Adhyaya 136: A Sūtra-like Manual of Expiations for Ritual Transgressions

Verse 1

अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत् ॥ तस्यापराधाद्वै भूमे पापं प्राप्नोति मानवः

இப்போது பிராயச்சித்தக் கர்மத்தின் சூத்திரம் (நியமம்) கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீவராஹர் உரைத்தார்—தேவி! விளக்கைத் தொட்டு என் கர்மங்களை (அனுஷ்டானங்களை) நடத்துவான், அந்த அபராதத்தினால், பூமியே, மனிதன் பாபத்தை அடைகிறான்।

Verse 2

तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मया अनघे ॥ जायते षष्टिवर्षाणि कुष्ठी गात्रपरिप्लुतः

மகாபாகையே, அனகையே! நான் கூறுவதை கேள்—மனிதன் அறுபது ஆண்டுகள் குஷ்டராகப் பிறக்கிறான்; உடல் முழுதும் நோயால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 3

चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः ॥ एवं भुक्त्वा तु तत्कर्म मम क्षेत्रे मृतो यदि

அங்கே சாண்டாளனின் வீட்டிலேயே பிறப்பு உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்தக் கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்து ஒருவர் என் க்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால்…

Verse 4

मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि दीपस्य स्पर्शनाद्भुवि

அப்போது அவன் நிச்சயமாக என் பக்தனாகி, தூய பாகவதரின் இல்லத்தில் பிறக்கிறான். விளக்கைத் தொடுதலால் ஏற்பட்ட குற்றத்திற்கான பூமியிலுள்ள பிராயச்சித்தத்தை நான் விளக்குகிறேன்।

Verse 5

तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु ॥ यस्य कस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे च द्वादशी

இதனால் மனிதர்கள் சாண்டாள யோனிகளில் பிறப்பதன் துன்பத்தைத் தாண்டுவர். எந்த மாதத்திலும் சுக்லபக்ஷத்தின் த்வாதசியில்…

Verse 6

चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत् ॥ दीपं दत्त्वापराधाद्वै तरन्ति मनुजा भुवि

சதுர்த்தபக்தமாக (அல்பமாக/குறைந்த முறை) உணவு கொண்டு, திறந்த படுக்கையில் உறங்க வேண்டும். தீபதானம் செய்தால் பூமியில் மனிதர் அபராதத்தைத் தாண்டுவர்.

Verse 7

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्पर्शने दीपकस्य तु

தூய்மையடைந்து, விதிப்படி என் கர்மப் பாதையில் நிலைத்து—அருளாளே, தீபகத்தைத் தொடுதல் பற்றிய இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 8

संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम् ॥ श्मशानं यो नरो गत्वा अस्नात्वैव तु मां स्पृशेत्

இதுவும் சம்சார-சுத்திகரணம்; இதைச் செய்தால் நன்மை கிடைக்கும். யார் சுடுகாட்டிற்குச் சென்று குளிக்காமல் என்னைத் தொடுகிறாரோ…

Verse 9

मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम् ॥ जम्बुको जायते भूमौ वर्षाणां नव पञ्च च ॥

என் குற்றமும் அபராதமும் தரும் பலனை உண்மையாகக் கேள்: அவன் பூமியில் ஒன்பது மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் (பதினான்கு ஆண்டுகள்) நரியாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 10

पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ततस्तु कुणपोच्छिष्टं त्रिंशद्वर्षाणि खादति ॥

அங்கே அவன் ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள் (மொத்தம் பதினான்கு ஆண்டுகள்) பிசாசு யோனியில் பிறக்கிறான்; பின்னர் முப்பது ஆண்டுகள் சடலத்தின் உச்சிஷ்டத்தை உண்ணுகிறான்।

Verse 11

ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥

பின்னர் நாராயணனிடமிருந்து இதைக் கேட்டுத் தரணி இவ்வாறு கூறினாள்—“உலகநாதனே ஜனார்தனே, இது எனக்கு மிக இரகசியமான விஷயம்.”

Verse 12

परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि ॥ श्मशानं पुण्डरीकाक्ष ईश्वरेण प्रशंसितम् ॥

தேவனே, மிகுந்த ஆவலைத் தூண்டும் இந்த முழு விஷயத்தையும் நீங்கள் விளக்க வேண்டும். புண்டரீகாக்ஷனே, சுடுகாட்டை ஈஸ்வரன் புகழ்ந்தான்।

Verse 13

किं त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते ॥ स तव रमते नित्यं भगवान्स्तु महामतिः ॥

ஆனால் தேவனே, சிவன் கூறிய இந்தப் புனித விஷயத்தில் இங்கு திரிகுணம் சார்ந்தது என்ன? ஏனெனில் அந்த மகாமதி பகவான் இதில் எப்போதும் மகிழ்ந்து விளங்குகிறார்।

Verse 14

कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम् ॥ प्रशंसितं च रुद्रेण भवता किं विनिन्दितम् ॥

இங்கே கபாலத்தை ஏந்திய அந்த தேவன் ஒளிமிக்கவனும் பேராற்றலுடையவனும்; ருத்ரனால் புகழப்பட்டவனும் ஆவான். அப்படியிருக்க நீங்கள் ஏன் அவனை இகழ்கிறீர்கள்?

Verse 15

श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम् ॥

ஓ பத்மபத்திராட்சியே! சுடுகாடும் இரவில் ருத்ரனுக்கு பிரியமானது. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—தேவி, தத்துவத்தோடு என் இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை கேள்.

Verse 16

अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संहितव्रताः ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म सर्वभूतपतिं हरिम् ॥

ஓ அனகே! இன்றும் கட்டுப்பட்ட விரதத்தினர் அறியார்—மிகக் கடினமான செயலைச் செய்தபோதும்—ஹரி எல்லா உயிர்களுக்கும் அதிபதி என்பதை.

Verse 17

हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः ॥ तेन पापेन सम्बद्धो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥

திரிபுராவில் குழந்தைகள், முதியோர், அழகிய பெண்கள் ஆகியோரைக் கொன்று, அந்தப் பாவத்தால் கட்டுண்டவன் சுதந்திரமாகச் செயல்பட இயலான்.

Verse 18

प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः ॥ विवर्णवदनो भूत्वा तिष्ठते स महेश्वरः ॥

அவனுடைய மன-ஐஸ்வர்யம் அழிந்தது; யோகியின் மாயையும் அழிந்தது; அந்த மகேஸ்வரன் வெளிறிய முகத்துடன் நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 19

ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति ॥ यावत्पश्यामि तं देवं देवि दिव्येन चक्षुषा

அப்போது, தேவி, நான் தியானித்தேன்—“சங்கரன் மீண்டும் வருவான்”—தேவி, தெய்வீகக் கண்களால் அந்த தேவனை நான் காணும் வரை.

Verse 20

नष्टं मायाबलं रुद्रं सर्वभूतमहेश्वरम् ॥ ततोऽहं तत्र गत्वा तु यष्टुकामं त्र्यम्बकम्

அனைத்து உயிர்களின் மகேஸ்வரனான ருத்ரனின் மாயாபலம் அழிந்தது; பின்னர் நான் அங்கே சென்று யாகம் செய்ய விரும்பிய த்ர்யம்பகனை அணைந்தேன்।

Verse 21

नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः ॥ तत ईशो मया चोक्तो वाक्यमेवं सुखावहम्

அவர் உணர்வு இழந்து, அறிவு மங்கிப், யோகபலம் குன்றி பலவீனமானார்; அப்போது நான் ஈசுவரனிடம் ஆறுதல் தரும் சொற்களை உரைத்தேன்।

Verse 22

किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः ॥ त्वं कर्त्ता च विकर्त्ता च विकाराकार एव च

ஓ ருத்ரா, குழப்பத்தால் மூடப்பட்டு இவ்வாறு ஏன் நிற்கிறாய்? நீயே கர்த்தா, நீயே மாற்றுபவன்; மாற்றத்தின் வடிவமும் நீயே।

Verse 23

त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम् ॥ त्वमुग्रदेवदेवादिस्त्वं साम त्वं तथा दिशः

நீ வைசாக்யமும் பிரிவும்; நீயே யோனி, நீயே பரம சரணம். நீ உக்ரன், தேவர்கள் மற்றும் தெய்வீகர்களின் ஆதியாய்; நீ சாமகானமும், திசைகளும் நீயே।

Verse 24

किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान् ॥ किमिदं देवदेवेश विवर्णः पृथुलोचनः

கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தும் நீ உன் இயல்பை அறியவில்லையா? ஓ தேவதேவேசா, இது என்ன—நீ நிறமழிந்து, அகன்ற கண்களுடன் ஏன் இருக்கிறாய்?

Verse 25

तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोऽसि मया भवान् ॥ स्मर योगं च मायां च पश्य विष्णोर्महात्मनः

ஆகையால் நான் கேட்டதைத் தத்துவமாக உண்மையுடன் எனக்குச் சொல். யோகத்தையும் மாயையையும் நினை; மகாத்மா விஷ்ணுவின் அவற்றைத் தரிசி.

Verse 26

तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा लब्धसंज्ञो महेश्वरः

உன் நலனுக்காகவே நான் இங்கு வந்தேன். பின்னர் என் சொற்களை கேட்டதும் மகேஸ்வரன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான்.

Verse 27

उवाच मधुरं वाक्यं पापसंतप्तलोचनः ॥ शृणु तत्त्वेन मे देव कोऽन्योऽप्येवं करिष्यति

அப்போது பாவத்தால் துன்புற்ற கண்களுடன் அவர் இனிய சொற்கள் கூறினார்—“தேவா, என் வரலாற்றைத் தத்துவமாகக் கேள்; இவ்வாறு வேறு யார் செய்வார்?”

Verse 28

लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः ॥ त्वत्प्रसादेन जातोऽस्मि पूर्णाम्बुरिव सागरः

யோகமும் சாங்க்யமும் மீண்டும் கிடைத்தன; நான் காய்ச்சல் போன்ற துயரத்திலிருந்து விடுபட்டேன். உன் அருளால் நீரால் நிறைந்த கடல் போல ஆனேன்.

Verse 29

अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव ॥ आवयोरन्तरं कोऽपि न पश्यति जनार्दन

நான் உன்னை அறிவேன், நீ என்னை அறிவாய், ஓ மாதவா. நம்மிடையே வேறுபாட்டை யாரும் காணார், ஓ ஜனார்தனா.

Verse 30

ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि ॥ साधु विष्णो महाभाग सर्वमायाकरण्डक

இந்தத் தத்துவத்தைப் பிரம்மனே அறிவான்; ஏனெனில் நம்மிருவருக்கிடையில் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை. ஹே விஷ்ணுவே, மகாபாக்யவானே! நீ நன்றாகச் சொன்னாய்—நீயே எல்லா மாயைக்கும் கரண்டகம் (பெட்டி).

Verse 31

एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय पुनः प्रोवाच माधवि

இவ்வாறு எனக்குச் சொல்லிவிட்டு, பூதங்களின் மகேஸ்வரனான ஹரன் சிறிது நேரம் தியானத்தில் அமர்ந்து, பின்னர், ஹே மாதவி, மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 32

तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम् ॥ निहता दानवास्तत्र गर्भिण्यश्च निपातिताः

ஹே விஷ்ணுவே, உன் அருளால் நான் அந்தத் திரிபுரத்தை அழித்தேன். அங்கே தானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; கர்ப்பிணிப் பெண்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 33

बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश ॥ तस्य पापस्य दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्

அங்கே குழந்தைகளும் முதியவர்களும் கூட கொல்லப்பட்டனர்; பத்து திசைகளும் நடுங்குவது போல உள்ளது. அந்தப் பாவத்தின் குற்றத்தால் நான் முறையாகச் செயல்பட இயலவில்லை.

Verse 34

प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव ॥ किं कर्त्तव्यं मया विष्णो पापावस्थेन सम्प्रति

ஹே மாதவா, என் யோகமாயை அழிந்தது; என் ஐஸ்வரியமும் குன்றியது. ஹே விஷ்ணுவே, பாவத்தால் மாசடைந்த இந்நிலையில் இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 35

विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पापनाशनम् ॥ येन वै कृतमात्रेण शुद्धो मुच्येत किल्बिषात्

ஹே விஷ்ணுவே, பாவநாசகமான அந்தத் தூய்மைப்படுத்தும் முறையை உண்மையுடன் எனக்குச் சொல்லும்; அதை ஒருமுறை செய்தாலே மனிதன் சுத்தமடைந்து குற்றக் கலுஷத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 36

एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम् ॥ कपालमालां गृहीत्वा समलं गच्छ शङ्कर

ருத்ரன் இவ்வாறு கலங்கிய சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தபோது, நான் அவரிடம் கூறினேன்—‘கபாலமாலையை எடுத்துக்கொண்டு, ஹே சங்கரா, அசுத்த இடத்திற்குச் செல்.’

Verse 37

कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा शङ्करस्य महेश्वरि

‘ஹே விஷ்ணுவே, நாம் செல்ல வேண்டிய அசுத்த இடம் எத்தகையது?’ பின்னர் சங்கரனின் சொற்களை கேட்டபின், ஹே மகேஸ்வரீ…

Verse 38

तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम् ॥ श्मशानं समलं रुद्र पूतिको व्रणगन्धिकः

அந்தப் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக நான் இவ்வாறு கூறினேன்—‘ஹே ருத்ரா, சுடுகாடு அசுத்தம்; அது அழுகியதும் புண்களின் நாற்றமுடையதும் ஆகும்.’

Verse 39

स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहाः ॥ तत्र गृह्य कपालानि रम तत्रैव शङ्कर ॥

அங்கே உண்மையாகவே மனிதர்கள் தாமாகவே தங்குகின்றனர், ஆசையற்றவர்களாய். அங்கே கபாலப் பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு, ஹே சங்கரா, அங்கேயே தங்கி விளையாடுவாயாக.

Verse 40

तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः ॥ ततो भक्षय मांसानि पापक्शयचिकीर्षुकः ॥

அங்கே உறுதியான விரதத்துடன் தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் தங்கி; பின்னர் பாவநாசத்தை விரும்பி மாம்சத்தை உண்ணு.

Verse 41

हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः ॥ एवं सर्वैर्गणैः सार्द्धं वस तत्र सुनिश्चितः ॥

கொல்லப்பட்டவர்களின் உண்ணத்தக்கவும் உனக்குப் பிரியமானவும் ஆன மாம்சத்தை உண்ணு; இவ்வாறு எல்லா கணங்களுடனும் அங்கே உறுதியாக வாசம் செய்.

Verse 42

पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः ॥ गच्छाश्रमपदं पश्चाद्गौतमस्य महामुनेः ॥

ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபின், அந்த அசுத்த இடத்தில் மீண்டும் தங்கி; பின்னர் மகாமுனி கௌதமரின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்.

Verse 43

तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः ॥ प्रसादाद्गौतममुनेर्भवता गतकिल्बिषः ॥

அங்கே கௌதமரின் ஆசிரமத்தில் நிலைபெற்று நீ உன் ஆத்மாவை அறிந்துகொள்வாய்; கௌதம முனிவரின் அருளால் நீ குற்றமற்றவனாவாய்.

Verse 44

सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम् ॥ ऋषिः पातयितुं शक्तस्त्वत्प्रसादान्न सशङ्क्यः ॥

எப்போதும் பாவம் நிறைந்த அந்த கபாலம் உன் தலையில் உள்ளது; அதை வீழ்த்த முனிவர் வல்லவர்—உன் அருளால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 45

एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ रुद्रोऽपि भ्रमते तत्र श्मशाने पापसंवृते ॥

இவ்வாறு ருத்ரனுக்கு வரம் அளித்து நான் அங்கேயே மறைந்தேன். ருத்ரனும் அங்கே பாவம் சூழ்ந்த அந்த சுடுகாட்டில் அலைந்து திரிகிறான்.

Verse 46

एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम् ॥ विना तु कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः ॥

அம்மையே, இதை உனக்குச் சொன்னேன்—சுடுகாடு எனக்கு அருவருப்பானது. ஆனால் விதிப்படி செய்ய வேண்டிய சடங்குகள் இன்றி நான் கடமைக் கர்மத்தில் பற்றுடையவன்.

Verse 47

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन शुध्यति किल्बिषात् ॥ कृत्वा चतुर्थभक्षं तु दिनानि दश पञ्च च ॥

குற்றத்திலிருந்து சுத்தி பெறச் செய்யும் பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன். ‘சதுர்த்த-பக்ஷ’ நியமத்தை ஏற்று பத்து மற்றும் ஐந்து நாட்கள் (அதாவது பதினைந்து நாட்கள்) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 48

आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने ॥ प्रभाते पञ्चगव्यं च पातव्यं कर्मशोधनम् ॥

ஒரே ஆடை அணிந்து குசா புல் ஆசனத்தில், திறந்த வானின் கீழ் உறங்க வேண்டும். காலையில் கர்ம சுத்திக்காக பஞ்சகவ்யம் அருந்த வேண்டும்.

Verse 49

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो देवमुपसर्पति

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் உலகத்தை அடைகிறான். மேலும் பிண்யாகம் (எண்ணெய்க் கேக்) உண்டு தேவனை வழிபட அணுகுபவன்…

Verse 50

तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम् ॥ उलूको दश वर्षाणि कच्छपस्तु समास्त्रयः

அதற்காக, ஓ சுஶ்ரோணி, நன்கு சுத்திகரிக்கும் பிராயச்சித்தத்தை கேள். (பலனாக) பத்து ஆண்டுகள் ஆந்தை யோனி, மூன்று ஆண்டுகள் ஆமை யோனி உண்டாகும்.

Verse 51

जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपश्यन्ते संसारेऽस्मिन्वसुन्धरे

அங்கே மனிதன் பிறக்கிறான்—என் விதிக்கப்பட்ட நெறிக் கர்மத்தில் பற்றுடையவன். ஆனால், ஓ வசுந்தரா, இந்த சம்சாரச் சுழலில் அவர்கள் காணும் குற்றங்கள்…

Verse 52

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत संसारान्तं च गच्छति

அதற்காக, ஓ சுஶ்ரோணி, நான் மிக வல்ல பிராயச்சித்தத்தை உரைப்பேன்; அதனால் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு சம்சாரத்தின் முடிவை அடைகிறான்.

Verse 53

यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत् ॥ रात्रौ वीरासनं कुर्यादाकाशशयने वसेत्

ஒரு நாள் யாவக (யவம் முதலிய தானியம்) மற்றும் கோமூத்திரத்துடன் (விரதம்) மேற்கொள்ள வேண்டும். இரவில் வீராசனத்தில் அமர்ந்து, திறந்த வானின் கீழ் படுக்க வேண்டும்.

Verse 54

न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति ॥ वराहमांसनेन तु यो मम कुर्वीत प्रापणम्

அவன் மீண்டும் சம்சாரத்திற்கு செல்லான்; என் லோகத்திற்கே செல்கிறான். ஆனால், யார் வராக மாம்சத்தால் எனக்கு அர்ப்பணம் (ப்ராபணம்) செய்வாரோ…

Verse 55

यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते भुवि

வராகத்தின் ஒரு ரோமமாவது என் அங்கங்களில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், அவன் பூமியிலுள்ள நரகங்களில் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வேதனையில் சுடப்படுவான்।

Verse 56

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वाराहेण तु मांसनेन यस्तु कुर्वीत प्रापणम्

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, அதை கேள். வராகமாம்சத்தால் அర్పணம் (ப்ராபணம்) செய்பவன்…

Verse 57

यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम् ॥ तावत्स पतते देवि सौकरीं योनिमास्थितः

அது (தோஷம்/கர்மம்) அவன் உடலில் நிலைத்து உறுதியாக இருக்கும் வரையில், தேவியே, அவன் பன்றியினம் போன்ற யோனியை அடைந்து வீழ்ச்சியடைவான்।

Verse 58

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यां गतिं सम्प्रपद्येत मम कर्मपरायणः

மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—வசுந்தரையே, கேள்: என் விதிக்கப்பட்ட நெறி-கர்மங்களில் பற்றுடையவன் எந்த கதியை அடைவான் என்பதை.

Verse 59

अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम् ॥ एवं गत्वा तु संसारं वराहमांसप्रापणात्

அப்போது, தேவியே, அவன் குருடனாகப் பிறக்கிறான்; அவனுடைய பிறப்பு அப்படியே உறுதியாகிறது. வராகமாம்சம் பெற்றதன் விளைவாக இவ்வாறு அவன் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்.

Verse 60

जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः ॥ विनीतः कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः

அவன் செழுமையும் சித்தியும் உடைய, பகவான் பக்தியுள்ள தூய குலத்தில் பிறக்கிறான்; பணிவானவன், சடங்குச் சீர்திருத்தம் பெற்றவன், எனக்கு ஒத்த கர்மங்களில் ஈடுபடுவான்.

Verse 61

द्रव्यवाङ्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्

செல்வம், நற்குணம், அழகு, நல்லொழுக்கம், தூய்மை உடைய அவனுக்காக—இப்போது அவனுடைய உடல்-சுத்திக்கான பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 62

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः ॥ फलाहारो दिनान्सप्त सप्त मूलाशनस्तथा

இதனால் எனக்கு ஒத்த கர்மங்களில் ஈடுபடுவான் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்: அவன் ஏழு நாட்கள் பழ உணவு, அதுபோல ஏழு நாட்கள் கிழங்கு/வேர் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च ॥ तक्रेण सप्त दिवसान्सप्त पावकभोजनः

அவன் ஏழு நாட்கள் (நியமத்தை) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஏழு நாட்கள் பாயசம் (கீரி) கொண்டு; ஏழு நாட்கள் தக்ரம் (மோர்) கொண்டு; மேலும் ஏழு நாட்கள் புனித அக்கினியில் சமைத்த உணவை உண்ண வேண்டும்.

Verse 64

तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ दशकवर्षसहस्राणि दरिद्रो जायते पुनः

அங்கே உள்ள குற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்—அழகியே, உண்மையின்படி கேள்: அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் ஏழையாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 65

ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः ॥ यस्तु भागवतो भूत्वा कामरागेण मोहितः

அப்போது அவன் மிகப் பரிசுத்தமான ஆத்மாவுடையவன் ஆகிறான்; அவன் என் பக்தன்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் பகவான் பக்தனாகி இருந்தும் காமமும் ராகமும் கொண்டு மயங்குபவன்…

Verse 66

दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

தீட்சை பெற்றவன் மது அருந்தினால், அவனுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை. மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஓ வசுந்தரா, அதை கேள்.

Verse 67

अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

அக்னி நிறமுடைய சுரையை அருந்தினால், அதனால் அவன் பாவத்திலிருந்து விடுபடலாம். இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தத்தை ஆற்றுபவன்…

Verse 68

न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति ॥ कौसुम्भं चैव यः शाकं भक्षयेन्मम पूजकः

அவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; சம்சாரச் சுழற்சிக்குள் செல்லவும் மாட்டான். மேலும் என் பூஜகனாக இருந்து ‘கௌசும்ப’ எனப்படும் கீரையை உண்ணுபவன்…

Verse 69

नरके पच्यते घोरे दश पञ्च च सूकरः ॥ ततो गच्छेच्छ्वयोनौ च त्रीणि वर्षाणि जम्बुकः ॥

அவன் கொடிய நரகத்தில் வேதனைப்படுத்தப்படுகிறான்; பதினைந்து ஆண்டுகள் பன்றியாகப் பிறக்கிறான். பின்னர் நாயின் யோனியில் சென்று மூன்று ஆண்டுகள் நரியாக (ஜம்புக) இருக்கிறான்.

Verse 70

वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः ॥ मम लोकमवाप्नोति शुद्धो भूत्वा वसुन्धरे ॥

பின்னர் ஒரு ஆண்டு தூய்மையுடன், என் கருமங்களில் ஈடுபட்டு ஒழுக்கமுடன் இருந்து அவன் சுத்தமடைவான்; ஓ வசுந்தரையே, சுத்தனாகி என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 71

ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम् ॥ कुसुम्भशाकनैवेद्यप्रापणेन च किल्बिषात् ॥

அப்போது பூமி அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு மீண்டும் ஹரியிடம் கூறினாள்— ‘குசும்ப-சாகம் கொண்ட நைவேத்யத்தை அளித்தல்/அர்ப்பித்தலால் உண்டாகும் குற்றத்தினால்…’

Verse 72

कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः ॥

‘ஓ தேவேசா! அவன் எவ்வாறு விடுபடுவான்? ஓ பிரபுவே, பிராயச்சித்தத்தைச் சொல்லுங்கள்.’ ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்— ‘எவன் எனக்கு குசும்ப-சாகத்தால் (நைவேத்யம்) அளிக்கிறானோ…’

Verse 73

भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः ॥ प्रापणे तु कृते कुर्याद्द्वादशाहं पयोव्रतम् ॥

உண்டல் நடந்திருந்தால் சோர்வின்றி சாந்திராயண விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் வழங்குதல் (அர்ப்பித்தல்) மட்டுமே செய்திருந்தால் பன்னிரண்டு நாள் பாயோவிரதம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 74

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं च गच्छति ॥

இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்வவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; அவன் என் லோகத்தையும் அடைவான்.

Verse 75

यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि ॥ प्रायश्चित्ती भवेनमूर्खो मम कर्मपरायणः ॥

ஹே மாதவி, பிறருடைய ஆடையாலும் கழுவாத ஆடையாலும் என் கர்மங்களைச் செய்பவன், என் கர்மங்களில் பராயணனாக இருந்தாலும் மூடனாய் பிராயச்சித்தத்திற்குரியவனாகிறான்।

Verse 76

करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः ॥ मृगो वै जायते देवि वर्षाणि त्रीणि सप्त च ॥

அவன் அங்கே நின்று என் கர்மங்களைச் செய்து என்னைத் தொடுகிறான்; அப்பொழுது, ஹே தேவி, அவன் நிச்சயமாக மான் (மிருக) யோனியில் மூன்று மற்றும் ஏழு ஆண்டுகள் (அதாவது ஏழு ஆண்டுக் காலம்) பிறக்கிறான்।

Verse 77

हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे ॥ मूर्खश्च क्रोधनश्चैव मद्भक्तश्चैव जायते ॥

ஹே வசுந்தரா, அவன் ஒரு பிறவிக்காலம் குறைபாடான காலுடன் பிறக்கிறான்; மேலும் மூடனாகவும் கோபமுடையவனாகவும் பிறக்கிறான்—ஆயினும் என் பக்தனாகவும் பிறக்கிறான்।

Verse 78

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ येन गच्छति संसारं मम भक्तो व्यवस्थितः ॥

ஹே சுஷ்ரோணி, அதற்கான மிகுந்த வல்லமையுடைய பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுவேன்; அதனால் என் பக்தன் ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து சம்சாரச் சுழற்சியைத் தாண்டிச் செல்கிறான்।

Verse 79

अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः ॥ माघस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

பின்னர் ‘அஷ்டபக்த’ விரதத்தை மேற்கொண்டு, என் பக்தியில் பராயணனாய், மாக மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ த்வாதசியை (விரதமாக) அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 80

तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मम चिन्तापरायणः ॥

நீர்நிலையோரம் சென்று அங்கே தங்க வேண்டும்—அமைதியுடன், இంద్రியக் கட்டுப்பாட்டுடன், விரதத்தில் உறுதியுடன். ஒருமனத்துடன் என் தியானத்திலேயே ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 81

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मम कर्माणि कारयेत् ॥

விடியற்காலையில், இரவு முடிந்து சூரியன் உதித்தபின், பஞ்சகவ்யம் அருந்தி எனது தொடர்புடைய விதிப்படி கர்மங்களை (அனுஷ்டானங்களை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 82

अकृत्वा यो नवन्नानि मम कर्मपरायणः ॥ ततो भागवतो भूत्वा नवन्नं यो न कारयेत् ॥

என் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தும் ‘நவன்ன’ படையலைச் செய்யாதவன்—பின்னர் பகவதன் (பக்தன்) ஆனபின்பும் நவன்ன விதியை நடத்தாதவன் குற்றத்திற்குரியவன் ஆவான்.

Verse 83

पितरस्तस्य नाश्नन्ति वर्षाणि दश पञ्च च ॥ अदत्त्वा यस्तु भुञ्जीत नवन्नानि कदाचन ॥

எப்போதாவது அர்ப்பணம் செய்யாமல் ‘நவன்ன’ உணவை உண்டால், அவனுடைய பித்ருக்கள் பதினைந்து ஆண்டுகள் வரை (அர்ப்பணத்தை) ஏற்கமாட்டார்கள்.

Verse 84

न तस्य धर्मो विद्येत एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि येन तस्मात्प्रमुच्यते ॥

அவனுக்குத் தர்மம் நிலைபெறாது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ஒன்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதனால் அவன் அந்தக் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 85

प्रायश्चित्तं महाभागे मम भक्तसुखावहम् ॥ उपवासं त्रिरात्रं तु तत एकेन वा पुनः ॥

ஓ மகாபாகையே! இது என் பக்தர்களின் நலனுக்குரிய பிராயச்சித்தம்—மூன்று இரவுகள் உபவாசம், அல்லது அதன் பின் குறைந்தது ஒரு இரவு உபவாசமாவது।

Verse 86

आकाशशयनं कृत्वा चतुर्थेऽहनि शुध्यति ॥ एवं तत्र विधिं कृत्वा उदिते च दिवाकरे ॥

திறந்த வானின் கீழ் உறங்கி, நான்காம் நாளில் தூய்மையடைகிறான். அங்கு இவ்விதமாக விதியை நிறைவேற்றி, சூரியன் உதித்தபோது—

Verse 87

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥

பின்னர் பஞ்சகவ்யம் அருந்தினால், அவன் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். இவ்விதானப்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவன்—

Verse 88

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ अदत्त्वा गन्धमाल्यानि यो मे धूपं प्रयच्छति ॥

எல்லா பற்றுகளையும் துறந்து அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். (ஆனால்) மணப்பொருள்களும் மாலைகளும் அளிக்காமல் எனக்கு தூபம் அர்ப்பணிப்பவன்—

Verse 89

कुणपो जायते भूमे यातुधानो न संशयः ॥ वर्षाणि चैकविंशानि अयस्कारनिवासकः

ஓ பூமியே! அவன் குணபன் (சவம் உண்ணுபவன்) ஆகவும், ஐயமின்றி யாதுதானன் (தீய உயிர்) ஆகவும் பிறந்து, இருபத்தொன்று ஆண்டுகள் இரும்புத் தொழிலாளர்களிடையே வாழ்வான்।

Verse 90

तिष्ठत्यत्र महाभागे एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

ஓ மகாபாகையே, அவர் அங்கேயே தங்கியிருக்கிறார்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் ஒன்றை உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஓ வசுந்தரையே, அதைக் கேள்.

Verse 91

उपोष्य चाष्टभक्तं तु दशैकादशमेव च ॥ प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते रविमण्डले

உபவாசம் இருந்து ‘அஷ்டபக்த’ நியமத்தையும், மேலும் தசமி மற்றும் ஏகாதசி (ஒழுங்குகளையும்) கடைப்பிடித்து; பின்னர் விடியற்காலையில்—இரவு முடிந்து சூரியமண்டலம் உதித்தபோது—

Verse 92

पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्यति किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

பின்னர் பஞ்சகவ்யம் அருந்தினால், ஒருவர் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார். இவ்விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் செய்பவர்—

Verse 93

तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः ॥ वहन्नुपानहौ पद्भ्यां यस्तु मामुपचक्रमेत्

அந்தந்த (நிலைகள்/துன்பங்கள்) எல்லா பிதாமகர்களும் நிச்சயமாகக் கடந்து விடுவர். ஆனால் கால்களில் பாதரட்சை அணிந்து என்னை அணுகுபவன்—

Verse 94

चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश ॥ तज्जन्मनः परिभ्रष्टः सूकरो जायते पुनः

அவன் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் தோல் தொழிலாளியாகப் பிறக்கிறான்; அந்தப் பிறவியிலிருந்து வீழ்ந்து மீண்டும் பன்றியாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 95

सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः ॥ ततः श्वत्त्वात्परिभ्रष्टो मानुषेषूपजायते

பன்றிநிலையிலிருந்து வீழ்ந்தவன் இகழப்படும் நாயாகிறான்; பின்னர் நாய்நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து மனிதர்களிடையே பிறக்கிறான்.

Verse 96

मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः ॥ मुक्तस्तु सर्वसंसारान्मम लोकं स गच्छति

ஆனால் என்னை பக்தியுடன் வழிபட்டு, பணிவுடன் இருந்து, குற்றமின்றி வாழ்பவன் எல்லாச் சம்சாரச் சுழற்சியிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 97

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ न स लिप्येत पापेन एवमेतन्न संशयः

ஓ வசுதே! இவ்விதானப்படி கர்மம்/சடங்கை நடத்தச் செய்பவன் பாவத்தால் மாசுபடான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 98

भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत् ॥ बधिरो जायते भूमे एकं जन्म न संशयः

ஆனால் பேரி (முரசு) ஒலி எழுப்பாமல் என்னை எழுப்பி/எச்சரிப்பவன், ஓ பூமியே, ஒரு பிறவிக்காலம் செவிடனாகப் பிறக்கிறான்; ஐயமில்லை.

Verse 99

तस्य वक्ष्यामि सुश्रॊणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत भेरीताडनमोहितः ॥

ஓ சுஶ்ரோணி! அதற்கான எனக்குப் பிரியமான பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுவேன்; பேரி தாளிப்பதில் மயங்கியவன் அந்தக் குற்றம்/பாவத்திலிருந்து விடுபடும்படியாக.

Verse 100

य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ अपराधं न गच्छेत् तु मम लोकं स गच्छति ॥

ஹே வசுதே, இவ்விதானப்படி கருமத்தை நடத்தச் செய்பவன் அபராதத்தில் விழமாட்டான்; அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 101

अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः ॥ उद्गारेण समायुक्तः अस्नात उपसर्पति ॥

மிக அதிகமான அன்னம் உண்டு, அஜீரணத்தால் திணறி, ஏப்பத்துடன், குளிக்காமல் அவன் (சடங்கு/சபை) அருகே வருகிறான்.

Verse 102

एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते ॥ एकस्मिञ्जन्मनि छागः सृगालश्चैकजन्मनि ॥

ஒரு பிறவியில் அவன் நாயாகவும் குரங்காகவும் பிறக்கிறான்; ஒரு பிறவியில் ஆடாகவும், மற்றொரு ஒரே பிறவியில் நரியாகவும் பிறக்கிறான்.

Verse 103

एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः ॥ तारितो ह्येष संसाराज्जायते विपुले कुले ॥

ஒரு பிறவியில் அவன் குருடனாகிறான்; பின்னர் மீண்டும் எலியாகப் பிறக்கிறான். ஆயினும் சம்சாரத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டவன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 104

शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्जितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम भक्तसुखावहम् ॥

தூய பகவத பக்தன் சிறந்தவன், அபராதமற்றவன்; என் பக்தர்களுக்கு நலன் தரும் பிராயச்சித்தத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 105

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः ॥ त्रिदिनं पावकाहारो मूलाहारो दिनत्रयम् ॥

என் பக்தியில் பராயணமானவன் பாபம் முதலிய குற்றங்களிலிருந்து விடுபடலாம். மூன்று நாட்கள் ‘பாவக-ஆஹாரம்’ மேற்கொண்டு, மேலும் மூன்று நாட்கள் கிழங்கு-வேர் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 106

पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा ॥ त्रिदिनं वायुभक्षोऽपि आकाशशयनस्त्रिकम् ॥

மூன்று நாட்கள் பாயசம் (பால்-அன்னம்/கீர்) கொண்டு வாழ்க; அதுபோல் மூன்று நாட்கள் சக்து (யவ மாவு) கொண்டு. மேலும் மூன்று நாட்கள் வாயுபக்ஷனாக (காற்றையே ஆதாரமாக) இருந்து, மூன்று நாட்கள் திறந்த வானின் கீழ் உறங்குக.

Verse 107

उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम् ॥ पञ्चगव्यं पिबेच्चैव शरीरपरिशोधनम् ॥

இரவு இறுதிப் பகுதியில் எழுந்து பல் சுத்தம் செய்து, உடல் பரிசுத்திக்காக நிச்சயமாக பஞ்சகவ்யம் அருந்த வேண்டும்.

Verse 108

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं स गच्छति ॥

இந்த விதிமுறையின்படி பிராயச்சித்தம் ஆற்றுபவன் பாபத்தால் மாசுபடான்; அவன் என் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 109

एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम् ॥ गुणानां च परं श्रेष्ठं ऋतीनां च महा ऋतिः ॥

இது தர்மமும் கீர்த்தியும் ஆகும்—மிகுந்த தேஜஸுடையோரின் முன்மாதிரி ஆச்சாரம். குணங்களில் இது உத்தம சிறப்பு; புனித ரீதிகளில் இது மகா ரீதி.

Verse 110

य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ स पितॄींस्तारयेज्जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान् ॥

தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுகிற மனிதன், பித்ருக்களைத் தரிப்பான்—முன்னைய பத்து தலைமுறையும் பின்வரும் பத்து தலைமுறையும்।

Verse 111

आरोग्यानां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम् ॥ रत्नानां परमं रत्नं सर्वपापप्रणाशनम् ॥

ஆரோக்கியங்களில் இது மகா ஆரோக்கியம்; மங்களங்களில் பரம மங்களம்; ரத்தினங்களில் உத்தம ரத்தினம்—அனைத்துப் பாவங்களையும் நாசம் செய்வது।

Verse 112

यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः ॥ कृत्वा सर्वापराधानि न स पापेन लिप्यते ॥

உறுதியான விரதத்துடன் தினமும் பாகவதத்தை ஓதுபவன், பல அபராதங்கள் செய்திருந்தாலும் பாவத்தால் மாசுபடான்।

Verse 113

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ कल्यमुत्थाय पठते मम लोकं स गच्छति ॥

இது ஜபிக்கத் தக்கது; இது பிரமாணமான அனுஷ்டானம்; இதுவே சந்த்யோபாசனை. விடியற்காலையில் எழுந்து இதை ஓதுபவன் என் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 114

न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च ॥ दद्याद्भागवते श्रेष्ठे मम कर्मपरायणे ॥

அறிவிலிகளின் நடுவில் இதை ஓதக்கூடாது; தீய சீடர்களிடமும் அல்ல. என் விதித்த கர்மத்தில் பராயணமான உத்தம பாகவதருக்கே இதை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 115

एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः ॥ पूर्वं त्वया यत्पृष्टं तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥

தேவி, ஆச்சாரத்தின் தீர்மானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. நீ முன்பு கேட்டதற்கு விடை அளிக்கப்பட்டது—இப்போது இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 116

गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरॆश्वरः ॥ चरन्तौ मानुषं मांसमुभौ तौ गृध्रजम्बुकौ ॥

கழுகு ஏழு ஆண்டுகள் வானில் செல்லுவோரின் தலைவனாகப் பிறக்கிறது; மேலும் அந்த இருவரும்—கழுகும் நரியும்—மனித மாம்சம் உண்டு அலைகின்றனர்.

Verse 117

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥

பாவத்திலிருந்து விடுதலை தரும் பிராயச்சித்தத்தை நான் கூறுகிறேன்; எந்த மாதத்திலும் சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசியன்று அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 118

यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ आकाशशयनं कृत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥

எந்த மாதத்திலும் சுக்லபட்ச த்வாதசியன்று ‘ஆகாச-சயனம்’ செய்து, ஒருவர் விரைவில் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்.

Verse 119

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः ॥ अत्राहं कीर्तयिष्यामि ब्राह्मणेभ्यो महेश्वरि ॥

இது கதைகளில் மகாகதை; தவங்களில் பரம தவம். மகேஸ்வரி, இங்கே இதை நான் பிராமணர்களுக்குப் பிரகடனம் செய்வேன்.

Verse 120

तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः ॥ नष्टमायं ततो देवि चिन्तयामि वसुन्धरे ॥

அந்த இடத்தில், ஓ பூமியே, சிவன் தம் எல்லா கணங்களாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறார். ஆகவே, ஓ தேவி வசுந்தரா, இதை ‘நஷ்டம்/வினாசம்’ எனக் கருதி நான் சிந்திக்கிறேன்.

Verse 121

देवं नारायणं चैैकं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ हे विष्णो त्वत्प्रसादेन देवत्वं चैव माधव ॥

எல்லா உலகங்களுக்கும் மகேஸ்வரனான ஒரே தெய்வம் நாராயணனை நான் ஏற்கிறேன். ஓ விஷ்ணுவே, உமது அருளால் தெய்வநிலை பெறப்படுகிறது, ஓ மாதவா.

Verse 122

ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः ॥ उवाच मां पुनर्व्यक्तं मां बोधय जगत्पते ॥

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், பகவான் பரமேஸ்வரன் மீண்டும் தெளிவாக என்னிடம் கூறினார்—“ஓ ஜகத்பதே, எனக்கு போதியுங்கள்; எனக்கு அறிவூட்டுங்கள்.”

Verse 123

अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन ॥ यत्र रुद्रकृतं पापं स्थितं किल भयावहम् ॥

ஆகையால், ஓ பூமியே, சுடுகாடு எனக்கு எப்போதும் விருப்பமல்ல—அங்கே ருத்ரனால் செய்யப்பட்ட பாபம் பயமூட்டுவதாக நிலைத்திருக்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 124

मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपद्येत संसारं च वसुन्धरे ॥

அவன் மூடன்; பாபச் செயல்கள் செய்பவன்—அத்தகைய செயல்களிலேயே பற்றுடையவன். அவன் எத்தனை குற்றங்களை அடைகிறானோ, அவற்றோடு சேர்ந்து சம்சாரத்தில் வீழ்கிறான், ஓ வசுந்தரா.

Verse 125

प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति ॥ मद्यं पीत्वा वरारोहे यस्तु मामुपसर्पति ॥

ஹே மகாபாகே! பிராயச்சித்தத்தால் அவன் என் லோகத்தை அடைகிறான். ஆனால் ஹே வராரோஹே! மதுவைப் பருகி என்னை அணுகுபவன்…

Verse 126

दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तच्च मे वदतः शृणु ॥

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் நரகத்தில் வேதனைப்பட்டு ‘சுடப்படுகிறான்’. நான் பிராயச்சித்தத்தை உரைப்பேன்; நான் சொல்வதை கேள்.

Verse 127

य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥

இந்த விதிப்படி பிராயச்சித்தத்தை ஆற்றுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைகிறான்.