Sarvasara

Verse 1

कथं बन्धः कथं मोक्षः का विद्या काऽविद्येति। जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तितुरीयं च कथम्। अन्नमयप्राणमयमनोमयविज्ञानमयानन्दमयकोशाः कथम्। कर्ता जीवः पञ्चवर्गः क्षेत्रज्ञः साक्षी कूटस्थोऽन्तर्यामी कथम्। प्रत्यगात्...

பந்தம் எவ்வாறு? மோட்சம் எவ்வாறு? வித்யா என்ன, அவித்யா என்ன? ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், ஸுஷுப்தி, துரீயம்—இந்நிலைகள் எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும்? அன்னமய, பிராணமய, மனோமய, விஜ்ஞானமய, ஆனந்தமய—இக் கோசங்கள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்? கர்த்தா, ஜீவன், பஞ்சவர்கம், க்ஷேத்ரஜ்ஞன், சாட்சி, கூடஸ்தன், அந்தர்யாமி—இவற்றின் தத்துவம் எவ்வாறு? பிரத்யகாத்மா, பரமாத்மா, மாயா—இவற்றை எவ்வாறு விசாரிக்க வேண்டும்?

Verse 2

आत्मेश्वरजीवः अनात्मनां देहादीनामात्मत्वेनाभिमन्यते सोऽभिमान आत्मनो बन्धः। तन्निवृत्तिर्मोक्षः॥२॥

ஆத்மா—ஈசுவரனாகவும் ஜீவனாகவும்—தேகம் முதலிய அனாத்மப் பொருட்களை ஆத்மா எனக் கருதி அபிமானம் கொள்கிறது; அந்த அபிமானமே ஆத்மாவின் பந்தம். அந்த அபிமானத்தின் நீக்கமே மோட்சம்.

Verse 3

या तदभिमानं कारयति सा अविद्या। सोऽभिमानो यया निवर्तते सा विद्या॥३॥

அந்த அபிமானத்தை உண்டாக்குவது அவித்யை. அந்த அபிமானம் நீங்கச் செய்வது வித்யை.

Verse 4

मन आदिचतुर्दशकरणैः पुष्कलैरादित्याद्यनुगृहीतैः शब्दादीन् विषयान् स्थूलान् यदोपलभते तदात्मनो जागरणम्। तद्वासनासहितैश्चतुर्दशकरणैः शब्दाद्यभावेऽपि वासनामयाञ्छब्दादीन् यदोपलभते तदात्मनः स्वप्नम्। चतुर्दश...

மனம் பதினான்கு கரணங்களுடன் (இந்திரியங்கள், அந்தக்கரணம்) சேர்ந்து, சூரியாதி அனுகிரஹத்தால் வலுப்பெற்று, சப்தாதி ஸ்தூல விஷயங்களை உணரும் போது அது ஆத்மாவின் ஜாக்ரத் நிலை. அதே மனம் வாசனைகளுடன் அந்தக் கரணங்களால், வெளிப்புற சப்தாதி இல்லாவிட்டாலும், வாசனாமயமான சப்தாதிகளை அனுபவிக்கும் போது அது ஆத்மாவின் ஸ்வப்ன நிலை. பதினான்கு கரணக் கூட்டம் பரமாத்மாவைத் தவிர்ந்த விசேஷ அறிவு இல்லாததால் சப்தாதிகளை உணராத போது அது ஆத்மாவின் ஸுஷுப்தி. மூன்று நிலைகளின் இருப்பு-இல்லாமைக்கு சாட்சி, இயல்பில் மாற்றமற்றதும் இடையறாது பிரகாசிப்பதும் ஆகிய சைதன்யமே ‘துரீயம்’ எனப்படும் சைதன்யம்॥४॥

Verse 5

अन्नकार्याणां कोशानां समूहोऽन्नमयः कोश उच्यते। प्राणादिचतुर्दशवायुभेदा अन्नमयकोशे यदा वर्तन्ते तदा प्राणमयः कोश इत्युच्यते। एतत्कोशद्वयसंसक्तं मन आदिचतुर्दशकरणैरात्मा शब्दादिविषयसङ्कल्पादीन् धर्मान् य...

அன்னத்தால் உண்டான கோசங்களின் கூட்டமே அன்னமய கோசம் எனப்படுகிறது. அன்னமய கோசத்தில் பிராணன் முதலான பதினான்கு வாயு-பேதங்கள் செயல்படும் போது அது பிராணமய கோசம். இந்த இரு கோசங்களுடன் இணைந்த ஆத்மா, மனம் முதலான பதினான்கு கரணங்களால், சப்தாதி விஷயங்களில் சங்கல்பம் முதலிய செயல்களைச் செய்யும் போது அது மனோமய கோசம். இந்த மூன்று கோசங்களுடன் இணைந்து, அவற்றிலுள்ள விசேஷங்களை அறியும் ஞாதா தத்துவம் பிரகாசிக்கும் போது அது விஜ்ஞானமய கோசம். இந்த நான்கு கோசங்களுடன் இணைந்து, தன் காரணத்தை அறியாத அஞ்ஞானத்தில்—வட்டவிதையில் மரம் இருப்பதுபோல்—நிலைக்கும் போது அது ஆனந்தமய கோசம் எனப்படுகிறது॥५॥

Verse 6

सुखदुःखबुद्ध्या श्रेयोऽन्तः कर्ता यदा तदा इष्टविषये बुद्धिः सुखबुद्धिरनिष्टविषये बुद्धिर्दुःखबुद्धिः। शब्दस्पर्शरूपरसगन्धाः सुखदुःखहेतवः। पुण्यपापकर्मानुसारी भूत्वा प्राप्तशरीरसंयोगमप्राप्तशरीरसंयोगमि...

சுக-துக்க புத்தியால், சிறந்ததைக் (ஶ்ரேயஸ்) நாடும் ஒரு உள்ளக கர்த்தா தோன்றும் போது, இஷ்ட விஷயத்தில் புத்தி ‘சுகபுத்தி’; அனிஷ்ட விஷயத்தில் புத்தி ‘துக்கபுத்தி’ எனப்படுகிறது. சப்தம், ஸ்பர்ஶம், ரூபம், ரசம், கந்தம்—இவை சுக-துக்கங்களுக்குக் காரணங்கள். புண்ய-பாப கர்மங்களைப் பின்பற்றி, பெற்ற உடலுடன் சேர்க்கையும் பெறாத உடலுடன் சேர்க்கையும் செய்ததுபோல் காணப்படும் போது, அவன் ‘உபஹித ஜீவன்’ (உபாதியால் கட்டுண்ட ஜீவன்) என அழைக்கப்படுகிறான்॥६॥

Verse 7

मन आदिश्च प्राणादिश्चेच्छादिश्च सत्त्वादिश्च पुण्यादिश्चैते पञ्चवर्गा इति। एतेषां पञ्चवर्गाणां धर्मीभूतात्मा ज्ञानादृते न विनश्यति। आत्मसन्निधौ नित्यत्वेन प्रतीयमान आत्मोपाधिर्यस्तल्लिङ्गशरीरं हृद्ग्र...

மனம் முதலியவை, பிராணன் முதலியவை, இச்சை முதலியவை, சத்த்வம் முதலியவை, புண்ணியம் முதலியவை—இவை ஐந்து வகுப்புகள் எனக் கூறப்படுகின்றன. இவ்வைந்து வகுப்புகளின் ஆதாரமாகிய (தர்மீபூத) ஆத்மா, ஞானமின்றி அழிவதில்லை. ஆத்மாவின் சன்னிதியில் நித்தியமெனத் தோன்றும் ஆத்மோபாதியே லிங்க-சரீரம்; அதுவே ஹ்ருதய-கிரந்தி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது॥७॥

Verse 8

तत्र यत्प्रकाशते चैतन्यं स क्षेत्रज्ञ इत्युच्यते॥८॥

அங்கே பிரகாசிக்கும் சைதன்யமே ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ என அழைக்கப்படுகிறது॥८॥

Verse 9

ज्ञातृज्ञानज्ञेयानामाविर्भावतिरोभावज्ञाता स्वयमाविर्भावतिरोभावरहितः स्वयंज्योतिः साक्षीत्युच्यते॥९॥

ஞாதா, ஞானம், ஞேயம்—இவற்றின் தோற்றம்-மறைவை அறிபவன்; அவன் தானே தோற்றம்-மறைவற்றவன். சுயம்பிரகாசமான அவனே ‘சாக்ஷி’ என அழைக்கப்படுகிறான்॥९॥

Verse 10

ब्रह्मादिपिपीलिकापर्यन्तं सर्वप्राणिबुद्धिष्ववशिष्टतयोपलभ्यमानः सर्वप्राणिबुद्धिस्थो यदा तदा कूटस्थ इत्युच्यते॥१०॥

பிரம்மா முதல் எறும்பு வரை எல்லா உயிர்களின் புத்திகளில் எஞ்சிய, மாறாத சாட்சி-தத்துவமாக உணரப்படுவது—ஒவ்வொரு உயிரின் புத்தியிலும் நிலைத்திருப்பது—அதே அந்த அர்த்தத்தில் ‘கூடஸ்த’ (அசையாத ஆத்மா) எனப்படுகிறது।

Verse 11

कूटस्थोपहितभेदानां स्वरूपलाभहेतुर्भूत्वा मणिगणे सूत्रमिव सर्वक्षेत्रेष्वनुस्यूतत्वेन यदा काश्यते आत्मा तदान्तर्यामीत्युच्यते॥११॥

கூடஸ்தத்தால் உபஹிதமான வேறுபாடுகளின் உண்மை-சொரூபத்தை அறியச் செய்யும் காரணமாக இருந்து, மணிகளின் கூட்டத்தில் நூல் போல, எல்லாக் க்ஷேத்ரங்களிலும் (தேகம்-மனம் முதலியன) ஊடுருவி ஒளிரும் போது—அது ‘அந்தர்யாமி’ (உள்ளுறை ஆள்பவன்) எனப்படுகிறது।

Verse 12

सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म । सत्यमविनाशि । अविनाशि नाम देशकालवस्तुनिमित्तेषु विनश्यत्सु यन्न विनश्यति तदविनाशि । ज्ञानं नामोत्पत्तिविनाशरहितं नैरन्तर्यं चैतन्यं ज्ञानमुच्यते । अनन्तं नाम मृद्विकारेषु मृ...

பிரம்மம் சத்தியம், ஞானம், அனந்தம். ‘சத்தியம்’ அவிநாசி. ‘அவிநாசி’ என்றால்—தேசம், காலம், பொருள், நிமித்தம் ஆகியவை அழிந்தாலும் அழியாதது அவிநாசி. ‘ஞானம்’ என்றால்—உற்பத்தி-நாசமற்ற, இடையறாத சைதன்யம்; அதுவே ஞானம். ‘அனந்தம்’ என்றால்—மண் மாற்றங்களில் மண் போல, பொன் மாற்றங்களில் பொன் போல, நூல் மாற்றங்களில் நூல் போல—அவ்யக்தம் முதலான சிருஷ்டி-பிரபஞ்சமெங்கும் நிறைந்து, எல்லாவற்றிலும் பரவி நிற்கும் சைதன்யம்; அதுவே அனந்தம். ‘ஆனந்தம்’ என்றால்—சுக-சைதன்யசொரூபம், அளவிலா ஆனந்தக் கடல், எஞ்சிய சுகத்தின் சாரம்; அதுவே ஆனந்தம் எனப்படுகிறது।

Verse 13

एतद्वस्तुचतुष्टयं यस्य लक्षणं देशकालवस्तुनिमित्तेष्वव्यभिचारि तत्पदार्थः परमात्मेत्युच्यते॥१३॥

தேசம், காலம், பொருள், காரணம்—இவற்றில் எதிலும் விலகாத (அவ்யபிசாரி) இலக்கணம் உடையதே ‘தத்’ பதார்த்தம்; அதுவே பரமாத்மா எனப்படுகிறது॥१३॥

Verse 14

त्वंपदार्थादौपाधिकात्तत्पदार्थादौपाधिकभेदाद्विलक्षणमाकाशवत्सूक्ष्मं केवलसत्तामात्रस्वभावं परं ब्रह्मेत्युच्यते॥१४॥ माया नाम अनादिरन्तवती प्रमाणाप्रमाणसाधारणा न सती नासती न सदसती स्वयमधिका विकाररहिता न...

‘த்வம்’ பதத்தின் உபாதியுடனான பொருளிலிருந்தும், ‘தத்’ பதத்தின் உபாதியுடனான பொருளிலிருந்தும்—உபாதி வேறுபாட்டினால்—விலகியதாக, ஆகாயம்போல் நுண்ணியதாக, வெறும் சத்-மாத்திர இயல்புடையதாக இருப்பதே பரப்ரஹ்மம் எனப்படுகிறது. ‘மாயை’ அனாதி ஆயினும் அந்தமுடையது; பிரமாணம் மற்றும் அப்ரமாணம்—இரண்டிலும் பொதுவாக உட்பட்டது; அது ந சத், ந அசத், ந சதசத்; தன்னிறைவு உடையது, விகாரமற்றது; ஆராய்ந்தால் ‘சத்திலிருந்து வேறு’ என்பதைத்தவிர நிர்ணயிக்கத்தக்க இலக்கணமற்றது—அதுவே மாயை எனப்படும்॥

Verse 15

अज्ञानं तुच्छाप्यसती कालत्रयेऽपि पामराणां वास्तवी च सत्त्वबुद्धिर्लौकिकानामिदमित्थमित्यनिर्वचनीया वक्तुं न शक्या॥१५॥

அஞ்ஞானம் துச்சமும் அசத்துமாயிருந்தாலும், மூன்று காலங்களிலும் அறியாதோர் அதை உண்மையெனச் சத் போலக் கருதுகின்றனர். உலகியலோர்க்கு அது ‘இது இப்படியே’ என்று சொல்ல இயலாத அனிர்வசனீயம்; உறுதியாகக் கூற முடியாது॥१५॥

Verse 16

नाहं भवाम्यहं देवो नेन्द्रियाणि दशैव तु । न बुद्धिर्न मनः शश्वन्नाहङ्कारस्तथैव च ॥ अप्राणो ह्यमनाः शुभ्रो बुद्ध्यादीनां हि सर्वदा । साक्ष्यहं सर्वदा नित्यश्चिन्मात्रोऽहं न संशयः ॥ नाहं कर्ता नैव भोक्त...

நான் ‘பவம்’ அடையும் ஜீவன் அல்ல; நான் தேவனும் அல்ல; பத்து இந்திரியங்களும் அல்ல. நான் புத்தி அல்ல, மனம் அல்ல; அகங்காரமும் அல்ல. நான் பிராணமற்றவன், மனமற்றவன், தூயவன்; புத்தி முதலிய எல்லா விகாரங்களுக்கும் எப்போதும் அப்பாற்பட்டவன். நான் நித்திய சாட்சி, சைதன்யமாத்திரம்—சந்தேகம் இல்லை. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; நான் பிரகிருதியின் சாட்சி-ஸ்வரூபம். என் சன்னிதியாலே உடல் முதலியவை ஜடமாயினும் அஜடமெனப் போலச் செயல்படுகின்றன. நான் அசலன், நித்தியன், சதானந்தன், தூயன், ஞானமயன், மாசற்றவன். நான் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, சர்வவ்யாபி சாட்சி—நிச்சயம். நான் பிரம்மமே; எல்லா வேதாந்தங்களாலும் அறியப்படுவது; ஆகாசம்-வாயு முதலியவற்றைப் போல அறியத்தக்க பொருள் நான் அல்ல. நான் ரூபம் அல்ல, நாமம் அல்ல, கர்மம் அல்ல; நான் சச்சிதானந்த-ஸ்வரூப பிரம்மமே.

Verse 17

नाहं भवाम्यहं देवो नेन्द्रियाणि दशैव तु । न बुद्धिर्न मनः शश्वन्नाहङ्कारस्तथैव च ॥ अप्राणो ह्यमनाः शुभ्रो बुद्ध्यादीनां हि सर्वदा । साक्ष्यहं सर्वदा नित्यश्चिन्मात्रोऽहं न संशयः ॥ नाहं कर्ता नैव भोक्त...

நான் ‘பவம்’ அடையும் ஜீவன் அல்ல; நான் தேவனும் அல்ல; பத்து இந்திரியங்களும் அல்ல. நான் புத்தி அல்ல, மனம் அல்ல; அகங்காரமும் அல்ல. நான் பிராணமற்றவன், மனமற்றவன், தூயவன்; புத்தி முதலிய எல்லா விகாரங்களுக்கும் எப்போதும் அப்பாற்பட்டவன். நான் நித்திய சாட்சி, சைதன்யமாத்திரம்—சந்தேகம் இல்லை. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; நான் பிரகிருதியின் சாட்சி-ஸ்வரூபம். என் சன்னிதியாலே உடல் முதலியவை ஜடமாயினும் அஜடமெனப் போலச் செயல்படுகின்றன. நான் அசலன், நித்தியன், சதானந்தன், தூயன், ஞானமயன், மாசற்றவன். நான் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, சர்வவ்யாபி சாட்சி—நிச்சயம். நான் பிரம்மமே; எல்லா வேதாந்தங்களாலும் அறியப்படுவது; ஆகாசம்-வாயு முதலியவற்றைப் போல அறியத்தக்க பொருள் நான் அல்ல. நான் ரூபம் அல்ல, நாமம் அல்ல, கர்மம் அல்ல; நான் சச்சிதானந்த-ஸ்வரூப பிரம்மமே.

Verse 18

नाहं भवाम्यहं देवो नेन्द्रियाणि दशैव तु । न बुद्धिर्न मनः शश्वन्नाहङ्कारस्तथैव च ॥ अप्राणो ह्यमनाः शुभ्रो बुद्ध्यादीनां हि सर्वदा । साक्ष्यहं सर्वदा नित्यश्चिन्मात्रोऽहं न संशयः ॥ नाहं कर्ता नैव भोक्त...

நான் ‘பவம்’ அடையும் ஜீவன் அல்ல; நான் தேவனும் அல்ல; பத்து இந்திரியங்களும் அல்ல. நான் புத்தி அல்ல, மனம் அல்ல; அகங்காரமும் அல்ல. நான் பிராணமற்றவன், மனமற்றவன், தூயவன்; புத்தி முதலிய எல்லா விகாரங்களுக்கும் எப்போதும் அப்பாற்பட்டவன். நான் நித்திய சாட்சி, சைதன்யமாத்திரம்—சந்தேகம் இல்லை. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; நான் பிரகிருதியின் சாட்சி-ஸ்வரூபம். என் சன்னிதியாலே உடல் முதலியவை ஜடமாயினும் அஜடமெனப் போலச் செயல்படுகின்றன. நான் அசலன், நித்தியன், சதானந்தன், தூயன், ஞானமயன், மாசற்றவன். நான் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா, சர்வவ்யாபி சாட்சி—நிச்சயம். நான் பிரம்மமே; எல்லா வேதாந்தங்களாலும் அறியப்படுவது; ஆகாசம்-வாயு முதலியவற்றைப் போல அறியத்தக்க பொருள் நான் அல்ல. நான் ரூபம் அல்ல, நாமம் அல்ல, கர்மம் அல்ல; நான் சச்சிதானந்த-ஸ்வரூப பிரம்மமே.

Verse 19

नाहं भवाम्यहं देवो नेन्द्रियाणि दशैव तु । न बुद्धिर्न मनः शश्वन्नाहङ्कारस्तथैव च ॥ अप्राणो ह्यमनाः शुभ्रो बुद्ध्यादीनां हि सर्वदा । साक्ष्यहं सर्वदा नित्यश्चिन्मात्रोऽहं न संशयः ॥ नाहं कर्ता नैव भोक्त...

நான் இந்த ‘பவம்’ அல்ல; நான் தேவனும் அல்ல; பத்து இந்திரியங்களும் நான் அல்ல. நான் புத்தி அல்ல, மனமும் அல்ல; அஹங்காரமும் அல்ல. நான் பிராணமற்றவன், மனமற்றவன், தூயவன்; புத்தி முதலியவற்றின் நித்திய சாட்சி—நான் எப்போதும் சாட்சி, சாச்வதன், சின்மாத்திரன்; சந்தேகம் இல்லை. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பிரக்ருதியின் சாட்சிரூபன். என் சன்னிதி மாத்திரத்தால் தேகம் முதலியவை ஜடம்போல் இருந்தும் செயல்படுகின்றன. நான் அசையாதவன், நித்தியன், சதானந்தன், தூயன், ஞானமயன், நிர்மலன்; நான் எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மா, சர்வவ்யாபி சாட்சி—சந்தேகம் இல்லை. நான் மட்டுமே பிரஹ்மம்; எல்லா வேதாந்தங்களாலும் அறியப்படுவது; ஆகாசம்-வாயு முதலிய ரூபமுள்ள ஜ்ஞேயப் பொருள் நான் அல்ல. ரூபமும் அல்ல, நாமமும் அல்ல, கர்மமும் அல்ல—நானே சச்சிதானந்தரூப பிரஹ்மம்.

Verse 20

नाहं भवाम्यहं देवो नेन्द्रियाणि दशैव तु । न बुद्धिर्न मनः शश्वन्नाहङ्कारस्तथैव च ॥ अप्राणो ह्यमनाः शुभ्रो बुद्ध्यादीनां हि सर्वदा । साक्ष्यहं सर्वदा नित्यश्चिन्मात्रोऽहं न संशयः ॥ नाहं कर्ता नैव भोक्त...

நான் இந்த ‘பவம்’ அல்ல; நான் தேவனும் அல்ல; பத்து இந்திரியங்களும் நான் அல்ல. நான் புத்தி அல்ல, மனமும் அல்ல; அஹங்காரமும் அல்ல. நான் பிராணமற்றவன், மனமற்றவன், தூயவன்; புத்தி முதலியவற்றின் நித்திய சாட்சி—நான் எப்போதும் சாட்சி, சாச்வதன், சின்மாத்திரன்; சந்தேகம் இல்லை. நான் கர்த்தா அல்ல, போக்தா அல்ல; பிரக்ருதியின் சாட்சிரூபன். என் சன்னிதி மாத்திரத்தால் தேகம் முதலியவை ஜடம்போல் இருந்தும் செயல்படுகின்றன. நான் அசையாதவன், நித்தியன், சதானந்தன், தூயன், ஞானமயன், நிர்மலன்; நான் எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மா, சர்வவ்யாபி சாட்சி—சந்தேகம் இல்லை. நான் மட்டுமே பிரஹ்மம்; எல்லா வேதாந்தங்களாலும் அறியப்படுவது; ஆகாசம்-வாயு முதலிய ரூபமுள்ள ஜ்ஞேயப் பொருள் நான் அல்ல. ரூபமும் அல்ல, நாமமும் அல்ல, கர்மமும் அல்ல—நானே சச்சிதானந்தரூப பிரஹ்மம்.

Verse 21

नाहं देहो जन्ममृत्यु कुतो मे नाहं प्राणः क्षुत्पिपासे कुतो मे । नाहं चेतः शोकमोहौ कुतो मे नाहं कर्ता बन्धमोक्षौ कुतो मे इत्युपनिषत् ॥

நான் தேகம் அல்ல; எனக்கு பிறப்பு-இறப்பு எங்கிருந்து? நான் பிராணன் அல்ல; எனக்கு பசி-தாகம் எங்கிருந்து? நான் சித்தம் அல்ல; எனக்கு சோகம்-மோகம் எங்கிருந்து? நான் கர்த்தா அல்ல; எனக்கு பந்தம்-மோட்சம் எங்கிருந்து?—இவ்வாறு உபநிஷத் போதிக்கிறது.