Adhyaya 136: A Sūtra-like Manual of Expiations for Ritual Transgressions
Prāyaścittakarmasūtra
Ritual-Manual (Prāyaścitta) with Ethical-Discourse
இந்த அதிகாரத்தில் வராகர் ப்ருதிவியிடம் ‘மம கர்மாணி’ என வராகர் விதித்த அனுஷ்டானங்களில் விதிமீறல் ஏற்பட்டால் செய்ய வேண்டிய ப்ராயச்சித்தங்களை சூத்திரநடையில் விளக்குகிறார். பூஜைத் தீபத்தைத் தொடுதல், சுடுகாடு (ஶ்மஶான) சார்ந்த அசௌசத் தீட்டு பட்டபின் அணுகுதல், தகாத பொருட்களை அர்ப்பணித்தல், தூய்மை–மரியாதை நெறிகளை மீறுதல் ஆகிய குற்றங்களுக்குப் பலனாக இழிந்த பிறவிகள் (நரி, கழுகு, பிசாசு முதலியவை) மற்றும் சமூக ஒதுக்கல் கூறப்படுகிறது. பின்னர் திருத்தமாக சதுர்த்தபக்த/அஷ்டபக்த உபவாசங்கள், ஆகாசசயனம், பஞ்சகவ்ய சேவனம், திதி-சார்ந்த விரதங்கள்—குறிப்பாக சுக்லபக்ஷ த்வாதசி—விதிக்கப்படுகின்றன. சுடுகாடு குறித்து ப்ருதிவி கேட்க, ருத்ரரின் பாபநிவாரணக் காரணக் கதையால் அந்த இடத்தின் ‘மாசு’ விளக்கப்பட்டு, நிலப்பரப்புகளும் முன்னைய கர்மங்களால் நெறியியல் ரீதியில் குறியிடப்படுகின்றன; ஆகவே கட்டுப்பட்ட ஒழுக்கம் அவசியம் என நிறுவப்படுகிறது.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 136
Verse 1
अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत् ॥ तस्यापराधाद्वै भूमे पापं प्राप्नोति मानवः
இப்போது பிராயச்சித்தக் கர்மத்தின் சூத்திரம் (நியமம்) கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீவராஹர் உரைத்தார்—தேவி! விளக்கைத் தொட்டு என் கர்மங்களை (அனுஷ்டானங்களை) நடத்துவான், அந்த அபராதத்தினால், பூமியே, மனிதன் பாபத்தை அடைகிறான்।
Verse 2
तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मया अनघे ॥ जायते षष्टिवर्षाणि कुष्ठी गात्रपरिप्लुतः
மகாபாகையே, அனகையே! நான் கூறுவதை கேள்—மனிதன் அறுபது ஆண்டுகள் குஷ்டராகப் பிறக்கிறான்; உடல் முழுதும் நோயால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது।
Verse 3
चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः ॥ एवं भुक्त्वा तु तत्कर्म मम क्षेत्रे मृतो यदि
அங்கே சாண்டாளனின் வீட்டிலேயே பிறப்பு உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்தக் கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்து ஒருவர் என் க்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால்…
Verse 4
मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि दीपस्य स्पर्शनाद्भुवि
அப்போது அவன் நிச்சயமாக என் பக்தனாகி, தூய பாகவதரின் இல்லத்தில் பிறக்கிறான். விளக்கைத் தொடுதலால் ஏற்பட்ட குற்றத்திற்கான பூமியிலுள்ள பிராயச்சித்தத்தை நான் விளக்குகிறேன்।
Verse 5
तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु ॥ यस्य कस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे च द्वादशी
இதனால் மனிதர்கள் சாண்டாள யோனிகளில் பிறப்பதன் துன்பத்தைத் தாண்டுவர். எந்த மாதத்திலும் சுக்லபக்ஷத்தின் த்வாதசியில்…
Verse 6
चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत् ॥ दीपं दत्त्वापराधाद्वै तरन्ति मनुजा भुवि
சதுர்த்தபக்தமாக (அல்பமாக/குறைந்த முறை) உணவு கொண்டு, திறந்த படுக்கையில் உறங்க வேண்டும். தீபதானம் செய்தால் பூமியில் மனிதர் அபராதத்தைத் தாண்டுவர்.
Verse 7
शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्पर्शने दीपकस्य तु
தூய்மையடைந்து, விதிப்படி என் கர்மப் பாதையில் நிலைத்து—அருளாளே, தீபகத்தைத் தொடுதல் பற்றிய இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.
Verse 8
संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम् ॥ श्मशानं यो नरो गत्वा अस्नात्वैव तु मां स्पृशेत्
இதுவும் சம்சார-சுத்திகரணம்; இதைச் செய்தால் நன்மை கிடைக்கும். யார் சுடுகாட்டிற்குச் சென்று குளிக்காமல் என்னைத் தொடுகிறாரோ…
Verse 9
मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम् ॥ जम्बुको जायते भूमौ वर्षाणां नव पञ्च च ॥
என் குற்றமும் அபராதமும் தரும் பலனை உண்மையாகக் கேள்: அவன் பூமியில் ஒன்பது மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் (பதினான்கு ஆண்டுகள்) நரியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 10
पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ततस्तु कुणपोच्छिष्टं त्रिंशद्वर्षाणि खादति ॥
அங்கே அவன் ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள் (மொத்தம் பதினான்கு ஆண்டுகள்) பிசாசு யோனியில் பிறக்கிறான்; பின்னர் முப்பது ஆண்டுகள் சடலத்தின் உச்சிஷ்டத்தை உண்ணுகிறான்।
Verse 11
ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥
பின்னர் நாராயணனிடமிருந்து இதைக் கேட்டுத் தரணி இவ்வாறு கூறினாள்—“உலகநாதனே ஜனார்தனே, இது எனக்கு மிக இரகசியமான விஷயம்.”
Verse 12
परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि ॥ श्मशानं पुण्डरीकाक्ष ईश्वरेण प्रशंसितम् ॥
தேவனே, மிகுந்த ஆவலைத் தூண்டும் இந்த முழு விஷயத்தையும் நீங்கள் விளக்க வேண்டும். புண்டரீகாக்ஷனே, சுடுகாட்டை ஈஸ்வரன் புகழ்ந்தான்।
Verse 13
किं त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते ॥ स तव रमते नित्यं भगवान्स्तु महामतिः ॥
ஆனால் தேவனே, சிவன் கூறிய இந்தப் புனித விஷயத்தில் இங்கு திரிகுணம் சார்ந்தது என்ன? ஏனெனில் அந்த மகாமதி பகவான் இதில் எப்போதும் மகிழ்ந்து விளங்குகிறார்।
Verse 14
कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम् ॥ प्रशंसितं च रुद्रेण भवता किं विनिन्दितम् ॥
இங்கே கபாலத்தை ஏந்திய அந்த தேவன் ஒளிமிக்கவனும் பேராற்றலுடையவனும்; ருத்ரனால் புகழப்பட்டவனும் ஆவான். அப்படியிருக்க நீங்கள் ஏன் அவனை இகழ்கிறீர்கள்?
Verse 15
श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम् ॥
ஓ பத்மபத்திராட்சியே! சுடுகாடும் இரவில் ருத்ரனுக்கு பிரியமானது. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, தத்துவத்தோடு என் இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை கேள்.
Verse 16
अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संहितव्रताः ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म सर्वभूतपतिं हरिम् ॥
ஓ அனகே! இன்றும் கட்டுப்பட்ட விரதத்தினர் அறியார்—மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தபோதும்—ஹரி எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதி என்பதை.
Verse 17
हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः ॥ तेन पापेन सम्बद्धो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥
திரிபுராவில் குழந்தைகள், முதியோர், அழகிய பெண்கள் ஆகியோரைக் கொன்று, அந்தப் பாவத்தால் கட்டுண்டவன் சுதந்திரமாகச் செயல்பட இயலான்.
Verse 18
प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः ॥ विवर्णवदनो भूत्वा तिष्ठते स महेश्वरः ॥
அவனுடைய மன-ஐஸ்வர்யம் அழிந்தது; யோகியின் மாயையும் அழிந்தது; அந்த மகேஸ்வரன் வெளிறிய முகத்துடன் நிலைத்திருக்கிறார்.
Verse 19
ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति ॥ यावत्पश्यामि तं देवं देवि दिव्येन चक्षुषा
அப்போது, தேவி, நான் தியானித்தேன்—“சங்கரன் மீண்டும் வருவான்”—தேவி, தெய்வீகக் கண்களால் அந்த தேவனை நான் காணும் வரை.
Verse 20
नष्टं मायाबलं रुद्रं सर्वभूतमहेश्वरम् ॥ ततोऽहं तत्र गत्वा तु यष्टुकामं त्र्यम्बकम्
அனைத்து உயிர்களின் மகேஸ்வரனான ருத்ரனின் மாயாபலம் அழிந்தது; பின்னர் நான் அங்கே சென்று யாகம் செய்ய விரும்பிய த்ர்யம்பகனை அணைந்தேன்।
Verse 21
नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः ॥ तत ईशो मया चोक्तो वाक्यमेवं सुखावहम्
அவர் உணர்வு இழந்து, அறிவு மங்கிப், யோகபலம் குன்றி பலவீனமானார்; அப்போது நான் ஈசுவரனிடம் ஆறுதல் தரும் சொற்களை உரைத்தேன்।
Verse 22
किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः ॥ त्वं कर्त्ता च विकर्त्ता च विकाराकार एव च
ஓ ருத்ரா, குழப்பத்தால் மூடப்பட்டு இவ்வாறு ஏன் நிற்கிறாய்? நீயே கர்த்தா, நீயே மாற்றுபவன்; மாற்றத்தின் வடிவமும் நீயே।
Verse 23
त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम् ॥ त्वमुग्रदेवदेवादिस्त्वं साम त्वं तथा दिशः
நீ வைசாக்யமும் பிரிவும்; நீயே யோனி, நீயே பரம சரணம். நீ உக்ரன், தேவர்கள் மற்றும் தெய்வீகர்களின் ஆதியாய்; நீ சாமகானமும், திசைகளும் நீயே।
Verse 24
किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान् ॥ किमिदं देवदेवेश विवर्णः पृथुलोचनः
கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தும் நீ உன் இயல்பை அறியவில்லையா? ஓ தேவதேவேசா, இது என்ன—நீ நிறமழிந்து, அகன்ற கண்களுடன் ஏன் இருக்கிறாய்?
Verse 25
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोऽसि मया भवान् ॥ स्मर योगं च मायां च पश्य विष्णोर्महात्मनः
ஆகையால் நான் கேட்டதைத் தத்துவமாக உண்மையுடன் எனக்குச் சொல். யோகத்தையும் மாயையையும் நினை; மகாத்மா விஷ்ணுவின் அவற்றைத் தரிசி.
Verse 26
तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा लब्धसंज्ञो महेश्वरः
உன் நலனுக்காகவே நான் இங்கு வந்தேன். பின்னர் என் சொற்களை கேட்டதும் மகேஸ்வரன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான்.
Verse 27
उवाच मधुरं वाक्यं पापसंतप्तलोचनः ॥ शृणु तत्त्वेन मे देव कोऽन्योऽप्येवं करिष्यति
அப்போது பாவத்தால் துன்புற்ற கண்களுடன் அவர் இனிய சொற்கள் கூறினார்—“தேவா, என் வரலாற்றைத் தத்துவமாகக் கேள்; இவ்வாறு வேறு யார் செய்வார்?”
Verse 28
लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः ॥ त्वत्प्रसादेन जातोऽस्मि पूर्णाम्बुरिव सागरः
யோகமும் சாங்க்யமும் மீண்டும் கிடைத்தன; நான் காய்ச்சல் போன்ற துயரத்திலிருந்து விடுபட்டேன். உன் அருளால் நீரால் நிறைந்த கடல் போல ஆனேன்.
Verse 29
अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव ॥ आवयोरन्तरं कोऽपि न पश्यति जनार्दन
நான் உன்னை அறிவேன், நீ என்னை அறிவாய், ஓ மாதவா. நம்மிடையே வேறுபாட்டை யாரும் காணார், ஓ ஜனார்தனா.
Verse 30
ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि ॥ साधु विष्णो महाभाग सर्वमायाकरण्डक
இந்தத் தத்துவத்தைப் பிரம்மனே அறிவான்; ஏனெனில் நம்மிருவருக்கிடையில் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை. ஹே விஷ்ணுவே, மகாபாக்யவானே! நீ நன்றாகச் சொன்னாய்—நீயே எல்லா மாயைக்கும் கரண்டகம் (பெட்டி).
Verse 31
एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय पुनः प्रोवाच माधवि
இவ்வாறு எனக்குச் சொல்லிவிட்டு, பூதங்களின் மகேஸ்வரனான ஹரன் சிறிது நேரம் தியானத்தில் அமர்ந்து, பின்னர், ஹே மாதவி, மீண்டும் உரைத்தான்.
Verse 32
तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम् ॥ निहता दानवास्तत्र गर्भिण्यश्च निपातिताः
ஹே விஷ்ணுவே, உன் அருளால் நான் அந்தத் திரிபுரத்தை அழித்தேன். அங்கே தானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; கர்ப்பிணிப் பெண்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
Verse 33
बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश ॥ तस्य पापस्य दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्
அங்கே குழந்தைகளும் முதியவர்களும் கூட கொல்லப்பட்டனர்; பத்து திசைகளும் நடுங்குவது போல உள்ளது. அந்தப் பாவத்தின் குற்றத்தால் நான் முறையாகச் செயல்பட இயலவில்லை.
Verse 34
प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव ॥ किं कर्त्तव्यं मया विष्णो पापावस्थेन सम्प्रति
ஹே மாதவா, என் யோகமாயை அழிந்தது; என் ஐஸ்வரியமும் குன்றியது. ஹே விஷ்ணுவே, பாவத்தால் மாசடைந்த இந்நிலையில் இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
Verse 35
विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पापनाशनम् ॥ येन वै कृतमात्रेण शुद्धो मुच्येत किल्बिषात्
ஹே விஷ்ணுவே, பாவநாசகமான அந்தத் தூய்மைப்படுத்தும் முறையை உண்மையுடன் எனக்குச் சொல்லும்; அதை ஒருமுறை செய்தாலே மனிதன் சுத்தமடைந்து குற்றக் கலுஷத்திலிருந்து விடுபடுவான்.
Verse 36
एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम् ॥ कपालमालां गृहीत्वा समलं गच्छ शङ्कर
ருத்ரன் இவ்வாறு கலங்கிய சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தபோது, நான் அவரிடம் கூறினேன்—‘கபாலமாலையை எடுத்துக்கொண்டு, ஹே சங்கரா, அசுத்த இடத்திற்குச் செல்.’
Verse 37
कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा शङ्करस्य महेश्वरि
‘ஹே விஷ்ணுவே, நாம் செல்ல வேண்டிய அசுத்த இடம் எத்தகையது?’ பின்னர் சங்கரனின் சொற்களை கேட்டபின், ஹே மகேஸ்வரீ…
Verse 38
तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम् ॥ श्मशानं समलं रुद्र पूतिको व्रणगन्धिकः
அந்தப் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக நான் இவ்வாறு கூறினேன்—‘ஹே ருத்ரா, சுடுகாடு அசுத்தம்; அது அழுகியதும் புண்களின் நாற்றமுடையதும் ஆகும்.’
Verse 39
स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहाः ॥ तत्र गृह्य कपालानि रम तत्रैव शङ्कर ॥
அங்கே உண்மையாகவே மனிதர்கள் தாமாகவே தங்குகின்றனர், ஆசையற்றவர்களாய். அங்கே கபாலப் பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு, ஹே சங்கரா, அங்கேயே தங்கி விளையாடுவாயாக.
Verse 40
तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः ॥ ततो भक्षय मांसानि पापक्शयचिकीर्षुकः ॥
அங்கே உறுதியான விரதத்துடன் தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்கி; பின்னர் பாவநாசத்தை விரும்பி மாம்சத்தை உண்ணு.
Verse 41
हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः ॥ एवं सर्वैर्गणैः सार्द्धं वस तत्र सुनिश्चितः ॥
கொல்லப்பட்டவர்களின் உண்ணத்தக்கவும் உனக்குப் பிரியமானவும் ஆன மாம்சத்தை உண்ணு; இவ்வாறு எல்லா கணங்களுடனும் அங்கே உறுதியாக வாசம் செய்.
Verse 42
पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः ॥ गच्छाश्रमपदं पश्चाद्गौतमस्य महामुनेः ॥
ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், அந்த அசுத்த இடத்தில் மீண்டும் தங்கி; பின்னர் மகாமுனி கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.
Verse 43
तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः ॥ प्रसादाद्गौतममुनेर्भवता गतकिल्बिषः ॥
அங்கே கௌதமரின் ஆசிரமத்தில் நிலைபெற்று நீ உன் ஆத்மாவை அறிந்துகொள்வாய்; கௌதம முனிவரின் அருளால் நீ குற்றமற்றவனாவாய்.
Verse 44
सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम् ॥ ऋषिः पातयितुं शक्तस्त्वत्प्रसादान्न सशङ्क्यः ॥
எப்போதும் பாவம் நிறைந்த அந்த கபாலம் உன் தலையில் உள்ளது; அதை வீழ்த்த முனிவர் வல்லவர்—உன் அருளால் இதில் ஐயமில்லை.
Verse 45
एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ रुद्रोऽपि भ्रमते तत्र श्मशाने पापसंवृते ॥
இவ்வாறு ருத்ரனுக்கு வரம் அளித்து நான் அங்கேயே மறைந்தேன். ருத்ரனும் அங்கே பாவம் சூழ்ந்த அந்த சுடுகாட்டில் அலைந்து திரிகிறான்.
Verse 46
एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम् ॥ विना तु कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः ॥
அம்மையே, இதை உனக்குச் சொன்னேன்—சுடுகாடு எனக்கு அருவருப்பானது. ஆனால் விதிப்படி செய்ய வேண்டிய சடங்குகள் இன்றி நான் கடமைக் கர்மத்தில் பற்றுடையவன்.
Verse 47
प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन शुध्यति किल्बिषात् ॥ कृत्वा चतुर्थभक्षं तु दिनानि दश पञ्च च ॥
குற்றத்திலிருந்து சுத்தி பெறச் செய்யும் பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன். ‘சதுர்த்த-பக்ஷ’ நியமத்தை ஏற்று பத்து மற்றும் ஐந்து நாட்கள் (அதாவது பதினைந்து நாட்கள்) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
Verse 48
आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने ॥ प्रभाते पञ्चगव्यं च पातव्यं कर्मशोधनम् ॥
ஒரே ஆடை அணிந்து குசா புல் ஆசனத்தில், திறந்த வானின் கீழ் உறங்க வேண்டும். காலையில் கர்ம சுத்திக்காக பஞ்சகவ்யம் அருந்த வேண்டும்.
Verse 49
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो देवमुपसर्पति
அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் உலகத்தை அடைகிறான். மேலும் பிண்யாகம் (எண்ணெய்க் கேக்) உண்டு தேவனை வழிபட அணுகுபவன்…
Verse 50
तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम् ॥ उलूको दश वर्षाणि कच्छपस्तु समास्त्रयः
அதற்காக, ஓ சுஶ்ரோணி, நன்கு சுத்திகரிக்கும் பிராயச்சித்தத்தை கேள். (பலனாக) பத்து ஆண்டுகள் ஆந்தை யோனி, மூன்று ஆண்டுகள் ஆமை யோனி உண்டாகும்.
Verse 51
जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपश्यन्ते संसारेऽस्मिन्वसुन्धरे
அங்கே மனிதன் பிறக்கிறான்—என் விதிக்கப்பட்ட நெறிக் கர்மத்தில் பற்றுடையவன். ஆனால், ஓ வசுந்தரா, இந்த சம்சாரச் சுழலில் அவர்கள் காணும் குற்றங்கள்…
Verse 52
तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत संसारान्तं च गच्छति
அதற்காக, ஓ சுஶ்ரோணி, நான் மிக வல்ல பிராயச்சித்தத்தை உரைப்பேன்; அதனால் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு சம்சாரத்தின் முடிவை அடைகிறான்.
Verse 53
यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत् ॥ रात्रौ वीरासनं कुर्यादाकाशशयने वसेत्
ஒரு நாள் யாவக (யவம் முதலிய தானியம்) மற்றும் கோமூத்திரத்துடன் (விரதம்) மேற்கொள்ள வேண்டும். இரவில் வீராசனத்தில் அமர்ந்து, திறந்த வானின் கீழ் படுக்க வேண்டும்.
Verse 54
न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति ॥ वराहमांसनेन तु यो मम कुर्वीत प्रापणम्
அவன் மீண்டும் சம்சாரத்திற்கு செல்லான்; என் லோகத்திற்கே செல்கிறான். ஆனால், யார் வராக மாம்சத்தால் எனக்கு அர்ப்பணம் (ப்ராபணம்) செய்வாரோ…
Verse 55
यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते भुवि
வராகத்தின் ஒரு ரோமமாவது என் அங்கங்களில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், அவன் பூமியிலுள்ள நரகங்களில் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வேதனையில் சுடப்படுவான்।
Verse 56
अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वाराहेण तु मांसनेन यस्तु कुर्वीत प्रापणम्
மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, அதை கேள். வராகமாம்சத்தால் அర్పணம் (ப்ராபணம்) செய்பவன்…
Verse 57
यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम् ॥ तावत्स पतते देवि सौकरीं योनिमास्थितः
அது (தோஷம்/கர்மம்) அவன் உடலில் நிலைத்து உறுதியாக இருக்கும் வரையில், தேவியே, அவன் பன்றியினம் போன்ற யோனியை அடைந்து வீழ்ச்சியடைவான்।
Verse 58
अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यां गतिं सम्प्रपद्येत मम कर्मपरायणः
மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, கேள்: என் விதிக்கப்பட்ட நெறி-கர்மங்களில் பற்றுடையவன் எந்த கதியை அடைவான் என்பதை.
Verse 59
अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम् ॥ एवं गत्वा तु संसारं वराहमांसप्रापणात्
அப்போது, தேவியே, அவன் குருடனாகப் பிறக்கிறான்; அவனுடைய பிறப்பு அப்படியே உறுதியாகிறது. வராகமாம்சம் பெற்றதன் விளைவாக இவ்வாறு அவன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்.
Verse 60
जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः ॥ विनीतः कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः
அவன் செழுமையும் சித்தியும் உடைய, பகவான் பக்தியுள்ள தூய குலத்தில் பிறக்கிறான்; பணிவானவன், சடங்குச் சீர்திருத்தம் பெற்றவன், எனக்கு ஒத்த கர்மங்களில் ஈடுபடுவான்.
Verse 61
द्रव्यवाङ्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्
செல்வம், நற்குணம், அழகு, நல்லொழுக்கம், தூய்மை உடைய அவனுக்காக—இப்போது அவனுடைய உடல்-சுத்திக்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.
Verse 62
किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः ॥ फलाहारो दिनान्सप्त सप्त मूलाशनस्तथा
இதனால் எனக்கு ஒத்த கர்மங்களில் ஈடுபடுவான் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்: அவன் ஏழு நாட்கள் பழ உணவு, அதுபோல ஏழு நாட்கள் கிழங்கு/வேர் உணவு கொள்ள வேண்டும்.
Verse 63
दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च ॥ तक्रेण सप्त दिवसान्सप्त पावकभोजनः
அவன் ஏழு நாட்கள் (நியமத்தை) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஏழு நாட்கள் பாயசம் (கீரி) கொண்டு; ஏழு நாட்கள் தக்ரம் (மோர்) கொண்டு; மேலும் ஏழு நாட்கள் புனித அக்கினியில் சமைத்த உணவை உண்ண வேண்டும்.
Verse 64
तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ दशकवर्षसहस्राणि दरिद्रो जायते पुनः
அங்கே உள்ள குற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்—அழகியே, உண்மையின்படி கேள்: அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் ஏழையாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 65
ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः ॥ यस्तु भागवतो भूत्वा कामरागेण मोहितः
அப்போது அவன் மிகப் பரிசுத்தமான ஆத்மாவுடையவன் ஆகிறான்; அவன் என் பக்தன்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் பகவான் பக்தனாகி இருந்தும் காமமும் ராகமும் கொண்டு மயங்குபவன்…
Verse 66
दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे
தீட்சை பெற்றவன் மது அருந்தினால், அவனுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை. மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ வசுந்தரா, அதை கேள்.
Verse 67
अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्
அக்னி நிறமுடைய சுரையை அருந்தினால், அதனால் அவன் பாவத்திலிருந்து விடுபடலாம். இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தத்தை ஆற்றுபவன்…
Verse 68
न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति ॥ कौसुम्भं चैव यः शाकं भक्षयेन्मम पूजकः
அவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; சம்சாரச் சுழற்சிக்குள் செல்லவும் மாட்டான். மேலும் என் பூஜகனாக இருந்து ‘கௌசும்ப’ எனப்படும் கீரையை உண்ணுபவன்…
Verse 69
नरके पच्यते घोरे दश पञ्च च सूकरः ॥ ततो गच्छेच्छ्वयोनौ च त्रीणि वर्षाणि जम्बुकः ॥
அவன் கொடிய நரகத்தில் வேதனைப்படுத்தப்படுகிறான்; பதினைந்து ஆண்டுகள் பன்றியாகப் பிறக்கிறான். பின்னர் நாயின் யோனியில் சென்று மூன்று ஆண்டுகள் நரியாக (ஜம்புக) இருக்கிறான்.
Verse 70
वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः ॥ मम लोकमवाप्नोति शुद्धो भूत्वा वसुन्धरे ॥
பின்னர் ஒரு ஆண்டு தூய்மையுடன், என் கருமங்களில் ஈடுபட்டு ஒழுக்கமுடன் இருந்து அவன் சுத்தமடைவான்; ஓ வசுந்தரையே, சுத்தனாகி என் லோகத்தை அடைவான்.
Verse 71
ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम् ॥ कुसुम्भशाकनैवेद्यप्रापणेन च किल्बिषात् ॥
அப்போது பூமி அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு மீண்டும் ஹரியிடம் கூறினாள்— ‘குசும்ப-சாகம் கொண்ட நைவேத்யத்தை அளித்தல்/அர்ப்பித்தலால் உண்டாகும் குற்றத்தினால்…’
Verse 72
कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः ॥
‘ஓ தேவேசா! அவன் எவ்வாறு விடுபடுவான்? ஓ பிரபுவே, பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்லுங்கள்.’ ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— ‘எவன் எனக்கு குசும்ப-சாகத்தால் (நைவேத்யம்) அளிக்கிறானோ…’
Verse 73
भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः ॥ प्रापणे तु कृते कुर्याद्द्वादशाहं पयोव्रतम् ॥
உண்டல் நடந்திருந்தால் சோர்வின்றி சாந்திராயண விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் வழங்குதல் (அர்ப்பித்தல்) மட்டுமே செய்திருந்தால் பன்னிரண்டு நாள் பாயோவிரதம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 74
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं च गच्छति ॥
இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்வவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; அவன் என் லோகத்தையும் அடைவான்.
Verse 75
यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि ॥ प्रायश्चित्ती भवेनमूर्खो मम कर्मपरायणः ॥
ஹே மாதவி, பிறருடைய ஆடையாலும் கழுவாத ஆடையாலும் என் கர்மங்களைச் செய்பவன், என் கர்மங்களில் பராயணனாக இருந்தாலும் மூடனாய் பிராயச்சித்தத்திற்குரியவனாகிறான்।
Verse 76
करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः ॥ मृगो वै जायते देवि वर्षाणि त्रीणि सप्त च ॥
அவன் அங்கே நின்று என் கர்மங்களைச் செய்து என்னைத் தொடுகிறான்; அப்பொழுது, ஹே தேவி, அவன் நிச்சயமாக மான் (மிருக) யோனியில் மூன்று மற்றும் ஏழு ஆண்டுகள் (அதாவது ஏழு ஆண்டுக் காலம்) பிறக்கிறான்।
Verse 77
हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे ॥ मूर्खश्च क्रोधनश्चैव मद्भक्तश्चैव जायते ॥
ஹே வசுந்தரா, அவன் ஒரு பிறவிக்காலம் குறைபாடான காலுடன் பிறக்கிறான்; மேலும் மூடனாகவும் கோபமுடையவனாகவும் பிறக்கிறான்—ஆயினும் என் பக்தனாகவும் பிறக்கிறான்।
Verse 78
तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ येन गच्छति संसारं मम भक्तो व्यवस्थितः ॥
ஹே சுஷ்ரோணி, அதற்கான மிகுந்த வல்லமையுடைய பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுவேன்; அதனால் என் பக்தன் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து சம்சாரச் சுழற்சியைத் தாண்டிச் செல்கிறான்।
Verse 79
अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः ॥ माघस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥
பின்னர் ‘அஷ்டபக்த’ விரதத்தை மேற்கொண்டு, என் பக்தியில் பராயணனாய், மாக மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியை (விரதமாக) அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।
Verse 80
तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मम चिन्तापरायणः ॥
நீர்நிலையோரம் சென்று அங்கே தங்க வேண்டும்—அமைதியுடன், இంద్రியக் கட்டுப்பாட்டுடன், விரதத்தில் உறுதியுடன். ஒருமனத்துடன் என் தியானத்திலேயே ஈடுபட வேண்டும்.
Verse 81
प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मम कर्माणि कारयेत् ॥
விடியற்காலையில், இரவு முடிந்து சூரியன் உதித்தபின், பஞ்சகவ்யம் அருந்தி எனது தொடர்புடைய விதிப்படி கர்மங்களை (அனுஷ்டானங்களை) செய்ய வேண்டும்.
Verse 82
अकृत्वा यो नवन्नानि मम कर्मपरायणः ॥ ततो भागवतो भूत्वा नवन्नं यो न कारयेत् ॥
என் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தும் ‘நவன்ன’ படையலைச் செய்யாதவன்—பின்னர் பகவதன் (பக்தன்) ஆனபின்பும் நவன்ன விதியை நடத்தாதவன் குற்றத்திற்குரியவன் ஆவான்.
Verse 83
पितरस्तस्य नाश्नन्ति वर्षाणि दश पञ्च च ॥ अदत्त्वा यस्तु भुञ्जीत नवन्नानि कदाचन ॥
எப்போதாவது அர்ப்பணம் செய்யாமல் ‘நவன்ன’ உணவை உண்டால், அவனுடைய பித்ருக்கள் பதினைந்து ஆண்டுகள் வரை (அர்ப்பணத்தை) ஏற்கமாட்டார்கள்.
Verse 84
न तस्य धर्मो विद्येत एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि येन तस्मात्प्रमुच्यते ॥
அவனுக்குத் தர்மம் நிலைபெறாது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ஒன்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் அவன் அந்தக் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான்.
Verse 85
प्रायश्चित्तं महाभागे मम भक्तसुखावहम् ॥ उपवासं त्रिरात्रं तु तत एकेन वा पुनः ॥
ஓ மகாபாகையே! இது என் பக்தர்களின் நலனுக்குரிய பிராயச்சித்தம்—மூன்று இரவுகள் உபவாசம், அல்லது அதன் பின் குறைந்தது ஒரு இரவு உபவாசமாவது।
Verse 86
आकाशशयनं कृत्वा चतुर्थेऽहनि शुध्यति ॥ एवं तत्र विधिं कृत्वा उदिते च दिवाकरे ॥
திறந்த வானின் கீழ் உறங்கி, நான்காம் நாளில் தூய்மையடைகிறான். அங்கு இவ்விதமாக விதியை நிறைவேற்றி, சூரியன் உதித்தபோது—
Verse 87
पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥
பின்னர் பஞ்சகவ்யம் அருந்தினால், அவன் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். இவ்விதானப்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவன்—
Verse 88
सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ अदत्त्वा गन्धमाल्यानि यो मे धूपं प्रयच्छति ॥
எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். (ஆனால்) மணப்பொருள்களும் மாலைகளும் அளிக்காமல் எனக்கு தூபம் அர்ப்பணிப்பவன்—
Verse 89
कुणपो जायते भूमे यातुधानो न संशयः ॥ वर्षाणि चैकविंशानि अयस्कारनिवासकः
ஓ பூமியே! அவன் குணபன் (சவம் உண்ணுபவன்) ஆகவும், ஐயமின்றி யாதுதானன் (தீய உயிர்) ஆகவும் பிறந்து, இருபத்தொன்று ஆண்டுகள் இரும்புத் தொழிலாளர்களிடையே வாழ்வான்।
Verse 90
तिष्ठत्यत्र महाभागे एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे
ஓ மகாபாகையே, அவர் அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, அதைக் கேள்.
Verse 91
उपोष्य चाष्टभक्तं तु दशैकादशमेव च ॥ प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते रविमण्डले
உபவாசம் இருந்து ‘அஷ்டபக்த’ நியமத்தையும், மேலும் தசமி மற்றும் ஏகாதசி (ஒழுங்குகளையும்) கடைப்பிடித்து; பின்னர் விடியற்காலையில்—இரவு முடிந்து சூரியமண்டலம் உதித்தபோது—
Verse 92
पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्यति किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत्
பின்னர் பஞ்சகவ்யம் அருந்தினால், ஒருவர் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார். இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவர்—
Verse 93
तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः ॥ वहन्नुपानहौ पद्भ्यां यस्तु मामुपचक्रमेत्
அந்தந்த (நிலைகள்/துன்பங்கள்) எல்லா பிதாமகர்களும் நிச்சயமாகக் கடந்து விடுவர். ஆனால் கால்களில் பாதரட்சை அணிந்து என்னை அணுகுபவன்—
Verse 94
चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश ॥ तज्जन्मनः परिभ्रष्टः सूकरो जायते पुनः
அவன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் தோல் தொழிலாளியாகப் பிறக்கிறான்; அந்தப் பிறவியிலிருந்து வீழ்ந்து மீண்டும் பன்றியாகப் பிறக்கிறான்.
Verse 95
सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः ॥ ततः श्वत्त्वात्परिभ्रष्टो मानुषेषूपजायते
பன்றிநிலையிலிருந்து வீழ்ந்தவன் இகழப்படும் நாயாகிறான்; பின்னர் நாய்நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து மனிதர்களிடையே பிறக்கிறான்.
Verse 96
मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः ॥ मुक्तस्तु सर्वसंसारान्मम लोकं स गच्छति
ஆனால் என்னை பக்தியுடன் வழிபட்டு, பணிவுடன் இருந்து, குற்றமின்றி வாழ்பவன் எல்லாச் சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.
Verse 97
य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ न स लिप्येत पापेन एवमेतन्न संशयः
ஓ வசுதே! இவ்விதானப்படி கர்மம்/சடங்கை நடத்தச் செய்பவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; இதில் ஐயமில்லை.
Verse 98
भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत् ॥ बधिरो जायते भूमे एकं जन्म न संशयः
ஆனால் பேரி (முரசு) ஒலி எழுப்பாமல் என்னை எழுப்பி/எச்சரிப்பவன், ஓ பூமியே, ஒரு பிறவிக்காலம் செவிடனாகப் பிறக்கிறான்; ஐயமில்லை.
Verse 99
तस्य वक्ष्यामि सुश्रॊणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत भेरीताडनमोहितः ॥
ஓ சுஶ்ரோணி! அதற்கான எனக்குப் பிரியமான பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுவேன்; பேரி தாளிப்பதில் மயங்கியவன் அந்தக் குற்றம்/பாவத்திலிருந்து விடுபடும்படியாக.
Verse 100
य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ अपराधं न गच्छेत् तु मम लोकं स गच्छति ॥
ஹே வசுதே, இவ்விதானப்படி கருமத்தை நடத்தச் செய்பவன் அபராதத்தில் விழமாட்டான்; அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.
Verse 101
अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः ॥ उद्गारेण समायुक्तः अस्नात उपसर्पति ॥
மிக அதிகமான அன்னம் உண்டு, அஜீரணத்தால் திணறி, ஏப்பத்துடன், குளிக்காமல் அவன் (சடங்கு/சபை) அருகே வருகிறான்.
Verse 102
एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते ॥ एकस्मिञ्जन्मनि छागः सृगालश्चैकजन्मनि ॥
ஒரு பிறவியில் அவன் நாயாகவும் குரங்காகவும் பிறக்கிறான்; ஒரு பிறவியில் ஆடாகவும், மற்றொரு ஒரே பிறவியில் நரியாகவும் பிறக்கிறான்.
Verse 103
एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः ॥ तारितो ह्येष संसाराज्जायते विपुले कुले ॥
ஒரு பிறவியில் அவன் குருடனாகிறான்; பின்னர் மீண்டும் எலியாகப் பிறக்கிறான். ஆயினும் சம்சாரத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டவன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்.
Verse 104
शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्जितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम भक्तसुखावहम् ॥
தூய பகவத பக்தன் சிறந்தவன், அபராதமற்றவன்; என் பக்தர்களுக்கு நலன் தரும் பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.
Verse 105
किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः ॥ त्रिदिनं पावकाहारो मूलाहारो दिनत्रयम् ॥
என் பக்தியில் பராயணமானவன் பாபம் முதலிய குற்றங்களிலிருந்து விடுபடலாம். மூன்று நாட்கள் ‘பாவக-ஆஹாரம்’ மேற்கொண்டு, மேலும் மூன்று நாட்கள் கிழங்கு-வேர் உணவு கொள்ள வேண்டும்.
Verse 106
पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा ॥ त्रिदिनं वायुभक्षोऽपि आकाशशयनस्त्रिकम् ॥
மூன்று நாட்கள் பாயசம் (பால்-அன்னம்/கீர்) கொண்டு வாழ்க; அதுபோல் மூன்று நாட்கள் சக்து (யவ மாவு) கொண்டு. மேலும் மூன்று நாட்கள் வாயுபக்ஷனாக (காற்றையே ஆதாரமாக) இருந்து, மூன்று நாட்கள் திறந்த வானின் கீழ் உறங்குக.
Verse 107
उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम् ॥ पञ्चगव्यं पिबेच्चैव शरीरपरिशोधनम् ॥
இரவு இறுதிப் பகுதியில் எழுந்து பல் சுத்தம் செய்து, உடல் பரிசுத்திக்காக நிச்சயமாக பஞ்சகவ்யம் அருந்த வேண்டும்.
Verse 108
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं स गच्छति ॥
இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் ஆற்றுபவன் பாபத்தால் மாசுபடான்; அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.
Verse 109
एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम् ॥ गुणानां च परं श्रेष्ठं ऋतीनां च महा ऋतिः ॥
இது தர்மமும் கீர்த்தியும் ஆகும்—மிகுந்த தேஜஸுடையோரின் முன்மாதிரி ஆச்சாரம். குணங்களில் இது உத்தம சிறப்பு; புனித ரீதிகளில் இது மகா ரீதி.
Verse 110
य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ स पितॄींस्तारयेज्जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान् ॥
தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுகிற மனிதன், பித்ருக்களைத் தரிப்பான்—முன்னைய பத்து தலைமுறையும் பின்வரும் பத்து தலைமுறையும்।
Verse 111
आरोग्यानां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम् ॥ रत्नानां परमं रत्नं सर्वपापप्रणाशनम् ॥
ஆரோக்கியங்களில் இது மகா ஆரோக்கியம்; மங்களங்களில் பரம மங்களம்; ரத்தினங்களில் உத்தம ரத்தினம்—அனைத்துப் பாவங்களையும் நாசம் செய்வது।
Verse 112
यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः ॥ कृत्वा सर्वापराधानि न स पापेन लिप्यते ॥
உறுதியான விரதத்துடன் தினமும் பாகவதத்தை ஓதுபவன், பல அபராதங்கள் செய்திருந்தாலும் பாவத்தால் மாசுபடான்।
Verse 113
एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ कल्यमुत्थाय पठते मम लोकं स गच्छति ॥
இது ஜபிக்கத் தக்கது; இது பிரமாணமான அனுஷ்டானம்; இதுவே சந்த்யோபாசனை. விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுபவன் என் லோகத்தை அடைவான்।
Verse 114
न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च ॥ दद्याद्भागवते श्रेष्ठे मम कर्मपरायणे ॥
அறிவிலிகளின் நடுவில் இதை ஓதக்கூடாது; தீய சீடர்களிடமும் அல்ல. என் விதித்த கர்மத்தில் பராயணமான உத்தம பாகவதருக்கே இதை அளிக்க வேண்டும்।
Verse 115
एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः ॥ पूर्वं त्वया यत्पृष्टं तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥
தேவி, ஆச்சாரத்தின் தீர்மானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நீ முன்பு கேட்டதற்கு விடை அளிக்கப்பட்டது—இப்போது இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 116
गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरॆश्वरः ॥ चरन्तौ मानुषं मांसमुभौ तौ गृध्रजम्बुकौ ॥
கழுகு ஏழு ஆண்டுகள் வானில் செல்லுவோரின் தலைவனாகப் பிறக்கிறது; மேலும் அந்த இருவரும்—கழுகும் நரியும்—மனித மாம்சம் உண்டு அலைகின்றனர்.
Verse 117
प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥
பாவத்திலிருந்து விடுதலை தரும் பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன்; எந்த மாதத்திலும் சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசியன்று அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
Verse 118
यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ आकाशशयनं कृत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥
எந்த மாதத்திலும் சுக்லபட்ச த்வாதசியன்று ‘ஆகாச-சயனம்’ செய்து, ஒருவர் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்.
Verse 119
आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः ॥ अत्राहं कीर्तयिष्यामि ब्राह्मणेभ्यो महेश्वरि ॥
இது கதைகளில் மகாகதை; தவங்களில் பரம தவம். மகேஸ்வரி, இங்கே இதை நான் பிராமணர்களுக்குப் பிரகடனம் செய்வேன்.
Verse 120
तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः ॥ नष्टमायं ततो देवि चिन्तयामि वसुन्धरे ॥
அந்த இடத்தில், ஓ பூமியே, சிவன் தம் எல்லா கணங்களாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறார். ஆகவே, ஓ தேவி வசுந்தரா, இதை ‘நஷ்டம்/வினாசம்’ எனக் கருதி நான் சிந்திக்கிறேன்.
Verse 121
देवं नारायणं चैैकं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ हे विष्णो त्वत्प्रसादेन देवत्वं चैव माधव ॥
எல்லா உலகங்களுக்கும் மகேஸ்வரனான ஒரே தெய்வம் நாராயணனை நான் ஏற்கிறேன். ஓ விஷ்ணுவே, உமது அருளால் தெய்வநிலை பெறப்படுகிறது, ஓ மாதவா.
Verse 122
ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः ॥ उवाच मां पुनर्व्यक्तं मां बोधय जगत्पते ॥
என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், பகவான் பரமேஸ்வரன் மீண்டும் தெளிவாக என்னிடம் கூறினார்—“ஓ ஜகத்பதே, எனக்கு போதியுங்கள்; எனக்கு அறிவூட்டுங்கள்.”
Verse 123
अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन ॥ यत्र रुद्रकृतं पापं स्थितं किल भयावहम् ॥
ஆகையால், ஓ பூமியே, சுடுகாடு எனக்கு எப்போதும் விருப்பமல்ல—அங்கே ருத்ரனால் செய்யப்பட்ட பாபம் பயமூட்டுவதாக நிலைத்திருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது.
Verse 124
मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपद्येत संसारं च वसुन्धरे ॥
அவன் மூடன்; பாபச் செயல்கள் செய்பவன்—அத்தகைய செயல்களிலேயே பற்றுடையவன். அவன் எத்தனை குற்றங்களை அடைகிறானோ, அவற்றோடு சேர்ந்து சம்சாரத்தில் வீழ்கிறான், ஓ வசுந்தரா.
Verse 125
प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति ॥ मद्यं पीत्वा वरारोहे यस्तु मामुपसर्पति ॥
ஹே மகாபாகே! பிராயச்சித்தத்தால் அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ஆனால் ஹே வராரோஹே! மதுவைப் பருகி என்னை அணுகுபவன்…
Verse 126
दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तच्च मे वदतः शृणु ॥
பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் நரகத்தில் வேதனைப்பட்டு ‘சுடப்படுகிறான்’. நான் பிராயச்சித்தத்தை உரைப்பேன்; நான் சொல்வதை கேள்.
Verse 127
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥
இந்த விதிப்படி பிராயச்சித்தத்தை ஆற்றுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.
Frequently Asked Questions
The text presents ritual discipline (ācāra) as a form of moral-ecological accountability: transgressions tied to worship protocols are said to generate harmful consequences, while prāyaścitta regimens (regulated diet, fasting, pañcagavya, and restraint) function as structured repair. The instruction is procedural rather than speculative, emphasizing that correct conduct stabilizes both personal purity and the ethical status of places (especially the śmaśāna) through consistent remedial practice.
The chapter repeatedly specifies śuklapakṣa-dvādaśī (the 12th lunar day of the bright fortnight) as a preferred timing for expiations. It also mentions month-based flexibility (“yasya kasyāpi māsasya”) while retaining dvādaśī as the key calendrical anchor, alongside multi-day durations (e.g., ten or fifteen days; three-night fasts; seven-day dietary sequences).
By treating landscapes as ethically conditioned, the narrative links the śmaśāna’s perceived pollution to a prior episode of Rudra’s sin-remediation, implying that human actions imprint moral qualities onto terrestrial zones. Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response frame Earth as a stakeholder in ritual order: disciplined conduct and purification rites are presented as mechanisms that reduce “impurity load” and restore functional harmony between humans, sacred practice, and place.
The chapter references Rudra/Śiva (as the agent undergoing remediation), Nārāyaṇa/Viṣṇu (as the instructing divine authority within the embedded narrative), and Gautama-muni via Gautamāśrama as a locus for final purification. These figures function as exemplars within a didactic framework rather than as dynastic or royal lineages.