Prashna

Verse 1.1

सुकेशा च भारद्वाजः शैब्यश्च सत्यकामः सौर्यायणी च गार्ग्यः कौसल्यश्चाश्वलायनो भार्गवो वैदर्भिः कबन्धी कात्यायनस्ते हैते ब्रह्मपरा ब्रह्मनिष्ठाः परं ब्रह्मान्वेषमाणा एष ह वै तत्सर्वं वक्ष्यतीति ते ह समि...

சுகேச பாரத்வாஜர், சிபியின் மகன் சத்யகாமர், சூர்ய குலத்தவரான கார்க்யர், கௌசல்யரின் மகன் ஆஸ்வலாயனர், விதர்ப நாட்டவரான பார்கவர், காத்யாயனரின் மகன் கபந்தி - இவர்கள் அனைவரும் பிரம்மபராயணர்கள், பிரம்மநிஷ்டர்கள், பரம்பிரம்மத்தைத் தேடுபவர்களாய் ஸமித்து கையில் ஏந்தி பகவான் பிப்பலாதரை அணுகினர், 'இவரே நமக்கு எல்லாம் கூறுவார்' என்று எண்ணி.

Verse 1.2

तन् ह स ऋषिरुवच भूय एव तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया संवत्सरं संवत्स्यथ यथाकामं प्रश्नान् पृच्छत यदि विज्ञास्यामः सर्वं ह वो वक्ष्याम इति ॥२॥

அப்போது அந்த ரிஷி கூறினார் - 'தவம், பிரம்மச்சர்யம் மற்றும் சிரத்தையுடன் இன்னொரு வருடம் இங்கே தங்குங்கள். விரும்பியபடி கேள்விகள் கேளுங்கள். நான் அறிந்தால், உங்களுக்கு அனைத்தையும் கூறுவேன்.'

Verse 1.3

अथ कबन्धी कात्यायन उपेत्य पप्रच्छ । भगवन् कुतो ह वा इमाः प्रजाः प्रजायन्त इति ॥३॥

அப்போது கபந்தி காத்யாயனர் அணுகி கேட்டார் - 'ஓ பகவானே, இந்த அனைத்து உயிரினங்களும் எங்கிருந்து தோன்றுகின்றன?'

Verse 1.4

तस्मै स होवाच प्रजाकामो वै प्रजापतिः स तपोऽतप्यत स तपस्तप्त्वा स मिथुनमुत्पादयते । रयिं च प्राणं चेत्येतौ मे बहुधा प्रजाः करिष्यत इति ॥४॥

அவருக்கு அவர் கூறினார்: பிரஜாபதி சந்ததி வேண்டி தவம் செய்தார். தவம் செய்து ரயி மற்றும் பிராண என்ற இருவரையும் படைத்தார், 'இவ்விருவரும் பலவிதமாக என் பிரஜைகளை உண்டாக்குவர்' என எண்ணினார்.

Verse 1.5

आदित्यो ह वै प्राणो रयिरेव चन्द्रमा रयिर्वा एतत् सर्वं यन्मूर्तं चामूर्तं च तस्मान्मूर्तिरेव रयिः ॥५॥

ஆதித்யன் நிச்சயம் பிராணன், சந்திரன் ரயி. இவை அனைத்தும்—மூர்த்தமானவையும் அமூர்த்தமானவையும்—ரயியே. ஆகையால் மூர்த்தியே ரயி.

Verse 1.6

अथादित्य उदयन्यत्प्राचीं दिशं प्रविशति तेन प्राच्यान् प्राणान् रश्मिषु सन्निधत्ते । यद्दक्षिणां यत् प्रतीचीं यदुदीचीं यदधो यदूर्ध्वं यदन्तरा दिशो यत् सर्वं प्रकाशयति तेन सर्वान् प्राणान् रश्मिषु सन्नि...

இப்போது ஆதித்யன் உதித்து கிழக்கு திசையில் நுழையும்போது, அதன் மூலம் கிழக்கு திசை பிராணன்களை தன் கிரணங்களில் நிறுவுகிறான். தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு, கீழ், மேல் மற்றும் இடைப்பட்ட திசைகள்—எல்லாவற்றையும் ஒளிரச் செய்கிறான், அதன் மூலம் அனைத்து பிராணன்களையும் தன் கிரணங்களில் நிறுவுகிறான்.

Verse 1.7

स एष वैश्वानरो विश्वरूपः प्राणोऽग्निरुदयते । तदेतदृचाऽभ्युक्तम् ॥७॥

அவன் இந்த வைஶ்வானர விஶ்வரூப ப்ராணன் அக்னியாக உதயிக்கிறான்। இது ரிக்வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 1.8

विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः ॥८॥

விஶ்வரூப, தங்கமய, ஸர்வஜ்ஞ, பரம சரண், ஏக ஜோதி தபிக்கும், ஆயிரம் கிரணங்கள் கொண்ட, நூறு வடிவங்களில் இயங்கும்—இவன் ப்ரஜைகளின் ப்ராணன் உதயிக்கிறான், இவனே சூர்யன்।

Verse 1.9

संवत्सरो वै प्रजापतिस्तस्यायने दक्षिणं चोत्तरं च । तद्ये ह वै तदिष्टापूर्ते कृतमित्युपासते ते चान्द्रमसमेव लोकमभिजयन्ते । त एव पुनरावर्तन्ते तस्मादेत ऋषयः प्रजाकामा दक्षिणं प्रतिपद्यन्ते । एष ह वै रयि...

ஆண்டு (ஸம்வத்ஸரம்) என்பதே பிரஜாபதி; அதற்கு இரண்டு அயனங்கள்—தெற்கு மற்றும் வடக்கு. அதை ‘இஷ்ட-பூர்த்த கர்மங்களால் உண்டான புண்ணியம்’ என வழிபடுவோர் சந்திரலோகத்தையே வென்று மீண்டும் திரும்பி வருகின்றனர். ஆகவே இவ்விருஷிகள், சந்ததி விருப்பத்தால், தெற்காயனத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர். இதுவே ரயி—அதாவது பித்ருயானப் பாதை.

Verse 1.10

अथोत्तरेण तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया विद्ययाऽऽत्मानमन्विष्यादित्यमभिजयन्ते । एतद्वै प्राणानामायतनमेतदमृतमभयमेतत् परायणमेतस्मान्न पुनरावर्तन्त इत्येष निरोधस्तदेष श्लोकः ॥१०॥

பின்னர் உத்தராயணத்தில் தவம், பிரம்மசர்யம், ச்ரத்தை, வித்யை யால் ஆத்மாவை தேடி ஆதித்யனை அடைகிறார்கள். இது ப்ராணர்களின் ஆயதநம், இது அம்ருதம், இது அபயம், இது பராயணம். இதிலிருந்து மீண்டும் வருவதில்லை—இது நிரோதம். இது ஶ்லோகம்.

Verse 1.11

पञ्चपादं पितरं द्वादशाकृतिं दिव आहुः परे अर्धे पुरीषिणम् । अथेमे अन्य उ परे विचक्षणं सप्तचक्रे षडर आहुरर्पितमिति ॥११॥

ஐந்து பாதங்களும் பன்னிரண்டு வடிவங்களும் கொண்ட பிதாவை வானின் மேற்பகுதியில் மழையுடன் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள் சர்வதரிசியான அவன் கீழ்ப்பகுதியில் ஏழுச்சக்கர, ஆறுகதிர் சக்கரத்தில் இருப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

Verse 1.12

मासो वै प्रजापतिस्तस्य कृष्णपक्ष एव रयिः शुक्लः प्रणस्तस्मादेत ऋषयः शुक्ल इष्टं कुर्वन्तीतर इतरस्मिन् ॥१२॥

மாதமே பிரஜாபதி. அதன் கிருஷ்ணபக்ஷமே ரயி (பொருள்), சுக்லபக்ஷம் பிராணன். ஆகையால் இந்த ரிஷிகள் சுக்லபக்ஷத்தில் யாகம் செய்கின்றனர்; மற்றவர்கள் மற்ற (கிருஷ்ண) பக்ஷத்தில் செய்கின்றனர்.

Verse 1.13

अहोरात्रो वै प्रजापतिः। तस्याहरेव प्राणो रात्रिरेव रयिः। प्राणं वा एते प्रस्कन्दन्ति ये दिवा रत्या संयुज्यन्ते। ब्रह्मचर्यमेव तद्यद्रात्रौ रत्या संयुज्यन्ते॥१३॥

அஹோராத்திரமே பிரஜாபதி. அவரில் பகல் பிராணஸ்வரூபம்; இரவு ரயி (அன்னம்/பொருள்) ஸ்வரூபம். பகலில் ரதியுடன் சேர்வோர் பிராணனைச் சிதைக்கின்றனர்; இரவில் ரதியுடன் சேர்வதே நியத-சம்யமமாகிய பிரம்மச்சரியம்.

Verse 1.14

अन्नं वै प्रजापतिः। ततो ह वै तद्रेतः। तस्मादिमाः प्रजाः प्रजायन्त इति॥१४॥

அன்னமே பிரஜாபதி; அதிலிருந்தே ரேதஸ் (வித்து/படைப்புத் தத்துவம்) உண்டாகிறது. ஆகவே அதிலிருந்தே இவ்வெல்லா பிரஜைகளும் பிறக்கின்றன.

Verse 1.15

तद्ये ह वै तत्प्रजापतिव्रतं चरन्ति ते मिथुनमुत्पादयन्ते। तेषामेवैष ब्रह्मलोको येषां तपो ब्रह्मचर्यं येषु सत्यं प्रतिष्ठितम्॥१५॥

அந்த பிரஜாபதி-விரதத்தை அனுஷ்டிப்போர் மிதுனம் (இணை/சந்ததி) உண்டாக்குவர். அவர்களுக்கே பிரம்மலோகம்—யாரில் தவமும் பிரம்மச்சரியமும் உள்ளதோ, யாரில் சத்தியம் நிலைபெற்றதோ.

Verse 1.16

तेषामसौ विरजो ब्रह्मलोको न येषु जिह्ममनृतं न माया चेति ॥१६॥

அவர்களுக்கு அந்த மாசற்ற பிரஹ்மலோகம் கிடைக்கும்—அவர்களில் வஞ்சகம் இல்லை, பொய் இல்லை, மேலும் மாயையின் செயற்பாடும் இல்லை.

Verse 2.1

अथ हैनं भार्गवो वैदर्भिः पप्रच्छ । भगवन् कत्येव देवाः प्रज्ञां दिधारयन्ते कतर एतत् प्रकाशयन्ते कः पुनरेषां वरिष्ठ इति ॥१॥

பின்னர் பார்கவ வைதர்பி அவரை வினவினார் — ஐயனே, எத்தனை தேவதைகள் உயிரினத்தைத் தாங்குகின்றன? யாவர் இதை வெளிப்படுத்துகின்றனர்? மேலும் அவர்களில் யார் சிறந்தவர்?

Verse 2.2

तस्मै स होवाचाकाशो ह वा एष देवो वायुरग्निरापः पृथिवी वाङ्मनश्चक्षुः श्रोत्रं च । ते प्रकाश्याभिवदन्ति वयमेतद्बाणमवष्टभ्य विधारयामः ॥२॥

அவருக்கு அவர் கூறினார்: இந்த தேவதைகள்—ஆகாயம், காற்று, அக்னி, நீர், பூமி, வாக்கு, மனம், கண், செவி—அவை வெளிப்படுத்தி அறிவிக்கின்றன: 'நாங்கள் இந்த தூணைப் பற்றி நிலைநிறுத்துகிறோம்.'

Verse 2.3

तान् वरिष्ठः प्राण उवाच । मा मोहमापद्यथ अहमेवैतत् पञ्चधाऽऽत्मानं प्रविभज्यैतद्बाणमवष्टभ्य विधारयामीति तेऽश्रद्दधाना बभूवुः ॥३॥

அவர்களில் சிறந்த பிராணன் கூறினான்: 'மயக்கத்தில் வீழாதீர்கள். நானே ஐந்தாக பிரிந்து இந்த தூணைப் பற்றி நிலைநிறுத்துகிறேன்.' அவர்கள் அவனை நம்பவில்லை.

Verse 2.4

सोऽभिमानादूर्ध्वमुत्क्रामत इव तस्मिन्नुत्क्रामत्यथेतरे सर्व एवोत्क्रामन्ते तस्मिञ्च प्रतिष्ठमाने सर्व एव प्रतिष्ठन्ते । तद्यथा मक्षिका मधुकरराजानमुत्क्रामन्तं सर्व एवोत्क्रमन्ते तस्मिञ्च प्रतिष्ठमाने ...

அவன் அகங்காரத்தால் மேலே எழுவதாய்த் தோன்றினான். அவன் எழுந்தால் மற்ற அனைவரும் எழுகின்றனர், அவன் நிலைபெற்றால் அனைவரும் நிலைபெறுகின்றனர். தேனீக்களின் அரசன் எழுந்தால் அனைத்தும் எழுகின்றன, அவன் இருந்தால் அனைத்தும் இருக்கின்றன—அப்படியே வாக்கு, மனம், கண், செவி ஆகியவை மகிழ்ந்து பிராணனைப் புகழ்கின்றன.

Verse 2.5

एषोऽग्निस्तपत्येष सूर्य एष पर्जन्यो मघवानेष वायुः एष पृथिवी रयिर्देवः सदसच्चामृतं च यत् ॥५॥

இவனே [பிராணன்] எரியூட்டும் அக்னி; இவனே சூரியன்; இவனே பர்ஜன்யன் [மழைத்தெய்வம்], வள்ளல் [இந்திரன்]; இவனே வாயு; இவனே பூமி, திவ்ய செழுமை; [இவன்] சத் மற்றும் அஸத் இரண்டும், மற்றும் அமிர்தம்।

Verse 2.6

अरा इव रथनाभौ प्राणे सर्वं प्रतिष्ठितम् । ऋचो यजूꣳषि सामानि यज्ञः क्षत्रं ब्रह्म च ॥६॥

தேர்ச்சக்கர நாபியில் ஆரங்களைப் போல, அனைத்தும் பிராணனில் நிலைபெற்றுள்ளன. ஋க்குகள், யஜுஸ்கள், ஸாமங்கள், யஜ்ஞம், க்ஷத்ர [சக்தி], மற்றும் பிரம்ம [ஞானம்].

Verse 2.7

प्रजापतिश्चरसि गर्भे त्वमेव प्रतिजायसे । तुभ्यं प्राण प्रजास्त्विमा बलिं हरन्ति यः प्रणैः प्रतितिष्ठसि ॥७॥

ஓ பிராணா, நீ கர்ப்பத்தில் பிரஜாபதியைப் போல் சஞ்சரிக்கிறாய்; நீயே மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறாய். ஓ பிராணா, உனக்காக இவை அனைத்து பிரஜைகளும் பலியை அர்ப்பணிக்கின்றன; பிராணன்களால் நிலைபெற்றவனாய் நீ.

Verse 2.8

देवानामसि वह्नितमः पितृणां प्रथमा स्वधा । ऋषीणां चरितं सत्यमथर्वाङ्गिरसामसि ॥८॥

நீர் தேவர்களின் சிறந்த வாஹகன்; நீர் பிதுர்களுக்கு முதல் ஸ்வதா; நீர் ரிஷிகளின் நடத்தையின் சத்தியம்; நீர் அதர்வாங்கிரஸர்களுடையவர்।

Verse 2.9

इन्द्रस्त्वं प्राण तेजसा रुद्रोऽसि परिरक्षिता । त्वमन्तरिक्षे चरसि सूर्यस्त्वं ज्योतिषां पतिः ॥९॥

ஓ பிராணா, நீர் தேஜஸால் இந்திரன்; நீர் ருத்ரன், காவலன்; நீர் அந்தரீக்ஷத்தில் சஞ்சரிக்கிறீர்; நீர் சூரியன், ஜ்யோதிகளின் தலைவன்।

Verse 2.10

यदा त्वमभिवर्षस्यथेमाः प्राण ते प्रजाः । आनन्दरूपास्तिष्ठन्ति कामायान्नं भविष्यतीति ॥१०॥

ஓ பிராணா! நீ மழை பொழியும்போது, உன் இப் பிரஜைகள் ஆனந்தஸ்வரூபமாக நிலைத்து, ‘விருப்பத்திற்கேற்ப அன்னம் நிச்சயம் வரும்’ என்று எண்ணுகின்றனர்।

Verse 2.11

व्रात्यस्त्वं प्राणैकर्षरत्ता विश्वस्य सत्पतिः । वयमाद्यस्य दातारः पिता त्वं मातरिश्व नः ॥११॥

ஓ பிராணா, நீர் வ்ராத்ய, ஏகாக்ஷர தத்துவம், முழு விஶ்வத்தின் சத்திய சுவாமி; ஆதி முதல் நீர் அர்ப்பணத்தின் தாதாக்கள் நாம்; ஓ மாதரிஶ்வன், நீர் நம் பிதா।

Verse 2.12

या ते तनूर्वाचि प्रतिष्ठिता या श्रोत्रे या च चक्षुषि । या च मनसि सन्तता शिवां तां कुरु मा उत्क्रमीः ॥१२॥

ஓ பிராணா! வாக்கில் நிறுவப்பட்ட உன் தநு, காதில், கண்களில், மேலும் மனத்தில் பரவியிருப்பது—அதைச் சிவமயமாக நிலைநிறுத்து; நீ பிரியாதே।

Verse 2.13

प्राणस्येदं वशे सर्वं त्रिदिवे यत् प्रतिष्ठितम् । मातेव पुत्रान् रक्षस्व श्रीश्च प्रज्ञां च विधेहि न इति ॥१३॥

முக்காலத்தில் நிலைபெற்றுள்ள அனைத்தும் பிராணனின் வசப்பட்டவை. பிராணனே, தாயைப்போல் புத்திரர்களைக் காப்பாயாக, எமக்குச் செழுமையும் ஞானமும் அருள்வாயாக.

Verse 3.1

अथ हैनं कौशल्यश्चाश्वलायनः पप्रच्छ । भगवन् कुत एष प्राणो जायते कथमायात्यस्मिञ्शरीर आत्मानं वा प्रविभज्य कथं प्रतिष्ठते केनोत्क्रमते कथं बह्यमभिधते कथमध्यात्ममिति ॥१॥

அப்போது கௌசல்ய அஶ்வலாயனர் அவரை வினவினார் - ஓ பகவான், இந்தப் பிராணன் எங்கிருந்து தோன்றுகிறது? இந்த உடலில் எப்படி வருகிறது? தன்னைப் பிரித்து எப்படி நிலைபெறுகிறது? எதனால் புறப்படுகிறது? புறவுலகுடன் எப்படித் தொடர்புடையதாகிறது? அகவுலகுடன் எப்படித் தொடர்புடையதாகிறது?

Verse 3.2

तस्मै स होवाचातिप्रश्चान् पृच्छसि ब्रह्मिष्ठोऽसीति तस्मात्तेऽहं ब्रवीमि ॥२॥

அவருக்கு அவர் கூறினார் - நீ மிகவும் ஆழமான கேள்விகளைக் கேட்கிறாய், நீ பிரம்மஞானத்தில் ஆழ்ந்தவனாய் இருக்கிறாய். ஆகவே நான் உனக்குக் கூறுகிறேன்.

Verse 3.3

आत्मन एष प्राणो जायते । यथैषा पुरुषे छायैतस्मिन्नेतदाततं मनोकृतेनायात्यस्मिञ्शरीरे ॥३॥

இந்த பிராணன் ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறான். மனிதனின் மீது நிழல் விழுவது போல, மனதால் விஸ்தரிக்கப்பட்ட இந்த பிராணன் இந்த உடலில் பிரவேசிக்கிறான்.

Verse 3.4

यथा सम्रादेवाधिकृतान् विनियुङ्क्ते । एतन् ग्रामानोतान् ग्रामानधितिष्टस्वेत्येवमेवैष प्राण इतरान् प्राणान् पृथक् पृथगेव सन्निधत्ते ॥४॥

அரசன் அதிகாரிகளை நியமிப்பது போல, 'இந்த கிராமங்களையும் அந்த கிராமங்களையும் ஆளும்' என்று கூறுவது போல, இந்த பிராணன் மற்ற பிராணன்களை தனித்தனியாக அவரவர் இடங்களில் நியமிக்கிறான்.

Verse 3.5

पायूपस्थेऽपानं चक्षुःश्रोत्रे मुखनासिकाभ्यां प्राणः स्वयं प्रातिष्टते मध्ये तु समानः । एष ह्येतद्धूतमन्नं समं नयति तस्मादेताः सप्तार्चिषो भवन्ति ॥५॥

விஸர்ஜன மற்றும் ஜனனேந்திரியங்களில் அபானன் இருக்கிறான்; கண்கள், செவிகள், வாய் மற்றும் மூக்கில் பிராணன் தானே இருக்கிறான்; நடுவில் ஸமானன் இருக்கிறான். இவன் உணவை சமமாக பகிர்ந்தளிக்கிறான், இதிலிருந்தே ஏழு ஜ்வாலைகள் தோன்றுகின்றன.

Verse 3.6

हृदि ह्येष आत्मा । अत्रैतदेकशतं नाडीनां तासां शतं शतमेकैकस्या द्वासप्ततिर्द्वासप्ततिः प्रतिशाखानाडीसहस्राणि भवन्त्यासु व्यानश्चरति ॥ ६ ॥

நிச்சயமாக இந்த ஆத்மா இதயத்தில் உள்ளது. இங்கே நூற்று ஒன்று நாடிகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் நூறு நூறு கிளைகளையும், ஒவ்வொரு கிளையும் எழுபத்திரண்டாயிரம் உபகிளைகளையும் கொண்டுள்ளன. இவற்றின் வழியாக வ்யானம் சஞ்சரிக்கிறது.

Verse 3.7

अथैकयोर्ध्व उदानः पुण्येन पुण्यं लोकं नयति पापेन पापमुभाभ्यामेव मनुष्यलोकम् ॥ ७ ॥

பின்னர் ஒரு (நாடி) வழியாக மேல்நோக்கி உதானம் புண்ணியத்தால் புண்ணிய லோகத்திற்கும், பாவத்தால் பாப லோகத்திற்கும், இரண்டாலும் மனித லோகத்திற்கும் வழிநடாத்துகிறது.

Verse 3.8

आदित्यो ह वै बाह्यः प्राण उदयत्येष ह्येनं चाक्षुषं प्राणमनुगृह्णानः । पृथिव्यां या देवता सैषा पुरुषस्य अपानमवष्टभ्यान्तरा यदाकाशः स समानो वायुर्व्यानः ॥ ८ ॥

சூரியன் நிச்சயமாக புறப் பிராணன். அது உதித்து கண்ணின் பிராணனை தாங்குகிறது. பூமியில் உள்ள தேவதை மனிதனின் அபானத்தை தாங்குகிறது. இடையே உள்ள ஆகாயம் சமானம். காற்று வ்யானம்.

Verse 3.9

तेजो ह वा उदानस्तस्मादुपशान्ततेजाः । पुनर्भवमिन्द्रियैर्मनसि सम्पध्यमानैः ॥९॥

தேஜஸே உதானம்; ஆகையால் தேஜஸ் அடங்கியபோது, இந்திரியங்கள் மனதில் ஒன்றிப் புநர்பவம் அடைகின்றன।

Verse 3.10

यच्चित्तस्तेनैष प्राणमायाति । प्राणस्तेजसा युक्तः सहात्मना तथासङ्कल्पितं लोकं नयति ॥१०॥

மனம் எதில் சிந்திக்கிறதோ, அதனால் இப்பிராணன் பயணிக்கிறது. தேஜஸுடன் யுக்தமான பிராணன், ஆத்மாவுடன், சங்கல்பித்த லோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

Verse 3.11

य एवं विद्वान् प्राणं वेद न हास्य प्रजा हीयतेऽमृतो भवति । तदेषः श्लोकः ॥११॥

இவ்வாறு அறிந்து பிராணனை அறிந்தவன், அவனுடைய சந்ததி குறையாது; அவன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான். இதைப்பற்றி இச் ச்லோகம்.

Verse 3.12

उत्पत्तिमायतिं स्थानं विभुत्वं चैव पञ्चधा । अध्यात्मं चैव प्राणस्य विज्ञायामृतमश्नुते विज्ञायामृतमश्नुत इति ॥१२॥

தோற்றம், பயணம், இருப்பிடம், ஐந்து வகையான பரவல், மற்றும் பிராணனின் ஆத்மீய பக்கம் — இவற்றை அறிந்து அமர்த்துவம் அடைகிறான்; அறிந்து அமர்த்துவம் அடைகிறான், என்று கூறப்பட்டது.

Verse 4.1

अथ हैनं सौर्यायणि गार्ग्यः पप्रच्छ । भगवन्नेतस्मिन् पुरुषे कानि स्वपन्ति कान्यस्मिञ्जाग्रति कतर एष देवः स्वप्नान् पश्यति कस्यैतत् सुखं भवति कस्मिन्नु सर्वे सम्प्रतिष्टिता भवन्तीति ॥१॥

அப்போது சௌர்யாயணி கார்க்யர் அவரை வினவினார்। பகவானே, இந்த புருஷனில் எவை உறங்குகின்றன? எவை விழித்திருக்கின்றன? எந்த தேவன் கனவுகளைக் காண்கிறான்? இந்த ஆனந்தம் யாருடையது? எதில் இவை அனைத்தும் பிரதிஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கின்றன?

Verse 4.2

तस्मै स होवाच । यथा गार्ग्य मरीचयोऽर्कस्यास्तं गच्छतः सर्वा एतस्मिंस्तेजोमण्डल एकीभवन्ति । ताः पुनः पुनरुदयतः प्रचरन्त्येवं ह वै तत् सर्वं परे देवे मनस्येकीभवति तेन तर्ह्येष पुरुषो न शृणोति न पश्यति न...

அவர் அவனுக்குச் சொன்னார்। கார்க்யரே, சூரியன் மறையும்போது அவனது கிரணங்கள் அந்த தேஜோமண்டலத்தில் ஒன்றாகுகின்றன, மீண்டும் உதிக்கும்போது பரவுகின்றன—அப்படியே எல்லாம் பரம தேவனான மனத்தில் ஒன்றாகின்றன. ஆகவே அவன் கேட்கவில்லை, பார்க்கவில்லை, முகரவில்லை, சுவைக்கவில்லை, தொடவில்லை, பேசவில்லை, ஏற்கவில்லை, இன்புறவில்லை, விடவில்லை, நடக்கவில்லை—அவன் உறங்குகிறான் என்கிறார்கள்.

Verse 4.3

प्राणा वा अग्र एवैतस्मिन् पुरे जाग्रति । गार्हपत्यो ह वा एषोऽपानो व्यानोऽन्वाहार्यपचनो यद्गार्हपत्यात् प्रणीयते प्रणयनादाहवनीयः प्राणः ॥३॥

பிராணன்கள் நிச்சயம் இந்த புரத்தில் விழித்திருக்கின்றன. அபானன் கார்ஹபத்ய அக்னியாகும், வ்யானன் அன்வஹார்யபசன அக்னியாகும். கார்ஹபத்யத்திலிருந்து ஆஹவநீயம் ஏற்றப்படுவதுபோல, பிராணன் ஆஹவநீய அக்னியாகும்.

Verse 4.4

यदुच्छ्वासनिःश्वासावेतावाहुती समं नयतीति स समानः । मनो ह वाव यजमानः । इष्टफलमेवोदानः । स एनं यजमानमहरहर्ब्रह्म गमयति ॥४॥

யதுச்ச்வாஸநிஃஶ்வாஸாவேதாவாஹுதீ ஸமம் நயதீதி ஸ ஸமாநஃ । மநோ ஹ வாவ யஜமாநஃ । ஈஷ்டபலமேவோதாநஃ । ஸ ஏநம் யஜமாநமஹரஹர்ப்ரஹ்ம கமயதி ॥

Verse 4.5

अत्रैष देवः स्वप्ने महिमानमनुभवति । यद्दृष्टं दृष्टमनुपश्यति श्रुतं श्रुतमेवार्थमनुशृणोति देशदिगन्तरैश्च प्रत्यनुभूतं पुनः पुनः प्रत्यनुभवति दृष्टं चादृष्टं च श्रुतं चाश्रुतं चानुभूतं चाननुभूतं च सच्च...

அத்ரைஷ தேவஃ ஸ்வப்நே மஹிமாநமநுபவதி । யத்த்ருஷ்டம் த்ருஷ்டமநுபஶ்யதி ஶ்ருதம் ஶ்ருதமேவார்தமநுஶ்ருணோதி தேஶதிகந்தரைஶ்ச ப்ரத்யநுபூதம் புநஃ புநஃ ப்ரத்யநுபவதி த்ருஷ்டம் சாத்ருஷ்டம் ச ஶ்ருதம் சாஶ்ருதம் சாநுபூதம் சாநநுபூதம் ச ஸச்சாஸச்ச ஸர்வம் பஶ்யதி ஸர்வஃ பஶ்யதி ॥

Verse 4.6

स यदा तेजसाऽभिभूतो भवति । अत्रैष देवः स्वप्नान्न पश्यत्यथ यदैतस्मिञ्शरीर एतत्सुखं भवति ॥६॥

ஸ யதா தேஜஸா஽பி பூதோ பவதி । அத்ரைஷ தேவஃ ஸ்வப்நாந்ந பஶ்யத்யத யதைதஸ்மிஞ்ஶரீர ஏதத்ஸுகம் பவதி ॥

Verse 4.7

स यथा सोम्य वयांसि वसोवृक्षं सम्प्रतिष्ठन्ते । एवं ह वै तत् सर्वं पर आत्मनि सम्प्रतिष्ठते ॥७॥

அன்புள்ள மகனே! எப்படி பறவைகள் மரத்தில் ஓய்வெடுக்க வருகின்றனவோ, அப்படியே நிச்சயமாக இவை அனைத்தும் பரமாத்மாவில் பிரதிஷ்டை பெறுகின்றன.

Verse 4.8

पृथिवी च पृथिवीमात्रा चापश्चापोमात्रा च तेजश्च तेजोमात्रा च वायुश्च वायुमात्रा चाकाशश्चाकाशमात्रा च चक्षुश्च द्रष्टव्यं च श्रोत्रं च श्रोतव्यं च घ्राणं च घ्रातव्यं च रसश्च रसयितव्यं च त्वक्च स्पर्शयित...

பூமி மற்றும் பூமியின் அளவு-ஆதாரம்; நீர் மற்றும் நீரின் அளவு-ஆதாரம்; தீ/தேஜஸ் மற்றும் தேஜஸின் அளவு-ஆதாரம்; காற்று மற்றும் காற்றின் அளவு-ஆதாரம்; ஆகாயம் மற்றும் ஆகாயத்தின் அளவு-ஆதாரம்; கண் மற்றும் காணத்தக்கது; காது மற்றும் கேட்கத்தக்கது; மூக்கு மற்றும் மணக்கத்தக்கது; சுவை மற்றும் சுவைக்கத்தக்கது; தோல் மற்றும் தொடத்தக்கது; வாக்கு மற்றும் சொல்லத்தக்கது; கைகள் மற்றும் பற்றிக்கொள்ளத்தக்கது; உபஸ்தம் மற்றும் அனுபவிக்கத்தக்க ஆனந்தம்; பாயு மற்றும் கழிக்கத்தக்கது; பாதங்கள் மற்றும் செல்லத்தக்கது; மனம் மற்றும் சிந்திக்கத்தக்கது; புத்தி மற்றும் அறியத்தக்கது; அகங்காரம் மற்றும் ‘நான்’ எனப் பற்றிக்கொள்ளத்தக்கது; சித்தம் மற்றும் கவனிக்கத்தக்கது; ஒளி மற்றும் ஒளிரச் செய்யத்தக்கது; மேலும் பிராணன் மற்றும் தாங்கி நிலைநிறுத்தத்தக்கது.

Verse 4.9

एष हि द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता घ्राता रसयिता मन्ता बोद्धा कर्ता विज्ञानात्मा पुरुषः । स परेऽक्षर आत्मनि सम्प्रतिष्ठते ॥९॥

இவனே காண்பவன், தொடுபவன், கேட்பவன், முகர்பவன், சுவைப்பவன், சிந்திப்பவன், அறிபவன், செய்பவன்—விஞ்ஞானாத்மா புருஷன். அவன் அக்ஷர பரமாத்மாவில் பிரதிஷ்டை பெறுகிறான்.