Adhyaya 138: The Episode of the Khañjarīṭa Bird (and the Saukarava Tīrtha’s Merit)

Verse 1

अथ खंजरिटोपाख्यानम् ॥ सूत उवाच ॥ एतत्पुण्यतमं श्रुत्वा रम्ये सौकरवे तदा ॥ गुणस्तवं च माहात्म्यं जात्यानां परिवर्तनम्

இப்போது ‘கஞ்சரீட’ எனப்படும் உபாக்யானம். சூதர் கூறினார்—அப்போது இனிய சௌகரவத்தில் இந்த மிகப் புண்ணியமான வரலாற்றைக் கேட்டபின், நற்குணப் புகழ்ச்சி, மகிமை, மேலும் ஜாதிகளின் மாற்றம் பற்றியும் (அவர்கள்) கேட்டனர்।

Verse 2

इति खञ्जरीटोपाख्यानं समाप्तम्।

இவ்வாறு ‘கஞ்சரீட உபாக்யானம்’ நிறைவுற்றது।

Verse 3

ततः कमलपत्राक्षी सर्वधर्मविदां वरा ॥ विस्मयं परमं गत्वा निर्वृत्तेनान्तरात्मना।

அப்போது தாமரைஇலைக் கண்களையுடையவள், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்தவள், பேராச்சரியத்தை அடைந்து உள்ளார்ந்த ஆத்மாவில் அமைதியடைந்தாள்।

Verse 4

पुनः पप्रच्छ तं देवं विस्मयाविष्टमानसा ॥ अहो तीर्थस्य माहात्म्यं क्षेत्रे सौकरवे तव।

மீண்டும் வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன் அவள் அந்த தேவனை வினவினாள்—“அஹோ! உமது சௌகாரவ க்ஷேத்திரத்தில் இத்தீர்த்தத்தின் மகிமை எவ்வளவு பெரிது!”

Verse 5

अकामान्म्रियमाणस्य मानुषत्वमजायत ॥ किं वान्यद्वृत्तमाख्याहि क्षेत्रे सौकरवेऽमले।

“ஆசையின்றி இறந்தவனுக்கு மீண்டும் மனிதப் பிறவி எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் அந்த நிர்மலமான சௌகாரவ க்ஷேத்திரத்தில் வேறு என்ன நிகழ்வு நடந்தது—சொல்லுங்கள்.”

Verse 6

नृत्यतः कि भवेत्पुण्यं जाग्रतो वा फलं नु किम् ॥ गोदातुरन्नदातुर्वा जलदातुस्तु किं फलम्।

“நடனம் ஆடுபவனுக்கு என்ன புண்ணியம் உண்டாகும்? விழித்திருந்து ஜாகரணம் செய்பவனுக்கு என்ன பலன்? பசு தானம், அன்ன தானம், நீர் தானம் செய்பவனுக்கு என்ன பலன்?”

Verse 7

सम्मार्जने लेपने वा गन्धपुष्पादिदानतः ॥ धूपदीपादिनैवेद्यैः किं फलं समुदीरितम्।

“தூய்மை செய்யும் சம்மார்ஜனம், லேபனம் போன்ற சேவையால், அல்லது நறுமணம், மலர் முதலிய தானங்களால்; மேலும் தூபம், தீபம், நைவேத்யம் போன்ற அர்ப்பணங்களால்—என்ன பலன் கூறப்பட்டுள்ளது?”

Verse 8

अन्येन कर्मणा चैव जपयज्ञादिना अथवा ॥ कां गतिं प्रतिपद्यन्ते ये शुद्धमनसो जनाः।

மற்ற செயல்களாலும்—ஜபம், யாகம் முதலியவற்றாலோ அல்லது வேறு முறையாலோ—தூய மனமுடையோர் எந்த கதியை அடைகிறார்கள்?

Verse 9

शृण्वन्त्या मे महज्जातं चित्ते कौतूहलं परम् ॥ गायमानस्य किं पुण्यं वाद्यमानस्य किं फलम्।

கேட்கக் கேட்க என் உள்ளத்தில் மிகப் பெரியதும் உன்னதமானதும் ஆன ஆர்வம் எழுந்தது—பாடுபவருக்கு என்ன புண்ணியம்? வாத்தியம்வாசிப்பவருக்கு என்ன பலன்?

Verse 10

तव भक्तसुखार्याय तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ ततो मह्या वचः श्रुत्वा सर्वदेवमयो हरिः।

உமது பக்தர்களின் நலன்-இன்பத்திற்காக இதை விளக்குவது உமக்கே உரியது. அப்போது என் சொற்களை கேட்டுத், எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்ட ஹரி பதிலளித்தார்.

Verse 11

सर्वं ते कथयिष्यामि पुण्यकर्म सुखावहम् ॥ तस्मिन्सौकरवे पक्षी खञ्जरीटस्तु कीटकान्।

நலமளிக்கும் புண்ணியச் செயல்கள் அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்கிறேன். அந்த சௌகரவ நாட்டில் ‘கஞ்ஜரீட’ எனும் பறவை (பூச்சிகளைப் பற்றி)…

Verse 12

बहून् भुक्त्वा हि वसुधे अजीर्णभृशपीडितः ॥ मरणं समनुप्राप्तः पतितः स्वेन कर्मणा

ஓ வசுதே, மிக அதிகமாக உண்டதால் அவன் அஜீரணத்தால் கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டான்; பின்னர் தன் கர்மத்தினால் அந்த நிலையிலே வீழ்ந்து மரணத்தை அடைந்தான்.

Verse 13

सम्प्राप्तास्तत्र वै बालाः क्रीडन्तस्तं मृतं खगम् ॥ ग्रहीष्याम इति प्रोच्य धावन्तस्तत्र तत्र ह

அங்கே விளையாடிக்கொண்டிருந்த சில சிறுவர்கள் வந்தனர். அந்த இறந்த பறவையைப் பார்த்து “நாம் இதைப் பிடிப்போம்” என்று சொல்லி இங்கும் அங்கும் ஓடினர்।

Verse 14

ममायं वै ममायं वै जिघृक्षन्तः परस्परम् ॥ सङ्घर्षात्कलहं चक्रुर्भृशं क्रीडनकोत्सुकाः

“இது என்னுடையது—இது என்னுடையது” என்று சொல்லிக்கொண்டு, ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அதை பறிக்க முயன்றனர்; தள்ளுமுள்ளால், விளையாட்டில் மிகுந்த ஆர்வத்துடன், பெரும் சண்டை செய்தனர்।

Verse 15

तत एको गृहीत्वैनं गङ्गाम्भसि समाक्षिपत् ॥ युष्माकमेव भवतु नानेनास्मत्प्रयोजनम्

அப்போது அவர்களில் ஒருவன் அதை எடுத்துக் கொண்டு கங்கையின் நீரில் எறிந்து, “இது உங்களுக்கே இருக்கட்டும்; எங்களுக்கு இதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை” என்றான்।

Verse 16

एवं स खञ्जरीटो हि गङ्गातोयात्ततस्तदा ॥ आदित्यतीर्थसंक्लिन्नशरीरः स वसुन्‍धरे

இவ்வாறு அந்தக் கஞ்ஜரீடப் பறவை அப்பொழுதே கங்கையின் நீரிலிருந்து (தொடர்புற்று), ஆதித்ய-தீர்த்தத்தின் ஸ்பரிசத்தால் உடல் நனைந்ததாக—ஓ வசுந்தரையே, கதை தொடர்ந்து செல்கிறது।

Verse 17

वैश्यस्य तु गृहे जातो ह्यनेकक्रतুযाजिनः ॥ धनरत्नसमृद्धे तु रूपवान् गुणवान् शुचिः

அவன் ஒரு வைசியனின் வீட்டில் பிறந்தான்—பல யாகங்களைச் செய்தவரின் இல்லத்தில். செல்வமும் ரத்தினங்களும் நிறைந்த அந்தக் குடும்பத்தில் அவன் அழகுடையவன், நற்குணமுடையவன், தூயவன் ஆனான்।

Verse 18

विबुद्धश्च पवित्रश्च मद्भक्तश्च वसुन्धरे ॥ जातस्य तस्य वर्षाणि जग्मुर्द्वादश सुव्रते

ஓ வசுந்தரையே, அவன் அறிவுடையவன், தூயவன், என் பக்தன்; ஓ சுவ்ரதே, அப்படிப் பிறந்த அவனுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 19

कदाचिदुपविष्टौ तौ दृष्ट्वा बालो गुणान्वितः ॥ मातरं पितरं चोभौ हर्षेण महतान्वितौ

ஒருமுறை அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, நற்குணங்கள் உடைய அந்தச் சிறுவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் தாய் தந்தை இருவரையும் நோக்கினான்.

Verse 20

न चाहं वारणीयो वै पित्रा मात्रा कथंचन ॥ सत्यं शपामि गुरुणा यथा ननु कृतं भवेत्

தந்தையாலும் தாயாலும் என்னை எவ்விதத்திலும் தடுக்க முடியாது; குருவைச் சாட்சியாக வைத்து நான் சத்தியம் செய்கிறேன்—இது நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 21

पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा दम्पती तौ मुदान्वितौ ॥ ऊचतुस् तं प्रियं वाक्यं बालं कमललोचनम्

மகனின் சொற்களை கேட்டதும் அந்தத் தம்பதியர் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, தாமரை-கண்கள் உடைய அந்தச் சிறுவனிடம் அன்பான வார்த்தைகள் கூறினர்.

Verse 22

यद्यत्त्वं वक्ष्यसे वत्स यद्यत्ते हृदि वर्तते ॥ सर्वं तत्तत्करिष्यावो विस्रब्धं वद साम्प्रतम् ॥

குழந்தையே, நீ எதை எதைச் சொல்வாயோ, உன் இதயத்தில் எது எது உள்ளதோ, அதையெல்லாம் நாம் செய்வோம்; இப்போது தயக்கமின்றி நம்பிக்கையுடன் சொல்.

Verse 23

त्रिंशत्सहस्रं गावो हि सर्वाश्च शुभदोहनाḥ ॥ यद्यत्र रोचते पुत्र देहि त्वमविचारितम् ॥

உண்மையாக முப்பதாயிரம் பசுக்கள் உள்ளன; அனைத்தும் மங்களகரமான பால் தருவன. இவ்விஷயத்தில் உனக்கு எது விருப்பமோ, மகனே, தயக்கமின்றி கொடு.

Verse 24

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि आवयोः पुत्र कारणात् ॥ वाणिज्यं नः स्मृतं कर्म तत्ते पुत्र यदीप्सितम् ॥

மீண்டும் இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன், நம் நலனுக்காக, மகனே. வாணிகமே எங்கள் ஸ்மிருதி கூறும் தொழில்; அது உனக்கு விருப்பமெனில், மகனே.

Verse 25

तत्कुरुष्व यथान्यायं मित्रेभ्यो दीयतां धनम् ॥ धनधान्यानि रत्नानि देहि पुत्र अवारितः ॥

அதை நீதியின்படி செய்; நண்பர்களுக்கு செல்வம் வழங்கப்படட்டும். செல்வம், தானியம், ரத்தினங்கள்—மகனே, தடையின்றி கொடு.

Verse 26

कन्या वै रमणीयाश्च सजातीयाः कुलोद्भवाः ॥ आनयिष्याव भद्रं ते उद्वाहेन क्रमेण ते ॥

அழகிய கன்னியர்—அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த, நல்ல குலத்தில் பிறந்தோர்—உனக்காக நாம் கொண்டு வருவோம். உனக்கு நலம் உண்டாக; முறையாக உன் திருமணத்தை நடத்துவோம்.

Verse 27

यदीच्छसि पुनश्चान्यद्यज्ञैर्यष्टुं सुपुत्रक ॥ विधिना पूर्वदृष्टेन वैश्याः येन यजन्ति च ॥

மேலும் நீ மீண்டும் வேறொன்றை விரும்பினால், நல்ல மகனே—முன்னர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விதிப்படி, வைசியரும் செய்வதுபோல், யாகங்களால் யஜனம் செய்.

Verse 28

अष्टौ सम्पूर्णधुर्याणां हलानां तावतां शतम् ॥ वैश्यकर्म समादाय किं पुनः प्राप्तुमिच्छसि ॥

முழுமையாக இணைக்கப்பட்ட எட்டு உழவு-அணிகள், அதே வகையில் நூறு உழவுகள்—வைசியருக்குரிய தொழிலை ஏற்று, மேலும் என்ன பெற விரும்புகிறாய்?

Verse 29

पितृमातृ वचः श्रुत्वा स बालो धर्मसंयुतः ॥ चरणावुपसंगृह्य पितरौ पुनरब्रवीत् ॥

தந்தை-தாயின் சொற்களை கேட்ட அந்த தர்மமுள்ள சிறுவன், அவர்களின் திருவடிகளைப் பற்றிப் பணிந்து, மீண்டும் பெற்றோரிடம் கூறினான்.

Verse 30

गोप्रदाने न मे कार्यं मित्रं वापि न चिन्तितम् ॥ कन्यालाभे न चेच्छास्ति न च यज्ञफले तथा ॥

எனக்கு கோதானம் வேண்டாம்; நண்பர்களையும் நான் நாடவில்லை. மணமகள் பெறும் ஆசையும் இல்லை; அதுபோல யாகப் பலனும் வேண்டாம்.

Verse 31

नाहं वाणिज्यमिच्छामि कृषिगोरक्षमेव च ॥ न च सर्वातिथित्वं वा मम चित्ते प्रसज्जति ॥

எனக்கு வாணிபம் வேண்டாம்; வேளாண்மை, மாட்டுப் பாதுகாப்பும் வேண்டாம். அனைவருக்கும் விருந்தோம்பல் செய்வதெனும் நிலையும் என் மனத்தில் பற்றிக் கொள்ளாது.

Verse 32

एकं मे परमं चिन्त्यं यन्ममेच्छा तपोधृतौ ॥ चिन्ता नारायणक्षेत्रं गाढं सौकरवं प्रति ॥

என் மனத்தில் ஒரே உயர்ந்த எண்ணம் உள்ளது—தவ உறுதியில் நிலைத்த ஆசை எனக்குள் எழுந்துள்ளது. என் கவலை நாராயண-க்ஷேத்திரத்தில், சௌகரவத்தை நோக்கி, ஆழமாக நிலைத்துள்ளது.

Verse 33

अथ द्वादश वर्षाणि तव जातस्य पुत्रक ॥ किमिदं चिन्तितं वत्स त्वया नारायणाश्रयम् ॥

இப்போது, வத்ஸா—உன் பிறப்பிற்கு இன்னும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகளே ஆனது. நாராயணனின் சரணடைந்து நீ இத்தகைய தீர்மானம் ஏன் செய்தாய்?

Verse 34

चिन्तयिष्यति भद्रं ते यदा तत्प्राप्नुया वयः ॥ अद्यापि भोजनं गृह्य धावमानास्मि पृष्ठतः ॥

உனக்கு நலம் உண்டாக; நீ அந்த வயதை அடைந்தபோது இதைச் சிந்திப்பாய். இன்றும் நான் உணவை எடுத்துக்கொண்டு உன் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

Verse 35

किमिदं चिन्तितं वत्स गमने सौकरं प्रति ॥ अद्यापि मत्स्तनौ धन्यौ प्रसृतौ हि दिवानिशम् ॥

வத்ஸா, சௌகரத்தை நோக்கிச் செல்லும் இந்தத் தீர்மானம் என்ன? இன்றும் என் மார்புகள் பாக்கியமானவை; பகல் இரவு பால் பெருகுகிறது.

Verse 36

ततः पुत्रवचः श्रुत्वा मम कर्मपरायणौ ॥ करुणं परिदेवन्तौ रुदन्तौ तावुभौ तथा ॥

அப்போது மகனின் சொற்களை கேட்டதும், கடமைநிலையுடைய அந்த இருவரும் (தாய்-தந்தை) கருணையுடன் புலம்பி அழுதனர்.

Verse 37

पुत्र त्वत्स्पर्शनाशायाः किमेतच्चिन्तितं त्वया ॥ रात्रौ सुप्तोऽसि वत्स त्वं शय्यासु परिवर्तितः ॥

மகனே, உன்னைத் தொடும் நம்பிக்கையிலேயே என் வாழ்வு—நீ ஏன் இப்படி எண்ணினாய்? வத்ஸா, இரவில் நீ உறங்கி படுக்கையில் புரள்கிறாய்.

Verse 38

अपराधो न विद्येत पुत्र क्षेत्रगृहेष्वपि ॥ न वा स्वजनभृत्याद्यैः परुषं ते प्रभाषितम् ॥

மகனே, வயலிலும் வீட்டிலும் எந்தக் குற்றமும் காணப்படவில்லை; மேலும் உறவினரும் பணியாளரும் முதலியோர் உன்னிடம் கடுமையாகப் பேசியதுமில்லை।

Verse 39

रुष्टेन वापि भीषायै गृह्यते चैव यष्टिका ॥ पुत्रहर्तुं न पश्येहं तव निर्वेदकारणम् ॥

கோபத்தாலோ பயமுறுத்துவதற்காகவோ ஒரு குச்சி எடுக்கப்படலாம்; ஆனால் மகனே, இங்கே உன் நிர்வேதம்/விரக்திக்கான காரணம் எனக்குக் காணவில்லை।

Verse 40

इति मातुर्वचः श्रुत्वा स वैश्यकुलनन्दनः ॥ उवाच मधुरं वाक्यं जननीं संशितव्रतः ॥

தாயின் சொற்களை கேட்டபின், வைசியக் குலத்தின் மகிழ்ச்சி—விரதத்தில் உறுதியானவன்—தன் தாயிடம் இனிய வார்த்தைகள் கூறினான்।

Verse 41

उषितोऽस्मि तदङ्गेषु गर्भस्थः कुक्षिसंभवः ॥ क्रीडतोऽस्मि यथान्यायं तवोत्सङ्गे यशस्विनि ॥

புகழ்மிக்க தாயே, கருவில் இருந்து உன் அங்கங்களில் நான் தங்கினேன், உன் வயிற்றிலிருந்து பிறந்தேன்; உன் மடியில் முறையாக விளையாடினேன்।

Verse 42

स्तनौ ह्येतौ मया पीतौ ललितेन विजृम्भितौ ॥ अङ्गं तव समारुह्य पांसुभिर्गुण्ठिता तनुः

இந்த இரு மார்பகங்களையும் நான் அருந்தினேன்; விளையாட்டுத் தனத்துடன் வளர்ந்து மலர்ந்தேன். உன் உடல்மேல் ஏறி என் உடல் தூசியால் மூடப்பட்டது।

Verse 43

अम्ब त्वं मयि कारुण्यं कुरुष्व खलु शोचितम् ॥ मुञ्च पुत्रकृतं शोकं त्यज मातरनिन्दिते

அம்மா, என்மேல் கருணை செய்—இது உண்மையிலே இரங்கத்தக்க துயரம். மகனால் ஏற்பட்ட சோகத்தை விடு; குற்றமற்ற தாயே, அதைத் துறந்து விடு।

Verse 44

आयान्ति च पुनर्यान्ति गता गच्छन्ति चापरे ॥ दृश्यते च पुनर्नष्टो न दृश्येत पुनः क्वचित्

சிலர் வந்து மீண்டும் போகிறார்கள்; சிலர் போய்விட்டு வேறெங்கோ செல்கிறார்கள். மறைந்தவன் மீண்டும் காணப்படவும்லாம்—அல்லது எங்கும் இனி காணப்படாமலும் போகலாம்।

Verse 45

कुतो जातः क्व सम्बद्धः कस्य माता पिताथवा ॥ इमां योनिमनुप्राप्तो घोरे संसारसागरे

ஒருவன் எங்கிருந்து பிறக்கிறான், எங்கே அவனுடைய தொடர்பு, அவனுடைய தாய் அல்லது தந்தை யார்? இந்த யோனியில் வந்து அவன் பயங்கரமான சம்சாரக் கடலில் அலைக்கழிக்கப்படுகிறான்।

Verse 46

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ॥ जन्मजन्मनि वर्तन्ते कस्य ते कस्य वा वयम्

பிறவி பிறவியாக ஆயிரக்கணக்கான தாய்-தந்தைகள், நூற்றுக்கணக்கான மகன்கள் மற்றும் துணைவியர்/துணவர்கள் உண்டாகின்றனர். அவர்கள் யாருடையவர்கள்—நாம் உண்மையில் யாருடையவர்கள்?

Verse 47

अहो बत महद्गुह्यं किमेतत्तात कथ्यताम् ॥ एतद्वचनमाकर्ण्य स वैश्यकुलबालकः

ஆஹா! இது மிகப் பெரிய மறைபொருள்—அன்பனே, இது என்ன? விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள். இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த வைசியக் குலத்தில் பிறந்த சிறுவன்…

Verse 48

उवाच मधुरं वाक्यं जननीं पितरं तथा ॥ यदि श्रुतेन वः कार्यं गुह्यस्य परिनिश्चयात्

அவன் தாய் தந்தையரிடம் இனிய சொற்களால் கூறினான்— “கேள்வியினால் உங்களுக்கு அறிய வேண்டியது இருந்தால், இந்த மறைபொருளின் உறுதியான முடிவை அறிந்துகொள்ளுங்கள்।”

Verse 49

तत्पृच्छ्यतां भवद्भ्यां हि गुह्यं सौकरवं प्रति ॥ तत्राहं कथयिष्यामि स्वस्य गुह्यं महौजसम्

“அப்படியானால் சௌகரவம் தொடர்பான மறைபொருளை நீங்கள் இருவரும் கேளுங்கள்; அங்கே நான் என் பேரொளி கொண்ட தனிப்பட்ட மறைரகசியத்தை விளக்குவேன்।”

Verse 50

सूर्यतीर्थं समासाद्य यत्तात परिपृच्छसि ॥ बाढमित्येव पुत्रं तौ दम्पती प्रोचतुश्च तम्

“சூர்யதீர்த்தத்தை அடைந்தபின், மகனே, நீ கேட்க விரும்புவது எதுவோ அதை கேள்.” அப்போது அந்த தம்பதியர் மகனிடம் “அப்படியே” என்று கூறி அவனை உரைத்தனர்।

Verse 51

गमने कृतसंकल्पौ ततः सौकरवं प्रति ॥ सर्वद्रव्यसमायुक्तौ गतौ सौकरवं प्रति

பயணத்திற்குத் தீர்மானித்து அவர்கள் பின்னர் சௌகரவம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர். தேவையான அனைத்துப் பொருட்களும் உடன் கொண்டு சௌகரவம் நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 52

गतः स पद्मपत्राक्ष आभीराणां जनेश्वरः ॥ गावो विंशसहस्राणि प्रेषयत्यग्रतो द्रुतम्

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய, ஆபீரர்களின் மக்கள்தலைவன் புறப்பட்டான். இருபதாயிரம் பசுக்களை அவன் விரைவாக முன்னே அனுப்பினான்.

Verse 53

अग्रे सर्वास्ताः प्रययुर्द्रव्येण च समायुताः ॥ यच्च किंचिद्गृहे वास्टि कृतं नारायणं प्रति

அவர்கள் அனைவரும் பொருட்செல்வத்துடன் முன்னே சென்றனர்; வீட்டில் இருந்த எதுவாயினும் அனைத்தும் நாராயணனுக்குப் நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டது।

Verse 54

ततः पूर्वार्द्धयामेन माघमासे त्रयोदशी ॥ सर्वं स्वजनमामन्त्र्य सम्बद्धं च यथाविधि

பின்னர் மாக மாதத்தின் திரயோதசி நாளில், யாமத்தின் முன்னர்பகுதியில், தன் உறவினரனைவரையும் அழைத்து, அனைத்தையும் விதிப்படி ஒழுங்குபடுத்தி,

Verse 55

मुहूर्त्तेन च तेनैव गमनं कुरुते ततः ॥ स्नात्वा च कृतशौचास्ते नारायणमुदावहाः

அதன்பின் அதே முஹூர்த்தத்திலேயே அவர் பயணத்தைத் தொடங்கினார்; நீராடி தூய்மையடைந்த அவர்கள் நாராயணனை ஆவாஹனம் செய்தனர்।

Verse 56

स्नाताः सन्तर्प्य च पितॄन्मम वस्त्रविभूषिताः ॥ गावो विंशतिसाहस्रा याः पूर्वमुपकल्पिताः

நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாய், முன்பே தயாராக்கப்பட்ட இருபதாயிரம் பசுக்கள் கொண்டு வரப்பட்டன।

Verse 57

तत्र भङ्गुरसो नाम मम कर्मपरायणः ॥ तेनैव ता गृहीता वै विधिदृष्टेन कर्मणा

அங்கே ‘பங்குரச’ எனப் பெயருடைய, என் பணிகளில் ஈடுபட்டவர், விதியால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முறையின்படி அந்தப் பசுக்களை ஏற்றுக் கொண்டார்।

Verse 58

ततः स प्रददौ तस्य विंशा गावो महाधनाः ॥ मङ्गल्याश्च पवित्राश्च सर्वाश्च वरदोहनाḥ

பின்பு அவன் அவனுக்கு இருபது பசுக்களைத் தானமாக அளித்தான்—மிகுந்த செல்வமுடையவை, மங்களகரமானவை, தூயவை; அனைத்தும் சிறந்த பால் தருவன।

Verse 59

प्रददौ धनरत्नानि नित्यमेव दिने दिने ॥ मोदते सह पुत्रेण भार्यया स्वजनेन च

அவன் நாள்தோறும் இடையறாது செல்வமும் ரத்தினங்களும் வழங்கினான்; மகன், மனைவி, தன் உறவினருடன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்।

Verse 60

एवं तु वसतस्तस्य वर्षाकाल उपागतः ॥ प्रावृडुपस्थिता तत्र सर्वसस्यप्रवर्द्धिनी

இவ்வாறு அங்கே தங்கியிருந்தபோது மழைக்காலம் வந்தடைந்தது; எல்லாப் பயிர்களும் செழிக்கச் செய்யும் பிராவிருட் பருவம் நிலவியது।

Verse 61

पुष्पितानि कदम्बानि कुटजार्ज्जुनकानि च ॥ एवं दुःखमनुप्राप्ता स्त्रियो या रहिताः प्रियैः

கதம்பம், குடஜம், அர்ஜுனம் ஆகிய மரங்கள் மலர்ந்தன; ஆனால் தம் காதலரிடமிருந்து பிரிந்த பெண்களுக்கு இவ்வாறு துயரம் வந்தடைந்தது।

Verse 62

गर्ज्जतां गुंजतां चैव धारापातनिपातिताः॥ मेघाः सविद्युतश्चैव बलाकाङ्गदभूषिताः

மேகங்கள் கர்ஜித்து முழங்கியவாறே கனமழையைப் பொழிந்தன; மின்னலுடன் அவை, கொக்குகளின் ‘கங்கணங்கள்’ அணிந்ததுபோல் அலங்கரித்தன।

Verse 63

नदीनां चैव निर्घोषो मयूराणां च निःस्वनः॥ कुटजार्ज्जुनगन्धाश्च कदम्बार्ज्जुनपादपाः

ஆறுகளின் ஆழ்ந்த முழக்கம் இருந்தது; மயில்களின் கூவலும் கேட்டது. குடஜமும் அர்ஜுனமும் தரும் மணம் எங்கும் பரவியது; அங்கே கடம்பமும் அர்ஜுனமும் மரங்களாக இருந்தன.

Verse 64

वाताः प्रवान्ति ते तत्र शिखीनां च सुखावहाः॥ शोकेन कामिनीनां च भर्त्रा च रहिताश्च याः

அங்கே காற்றுகள் வீசியன; அவை மயில்களுக்கு இன்பம் அளித்தன. ஆனால் கணவரை இழந்த காதல்மிகு பெண்கள் துயரால் வாடினார்கள்.

Verse 65

तडागानि प्रसन्नानि कुमुदोत्पलवन्ति च॥ पद्मषण्डैः सुरम्याणि पुष्पितानि समन्ततः

குளங்கள் தெளிவாக இருந்தன; குமுதமும் நீல உற்பலமும் நிறைந்திருந்தன. பத்மத் தொகுதிகளால் மிக அழகாக, எல்லாத் திசைகளிலும் மலர்ந்து விளங்கின.

Verse 66

प्रवान्ति सुसुखा वाताः सुगन्धाश्च सुशीतलाः॥ सप्तपर्णसुगन्धाश्च शीतलाः कामिवल्लभाः

மிக இன்பமான காற்றுகள் வீசியன—மணமிக்கவும் குளிர்ச்சியுமானவை. சப்தபர்ணத்தின் மணத்தைத் தாங்கி, அவை குளிர்வித்து காதலர்க்கு இனியவையாக இருந்தன.

Verse 67

एवं शरदि निर्वृत्ते कौमुदे समुपागते॥ सा तस्मिन्मासि सुश्रोणि शुक्लपक्षान्तरे तदा

இவ்வாறு சரத்காலம் முடிந்தபின், கௌமுதீ எனும் நிலவு நிறைந்த காலம் வந்தது; அப்போது, ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, அந்த மாதத்தில் சுக்லபக்ஷத்தின் நடுவில்...

Verse 68

एकादश्यां ततः सुभ्रु स्नातौ क्षौमविभूषितौ॥ उभौ तौ दम्पती तत्र पुत्रमूचतुरात्मनः

அப்போது, ஓ சுப்ரூ! ஏகாதசியன்று நீராடி க்ஷௌம (லினன்) ஆடைகளால் அலங்கரித்த அந்த கணவன்-மனைவி இருவரும் அங்கே தம் மகனிடம் கூறினர்।

Verse 69

उषितास्त्वत्र षण्मासान्सुखं च द्वादशी भवेत्॥ किन्नो न वक्ष्यसे गुह्यं येन वै वारिता वयम्

‘நாங்கள் இங்கே ஆறு மாதங்கள் தங்கியுள்ளோம்; இனிதாக த்வாதசியும் வந்துவிட்டது. எங்களை உண்மையில் தடுத்த அந்த இரகசியத்தை நீ ஏன் சொல்லவில்லை?’

Verse 70

पित्रोस्तु वचनं श्रुत्वा स पुत्रो धर्मनिष्ठितः॥ उवाच मधुरं वाक्यं तयोस्तु कृतनिश्चयः

தந்தை-தாயின் சொற்களை கேட்ட அந்த மகன், தர்மத்தில் நிலைத்தவனாய், அவர்களைப் பற்றிய தீர்மானம் கொண்டு இனிய மொழியில் பேசினான்।

Verse 71

एवमेतन्महाभाग यत्त्वया परिभाषितम्॥ कल्यं ते कथयिष्यामि इदं गुह्यं महौजसम्

‘ஓ மகாபாகா! நீ சொன்னது போலவே உள்ளது; நாளை நான் உனக்கு மிகுந்த ஆற்றல் உடைய இந்த இரகசியத்தைச் சொல்வேன்.’

Verse 72

एषा वै द्वादशी तात प्रभुनारायणप्रिया॥ मङ्गला च विचित्रा च विष्णुभक्तसुखावहा॥

‘அன்புக் குழந்தையே! இந்த த்வாதசி பிரபு நாராயணனுக்கு பிரியமானது; இது மங்களகரமும் வியப்புமிக்கதும், விஷ்ணு பக்தர்களுக்கு இன்பம் தருவதும் ஆகும்.’

Verse 73

ददतेऽस्यां प्रहृष्याश्च द्वादश्यां कौमुदे सिते॥ दीक्षितास्ते योगिकुले विष्णुभक्तिपरायणाः॥

கார்த்திக மாத சுக்லபட்சத்தின் கௌமுதீ த்வாதசியில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தானம் அளிக்கின்றனர்; யோகிகுலத்தில் தீட்சை பெற்ற அவர்கள் விஷ்ணுபக்தியில் முழுமையாகப் பராயணர்.

Verse 74

एवं कथयतां तेषां प्रभाता रजनी शुभा॥ ततः सन्ध्यामुपास्याथ उदिते सूर्यमण्डले॥

அவர்கள் இவ்வாறு உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில் புனிதமான இரவு முடிந்து விடியல் வந்தது. பின்னர் சந்த்யாவந்தனம் செய்து, சூரியமண்டலம் உதயமானபோது…

Verse 75

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं क्षौमवस्त्रविभूषितः॥ प्रणम्य शिरसा देवं शङ्खचक्रगदाधरम्॥

முறையின்படி தூய்மையடைந்து, க்ஷௌம (ஆளி/நார்) ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கிய தேவனைத் தலைவணங்கி வணங்கினான்.

Verse 76

उभौ तच्छरणौ गृह्य पितरौ समभाषत॥ शृणु तात महाभाग यदर्थं समुपागतः॥

அவர்களின் இரு பாதங்களையும் பற்றிக் கொண்டு அவன் பெற்றோரிடம் கூறினான்— ‘தாதா, மகாபாகா! கேளுங்கள்; நான் எந்த நோக்கத்திற்காக வந்தேன்.’

Verse 77

यद्भवान्पृच्छते तात गुह्यं सौकरवं प्रति॥ खञ्जरीटो ह्यहं तात पक्षियोनिसमुद्भवः॥

தாதா, ‘சௌகரவ’ குறித்து நீங்கள் கேட்கும் அந்த மறைபொருள்— தாதா, நான் தான் கஞ்ஜரீடன்; பறவையினத்தின் யோனியில் பிறந்தவன்.

Verse 78

भक्षिताश्च पतङ्गा मे अजीर्णेनातिपीडितः॥ अहं तेनैव दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्॥

நான் பட்டாம்பூச்சி/பூச்சிகளையும் உண்டேன்; அஜீரணத்தால் மிகுந்த துன்பமுற்று, அதே குறையால் நான் அசையவும் இயலவில்லை.

Verse 79

दृष्ट्वा मां विह्वलं बाला गृहीत्वा क्रीडितुं गताः॥ हस्ताद्धस्तेन क्रीडन्तश्चान्योन्यपरिहासया॥

என்னை கலங்கிய நிலையில் கண்ட சில குழந்தைகள் என்னைப் பிடித்து விளையாடச் சென்றனர்; கைமாறிக் கைமாறி என்னைச் சுழற்றிக் கொண்டு, ஒருவரையொருவர் கேலி செய்து விளையாடினர்.

Verse 80

त्वया दृष्टो मया दृष्टो ह्यं चेति कलिः कृतः॥ तत एकेन बालने भ्रामयित्वाऽक्षयेऽम्भसि॥

‘நீ பார்த்தாய், நான் பார்த்தேன்—இது என்னுடையது!’ என்று சண்டை எழுந்தது. பின்னர் ஒரு சிறுவன் (என்னை) சுழற்றி, தீராத நீரில் எறிந்தான்.

Verse 81

न ममेति तवेत्युक्त्वा ह्यादित्यं तीर्थमुत्तमम्॥ क्रोधेनादाय तीव्रेण क्षिप्तो गङ्गाम्भसि त्वरा॥

‘என்னுடையது அல்ல—உன்னுடையது!’ என்று கூறி, சிறந்த ஆதித்ய-தீர்த்தத்தில், கடும் கோபத்துடன் என்னை எடுத்துக் கொண்டு விரைவாக கங்கையின் நீரில் எறிந்தான்.

Verse 82

तत्र मुक्ताः मया प्राणाः सूर्यतीर्थे महौजसि॥ अकामेन विशालाक्षि तत्प्रभावादहं ततः

அங்கே, மாபெரும் ஒளியுடைய சூர்ய-தீர்த்தத்தில், நான் உயிர்மூச்சை விட்டேன். ஓ விசாலநயனே, விருப்பமின்றியும், அந்தத் தீர்த்தத்தின் சக்தியால், அதன் பின் நான்…

Verse 83

व्यतीतानि च गुह्यं ते कथनं मम चैव यत्॥ एतत्ते कथितं तात गुह्यमागमनं प्रति

கடந்தவற்றும், உனக்குரிய இரகசியக் குறிப்பும்—அதாவது நான் உனக்குச் சொல்ல வேண்டியது—இவை அனைத்தும், அன்புத் தாதா, வருகை/அணுகுதல் பற்றிய இரகசியமாக உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 84

अहं कर्म करिष्यामि गच्छ तात नमोऽस्तु ते॥ ततो माता पिता चैव पुत्रं पुनरुवाच ह

“நான் விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய்வேன்; போ, அன்புத் தாதா—உனக்கு வணக்கம்.” பின்னர் தாயும் தந்தையும் மீண்டும் தங்கள் மகனைச் சொன்னார்கள்.

Verse 85

विष्णुप्रोक्तानि कर्माणि यं यं कारयिता भवान्॥ तान्वयं च करिष्यामो विधिदृष्टेन कर्मणा

விஷ்ணு உபதேசித்த எந்த எந்த கர்மங்களையோ—நீங்கள் எங்களைச் செய்யுமாறு ஆணையிடுவீரோ—அவற்றை நாமும் விதியால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முறையின்படி செய்வோம்.

Verse 86

वटमाला यथान्यायं कर्मसंसारमोक्षणम्॥ तेऽपि दीर्घेण कालेन मम कर्मपरायणाः

முறையான ஒழுங்கின்படி ‘வட்டமாலா’ எனும் கர்மம் உள்ளது; அது கர்ம-சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுதலை அளிப்பது. அவர்களும் நீண்ட காலம் என் கர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 87

कृत्वा तु विपुलं कर्म ततः पञ्चत्वमागताः॥ मम क्षेत्रप्रभावेण चात्मनः कर्मनिश्चयात्

மிகுந்த கர்மங்களைச் செய்து அவர்கள் பின்னர் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தனர் (உடல் முடிவுற்றது). ஆனால் என் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையாலும், தங்களின் கர்ம-நிச்சயத்தின் உறுதியாலும்,

Verse 88

विमुक्ताः सर्वसंसाराच्छ्वेतद्वीपमुपागताः॥ योऽसौ परिजनः कश्चिद्गृहेभ्यश्च समागतः

அவர்கள் எல்லா சம்சாரப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைந்தனர். மேலும் எந்தப் பரிவாரத்தாரோ இல்லத்தாரோ இருந்தார்களோ, அவர்களும் வீடுகளிலிருந்து வந்து அங்கே சேர்ந்தனர்.

Verse 89

सर्वः श्रिया युतस्तत्र रोगव्याधिविवर्जितः॥ सर्वे च योगिनस्तत्र सर्वे चोत्पलगन्धयः॥

அங்கே அனைவரும் செல்வச் சிறப்புடன் இருந்தனர்; நோய், வியாதி எதுவும் இல்லை. அங்கே அனைவரும் யோகிகள்; அனைவரும் நீலத் தாமரையின் மணம்போல் பரிமளித்தனர்.

Verse 90

मोदन्ते तु यथान्यायं प्रसादात्क्षेत्रजान्मम॥ एतत्ते कथितं देवि महाख्यानं महौजसम्

என் திருத்தலத்திலிருந்து எழும் அருள்பிரசாதத்தால் அவர்கள் முறையோடு மகிழ்கின்றனர். தேவியே, இந்த மகத்தான, மஹௌஜஸ்வியான மஹாக்யானம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 91

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं सौकरे मम॥ एषा व्युष्टिर्महाभागे क्षेत्रे यत्क्रियते महत्

மீண்டும் இன்னொரு செய்தியைச் சொல்கிறேன்—என் ஸௌகரம், அதாவது வராஹரூபத்துடன் தொடர்புடைய நிகழ்வு என்னவென்று. மகாபாகையே, இந்தத் திருத்தலத்தில் நிகழும் மகத்தான செயற்குரிய ‘வ்யுஷ்டி’ (விடியல்/முடிவுத் திருப்பம்) இதுவே.

Verse 92

स कुलं तारयेत्तूर्णं दश पूर्वान्दशावरान् ॥ न पठेन्मूर्खमध्ये तु पापिष्ठे शास्त्रदूषके

அவன் தன் குலத்தை விரைவில் கரைசேர்க்கிறான்—முன்னோர் பத்து தலைமுறையும், பின்வரும் பத்து தலைமுறையும். ஆனால் மூடர்களின் நடுவில், குறிப்பாக சாஸ்திரங்களை இகழும் மிகப் பாவியின் முன்னிலையில், பாராயணம் செய்யக் கூடாது.

Verse 93

न पठेत्पिशुनानां च एकाकी तु पठेद्गृहे ॥ पठेद्ब्राह्मणमध्ये च ये च वेदविदां वराः

புறங்கூறுவோர், பழிசொல்லுவோர் நடுவில் பாராயணம் செய்யக் கூடாது; வீட்டில் தனியாகவே பாராயணம் செய்ய வேண்டும். மேலும் வேதத்தை அறிந்தோரில் சிறந்த பிராமணர்கள் நடுவிலும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 94

वैष्णवानां च पुरतो यै व शास्त्रगुणान्विताः ॥ विशुद्धानां विनीतानां सर्वसंसारमोक्षणम्

சாஸ்திரக் குணங்களால் நிறைந்த வைஷ்ணவர்கள் முன்னிலையில் இப்பாராயணம், தூய்மையும் பணிவும் உடையோருக்கு முழு சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை தரும் வழி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 95

उवाच मधुरं वाक्यं धर्मकामां वसुन्धराम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु सुन्दरि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि

தர்மத்தை விரும்பிய வசுந்தரையிடம் அவர் இனிய சொற்களை உரைத்தார். ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—அழகியவளே, நீ என்னிடம் கேட்பதைக் உண்மைத்தத்துவமாகக் கேள்.

Verse 96

तिर्यग्योनिविनिर्मुक्ताः श्वेतद्वीपमुपागताः ॥ य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः

திர்யக் யோனி எனும் விலங்கு பிறவியிலிருந்து விடுபட்டு அவர்கள் ஸ்வேதத்வீபத்தை அடைகிறார்கள். காலை எழுந்து இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவன் இத்தகைய பலனை அடைவான்.

Verse 97

प्रणम्य शिरसा भूमौ बद्धाञ्जलिरयाचत ॥ मत्प्रियं यदि कर्त्तव्यमेको मे दीयतां वरः

தலையை நிலத்தில் வைத்து வணங்கி, கைகூப்பி அவர் வேண்டினார்—எனக்குப் பிரியமானது செய்யப்பட வேண்டுமெனில், எனக்கு ஒரு வரம் மட்டும் அளிக்கப்படுக.

Verse 98

यावद्भोजनतृप्तान्वा द्विजानिच्छसि तर्पितुम् ॥ सर्वं निजेच्छया पुत्र कर्त्तुमर्हसि साम्प्रतम्

நீ உணவால் திருப்திப்படுத்த விரும்பும் எத்தனை இருபிறப்பினரையும், மகனே, இப்போது உன் விருப்பத்தின்படியே அனைத்தையும் செய்யலாம்।

Verse 99

अम्बेति भाषसेऽद्यापि कथमेतद्विचिन्तितम् ॥ स्पृशन्ति तव नार्योऽपि क्रीडमानस्य पुत्रक

நீ இன்னும் ‘அம்பே’ என்று அழைக்கிறாய்—இது எப்படிச் சிந்திக்கப்பட்டது? விளையாடும் போது, குழந்தையே, பெண்களும் உன்னைத் தொடுகின்றனர்।

Verse 100

एवं चिन्तां समासाद्य मा शुचो जननि क्वचित् ॥ एवं तौ पितरौ श्रुत्वा विस्मयात्पुनरूचतुः

இவ்வாறு கவலை வந்தாலும், தாயே, நீ எப்போதும் வருந்தாதே. இதைக் கேட்ட அந்த இரு பெற்றோரும் வியப்புடன் மீண்டும் பேசினர்।

Verse 101

अथ दीर्घेण कालेन नारायणमुदावहाः ॥ वैशाखस्य तु द्वादश्यां मम क्षेत्रमुपागताः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் நாராயணனை ஆவாஹனம் செய்தனர்; வைசாக மாதத்தின் த்வாதசியில் என் க்ஷேத்திரத்திற்கு வந்தனர்।

Verse 102

गच्छत्येवं स कालो हि मेघदुन्दुभिनादितः॥ ततः शरदनुप्राप्ता अगस्तिरुदितो महान्॥

இவ்வாறு காலம் மேகத் துந்துபியின் முழக்கம்போல் ஒலித்துக் கடந்து செல்கிறது; பின்னர் சரத்காலம் வந்து, மகா அகஸ்தியர் உதயமாகிறார்।

Verse 103

तेन दानप्रभावेण विष्णुतोषकरेण च॥ तरन्ति दुस्तरं तात घोरं संसारसागरम्॥

அந்த தானத்தின் பலத்தாலும், விஷ்ணுவைத் திருப்திப்படுத்தும் அந்தச் செயல்வழியாலும், அன்பனே, மக்கள் கடக்க அரிதானவும் பயங்கரமானவும் ஆன இந்தச் சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விடுகின்றனர்।

Verse 104

जातस्तव सुतो मातस्तदेतद्दिनमुत्तमम्॥ अकामान्म्रियमाणस्य वर्षाण्यद्य त्रयोदश॥

அம்மையே, உன் மகன் பிறந்தான்; இன்றைய நாள் மிகச் சிறந்தது. மேலும் விருப்பமின்றி மரணமடைவோருக்குத் இன்று பதின்மூன்று ஆண்டுகள் (மீதம்/நியமிக்கப்பட்டது) உள்ளன.