Prashna 5

Verse 5.1

अथ हैनं सैब्यः सत्यकामः पप्रच्छ । स यो ह वै तद्भगवन् मनुष्येषु प्रायणान्तम् ओङ्कारम् अभिध्यायीत् । कतमं वाव स तेन लोकं जयतीति । तस्मै स होवाच ॥१॥

அப்போது சைப்ய சத்யகாமன் அவரை வினவினான்—“பகவான், மனிதர்களில் யார் உயிர் முடிவுவரை ஓங்காரத்தைத் தியானிக்கிறாரோ, அவர் அதனால் உண்மையில் எந்த லோகத்தை வெல்லுகிறார்?” அப்போது அவர் அவனுக்கு விடையளித்தார்।

Verse 5.2

एतद्वै सत्यकाम परं चापरं च ब्रह्म यद् ओङ्कारः । तस्माद् विद्वान् एतेनैवायतनेनैकतरम् अन्वेति ॥२॥

ஏ சத்யகாமா, ஓங்காரமே பரமும் அபரமும் ஆகிய இருவகை பிரம்மம். ஆகையால் ஞானி இதே ஆதாரத்தினால் அவற்றில் ஒன்றை அடைகிறான்।

Verse 5.3

स यद्येकमात्रामभिध्यायीत स तेनैव संवेदितस्तूर्णमेव जगत्याभिसम्पद्यते । तमृचो मनुष्यलोकमुपनयन्ते स तत्र तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया सम्पन्नो महिमानमनुभवति ॥३॥

ஓங்காரத்தின் ஒரு மாத்திரையைத் தியானிப்பவன், அதனால் மட்டுமே ஒளிபெற்று, விரைவில் இந்த ஜகத்தையே—மனுஷ்யலோகத்தை—அடைகிறான். ரிக் வேதத்தின் ருச்கள் அவனை மனுஷ்யலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன; அங்கே தவம், பிரம்மச்சரியம், சிரத்தையால் நிறைந்தவனாய் மகிமையை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 5.4

अथ यदि द्विमात्रेण मनसि सम्पद्यते सोऽन्तरिक्षं यजुर्भिरुन्नीयते सोमलोकम् । स सोमलोके विभूतिमनुभूय पुनरावर्तते ॥४॥

பின்னர் அவன் இரண்டு மாத்ரைகளால் மனத்தில் நிலைபெற்றால், யஜுர் மந்திரங்களால் அவன் அந்தரிக்ஷப் பகுதி வழியாக சோமலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறான். சோமலோகத்தின் வைபவத்தை அனுபவித்து மீண்டும் திரும்புகிறான்.

Verse 5.5

यः पुनरेतं त्रिमात्रेणोमित्येतेनैवाक्षरेण परं पुरुषमभिध्यायीत स तेजसि सूर्ये सम्पन्नः । यथा पादोदरस्त्वचा विनिर्भुच्यत एवं ह वै स पाप्मना विनिर्भुक्तः स सामभिरुन्नीयते ब्रह्मलोकं स एतस्माज्जीवघनात् पर...

ஆனால் ‘ஓம்’ என்ற இந்த அక్షரத்தை மூன்று மாத்ரைகளுடன் கொண்டு பரம புருஷனைத் தியானிப்பவன், ஒளிமயமான சூரிய மண்டலத்தில் நிலைபெறுகிறான். பாம்பு தன் தோலை விட்டு விடுபடுவது போல, அவனும் பாபத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். சாமகானங்களால் அவன் பிரம்மலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறான்; இந்த உயிர்-கனமான உடலைத் தாண்டி, பராத்பரமான, இதயப் புரியில் உறையும் புருஷனை அவன் தரிசிக்கிறான். இதைப்பற்றி இவ்விரு ச்லோகங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 5.6

तिस्रो मात्रा मृत्युमत्यः प्रयुक्ता अन्योन्यसक्ताः अनविप्रयुक्ताः । क्रियासु बाह्याभ्यन्तरमध्यमासु सम्यक् प्रयुक्तासु न कम्पते ज्ञः ॥६॥

‘மரணத்தைத் தருவன’ எனக் கூறப்படும் மூன்று மாத்ரைகள், ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரியாமல் பயன்படும்போது—வெளி, உள், நடுநிலைச் செயல்களில்—அவை முறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், ஞானி நடுங்குவதில்லை.

Verse 5.7

ऋग्भिरेतं यजुर्भिरन्तरिक्षं सामभिर्यत् तत् कवयो वेदयन्ते । तमोङ्कारेणैवायतनेनान्वेति विद्वान् यत्तच्छान्तमजरममृतमभयं परं चेति ॥७॥

ரிக் மந்திரங்கள், யஜுர் விதிகள், சாம கானங்கள் மூலம் முனிவர்கள் அறியும் அந்தத் தத்துவத்தை, ஞானி ‘ஓம்’ ஒன்றையே ஆதாரமாக (ஆயதனமாக) கொண்டு அடைகிறான்—அது சாந்தம், அஜரம், அமிர்தம், அபயம், பரம்.