Prashna

Verse 1

अथ हैनं सैब्यः सत्यकामः पप्रच्छ । स यो ह वै तद्भगवन् मनुष्येषु प्रायणान्तम् ओङ्कारम् अभिध्यायीत् । कतमं वाव स तेन लोकं जयतीति । तस्मै स होवाच ॥१॥

அப்போது சைப்ய சத்யகாமன் அவரை வினவினான்—“பகவான், மனிதர்களில் யார் உயிர் முடிவுவரை ஓங்காரத்தைத் தியானிக்கிறாரோ, அவர் அதனால் உண்மையில் எந்த லோகத்தை வெல்லுகிறார்?” அப்போது அவர் அவனுக்கு விடையளித்தார்॥௧॥

Verse 2

एतद्वै सत्यकाम परं चापरं च ब्रह्म यद् ओङ्कारः । तस्माद् विद्वान् एतेनैवायतनेनैकतरम् अन्वेति ॥२॥

ஏ சத்யகாமா, ஓங்காரமே பரமும் அபரமும் ஆகிய இருவகை பிரம்மம். ஆகையால் ஞானி இதே ஆதாரத்தினால் அவற்றில் ஒன்றை அடைகிறான்॥௨॥

Verse 3

स यद्येकमात्रामभिध्यायीत स तेनैव संवेदितस्तूर्णमेव जगत्याभिसम्पद्यते । तमृचो मनुष्यलोकमुपनयन्ते स तत्र तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया सम्पन्नो महिमानमनुभवति ॥३॥

ஓங்காரத்தின் ஒரு மாத்திரையைத் தியானிப்பவன், அதனால் மட்டுமே ஒளிபெற்று, விரைவில் இந்த ஜகத்தையே—மனுஷ்யலோகத்தை—அடைகிறான். ரிக் வேதத்தின் ருச்கள் அவனை மனுஷ்யலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன; அங்கே தவம், பிரம்மச்சரியம், சிரத்தையால் நிறைந்தவனாய் மகிமையை அனுபவிக்கிறான்॥௩॥

Verse 4

अथ यदि द्विमात्रेण मनसि सम्पद्यते सोऽन्तरिक्षं यजुर्भिरुन्नीयते सोमलोकम् । स सोमलोके विभूतिमनुभूय पुनरावर्तते ॥४॥

பின்னர் அவன் இரண்டு மாத்ரைகளால் மனத்தில் நிலைபெற்றால், யஜுர் மந்திரங்களால் அவன் அந்தரிக்ஷப் பகுதி வழியாக சோமலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறான். சோமலோகத்தின் வைபவத்தை அனுபவித்து மீண்டும் திரும்புகிறான்.

Verse 5

यः पुनरेतं त्रिमात्रेणोमित्येतेनैवाक्षरेण परं पुरुषमभिध्यायीत स तेजसि सूर्ये सम्पन्नः । यथा पादोदरस्त्वचा विनिर्भुच्यत एवं ह वै स पाप्मना विनिर्भुक्तः स सामभिरुन्नीयते ब्रह्मलोकं स एतस्माज्जीवघनात् पर...

ஆனால் ‘ஓம்’ என்ற இந்த அక్షரத்தை மூன்று மாத்ரைகளுடன் கொண்டு பரம புருஷனைத் தியானிப்பவன், ஒளிமயமான சூரிய மண்டலத்தில் நிலைபெறுகிறான். பாம்பு தன் தோலை விட்டு விடுபடுவது போல, அவனும் பாபத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். சாமகானங்களால் அவன் பிரம்மலோகத்திற்கு உயர்த்தப்படுகிறான்; இந்த உயிர்-கனமான உடலைத் தாண்டி, பராத்பரமான, இதயப் புரியில் உறையும் புருஷனை அவன் தரிசிக்கிறான். இதைப்பற்றி இவ்விரு ச்லோகங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 6

तिस्रो मात्रा मृत्युमत्यः प्रयुक्ता अन्योन्यसक्ताः अनविप्रयुक्ताः । क्रियासु बाह्याभ्यन्तरमध्यमासु सम्यक् प्रयुक्तासु न कम्पते ज्ञः ॥६॥

‘மரணத்தைத் தருவன’ எனக் கூறப்படும் மூன்று மாத்ரைகள், ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரியாமல் பயன்படும்போது—வெளி, உள், நடுநிலைச் செயல்களில்—அவை முறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், ஞானி நடுங்குவதில்லை.

Verse 7

ऋग्भिरेतं यजुर्भिरन्तरिक्षं सामभिर्यत् तत् कवयो वेदयन्ते । तमोङ्कारेणैवायतनेनान्वेति विद्वान् यत्तच्छान्तमजरममृतमभयं परं चेति ॥७॥

ரிக் மந்திரங்கள், யஜுர் விதிகள், சாம கானங்கள் மூலம் முனிவர்கள் அறியும் அந்தத் தத்துவத்தை, ஞானி ‘ஓம்’ ஒன்றையே ஆதாரமாக (ஆயதனமாக) கொண்டு அடைகிறான்—அது சாந்தம், அஜரம், அமிர்தம், அபயம், பரம்.

Verse 8

पृथिवी च पृथिवीमात्रा चापश्चापोमात्रा च तेजश्च तेजोमात्रा च वायुश्च वायुमात्रा चाकाशश्चाकाशमात्रा च चक्षुश्च द्रष्टव्यं च श्रोत्रं च श्रोतव्यं च घ्राणं च घ्रातव्यं च रसश्च रसयितव्यं च त्वक्च स्पर्शयित...

பூமி மற்றும் பூமியின் அளவு-ஆதாரம்; நீர் மற்றும் நீரின் அளவு-ஆதாரம்; தீ/தேஜஸ் மற்றும் தேஜஸின் அளவு-ஆதாரம்; காற்று மற்றும் காற்றின் அளவு-ஆதாரம்; ஆகாயம் மற்றும் ஆகாயத்தின் அளவு-ஆதாரம்; கண் மற்றும் காணத்தக்கது; காது மற்றும் கேட்கத்தக்கது; மூக்கு மற்றும் மணக்கத்தக்கது; சுவை மற்றும் சுவைக்கத்தக்கது; தோல் மற்றும் தொடத்தக்கது; வாக்கு மற்றும் சொல்லத்தக்கது; கைகள் மற்றும் பற்றிக்கொள்ளத்தக்கது; உபஸ்தம் மற்றும் அனுபவிக்கத்தக்க ஆனந்தம்; பாயு மற்றும் கழிக்கத்தக்கது; பாதங்கள் மற்றும் செல்லத்தக்கது; மனம் மற்றும் சிந்திக்கத்தக்கது; புத்தி மற்றும் அறியத்தக்கது; அகங்காரம் மற்றும் ‘நான்’ எனப் பற்றிக்கொள்ளத்தக்கது; சித்தம் மற்றும் கவனிக்கத்தக்கது; ஒளி மற்றும் ஒளிரச் செய்யத்தக்கது; மேலும் பிராணன் மற்றும் தாங்கி நிலைநிறுத்தத்தக்கது.

Verse 9

संवत्सरो वै प्रजापतिस्तस्यायने दक्षिणं चोत्तरं च । तद्ये ह वै तदिष्टापूर्ते कृतमित्युपासते ते चान्द्रमसमेव लोकमभिजयन्ते । त एव पुनरावर्तन्ते तस्मादेत ऋषयः प्रजाकामा दक्षिणं प्रतिपद्यन्ते । एष ह वै रयि...

ஆண்டு (ஸம்வத்ஸரம்) என்பதே பிரஜாபதி; அதற்கு இரண்டு அயனங்கள்—தெற்கு மற்றும் வடக்கு. அதை ‘இஷ்ட-பூர்த்த கர்மங்களால் உண்டான புண்ணியம்’ என வழிபடுவோர் சந்திரலோகத்தையே வென்று மீண்டும் திரும்பி வருகின்றனர். ஆகவே இவ்விருஷிகள், சந்ததி விருப்பத்தால், தெற்காயனத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர். இதுவே ரயி—அதாவது பித்ருயானப் பாதை.

Verse 10

यदा त्वमभिवर्षस्यथेमाः प्राण ते प्रजाः । आनन्दरूपास्तिष्ठन्ति कामायान्नं भविष्यतीति ॥१०॥

ஓ பிராணா! நீ மழை பொழியும்போது, உன் இப் பிரஜைகள் ஆனந்தஸ்வரூபமாக நிலைத்து, ‘விருப்பத்திற்கேற்ப அன்னம் நிச்சயம் வரும்’ என்று எண்ணுகின்றனர்।

Verse 11

य एवं विद्वान् प्राणं वेद न हास्य प्रजा हीयतेऽमृतो भवति । तदेषः श्लोकः ॥११॥

இவ்வாறு அறிந்து பிராணனை அறிந்தவன், அவனுடைய சந்ததி குறையாது; அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான். இதைப்பற்றி இச் ச்லோகம்.

Verse 12

या ते तनूर्वाचि प्रतिष्ठिता या श्रोत्रे या च चक्षुषि । या च मनसि सन्तता शिवां तां कुरु मा उत्क्रमीः ॥१२॥

ஓ பிராணா! வாக்கில் நிறுவப்பட்ட உன் தநு, காதில், கண்களில், மேலும் மனத்தில் பரவியிருப்பது—அதைச் சிவமயமாக நிலைநிறுத்து; நீ பிரியாதே।

Verse 13

अहोरात्रो वै प्रजापतिः। तस्याहरेव प्राणो रात्रिरेव रयिः। प्राणं वा एते प्रस्कन्दन्ति ये दिवा रत्या संयुज्यन्ते। ब्रह्मचर्यमेव तद्यद्रात्रौ रत्या संयुज्यन्ते॥१३॥

அஹோராத்திரமே பிரஜாபதி. அவரில் பகல் பிராணஸ்வரூபம்; இரவு ரயி (அன்னம்/பொருள்) ஸ்வரூபம். பகலில் ரதியுடன் சேர்வோர் பிராணனைச் சிதைக்கின்றனர்; இரவில் ரதியுடன் சேர்வதே நியத-சம்யமமாகிய பிரம்மச்சரியம்.

Verse 14

अन्नं वै प्रजापतिः। ततो ह वै तद्रेतः। तस्मादिमाः प्रजाः प्रजायन्त इति॥१४॥

அன்னமே பிரஜாபதி; அதிலிருந்தே ரேதஸ் (வித்து/படைப்புத் தத்துவம்) உண்டாகிறது. ஆகவே அதிலிருந்தே இவ்வெல்லா பிரஜைகளும் பிறக்கின்றன.

Verse 15

तद्ये ह वै तत्प्रजापतिव्रतं चरन्ति ते मिथुनमुत्पादयन्ते। तेषामेवैष ब्रह्मलोको येषां तपो ब्रह्मचर्यं येषु सत्यं प्रतिष्ठितम्॥१५॥

அந்த பிரஜாபதி-விரதத்தை அனுஷ்டிப்போர் மிதுனம் (இணை/சந்ததி) உண்டாக்குவர். அவர்களுக்கே பிரம்மலோகம்—யாரில் தவமும் பிரம்மச்சரியமும் உள்ளதோ, யாரில் சத்தியம் நிலைபெற்றதோ.

Verse 16

तेषामसौ विरजो ब्रह्मलोको न येषु जिह्ममनृतं न माया चेति ॥१६॥

அவர்களுக்கு அந்த மாசற்ற பிரஹ்மலோகம் கிடைக்கும்—அவர்களில் வஞ்சகம் இல்லை, பொய் இல்லை, மேலும் மாயையின் செயற்பாடும் இல்லை.