Naadbindu

Verse 1

ॐ अकारो दक्षिणः पक्ष उकारस्तूत्तरः स्मृतः । मकारं पुच्छमित्याहुरर्धमात्रा तु मस्तकम् ॥१॥

ஓங்காரத்தில் ‘அ’ எழுத்து தென் பக்கமாக நினைக்கப்படுகிறது; ‘உ’ எழுத்து வட (மேல்) பக்கமாக. ‘ம’ என்பது வால் எனவும், அர்த்தமாத்திரை தலை எனவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 2

पादादिकं गुणास्तस्य शरीरं तत्त्वमुच्यते । धर्मोऽस्य दक्षिणश्चक्षुरधर्मो योऽपरः स्मृतः ॥२॥

அதன் பாதம் முதலியவை அதன் குணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன; அதன் உடல் தத்துவம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. அதன் வலது கண் தர்மம்; மற்ற கண் அதர்மம் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 3

भूर्लोकः पादयोस्तस्य भुवर्लोकस्तु जानुनि । सुवर्लोकः कटीदेशे नाभिदेशे महर्जगत् ॥३॥

அதன் பாதங்களில் பூர்-லோகம்; முழங்கால்களில் புவர்லோகம். இடுப்பு பகுதியில் சுவர்லோகம்; நாபி பகுதியில் மகர்ஜகத் (மகர்லோகம்) உள்ளது.

Verse 4

जनोलोकस्तु हृद्देशे कण्ठे लोकस्तपस्ततः । भ्रुवोर्ललाटमध्ये तु सत्यलोको व्यवस्थितः ॥४॥

இதயப் பகுதியில் ஜனலோகம் நிலைபெற்றுள்ளது; கந்தப் பகுதியில் தபோலோகம்; புருவமத்தியில் நெற்றியின் மையத்தில் சத்யலோகம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 5

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्धमा...

இங்கே ஆயிரம் எழுத்துகளுடைய மந்திரம் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அதில் ஏறி ஹம்ஸயோகத்தில் தேர்ந்த சாதகர், கர்மத்தால் உண்டான கோடி-நூறு பாபங்களாலும் கூட குத்துண்டு சிதையார். முதல் மாத்ரை அக்னிமயம், அடுத்தது வாயுமயம்; பின்னது சூரியமண்டலம்போல் ஒளிரும்; பரமமான அரைமாத்ரையை ஞானிகள் ‘வாருணீ’ என்று அறிகின்றனர்.

Verse 6

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्धमा...

இங்கே ஆயிரம் எழுத்துகளுடைய மந்திரம் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அதில் ஏறி ஹம்ஸயோகத்தில் தேர்ந்த சாதகர், கர்மத்தால் உண்டான கோடி-நூறு பாபங்களாலும் கூட குத்துண்டு சிதையார். முதல் மாத்ரை அக்னிமயம், அடுத்தது வாயுமயம்; பின்னது சூரியமண்டலம்போல் ஒளிரும்; பரமமான அரைமாத்ரையை ஞானிகள் ‘வாருணீ’ என்று அறிகின்றனர்.

Verse 7

सहस्रार्णमतीवात्र मन्त्र एष प्रदर्शितः । एवमेतां समारूढो हंसयोगविचक्षणः ॥ न भिद्यते कर्मजारैः पापकोटिशतैरपि । आग्नेयी प्रथमा मात्रा वायव्येषा तथापरा ॥ भानुमण्डलसंकाशा भवेन्मात्रा तथोत्तरा । परमा चार्ध...

இங்கு ஆயிரம் எழுத்துகளுடைய மந்திரம் தெளிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ஹம்ஸயோகத்தில் தேர்ந்தவன் இந்த நிலையிலே ஆரூடனானால், கர்மத்தால் உண்டான மாசுகளாலும்—கோடிக்கணக்கான பாவங்களாலும் கூட—அவன் குத்துண்டாகாது. முதல் மாத்ரை ‘ஆக்நேயீ’, அடுத்தது ‘வாயவீ’; பின்னர் வரும் மாத்ரை சூரியமண்டலம்போல் ஒளிமிக்கது; பரமமான அரைமாத்ரையை ஞானிகள் ‘வாருணீ’ என அறிவர்.

Verse 8

कालत्रयेऽपि यत्रेमा मात्रा नूनं प्रतिष्ठिताः । एष ओङ्कार आख्यातो धारणाभिर्निबोधत् ॥

இந்த மாத்ரைகள் மூன்று காலங்களிலும்—கடந்த, நிகழ், வருங்காலம்—நிச்சயமாக நிலைபெற்றிருக்கும் இடமே ‘ஓங்காரம்’ என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. தாரணைகள் (ஒருமுகத் தியானப் பயிற்சிகள்) மூலம் இதைத் தெளிவாக உணர்க.

Verse 9

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

முதல் மாத்ரை ‘கோஷிணீ’, இரண்டாவது ‘வித்யுத்-மாத்ரை’; மூன்றாவது ‘பதங்கிணீ’, நான்காவது ‘வாயு-வேகிணீ’ எனப்படுகிறது. ஐந்தாவது ‘நாமதேயா’, ஆறாவது ‘ஐந்த்ரீ’; ஏழாவது ‘வைஷ்ணவீ’, எட்டாவது ‘ஷாங்கரீ’. ஒன்பதாவது ‘மஹதீ’, பத்தாவது ‘த்ருதி’ எனக் கருதப்படுகிறது; பதினொன்றாவது ‘நாரீ’, பன்னிரண்டாவது—பரமமானது—‘ப்ராஹ்மீ’ ஆகும்.

Verse 10

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

முதல் மாத்ரை ‘கோஷிணீ’ எனப்படும்; அடுத்தது ‘வித்யுன்மாத்ரா’. மூன்றாவது ‘பதங்கினீ’, நான்காவது ‘வாயுவேகினீ’ என்று கூறப்படுகிறது. ஐந்தாவது ‘நாமதேயா’, ஆறாவது ‘சைந்த்ரீ’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஏழாவது ‘வைஷ்ணவீ’, எட்டாவது ‘சாங்கரீ’. ஒன்பதாவது ‘மஹதீ’, பத்தாவது ‘த்ருதி’ என்று மதிக்கப்படுகிறது. பதினொன்றாவது ‘நாரீ’, பன்னிரண்டாவது பரம ‘ப்ராஹ்மீ’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 11

घोषिणी प्रथमा मात्रा विद्युन्मात्रा तथाऽपरा । पतङ्गिनी तृतीया स्याच्चतुर्थी वायुवेगिनी ॥ पञ्चमी नामधेया तु षष्ठी चैन्द्र्यभिधीयते । सप्तमी वैष्णवी नाम अष्टमी शाङ्करीति च ॥ नवमी महती नाम धृतिस्तु दशमी ...

முதல் மாத்ரை ‘கோஷிணீ’ எனப்படும்; அடுத்தது ‘வித்யுன்மாத்ரா’. மூன்றாவது ‘பதங்கினீ’, நான்காவது ‘வாயுவேகினீ’ என்று கூறப்படுகிறது. ஐந்தாவது ‘நாமதேயா’, ஆறாவது ‘சைந்த்ரீ’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஏழாவது ‘வைஷ்ணவீ’, எட்டாவது ‘சாங்கரீ’. ஒன்பதாவது ‘மஹதீ’, பத்தாவது ‘த்ருதி’ என்று மதிக்கப்படுகிறது. பதினொன்றாவது ‘நாரீ’, பன்னிரண்டாவது பரம ‘ப்ராஹ்மீ’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 12

प्रथमायां तु मात्रायां यदि प्राणैर्वियुज्यते । भरते वर्षराजासौ सार्वभौमः प्रजायते ॥१२॥

முதல் மாத்ரையிலேயே பிராணவாயுக்களிலிருந்து பிரிவு ஏற்பட்டால் (அதாவது மரணம் நிகழ்ந்தால்), அவன் பாரதவர்ஷத்தில் அரசனாக, சாவர்பௌமச் சக்கரவர்த்தியாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 13

द्वितीयायां समुत्क्रान्तो भवेद् यक्षो महात्मवान् । विद्याधरस्तृतीयायां गान्धर्वस्तु चतुर्थिका ॥१३॥

இரண்டாம் மாத்ரையில் உடலை விட்டு நீங்கும் யோகி மகாத்மா யக்ஷ நிலையை அடைகிறான். மூன்றாம் மாத்ரையில் வித்யாதர நிலை, நான்காம் மாத்ரையில் கந்தர்வப் பதம் பெறுகிறான்॥१३॥

Verse 14

पञ्चम्यामथ मात्रायां यदि प्राणैर्वियुज्यते । उषितः सह देवत्वं सोमलोके महीयते ॥१४॥

ஐந்தாம் மாத்ரையில் அவன் பிராணங்களிலிருந்து பிரிந்து உடலை விட்டு நீங்கினால், அங்கு தங்கி, தெய்வத்தன்மையுடன் சோமலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறான்॥१४॥

Verse 15

षष्ठ्यामिन्द्रस्य सायुज्यं सप्तम्यां वैष्णवं पदम् । अष्टम्यां व्रजते रुद्रं पशूनां च पतिं तथा ॥१५॥

ஆறாம் மாத்ரையில் இந்திரனுடன் சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) அடைகிறான்; ஏழாம் மாத்ரையில் வைஷ்ணவப் பதத்தைப் பெறுகிறான். எட்டாம் மாத்ரையில் ருத்ரலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; அதுபோல உயிர்களின் அதிபதி பசுபதியையும் அடைகிறான்॥१५॥

Verse 16

नवम्यां तु महर्लोकं दशम्यां तु जनं व्रजेत् । एकादश्यां तपोलोकं द्वादश्यां ब्रह्म शाश्वतम् ॥१६॥

ஒன்பதாம் நிலையில் சாதகன் மகர்லோகத்தை அடைகிறான்; பத்தாம் நிலையில் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; பதினொன்றாம் நிலையில் தபோலோகத்தை அடைகிறான்; பன்னிரண்டாம் நிலையில் நித்தியப் பிரம்மத்தைச் சாட்சாத் அனுபவிக்கிறான்।

Verse 17

ततः परतरं शुद्धं व्यापकं निर्मलं शिवम् । सदोदितं परं ब्रह्म ज्योतिषामुदयो यतः ॥१७॥

அதற்கும் அப்பால் பரமத் தூய்மை, அனைத்திலும் வியாபித்தது, மாசற்றது, சிவஸ்வரூபம்—என்றும் உதித்திருக்கும் பரப்ரம்மம் உள்ளது; அதிலிருந்தே எல்லா ஒளிகளின் உதயம் நிகழ்கிறது।

Verse 18

अतीन्द्रियं गुणातीतं मनो लीनं यदा भवेत् । अनूपमं शिवं शान्तं योगयुक्तं सदा विशेत् ॥१८॥

மனம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதும் குணங்களைத் தாண்டியதுமான தத்துவத்தில் லயமடைந்தபோது, யோகயுக்தனான சாதகன் எப்போதும் அந்த ஒப்பற்ற, சிவஸ்வரூப, அமைதியான தத்துவத்தில் பிரவேசித்து அதிலேயே நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 19

तद्युक्तस्तन्मयो जन्तुः शनैर्मुञ्चेत्कलेवरम् । संस्थितो योगचारेण सर्वसङ्गविवर्जितः ॥१९॥

அப்பரத் தத்துவத்துடன் இணைந்து, அதிலேயே தத்மயமாகிய ஜீவன் மெதுவாக உடலை விட்டு விட வேண்டும். யோகாசாரத்தில் நிலைத்து, எல்லாச் சங்கங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாக இருக்க வேண்டும்॥१९॥

Verse 20

ततो विलीनपाशोऽसौ विमलः कमलाप्रभुः । तेनैव ब्रह्मभावेन परमानन्दमश्नुते ॥२०॥

பின்பு அவனுடைய பாசப் பந்தங்கள் லயமாகின்றன; அவன் நிர்மலனாய், கமல-பிரபு ஸ்வரூபனாகிறான். அதே பிரம்மபாவத்தினாலே பரமானந்தத்தை அடைகிறான்॥२०॥

Verse 21

आत्मानं सततं ज्ञात्वा कालं नय महामते । प्रारब्धमखिलं भुञ्जन्नोद्वेगं कर्तुमर्हसि ॥२१॥

ஹே மகாமதே! ஆத்மாவை எப்போதும் அறிந்து காலத்தை நடத்துவாயாக. முழு பிராரப்தத்தை அனுபவித்தாலும் கலக்கம் உண்டாக்குதல் உனக்கு உரியதல்ல॥२१॥

Verse 22

उत्पन्ने तत्त्वविज्ञाने प्रारब्धं नैव मुञ्चति । तत्त्वज्ञानोदयादूर्ध्वं प्रारब्धं नैव विद्यते ॥

தத்துவஞானம் உதித்தாலும் ‘பிராரப்தம்’ உண்மையில் விடுபடுகிறது என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால் தத்துவஞானோதயத்திற்குப் பின் பிராரப்தம் இருப்பதே இல்லை.

Verse 23

देहादीनामसत्त्वात्तु यथा स्वप्नो विबोधतः । कर्म जन्मान्तरीयं यत्प्रारब्धमिति कीर्तितम् ॥

உடல் முதலியவை அசத்தே—விழித்தபின் கனவு அசத்தாகும் போல—அதேபோல் பிறவியொன்றின் கர்மம் என்று ‘பிராரப்தம்’ எனக் கூறப்படுவதும் அசத்தியே.

Verse 24

तत्तु जन्मान्तराभावात्पुंसो नैवास्ति कर्हिचित् । स्वप्नदेहो यथाध्यस्तस्तथैवायं हि देहकः ॥

பிறப்பே வேறொன்று இல்லை என்பதால், அந்த (பிராரப்தம் எனப்படும்) ஒன்று மனிதனுக்கு எப்போதும் இல்லை. கனவு-உடல் எவ்வாறு அத்யாஸமாகத் தோன்றுகிறதோ, அவ்வாறே இவ்வுடலும் அத்யாஸமே.

Verse 28

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

அதிஷ்டானம் அறியப்பட்டபோது, பிரபஞ்சம் வெறுமைபோல் (அசாரமாக) உணரப்படுகிறது. தேகமும் பிரபஞ்ச-சுபாவமாதலால் பிராரப்த கர்மத்தின் நிலை ஏற்கப்படுகிறது; அறியாமையில் பிறந்தோர்க்கு போதிக்கவே அதனை ‘பிராரப்தம்’ என்று கூறுவர். பின்னர் காலவசத்தால் பிராரப்தம் க்ஷயமடைந்தபோது, ஓங்கார-ரூப பிரம்மத்துடன் சங்கமிக்கும் தியானத்தால் ஜ்யோதிர்மயமான, சிவஸ்வரூப நாதம் வெளிப்படும்; மேகம் விலகியபின் சூரியன் போல ஆத்மா தானே வெளிப்படுகிறது.

Verse 29

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

அதிஷ்டான-ஞானம் ஏற்பட்டால், பிரபஞ்சம் பந்தனமாகக் கருதப்படும் சத்தியமாக வெறுமையாய் ஆகிறது. தேகமும் பிரபஞ்சமே என்பதால் பிராரப்தத்தின் ஓட்டம் கற்பிக்கப்படுகிறது; அறியாமையில் பிறந்தோரின் கல்விக்காகவே அதற்கு ‘பிராரப்தம்’ என்ற பெயர் கூறப்படுகிறது. பின்னர் காலத்தின் தாக்கத்தால் பிராரப்தம் க்ஷயமடைந்தால், प्रणவத்தின் மூலம் பிரம்மத்துடன் இணையும் சங்கமத் தியானத்தில் ஜ்யோதிர்மயமான சிவஸ்வரூப நாதம் உதயமாகிறது; மேகம் அகன்றபின் சூரியன் போல ஆத்மா தானே ஒளிர்கிறது.

Verse 30

अधिष्ठाने तथा ज्ञाते प्रपञ्चे शून्यतां गते । देहस्यापि प्रपञ्चत्वात् प्रारब्धावस्थितिः कृतः ॥ अज्ञानजनबोधार्थं प्रारब्धमिति चोच्यते । ततः कालवशादेव प्रारब्धे तु क्षयं गते ॥ ब्रह्मप्रणवसन्धानं नादो ज्य...

அதிஷ்டானம் அறியப்பட்டபின், பிரபஞ்சம் தனித்த சத்தையாக வெறுமைதான் எனத் தெளிவாகிறது. தேகமும் பிரபஞ்சமே என்பதால் பிராரப்தத்தின் மீதம் ஏற்கப்படுகிறது; அறியாமையில் பிறந்தோரின் போதனைக்காக அதனை ‘பிராரப்தம்’ என்று சொல்கிறார்கள். பின்னர் காலமாத்திரத்தால் பிராரப்தம் க்ஷயமடைந்தால், ஓங்காரத்தின் மூலம் பிரம்மத்துடன் ஏகத்துவம் தரும் சங்கமத் தியானத்தில் ஜ்யோதிர்மயமான சிவஸ்வரூப நாதம் அனுபவமாகிறது; மேகம் விலகியபின் சூரியன் போல ஆத்மா தானே வெளிப்படுகிறது.

Verse 31

सिद्धासने स्थितो योगी मुद्रां सन्धाय वैष्णवीम् । शृणुयाद्दक्षिणे कर्णे नादमन्तर्गतं सदा ॥३१॥

சித்தாசனத்தில் அமர்ந்த யோகி வைஷ்ணவீ முத்திரையைப் பிணைத்து, எப்போதும் வலது காதில் உள்ளார்ந்த நாதத்தைச் செவிமடுக்க வேண்டும்।

Verse 32

अभ्यस्यमानो नादोऽयं बाह्यमावृणुते ध्वनिम् । पक्षाद्विपक्षमखिलं जित्वा तुर्यपदं व्रजेत् ॥३२॥

இந்த நாதத்தைப் பயிற்சி செய்தால் அது வெளிப்புற ஒலிகளை மறைக்கிறது; பதினைந்து நாளில் எல்லா எதிர்-விக்ஷேபங்களையும் வென்று யோகி துரிய நிலையைக் அடைய வேண்டும்।

Verse 33

श्रूयते प्रथमाभ्यासे नादो नानाविधो महान् । वर्धमानस्तथाभ्यासे श्रूयते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३३॥

முதல் பயிற்சியில் நாதம் பலவகையாகவும் பெருமையாகவும் கேட்கிறது; பயிற்சி வளர வளர அதே நாதம் மேலும் மேலும் நுண்ணியதாகக் கேட்கிறது।

Verse 34

आदौ जलधिमूतभेरीनिर्झरसम्भवः । मध्ये मर्दलशब्दाभो घण्टाकाहलजस्तथा ॥ अन्ते तु किङ्किणीवंशवीणाभ्रमरनिःस्वनः । इति नानाविधा नादाः श्रूयन्ते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३४॥

ஆரம்பத்தில் உள்ள்நாதம் கடல், மேகம், பேரி, அருவி ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் ஒலிபோல் கேட்கிறது. நடுவில் அது மிருதங்க/மர்தள ஒலிபோலும், மணி மற்றும் காஹளம் (தூரியம்) போன்ற ஒலியுமாகத் தோன்றுகிறது. இறுதியில் அது கிங்கிணி, வம்சீ (புல்லாங்குழல்), வீணை, தேனீயின் முணுமுணுப்பு ஆகியவற்றின் அனுநாதமாகிறது. இவ்வாறு பலவகை நாதங்கள் மேலும் மேலும் நுண்ணியதாகக் கேட்கப்படுகின்றன॥

Verse 35

आदौ जलधिमूतभेरीनिर्झरसम्भवः । मध्ये मर्दलशब्दाभो घण्टाकाहलजस्तथा ॥ अन्ते तु किङ्किणीवंशवीणाभ्रमरनिःस्वनः । इति नानाविधा नादाः श्रूयन्ते सूक्ष्मसूक्ष्मतः ॥३५॥

ஆரம்பத்தில் உள்ள்நாதம் கடல், மேகம், பேரி, அருவி ஆகியவற்றின் ஒலிபோல் எழுகிறது. நடுவில் அது மிருதங்க/மர்தள ஒலிபோலும், மணி மற்றும் காஹளம் (தூரியம்) போன்ற ஒலிபோலும் தோன்றுகிறது. இறுதியில் அது கிங்கிணி, வம்சீ, வீணை, தேனீ குஞ்சல் ஆகியவற்றின் அனுநாதமாக மாறுகிறது. இவ்வாறு பல்வகை நாதங்கள் படிப்படியாக மேலும் நுண்ணியதாகக் கேட்கின்றன॥

Verse 36

महति श्रूयमाणे तु महाभेर्यादिकध्वनौ । तत्र सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं नादमेव परामृशेत् ॥३६॥

மகாபேரி முதலியவற்றின் பெரும் ஒலி கேட்கும்போது, அங்கே மனத்தால் நுண்ணியதும் இன்னும் நுண்ணியதும் ஆகிய நாதத்தையே மட்டும் பற்றிக் கொண்டு அதிலேயே கவனம் நிலைநிறுத்த வேண்டும்॥

Verse 37

घनम् उत्सृज्य वा सूक्ष्मे सूक्ष्मम् उत्सृज्य वा घने । रममाणम् अपि क्षिप्तं मनो नान्यत्र चालयेत् ॥३७॥

ஸ்தூலத்தை விட்டு ஸூக்ஷ்மத்தில், அல்லது ஸூக்ஷ்மத்தை விட்டு ஸ்தூலத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், மனம் சஞ்சலித்து இன்புறினும் அதை வேறிடத்துக்கு அசைய விடக்கூடாது।

Verse 38

यत्र कुत्रापि वा नादे लगति प्रथमं मनः । तत्र तत्र स्थिरीभूत्वा तेन सार्धं विलीयते ॥३८॥

எந்த நாதத்தில் மனம் முதலில் பற்றுக் கொள்கிறதோ, அங்கே அங்கேயே நிலைபெற்று, அந்த நாதத்தோடு சேர்ந்து அது லயமாகிறது।

Verse 39

विस्मृत्य सकलं बाह्यं नादे दुग्धाम्बुवन् मनः । एकीभूयाथ सहसा चिदाकाशे विलीयते ॥३९॥

அனைத்து புறவுலகையும் மறந்து, நாதத்தில் பாலும் நீரும் போல மனம் ஒன்றாய் கலந்து, திடீரென சிதாகாசத்தில்—சைதன்ய ஆகாசத்தில் லயமாகிறது।

Verse 40

उदासीनस्ततो भूत्वा सदाभ्यासेन संयमी । उन्मनीकारकं सद्यो नादमेवावधारयेत्॥४०॥

அப்போது புறவிஷயங்களில் பற்றின்மையுடன் இருந்து, இடையறா பயிற்சியால் தன்னடக்கம் கொண்ட சாதகன் உன்மனி நிலையைக் கொணர்கின்ற நாதத்தையே உடனே உறுதியாகக் கவனிக்க வேண்டும்।

Verse 41

सर्वचिन्तां समुत्सृज्य सर्वचेष्टाविवर्जितः । नादमेवानुसंदध्यान्नादे चित्तं विलीयते॥४१॥

எல்லாச் சிந்தனைகளையும் கைவிட்டு, எல்லாச் செயல்களிலிருந்தும் விலகி, நாதத்தையே தொடர்ந்து ஆராய்ந்து தியானிக்க வேண்டும்; நாதத்தில் சித்தம் கரைந்து லயமாகிறது।

Verse 42

मकरन्दं पिबन्भृङ्गो गन्धान्नापेक्षते तथा । नादासक्तं सदा चित्तं विषयं न हि काङ्क्षति॥४२॥

மகரந்தத்தை அருந்தும் வண்டு பிற மணங்களை விரும்பாததுபோல், நாதத்தில் எப்போதும் பற்றுடைய சித்தம் விஷயங்களை நாடாது.

Verse 43

बद्धः सुनादगन्धेन सद्यः संत्यक्तचापलः । नादग्रहणतश्चित्तमन्तरङ्गभुजङ्गमः ॥४३॥

நல்ல உள்ள்நாதத்தின் மணம்போன்ற ஈர்ப்பால் கட்டுண்ட சித்தம் உடனே அலைச்சலை விட்டுவிடுகிறது. நாதத்தைப் பற்றியுணர்வால் மனம் உள்ளே நகரும் பாம்புபோல் தானே அடக்கமடைகிறது.

Verse 44

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

உலகை மறந்து ஒருமுகமான சித்தம் எங்கும் ஓடாது—புலன்விஷயங்களின் தோட்டத்தில் திரியும் மதம்கொண்ட யானை அரசனைப் போல. இந்த நிநாதம் அடக்கத்திற்கு வல்ல கூர்மையான அங்குசம்; நாதம் உள்ளார்ந்த மானை கட்டும் வலையாய் ஆகிறது. மேலும் உள்ளகக் கடலைத் தடுக்க அது கரையெனப் போல் நிற்கிறது; பிரம்ம-ப்ரணவத்துடன் இணைந்த நாதம் ஒளிமய இயல்புடையது.

Verse 45

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

உலகை மறந்து ஒருமுகமான சித்தம் எங்கும் ஓடாது—புலன்விஷயங்களின் தோட்டத்தில் திரியும் மதம்கொண்ட யானை அரசனைப் போல. இந்த நிநாதம் அடக்கத்திற்கு வல்ல கூர்மையான அங்குசம்; நாதம் உள்ளார்ந்த மானை கட்டும் வலையாய் ஆகிறது. மேலும் உள்ளகக் கடலைத் தடுக்க அது கரையெனப் போல் நிற்கிறது; பிரம்ம-ப்ரணவத்துடன் இணைந்த நாதம் ஒளிமய இயல்புடையது.

Verse 46

विस्मृत्य विश्वमेकाग्रः कुत्रचिन्न हि धावति । मनोमत्तगजेन्द्रस्य विषयोद्यानचारिणः ॥ नियामनसमर्थोऽयं निनादो निशिताङ्कुशः । नादोऽन्तरङ्गसारङ्गबन्धने वागुरायते ॥ अन्तरङ्गसमुद्रस्य रोधे वेलायतेऽपि च । ब्र...

உலகத்தை மறந்து மனம் ஒருமுகமாகினால் அது எங்கும் ஓடாது—புலன்விஷயத் தோட்டத்தில் திரியும் மதமுற்ற யானைத் தலைவனைப் போல. இந்த நிநாதம் கட்டுப்படுத்த வல்ல கூர்மையான அங்குசம்; நாதம் உள்ள்மான் போன்ற மனத்தைப் பிணைக்கும் வலையாகிறது. அது உள்ளகக் கடலைத் தடுத்து நிறுத்தும் கரையெனவும் அமைகிறது; பிரம்ம-ப்ரணவம் (ஓம்) இணைந்த நாதம் ஒளிமய இயல்புடையது.

Verse 47

मनस्तत्र लयं याति तद्विष्णोः परमं पदम् । तावदाकाशसङ्कल्पो यावच्छब्दः प्रवर्तते ॥

அங்கே மனம் லயமடைந்து கரைகிறது; அதுவே விஷ்ணுவின் பரமபதம். சப்தத்தின் இயக்கம் இருக்கும் வரை ‘ஆகாசம்’ என்ற கருத்தும் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 48

निःशब्दं तत्परं ब्रह्म परमात्मा समीर्यते । नादो यावन्मनस्तावन्नादान्तेऽपि मनोन्मनी ॥

அந்த பரம்பிரம்மம், பரமாத்மா, ‘ஒலியற்றது’ எனச் சொல்லப்படுகிறது. நாதம் இருக்கும் வரை மனமும் இருக்கும்; நாதத்தின் முடிவிலும் ‘மனோன்மனி’—மனத்தைத் தாண்டிய நிலை—உள்ளது.

Verse 49

सशब्दश्चाक्षरे क्षीणे निःशब्दं परमं पदम् । सदा नादानुसन्धानात् संक्षीणा वासना भवेत् ॥

சப்தத்துடன் கூடிய அக்ஷரம் (ஓம்) சோர்ந்தபோது, பரம பதம் நிசப்தமாகிறது. நாதத்தை இடையறாது அனுசந்தானம் செய்தால் வாசனைகள் மெதுவாகக் குறைகின்றன॥

Verse 50

निरञ्जने विलीयेते मनोवायू न संशयः । नादकोटिसहस्राणि बिन्दुकोटिशतानि च ॥

நிரஞ்சன பிரம்மத்தில் மனமும் பிராணவாயுவும் லயமாகின்றன—சந்தேகம் இல்லை. அங்கே நாதங்கள் ஆயிரம் கோடி, பிந்துக்கள் நூறு கோடி எனவும் உள்ளன॥

Verse 51

सर्वे तत्र लयं यान्ति ब्रह्मप्रणवनादके । सर्वावस्थाविनिर्मुक्तः सर्वचिन्ताविवर्जितः ॥

அங்கே பிரம்ம-பிரணவ நாதத்தில் அனைத்தும் லயமடைகின்றன. சாதகன் எல்லா நிலையிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லாச் சிந்தனைகளையும் துறந்தவனாகிறான்॥

Verse 52

सशब्दश्चाक्षरे क्षीणे निःशब्दं परमं पदम् । सदा नादानुसन्धानात् संक्षीणा वासना भवेत् ॥ निरञ्जने विलीयेते मनोवायू न संशयः । नादकोटिसहस्राणि बिन्दुकोटिशतानि च ॥ सर्वे तत्र लयं यान्ति ब्रह्मप्रणवनादके । स...

ஒலியுடன் கூடிய அక్షரம் (ஓம்) சோர்ந்து ஒடுங்கும்போது, பரமப் பதம் நிசப்தமாகிறது. நாதத்தை இடையறாது அனுசந்தானம் செய்வதால் வாசனைகள் முற்றிலும் சுருங்குகின்றன. நிரஞ்சனப் பிரம்மத்தில் மனமும் பிராணவாயுவும் லயமாகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. ஆயிரக் கோடி நாதங்களும் நூறு கோடி பிந்துகளும்—அனைத்தும் பிரம்மரூபப் பிரணவநாதத்தில் அங்கேயே லயமடைகின்றன. எல்லா அவஸ்தைகளையும் கடந்தும், எல்லாச் சிந்தனைகளையும் விட்டு, யோகி மృతவத் நிலைத்திருப்பான்; அவனே முக்தன்—சந்தேகமில்லை. அவன் எப்போதும் சங்கம் அல்லது துந்துபி ஒலியையும் கூட கேட்கான்.

Verse 53

काष्ठवज्ज्ञायते देह उन्मन्यावस्थया ध्रुवम् । न जानाति स शीतोष्णं न दुःखं न सुखं तथा ॥

உன்மனி நிலையில் உடல் நிச்சயமாக மரக்கட்டையைப் போலவே உணரப்படும். அவன் குளிர்-வெப்பத்தையும், அதுபோல துக்கம்-சுகத்தையும் அறியான்.