्य सुन्दरी ॥

அவன் பிராமணனாகி சம்சாரத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறான். ஓ அழகியவளே, சோமதீர்த்தத்தின் அடையாளத்தை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 137

भर्तुर्गृहीत्वा चरणौ सा पतिं प्रत्यभाषत ॥ प्रसीद मे महाराज नेदं प्रष्टुं त्वमर्हसि ॥

கணவனின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டு அவள் தன் கணவரிடம் கூறினாள்—“மகாராஜா, என்மேல் அருள்புரியுங்கள்; இதைக் கேட்பது உமக்கு உரியது அல்ல.”

Verse 138

तीर्थं वैवस्वतं नाम यत्रार्कस्तप्तवांस्तपः ॥ कदाचित्पुत्रकामेन मार्त्तण्डेन महत्तपः ॥

வைவஸ்வதம் எனப்படும் தீர்த்தம் ஒன்று உண்டு; அங்கு அர்க்கன் (சூரியன்) தவம் செய்தான். ஒருகால் புத்ரகாமனையால் மார்த்தாண்டன் மகத்தான தவம் மேற்கொண்டான்.

Verse 139

तत्तीर्थं येन विज्ञेयं मम मार्गानुसारिणा ॥ वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशी ॥

என் வழியைப் பின்பற்றுபவன் அந்தத் தீர்த்தத்தை அறிய வேண்டும்; அது வைசாக மாதத்தின் சுக்லபட்சத் துவாதசி திதியால் குறிக்கப்படுகிறது.

Verse 140

मम पूर्वकथां वीर दुष्टकर्मानुसारिणीम् ॥ ततो भार्यावचः श्रुत्वा कलिङ्गानां जनाधिपः ॥

வீரனே! தீய செயல்களைப் பின்பற்றியவனைப் பற்றிய என் முன்கதையை கேட்டபின், மனைவியின் சொற்களையும் கேட்டுக் கலிங்கர்களின் அரசன் செயல்படத் தொடங்கினான்.

Verse 141

कृतं चान्द्रायणं तत्र दशवर्षसहस्रकम् ॥ ततः सप्तसहस्राणि वायुभक्षस्तु संस्थितः ॥

அங்கு அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் சாந்திராயண விரதத்தை அனுஷ்டித்தான். அதன் பின் ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தான்.

Verse 142

प्रवृत्ते चान्धकारे तु यत्र कश्चिन्न दृश्यते॥ सोमेन च विना भूमिर्दृश्यते चन्द्रसप्रभा॥

இருள் பரவியபோது எதுவும் காணாத இடத்திலும், சோமன் (சந்திரன்) இல்லாமலேயே பூமி சந்திரசம ஒளியுடன் காணப்படுகிறது.

Verse 143

उवाच मधुरं वाक्यं सुहितेनान्तरात्मना॥ किमिदं गोप्यते देवि ममाग्रे वरवर्णिनि॥

அவன் உள்ளம் நன்னிலையுடன் இனிய சொற்கள் கூறினான்— “தேவி, அழகிய நிறமுடையவளே, என் முன்னே இதை ஏன் மறைக்கிறாய்?”

Verse 144

आलोकश्चैव दृश्येत सोमस्तत्र न दृश्यते॥ एवं त्वां वच्मि हे भद्रे एष विस्मयः परः॥

அங்கே ஒளி தெரிகிறது; ஆனால் சந்திரன் தெரியவில்லை. ஆகவே, ஹே பத்திரே, உனக்குச் சொல்கிறேன்— இது மிக உயர்ந்த அதிசயம்.

Verse 145

तथ्यमेव महाभागे पृच्छ्यमाना यशस्विनि॥ ततो भर्तृवचः श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचना॥

ஹே மகாபாகே, ஹே யசஸ்வினியே, கேட்கப்படும்போது இது உண்மையே. பின்னர் கணவனின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவளது கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

Verse 146

विवस्वन्तं महाभागं मम कर्मपरायणम्॥ वरं वरय भद्रं ते यस्ते मनसि वर्त्तते॥

என் பணிக்கே அர்ப்பணித்த மகாபாகனான விவஸ்வந்தனை (ஏற்றுக்கொள்). ஹே பத்திரே, உனக்கு நன்மை உண்டாக— உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகக் கேள்.

Verse 147

एतच्चिह्नं महाभागे पुण्ये सौकरवे मम॥ सौमतीर्थे विशालाक्षि येन मुच्यन्ति जन्तवः॥

ஹே மகாபாகே, இது என் புனிதமான சௌகரவப் பகுதியின் அடையாளம். ஹே விசாலாட்சி, சௌமதீர்த்தத்தில் இதனால் உயிர்கள் (பந்தம்/துன்பம்) நீங்கி விடுதலை பெறுகின்றன.

Verse 148

उवाच मधुरं वाक्यं कलिङ्गानां महाधिपम्॥ भर्त्ता धर्मो यशो भर्त्ता भर्त्तैव प्रियमान्त्मनः॥

அவள் கலிங்கர்களின் மகாதிபதியிடம் இனிய சொற்கள் கூறினாள்— “கணவரே தர்மம், கணவரே புகழ்; உண்மையில் கணவரே தன் ஆன்மாவிற்கு அன்பானவர்।”

Verse 149

ततो ममवचः श्रुत्वा कश्यपस्य सुतो बली॥ मधुरं स्वरमादाय प्रत्युवाच महद्वचः॥

பின் என் சொற்களை கேட்ட கश्यபனின் வலிமைமிகு மகன் பலி, மென்மையான குரலை எடுத்துக் கொண்டு, கனமான உரையால் பதிலளித்தான்।

Verse 150

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे॥ प्रभावमस्य क्षेत्रस्य विस्मयं परमं महत्॥

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; கேள், ஓ வசுந்தரையே. இது இத்தலத்தின் மகிமை—மிகப் பெரும் அதிசயம்।

Verse 151

तस्य पूर्वेण पार्श्वेन तीर्थं गृध्रवटं स्मृतम्॥ यत्राकामो मृतो गृध्रो मानुषत्वमुपागतः॥

அதன் கிழக்குப் புறத்தில் ‘கிருத்ரவட்ட’ எனப்படும் தீர்த்தம் புகழ்பெற்றது; அங்கு விருப்பமின்றி இறந்த கழுகு மனிதநிலையை அடைந்தது।

Verse 152

अवश्यमेव तद्वाच्यं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ तथापि नोत्सहे वक्तुं हृदि यत्परिवर्तते

நீ என்னிடம் கேட்பதை நிச்சயமாகச் சொல்லவேண்டும்; ஆனால் என் இதயத்தில் சுழன்றாடுவது என்னவோ, அதைச் சொல்லத் துணிவு இல்லை।

Verse 153

यदि देव प्रसन्नोऽसि अयं मे दीयतां वरः ॥ पुत्रमिच्छाम्यहं देव प्रसादात्ते सुरेश्वर

தேவா, நீர் प्रसன்னராக இருந்தால் எனக்கு இந்த வரம் அளியுங்கள்—சுரேஸ்வரா, உமது அருளால் எனக்கு ஒரு மகன் வேண்டும்.

Verse 154

अकामा तु मृता तीर्थे आत्मनः कर्मनिश्चयात् ॥ मम क्षेत्रप्रभावेण सृगाली मानुषी भवेत्

அவள் விருப்பமின்றி தீர்த்தத்தில் இறந்தாள்—தன் கர்மத்தின் நிச்சய விளைவால்; ஆனால் என் க்ஷேத்திரத்தின் சக்தியால் அந்த பெண் நரி மனிதியாக ஆகும்.

Verse 155

तव पीडाकरमिति तन्मां न प्रष्टुमर्हसि ॥ एतद्दुःखं महाभाग हृदि मे परिवर्तते

இது உனக்கு வேதனை தரும் என்பதால் நீ என்னிடம் அதை கேட்க வேண்டாம்; மகாபாகா, இந்த துயரம் என் இதயத்தில் இடையறாது சுழல்கிறது.

Verse 156

विवस्वद्वचनं श्रुत्वा तुष्टोऽहं तस्य सुन्दरी ॥ तस्य शुद्धेन मनसा प्रोक्तवानस्मि सुन्दरी

விவஸ்வத்தின் சொற்களை கேட்டு நான் அவன்மேல் மகிழ்ந்தேன், அழகியே; தூய மனத்துடன் நான் அவனிடம் உரைத்தேன், அழகியே.

Verse 157

राजपुत्री विशालाक्षी श्यामा सर्वाङ्गसुन्दरी ॥ गुणवद्रूपसम्पन्ना चतुःषष्टिकलान्विता

அவள் அரசகுமாரி—பெரிய கண்களுடையவள், கருநிறத் தோற்றமுடையவள், அங்கமங்கமும் அழகியவள்; குணமும் ரூபமும் நிறைந்தவள், அறுபத்துநான்கு கலைகளிலும் தேர்ந்தவள்.

Verse 158

सुखे हि वर्तसे नित्यं महाराजोऽसि सुन्दरः ॥ बह्व्यो मत्सदृशा भार्या स्तिष्ठन्त्यन्तःपुरे तव

நீ எப்போதும் இன்பத்தில் வாழ்கிறாய்; நீ மகாராஜா, அழகன். என்னைப் போன்ற பல மனைவிகள் உன் அந்தப்புரத்தில் தங்குகின்றனர்.

Verse 159

यमश्च यमुना चैव मिथुनं जनयिष्यतः ॥ एवं तस्य वरं दत्त्वा आदित्यस्य वसुन्धरे

யமனும் யமுனையும் நிச்சயமாக இரட்டையராகப் பிறப்பார்கள். ஓ வசுந்தரையே, இவ்வாறு ஆதித்யனுக்கு அந்த வரத்தை அளித்து…

Verse 160

प्राश्नासि पिशितान्नं च प्रावारान्भूषणानि च ॥ आच्छादयसि यानैश्च हस्त्यश्व-रथपृष्ठगः

நீ இறைச்சி கலந்த உணவை உண்ணுகிறாய்; போர்வைகள் மற்றும் ஆபரணங்களையும் பெறுகிறாய். மேலும் யானை, குதிரை, தேரின் மேல் ஏறி வாகனங்களில் கொண்டு செல்லப்படுகிறாய்.

Verse 161

आत्मयोगप्रभावेण तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ आदित्योऽपि गतो भद्रे वेश्म स्वं च महाधनम्

என் சொந்த யோக வல்லமையால் நான் அங்கேயே மறைந்தேன். ஓ பத்திரையே, ஆதித்யனும் தன் இல்லத்திற்கும் பெருஞ்செல்வத்திற்கும் சென்றான்.

Verse 162

अहो तीर्थप्रभावो वै त्वया प्रोक्तो महान्मम ॥ यस्य देव प्रभावेण तिर्यग्योनित्वमागतौ ॥ गृध्रश्चैव सृगाली च प्राप्तौ वै मानुषीं तनुम् ॥

ஆஹா! நீ எனக்கு தீர்த்தத்தின் மகத்தான சக்தியை உரைத்தாய். இந்த தெய்வப் பிரபாவத்தால் விலங்கு பிறவியடைந்த கழுகும் பெண் நரியும் மனித உடலை அடைந்தன.

Verse 163

बिभर्षि स्वेच्छया राजन्न मां सम्प्रष्टुमर्हसि ॥ त्वं मे देवो गुरुः साक्षाद्भर्त्ता यज्ञः सनातनः ॥

ஓ அரசே, நீ உன் சுயஇச்சையால் என்னைத் தாங்கி வளர்க்கிறாய்; ஆகையால் உன்னை நான் வினவத் தகுதியுடையவன். நீயே எனக்கு தேவன், நேரடியான குரு, காப்பாளர், என்றும் நிலைக்கும் யாகத் தத்துவம்.

Verse 164

दशवर्षसहस्राणि सूर्यलोके महीयते ॥ अथवा तत्र सुष्रोणि म्रियते पुण्यवान्नरः ॥

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் சூரியலோகத்தில் அவன் மதிக்கப்படுவான்; அல்லது, ஓ சுஷ்ரோணி, அங்கே புண்ணியவான் ஒருவன் மரணமடைவான்.

Verse 165

स्नानेन तत्र तीर्थे च मरणाद्वा जनार्दन ॥ कां गतिं वै प्रपद्यन्ते तन्ममाचक्ष्व केशव ॥

ஓ ஜனார்தனனே, அங்கே அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடுவதாலோ அல்லது அங்கே மரணமடைவதாலோ அவர்கள் எந்த கதியை அடைகிறார்கள்? ஓ கேசவனே, அதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 166

यमलोकं न गच्छेत्तु तीर्थस्यास्य प्रभावतः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्नानस्य मरणस्य च ॥

இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் யமலோகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. ஓ பத்திரே, நீராடுதல் மற்றும் அங்கே மரணம்—இவ்விரண்டைப் பற்றியும் இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 167

चिह्नं च कीदृशं तेषां जायन्ते येन ते तथा ॥ अकामावपि तौ क्षेत्रे प्राप्तौ नु परमां गतिम् ॥

அவர்களில் எந்த வகையான அடையாளங்கள் தோன்றுகின்றன, அவற்றால் அவர்கள் அப்படியே அறியப்படுகிறார்கள்? மேலும் அந்த இருவரும்—இச்சையின்றியும்—அந்த க்ஷேத்திரத்தில் பரமகதியை அடைந்தார்களா?

Verse 168

पतिव्रतानां सर्वासामेष धर्मः सनातनः ॥ न संशये नियोक्तव्यः सुखस्थो हि पतिः स्त्रिया ॥

அனைத்து பதிவிரதைகளுக்கும் இதுவே சனாதன தர்மம்—சந்தேகத்தால் கணவனை கட்டுப்படுத்தக் கூடாது; மனைவி கணவனை நிம்மதியாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 169

फलं चैव यथावृत्तं तीर्थे सौकरवे मम ॥ आख्यानानां महाख्यानं क्रियाणां च महाक्रिया ॥

மேலும் பலனும், நடந்ததுபோலவே, என் சௌகரவ தீர்த்தத்தில்—இது கதைகளில் மகாகதை; கிரியைகளில் மகாகிரியையாகும்.

Verse 170

ततो महीवचः श्रुत्वा विष्णुर्धर्मविदां वरः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं धर्मकामो वसुन्धराम् ॥

அப்போது பூமியின் சொற்களை கேட்டுத் தர்மத்தை அறிந்தோரில் சிறந்த விஷ்ணு, தர்மத்தில் நாட்டமுடையவராய், வசுந்தரைக்கு இனிய வார்த்தைகள் கூறினார்.

Verse 171

एतन्निश्चित्य मे पीडां न प्रष्टुं त्वमिहार्हसि ॥ ततो भार्यावचः श्रुत्वा कलिङ्गानां जनाधिपः ॥

என் இந்த வேதனையை உறுதியாக அறிந்து, இங்கே நீ என்னைக் கேள்வி கேட்கத் தகுதியில்லை. பின்னர் மனைவியின் சொற்களை கேட்டுக் கலிங்கர்களின் அரசன் (அடுத்து) செயல்பட்டான்.

Verse 172

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ एष तेजश्च मन्त्रश्च सर्वभागवतप्रियम्

“இதுவே ஜபிக்கத்தக்கது; இதுவே பிரமாணம், இதுவே சந்த்யோபாசனத்தின் நடைமுறை. இதுவே தேஜஸ், இதுவே மந்திரம்—அனைத்து பகவத பக்தர்களுக்கும் பிரியமானது.”

Verse 173

शृणु तत्त्वेन मे भूमे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ उभौ तौ कारणाद्यस्मात्प्राप्तौ वै मानुषीं गतिम्

ஓ பூமியே! நீ என்னைக் கேட்பதைக் தத்துவத்தின்படி கேள். ஒரு குறிப்பிட்ட காரணத்தினால் அந்த இருவரும் நிச்சயமாக மனித நிலையைக் அடைந்தனர்.

Verse 174

धर्मश्चार्थश्च कामश्च यशः स्वर्गश्च मानद ॥ पृष्टया मे सदा वाच्यं सर्वं सत्यं प्रियं तव

ஓ மரியாதை அளிப்பவனே! தர்மம், அர்த்தம், காமம், புகழ், சொர்க்கம்—இவற்றைப் பற்றி நீ கேட்டால், நான் எப்போதும் அனைத்தையும் சொல்ல வேண்டும்: உண்மையையும், உனக்கு இனியதையும்.

Verse 175

उवाच मधुरं वाक्यं भार्यापीडाभिपीडितः ॥ शृणु तत्त्वेन मे भद्रे शुभं वा यदि वाशुभम्

மனைவியால் ஏற்பட்ட துன்பத்தால் துன்புற்றவன் இனிய சொற்களைச் சொன்னான்: “ஓ நல்லவளே! தத்துவத்தின்படி கேள்—அது நன்மையாயினும் தீமையாயினும்.”

Verse 176

अवश्यमेव वक्तव्यं पृष्टया पतिना ध्रुवम् ॥ यानि गुह्यान्यगुह्यानि स्त्रियो धर्मपथे स्थिताः

கணவன் கேட்டால் நிச்சயமாகச் சொல்லவே வேண்டும்—அது ரகசியமாயினும் ரகசியமல்லாததாயினும்; தர்மப் பாதையில் நிலைத்த பெண்கள் இவ்வாறே நடப்பர்.

Verse 177

पिशुनाय न दातव्यं मूर्खे भागवते न तु ॥ न च वैश्याय शूद्राय येन जानन्ति मां परम्

இதைப் பழிசொல்லுபவனுக்கு அளிக்கக் கூடாது; மூடனுக்கும் கூடாது—அவன் ‘பாகவதன்’ என அழைக்கப்பட்டாலும். வைசியனுக்கும் சூத்திரனுக்கும் கூடாது; அதனால் அவர்கள் என்னை பரமனென அறிந்து கொள்வர்.

Verse 178

तस्मिन्काले ह्यतिक्रान्ते मम कर्मविनिश्चयात् ॥ त्रेतायुगे ह्युपक्रान्ते ज्ञाते च युगसंस्थितौ

அக்காலம் கடந்தபின், என் கர்மத் தீர்மானத்தின்படி; திரேதா யுகம் தொடங்கி, யுக ஒழுங்கு அறியப்பட்டபோது…

Verse 179

पण्डितानां सभामध्ये ये च भागवता भुवि ॥ मठे ब्राह्मणमध्ये तु ये च वेदविदां वराः

பண்டிதர்களின் சபைகளின் நடுவிலும், பூமியில் உள்ள பகவத பக்தர்களிடமும்; மேலும் மடங்களில், பிராமணர்களிடையே—வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவர்களிடமும்…

Verse 180

तत्र राजा महाभागः स्वधर्मकृतनिश्चयः ॥ ब्रह्मदत्तेति विख्यातः पुरं काम्पिल्लमास्थितः

அங்கே மிகப் பாக்கியசாலியான அரசன்—தன் ஸ்வதர்மத்தை நிறைவேற்ற உறுதி கொண்டவன்—‘பிரஹ்மதத்தன்’ எனப் புகழ்பெற்று, காம்பில்ல நகரில் வாழ்ந்தான்।

Verse 181

भर्त्तारं च समासाद्य रहस्तां गोपयन्ति न ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म रागलोभप्रमोहिता

மேலும் கணவரை அணுகி, அந்த இரகசியத்தை அவள் மறைக்கவில்லை. மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து, ஆசை மற்றும் பேராசையால் மயங்கினாள்.

Verse 182

दीक्षिताय च दातव्यं ये च शास्त्राणि जानते ॥ एतत्ते कथितं भद्रे पुण्यं सौकरवे महत्

இது முறையாக தீட்சை பெற்றவர்க்கும், சாஸ்திரங்களை அறிந்தவர்க்கும் அளிக்கப்பட வேண்டும். ஓ பத்திரே, வராஹ மரபுடன் (சௌகரவ) தொடர்புடைய இந்த மகத்தான புண்ணியத்தை உனக்கு நான் கூறினேன்.

Verse 183

तस्य पुत्रो महाभागः सर्वधर्मेषु निष्ठितः ॥ सोमदत्तेति विख्यातः कुमारः शुभलक्षणः

அவனுடைய மகன் மிகப் பாக்கியவான்; எல்லா தர்மங்களிலும் உறுதியாக நிலைத்தவன். ‘சோமதத்தன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த இளைஞன் சுபலட்சணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 184

या सुगोपायते गुह्यं सती सा नोच्यते बुधैः ॥ एवं चिन्त्य महाभागे ब्रूहि सत्यं यशस्विनि

ரகசியத்தை நன்றாகக் காத்து பாதுகாக்கும் சதீஸ்திரீயை ஞானிகள் குற்றம் கூறார். ஆகவே, ஹே மகாபாக்யவதியே, ஹே யசஸ்வினியே, சத்தியத்தைச் சொல்.

Verse 185

य एतत्पठते सुभ्रु कल्य उत्थाय मानवः ॥ तेन द्वादशवर्षाणि चिन्तितोऽहं न संशयः

ஹே சுப்ரூ, விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுகிற மனிதனை நான் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நினைவில் வைத்திருப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 186

पित्रर्थे मृगयां यातो मृगलिप्सुर्वने तदा ॥ अरण्ये स तदा गत्वा व्याघ्रसिंहनिषेविते

தந்தையின் பொருட்டு அவன் அப்போது வேட்டைக்குச் சென்றான்; காட்டில் மிருகத்தை விரும்பி. அச்சமயம் புலிகளும் சிங்கங்களும் உலாவும் வனாந்தரத்தில் அவன் நுழைந்தான்.

Verse 187

अधर्मस्ते न भविता गुह्यार्थकथने मम ॥ ततो भर्तृवचः श्रुत्वा सा देवी परमप्रिया

எனக்கு ரகசியமான பொருளைச் சொல்லுவதில் உனக்கு அதர்மம் ஏற்படாது. பின்னர் கணவனின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த பரமபிரியையான தேவி (பதில் கூறினாள்).

Verse 188

न स जायेत गर्भेषु मुक्तिमाप्नोति शाश्वतीम् ॥ यः पठेदेकमध्यायं तारयेत्स कुलान्दश

அவன் மீண்டும் கர்ப்பங்களில் பிறக்கமாட்டான்; நிலையான மோக்ஷத்தை அடைவான். ஒரே அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் தன் குலத்தின் பத்து தலைமுறைகளைத் தரிப்பான்.

Verse 189

अङ्गमध्ये तु विद्धा सा स्फुरन्ती सर्वमङ्गला ॥ तथा सा बाणसन्तप्ता व्यथया च परिप्लुता

உடலின் நடுப்பகுதியில் குத்தப்பட்ட அவள், முழுமையாக மங்களமயமானவளாயிருந்தும் நடுங்கினாள். அம்பின் தாபத்தால் சுட்டு, வேதனையால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்.

Verse 190

अवश्यमेव वक्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ यदि गुह्यं न मे कार्यं श्रूयतां राजसत्तम

இது நிச்சயமாகச் சொல்லப்படவேண்டும்—இதுவே சனாதன தர்ம நெறி. எனக்கு மறைக்க வேண்டிய காரியம் இல்லையெனில், கேளுங்கள், அரசர்களில் சிறந்தவரே.

Verse 191

पीत्वा सा सलिलं तत्र वृक्षं शाकोटकङ्गता ॥ आतपेन परिक्लान्ता बाणविद्धातुरा भृशम्

அங்கே நீர் அருந்தி அவள் சாகோடக மரத்தினிடத்தே சென்றாள். வெயிலால் களைத்தவளாய், அம்பால் குத்தப்பட்டதால் மிகுந்த துன்பத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 192

अभिषिञ्चस्व राज्ये स्वे ज्येष्ठं पुत्रं कुलोचितम्॥ एहि नाथ मया सार्द्धं क्षेत्रं सौकरवं प्रति॥

உமது அரசில் குலத்திற்கேற்ற மூத்த மகனுக்கு அபிஷேகம் செய்யுங்கள். நாதரே, என்னுடன் சேர்ந்து ‘சௌகரவ’ எனப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 193

अकामाऽ मुञ्चती प्राणान् तीर्थं सोमात्मकं प्रति॥ एतस्मिन्नन्तरे भद्रे राजपुत्रः क्षुधार्दितः॥

அவள் விருப்பமின்றி உயிர்மூச்சுகளை விடுத்துக் கொண்டே, சோம-ஸ்வரூபத் தீர்த்தத்தை நோக்கி முகம் வைத்திருந்தாள். இதற்கிடையில், ஓ பத்திரே, அரசகுமாரன் பசியால் வாடினான்.

Verse 194

ततो भार्यावचः श्रुत्वा कलिङ्गानां जनाधिपः॥ बाढमित्येव वाक्येन छन्दयामास तां प्रियाम्॥

பின்னர் மனைவியின் சொற்களை கேட்ட கலிங்கர்களின் அரசன், ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி தன் பிரியைக்கு ஒப்புதல் அளித்தான்.

Verse 195

प्राप्तो गृध्रवटं तीर्थं विश्रामं तत्र चाकरोट्॥ अथ पश्यति गृध्रं स वटशाखां समाश्रितम्॥

அவன் க்ருத்ரவட்டம் எனப்படும் தீர்த்தத்தை அடைந்து அங்கே ஓய்வு கொண்டான். பின்னர் ஆலமரக் கிளையில் அமர்ந்திருந்த கழுகை கண்டான்.

Verse 196

दास्यामि राज्यं पुत्राय वचनात्तव सुन्दरि॥ यथा पूर्वं मया लब्धं स्वपितुर्यद्यथाक्रमम्॥

ஓ அழகியே, உன் சொல்லின்படி நான் அரசாட்சியை மகனுக்கு அளிப்பேன்—முன்பு நான் என் தந்தையிடமிருந்து முறையாக பெற்றதுபோலவே.

Verse 197

एकेन स तु बाणेन तया गृध्रो निपातितः॥ स तत्र पतितो गृध्रो वटमूले यशस्विनि॥

அவள் ஒரே அம்பால் அந்தக் கழுகை வீழ்த்தினாள். ஓ புகழ்மிகுந்தவளே, அது அங்கே ஆலமரத்தின் அடியில் விழுந்தது.

Verse 198

इत्युक्त्वा तौ महाभागौ युक्तं चैव परस्परम्॥ राजा च राजपुत्री च निष्क्रान्तौ तद्गृहात्ततः॥

இவ்வாறு கூறி, அந்த இரு மகாபாக்கியவான்கள் பரஸ்பரம் ஒற்றுமையுடன்—அரசனும் அரசகுமாரியும்—அவ்வீட்டிலிருந்து வெளியேறினர்।

Verse 199

गतासुर्नष्टसंज्ञो वै बाणभिन्नस्तथा हृदि॥ तं दृष्ट्वा पतितं गृध्रं राजपुत्रस्तुतोष ह॥

அவனுடைய உயிர்வாயு நீங்க, உணர்வு மங்க, இதயம் அம்பால் குத்தப்பட்டிருந்தது; விழுந்திருந்த அந்த கழுகைக் கண்டு இளவரசன் திருப்தியடைந்தான்।

Verse 200

ततः कञ्चुकिनं दृष्ट्वा प्रोवाचोच्चस्वरेण च॥ अपसारय सर्वं वै जनमावृत्य तिष्ठति॥

பின்னர் காவலரைக் கண்டு அவன் உரத்த குரலில் கூறினான்—“எல்லோரையும் அப்புறப்படுத்து; வழியை மறைத்து இங்கேயே நில்.”