Adhyaya 32

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु देवदेवेष्वसौ मुनिः । शतवर्षाणि तत्रस्थस्तपसे प्रस्थितो द्विजः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களின் தேவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றபின், அந்த இருபிறப்பான் முனிவர் அங்கேயே தங்கி நூறு ஆண்டுகள் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

Verse 2

आश्रमादुत्तरात्तस्माद्दिव्यां दिशमथो त्तराम् । सुभद्रापि महाभागा तस्य या परिचारिका

அந்த ஆசிரமத்தின் வடப்புறத்திலிருந்து அவர் தெய்வீகமான வடதிசை நோக்கி சென்றார்; அவருடைய பரிசாரிகையான மகாபாக்யவதி சுபத்ரையும் உடன் புறப்பட்டாள்।

Verse 3

अस्त्रादानेऽसमर्था सा ऋषिं प्रोवाच भामिनी । नाहं नेतुं समर्थास्मि शस्त्राण्यालभ्य पाणिना

ஆயுதங்களை அளிக்க இயலாத அந்தப் பெண் ரிஷியிடம் கூறினாள்— “கைகளால் எடுத்தாலும் இவ்வாயுதங்களை எடுத்துச் செல்ல எனக்கு இயலாது.”

Verse 4

जलेन सह तद्वीर्यं पीतवान्स ऋषिस्ततः । आत्मसंस्थानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राण्यसौ मुनिः । कारयित्वोत्तरामाशां जगाम तपसां निधिः

பின்னர் அந்த ரிஷி நீருடன் சேர்த்து அந்த வீர்ய-சக்தியை அருந்தினார். தவநிதியான அந்த முனிவர் எல்லா தெய்வீக ஆயுதங்களையும் தன்னுள் நிலைபெறச் செய்து, அதன் பின் வடதிசை நோக்கி சென்றார்।

Verse 5

गंगाधरं शुक्लतनुं सर्प्पैराकीर्णविग्रहम् । शिववत्सुखदं पुंसामपश्यत्स हिमाचलम्

அவர் இமாசலத்தை கண்டார்— கங்கையைத் தாங்குபவன், வெண்மையான உடலுடையவன், பாம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உருவமுடையவன், சிவனைப் போல மக்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவன்।

Verse 6

तथाश्रमं ददर्शोच्चैरश्वत्थैः परिपालितम् । चंद्रभागोपकंठस्थं समित्पुष्पकुशान्वितम्

பின்னர் அவர் உயர்ந்த அரசமரங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு ஆசிரமத்தை கண்டார்; அது சந்திரபாகா நதிக்கரையில் இருந்து, சமித்து, மலர்கள், குசப்புல் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 7

स तस्मिन्मुनिशादूलो ह्यवसन्मुनिभिः सह । सुभद्रया च संयुक्तश्चंद्रश्चंद्रिकया यथा

அந்த முனிசார்தூலன் அங்கே பிற முனிவர்களோடு தங்கினான். சுபத்ரையுடன் அவன் இணைந்திருந்தது, சந்திரன் சந்திரிகையுடன் இணைந்திருப்பதுபோல்.

Verse 8

एकदा वसतस्तस्य सुभद्रा परिचारिका । स्नानार्थं यातुमारब्धा चतुर्थेऽह्नि रजस्वला

ஒருமுறை அவன் அங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கையில், பணிவிடை செய்யும் சுபத்ரை—மாதவிடாய் நிலையிலான நான்காம் நாளில்—நீராடச் செல்லத் தொடங்கினாள்.

Verse 9

व्रजन्त्या च तया दृष्टं कौपीनाच्छादनं पुनः । परि त्यक्तं विदित्वैवं दैवयोगाद्गृहाण सा

செல்லும் வழியில் அவள் மீண்டும் ஒரு கௌபீன ஆடை-மூடலைக் கண்டாள். அது கைவிடப்பட்டதென அறிந்து, தெய்வயோகத்தால் அதை எடுத்துக்கொண்டாள்.

Verse 10

परिधाय पुनः सा तु कौपीनं रेतसायुतम् । एकांते स्नातुमारब्धा जलाभ्याशे यथासुखम्

அவள் மீண்டும் அந்த கௌபீனத்தை அணிந்தாள்; அது ரேதஸால் களங்கமுற்றிருந்தது. பின்னர் தனிமையில் நீரருகே, விருப்பம்போல் நீராடத் தொடங்கினாள்.

Verse 11

ततो देवी यथाकाममकस्माद्वीक्षते हि सा । स्वोदरस्थं समुत्पन्नं गर्भं गुरुभरालसा

அப்போது அந்த தேவி விருப்பம்போல் இருந்தபோது திடீரென நோக்கினாள். தன் வயிற்றில் எழுந்த கர்ப்பத்தை கண்டாள்; அதன் கனத்தால் சோர்வுற்றாள்.

Verse 12

शोचयित्वात्मनात्मानमगर्भाहमिहागता । तत्केन मन्दभागिन्या ममैवं दूषणं कृतम्

தனக்குள்ளேயே வருந்தியவாறு அவள் கூறினாள்: 'நான் கருவுறாதவளாகவே இங்கு வந்தேன். துரதிர்ஷ்டவசமான எனக்கு இந்த அவப்பெயரை ஏற்படுத்தியது யார்?'

Verse 13

लज्जाभिभूता सा तत्र प्रविश्याश्वत्थवाटिकाम् । तत्र तं सुषुवे गर्भमविज्ञाय कुतो ह्ययम्

வெட்கத்தால் தலைகுனிந்த அவள் அரசமரத் தோப்பிற்குள் நுழைந்தாள். இக்கரு எங்கிருந்து வந்தது என்பதை அறியாமலே, அவ்விடத்திலேயே அவள் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள்.

Verse 14

पुनरेव हि सा स्नात्वा अविज्ञायात्मदुष्कृतम् । शापं दातुं समारब्धा गर्भकर्त्तरि दुःसहम्

மீண்டும் நீராடிய அவள், தன் வினையை அறியாதவளாய், கருவுறச் செய்தவனுக்குத் தாங்கொணாச் சாபத்தை இடத் தொடங்கினாள்.

Verse 15

ज्ञानाद्वा यदि वाज्ञानाद्येनेयं दूषणा कृता । सोऽद्यैव पंचतां यातु यद्यहं स्यां पतिव्रता

'அறிந்தியோ அறியாமலோ எவன் இக்களங்கத்தை ஏற்படுத்தினானோ, நான் பதிவிரதையாக இருந்தால், அவன் இன்றே மரணமடையட்டும்.'

Verse 16

यद्यहं मनसा वापि कामये नापरं पतिम् । एतेन सत्यवाक्येन यातु जारः स्वयं क्षयम्

'நான் மனதாலும் பிற ஆடவனை விரும்பாதிருந்தால், இச்சத்திய வாக்கினால் அந்த கள்ளக்காதலன் தானாகவே அழிந்து போகட்டும்.'

Verse 17

एवं शप्त्वा तु तं देवी ह्यज्ञात्वा गर्भकारिणम् । पुनर्यातुं समारब्धा तद्दधीचिनिकेतनम्

இவ்வாறு அவனைச் சபித்து—உண்மையான கருவாக்கியவன் யார் என்பதை அறியாமலேயே—தேவி மீண்டும் ததீசி முனிவரின் இல்லத்திற்குத் திரும்பத் தயாரானாள்।

Verse 18

तत्र चार्कप्रतीकाशं गर्भमुत्सृज्य सा तदा । प्राप्ता तपोवनं रम्यं यत्रासौ मुनिपुंगवः

அங்கே சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் குழந்தையை விட்டுவிட்டு, அவள் அந்த அழகிய தவவனத்தை அடைந்தாள்; அங்கே அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் வாசித்தார்।

Verse 19

अत्रांतरे सर्वदेवा लोकपाला महाबलाः । अस्त्राणां कारणार्थाय मुनेराश्रममागताः

இதற்கிடையில், எல்லாத் தேவர்களும் மகாபலமுடைய லோகபாலர்களும், தெய்வ ஆயுதங்களைப் பெறுவதற்கான காரணமும் வழியும் அறிய முனிவரின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர்।

Verse 20

उवाच तं मुनिं शक्रो न्यासो यस्तव सुव्रत । दत्तोऽस्माभिस्तु शस्त्राणां तानि क्षिप्रं प्रयच्छ नः

சக்ரன் அந்த முனிவரிடம் கூறினான்—“நல்ல விரதம் கொண்டவரே! நாங்கள் உமக்கு ஒப்படைத்த ஆயுத நியாசத்தில் உள்ள ஆயுதங்களை எங்களுக்கு விரைவாக அளியுங்கள்।”

Verse 21

ऋषिराह पुरा यत्र स्थापि तानि ममाश्रमे । तत्रैव तानि तिष्ठंति न चानीतानि वासव

ரிஷி கூறினார்—“வாசவனே! என் ஆசிரமத்தில் முன்பு எங்கே அவை வைக்கப்பட்டனவோ, அங்கேயே அவை உள்ளன; இங்கே கொண்டு வரப்படவில்லை।”

Verse 22

यत्तु तेषां बलं वीर्यं संग्रामे शत्रुसूदन । तन्मया पीतमखिलं सह तोयेन वासव

ஓ பகைவரை அழிப்பவனே வாசவா! போரில் அவர்களுக்கிருந்த வலமும் வீரியமும் அனைத்தையும் நான் நீருடன் சேர்த்து முழுவதும் அருந்திவிட்டேன்.

Verse 23

एवं स्थिते मयाऽस्त्राणि यदि देयानि तेऽनघ । ततोस्थीनि प्रयच्छामि तदाकाराणि सुव्रत

ஓ பாவமற்றவனே! இந்நிலையில் என் ஆயுதங்கள் உனக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டுமெனில், ஓ நற்கடமையுடையவனே, அவ்வுருவங்களுக்கே உரியவாறு என் எலும்புகளை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 24

एवमुक्तः सहस्राक्षस्तमाह मुनिसत्तमम् । नान्येषु तद्बलं रौद्रं यत्तु तेषु व्यवस्थितम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) முனிவருள் சிறந்தவரிடம் சொன்னான்—அந்த (ஆயுதங்களில்) நிலைபெற்றுள்ள ரௌத்ர வலிமை மற்ற எதிலும் இல்லை.

Verse 25

यस्मात्तेषु विनिक्षिप्य सहस्रांशं स्वतेजसाम् । अस्माकं दत्तवान्रुद्रो रक्षार्थं जगतां शिवः

ஏனெனில் உலகங்களின் சிவனாகிய ருத்ரன், தன் தேஜஸின் ஆயிரமடங்கு பங்கினை அந்த (ஆயுதங்களில்) பதித்து, படைப்பின் காவலுக்காக எங்களுக்கு அருளினார்.

Verse 26

तद्वयं तानि सर्वाणि गृहीत्वा च व्यवस्थिताः । लोकस्य रक्षणार्थाय संज्ञेयं तेन लोकपाः

ஆகையால் நாம் அந்த எல்லா (ஆயுதங்களையும்) ஏற்று கடமையில் நிலைத்து நிற்கிறோம்; உலகைக் காக்கவே—அதனால் நாம் ‘லோகபாலர்கள்’ என அழைக்கப்படுகிறோம்.

Verse 27

अमीषामपि शस्त्राणा मुत्तमं वज्रमिष्यते । तद्धारणाद्यतोऽस्माकं देवराजत्वमिष्यते

இவ்வாயுதங்களுள் வஜ்ரமே சிறந்ததெனப் போற்றப்படுகிறது. அதைத் தரித்தலால் எமது தேவராஜத்துவம்—இந்திரப் பதவி—உறுதியாக நிலைபெற்று அங்கீகரிக்கப்படுகிறது.

Verse 28

वज्रादप्युत्तमं चक्रं यत्तद्विष्णुपरिग्रहे । दैत्यदानवसंघानां तदायत्तो जयोऽभवत्

ஆனால் வஜ்ரத்திற்கும் மேலானது விஷ்ணுவின் கரத்தில் விளங்கும் சக்கரம். தைத்திய-தானவக் கூட்டங்களின் மீது வெற்றி அதன்மேலே சார்ந்திருந்தது.

Verse 29

तस्मात्तानि यथास्माभिः प्राप्यते मुनिसत्तम । तथा कुरुष्व संचिन्त्य कार्यं कार्यविदां वर

ஆகையால், முனிவரே சிறந்தவரே, நன்கு சிந்தித்து அவை (ஆயுதங்கள்) எமக்குக் கிடைக்குமாறு செய்க. செய்யவேண்டியதை அறிந்தோரில் முதன்மையானவரே, தக்க செயலை நிறைவேற்று.

Verse 30

एवमुक्ते मुनिः प्राह तं शक्रं पुरतः स्थितम् । तत्प्राप्त्यर्थमुपायं तु कथयामि तवापरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, முன் நின்ற சக்ரனிடம் முனி சொன்னார்—“அவற்றைப் பெறுவதற்கான இன்னொரு வழியை உனக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 31

यान्येतानि ममास्थीनि यूयं तैस्तानि सर्वशः । निर्मापयध्वं शस्त्राणि तदाकाराणि सर्वशः

என் இவ்வெலும்புகளைப் பயன்படுத்தி நீங்கள் அந்த ஆயுதங்களை முழுமையாகச் செய்யுங்கள்—அதே வடிவங்களின்படி, எல்லாவிதத்திலும் அப்படியே உருவாக்குங்கள்.

Verse 32

एतानि तत्समुत्थानि तेषामप्यधिकं बलम् । साधयिष्यति भवतां संग्रामे यन्ममेहितम्

இந்த எலும்புகளிலிருந்து தோன்றும் ஆயுதங்கள் அவர்களைவிடவும் மிகுந்த வலிமை உடையவையாகும்; போரில் என் எண்ணத்தை உங்களுக்காக அவை நிறைவேற்றும்।

Verse 33

तमुवाच ततः शक्रो दधीचिं तपसोनिधिम् । प्राणहारं प्रकर्तुं ते नाहं शक्तो यमिच्छसि

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) தவநிதியான ததீசியை நோக்கி—“நீ விரும்புவது போல உன் உயிரை பறிக்க நான் வல்லவன் அல்லேன்” என்று கூறினான்।

Verse 34

न चामृतस्य तेऽस्थीनि ग्रहीतुं शक्तिरस्ति नः । तस्मात्सर्वं समालोच्य यत्कर्तव्यं तदुच्यताम्

தவத்தால் அமரத்தன்மை பெற்ற உன் எலும்புகளை எடுக்கவும் எங்களுக்கு வல்லமை இல்லை; ஆகவே அனைத்தையும் ஆராய்ந்து செய்யவேண்டியதை அருளிச் சொல்।

Verse 35

एवमुक्तो मुनिः प्राह एतदेव कलेवरम् । त्यजामि स्वयमेवाहं देव कार्यार्थसिद्धये

இவ்வாறு கூறப்பட்ட மুনি—“தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற நான் தானே இந்த உடலைத் துறப்பேன்” என்றார்।

Verse 36

अध्रुवं सर्वदुःखानामाश्रयं सुजुगुप्सितम् । यदा ह्येतत्तदा युक्तः परित्यागोऽस्य सांप्रतम्

இந்த உடல் நிலையற்றது; எல்லாத் துயரங்களுக்கும் தங்குமிடம்; உண்மையிலே வெறுக்கத்தக்கது; ஆகவே இப்போது இதைத் துறப்பதே உகந்தது।

Verse 37

अस्य त्यागेन मे दुःखं संसारोत्थं न जायते । यस्माज्जन्मांतरे जातो मृतोपि हि भवेत्पुनः

இதனைத் துறந்தால் எனக்கு சம்சாரத்தால் உண்டாகும் துயரம் எழாது; ஏனெனில் பிறவியொன்றில் பிறந்தவன் இறந்தாலும் மீண்டும் பிறவி எடுப்பான்.

Verse 38

भार्या भगिनी दुहिता स्वकर्मफलयोजनात् । जाता तेनैव संसारे रतिकार्ये जुगुप्सिता

தன் கர்மபலப் பிணைப்பினால் இதே சம்சாரத்தில் அதே உயிர் மனைவி, சகோதரி, மகள் என ஆகிறது; வெறும் இன்பவினைக்காக நாடுதல் அருவருப்பானது.

Verse 39

यस्माच्च स्वयमेवैतद्वपुस्त्यजति वै ध्रुवम् । तस्मादस्य परित्यागो वरः कार्योऽचिरात्स्वयम्

ஏனெனில் இந்த உடல் நிச்சயமாகத் தானே விலகிவிடும்; ஆகையால் இதனைத் துறப்பது தாமே விரைந்து உறுதியுடன் செய்வதே மேன்மை.

Verse 40

एवं पुरंदरस्याग्रे संकीर्त्य स महामुनिः । दधीचिः प्राणसंहारं कृतवान्सत्वरं तदा

இவ்வாறு புரந்தரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் தன் தீர்மானத்தை உரைத்து, மகாமுனி ததீசி அப்போது விரைவாகப் பிராணங்களை ஒடுக்கி (பிராணப்ரத்யாஹாரம்) செய்தார்.

Verse 41

गतासुं तं विदित्वैवं विबुधास्तत्कलेवरम् मां । सशोणितनिर्मुक्तं कथं कार्यं व्यचिंतयन्

அவர் இவ்வாறு உயிர் நீங்கினார் என்று அறிந்து, தேவர்கள் இரத்தம் நீங்கிய அந்த உடலைப் பற்றி ‘இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று சிந்தித்தனர்.

Verse 42

ततस्तदस्थिशुद्ध्यर्थमुवाचेदं सुरेश्वरः । गौरीणां कर्कशा जिह्वा ता एतदुत्खिदंत्विति

அப்போது அந்த எலும்புகளின் தூய்மைக்காக தேவேசன் கூறினான்— “கௌரிகளின் கரடுமுரடான நாவுகள் இதை நன்றாகச் சுரண்டித் தூய்மைப்படுத்தட்டும்।”

Verse 43

ततस्तैर्विबुधैर्नंदा यदा लोकेषु संस्थिता । ध्याता तदोपयाता सा सखीभिः परिवारिता

பின்னர் உலகங்களில் நிலைபெற்ற நந்தையை அந்த தேவர்கள் தியானித்தனர்; உடனே அவள் தோழி கோமாதர்களால் சூழப்பட்டவளாய் அவர்களிடம் வந்தடைந்தாள்।

Verse 44

नंदा सुभद्रा सुरभिः सुशीला सुमनास्तथा । इति गोमातरः पंच गोलोकाच्च समागताः

நந்தா, சுபத்ரா, சுரபி, சுசீலா, சுமனா—என இவ்வைந்து கோமாதர்கள் கோலோகத்திலிருந்து வந்தடைந்தனர்।

Verse 45

ऊचुस्तान्विबुधान्सर्वानस्माभिर्यत्प्रयोजनम् । कर्त्तव्यं तत्करिष्यामः कथ्यतां सुविचारितम्

அவர்கள் அந்த எல்லாத் தேவர்களிடமும் கூறினர்— “எங்களால் உங்களுக்கு என்ன நோக்கம் இருக்கிறதோ, செய்ய வேண்டியது எதுவோ, அதை நாங்கள் செய்வோம்; நன்கு ஆராய்ந்து தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 46

देवा ऊचुः । यदेतदृषिणा त्यक्तं स्वयमेव कलेवरम् । एतन्मांसादिनिर्मुक्तं क्रियतामस्थिपंजरम्

தேவர்கள் கூறினர்— “ரிஷி தாமே துறந்த இந்த உடல், இப்போது மாம்சம் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டது; இதை எலும்புக் கட்டமைப்பாக அமைக்க வேண்டும்।”

Verse 47

तत्कृत्वा गर्हितं कर्म देवादेशात्सुदारुणम् । पुनः पितामहं द्रष्टुं गतास्ताः सुरसत्तमाः

தேவர்களின் ஆணையால், பழிக்கத்தக்கதாயினும் மிகக் கடுமையான அந்தச் செயலைச் செய்து, அந்தச் சிறந்த தேவர்கள் மீண்டும் பிதாமகன் பிரம்மாவைத் தரிசிக்கச் சென்றனர்।

Verse 48

ततस्तु दारुणं कर्म यच्च ताभिरनुष्ठितम् । पितामहस्य तत्सर्वं समाचख्युर्यथातथम्

பின்னர் அவர்கள் தங்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்தக் கடுமையான செயலை, நடந்ததுபோலவே முழுவதும் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் தெரிவித்தனர்।

Verse 49

तच्छ्रुत्वा विबुधान्सर्वान्समाहूय पितामहः । सर्वगात्रेष्वस्पृशत सुरभीः शुद्धिकाम्यया

இதைக் கேட்ட பிதாமகன் எல்லா தேவர்களையும் அழைத்து, தூய்மை வேண்டி சுரபியை அவளுடைய எல்லா அங்கங்களிலும் தொட்டார்।

Verse 50

तास्तु तैर्विबुधैः स्पृष्टाः सुपूताः समवस्थिताः । मुखमेकं परं तासां न स्पृष्टमशुचि स्मृतम्

ஆனால் அந்தக் கோமாதர்கள் தேவர்களால் தொடப்பட்டபோது முழுமையாகத் தூய்மையடைந்து நிலைபெற்றனர்; எனினும் அவர்களுடைய ஒரு பகுதி—வாய்—தொடப்படவில்லை, அது அசுத்தம் என நினைக்கப்பட்டது।

Verse 51

अपवित्रं भवेत्तासां मुखमेकं जुगुप्सितम् । शेषं शरीरं सर्वासां विशिष्टं तु सुरैः कृतम्

அவர்களுடைய வாய் மட்டும் அசுத்தமும் விலக்கத்தக்கதுமாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் மற்றைய உடல் முழுவதும் தேவர்களால் சிறப்பும் மேன்மையும் பெற்றதாக ஆக்கப்பட்டது।

Verse 52

सरस्वत्या तु ताः प्रोक्ता भवंत्यो ब्रह्मघातिकाः । अन्यथा कारणात्कस्मान्न स्पृष्टममरैर्मुखम्

சரஸ்வதி அவர்களிடம் கூறினாள்—“நீங்கள் பிராமணஹத்தி தோஷத்துக்குரியவர்கள்; இல்லையெனில் அமர தேவர்கள் உங்கள் வாயை ஏன் தொடவில்லை?”

Verse 53

ततस्ताभिस्तु सा प्रोक्ता देवी तत्र सरस्वती । नैतत्ते वचनं युक्तं वक्तुमेवंविधं मुखम्

அப்போது அங்கே தேவியான சரஸ்வதி அவர்களிடம் கூறினாள்—“இத்தகைய சொற்கள் உங்களுக்கு உரியவை அல்ல; உங்கள் போன்ற வாயால் இப்படிப் பேசுவது அழகல்ல।”

Verse 54

अस्माकमेव हृदयमनेन वचसा त्वया । निर्दग्धं येन तस्मात्त्वमचिराद्दाहमाप्स्यसि

“இந்தச் சொற்களாலேயே நீ எங்கள் இதயங்களைச் சுட்டுவிட்டாய்; ஆகவே விரைவில் நீயும் எரிவை அடைவாய்।”

Verse 55

शापं दत्त्वा ततस्तस्याः सरस्वत्यास्तु तास्तदा । गोलोकं गतवत्यस्तु सुरभ्यः सुरपूजिताः

இவ்வாறு சரஸ்வதிக்கு சாபம் அளித்து, தேவர்களால் போற்றப்பட்ட அந்த சுரபிகள் அப்போது கோலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 56

आहूय विश्वकर्माणं तक्षाणं सुरसत्तमाः । अस्माकं कुरु शस्त्राणि तमाहुर्युद्धकारणात्

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தோர் தச்சனான விஸ்வகர்மாவை அழைத்து—“வரவிருக்கும் போருக்காக எங்களுக்கு ஆயுதங்களைச் செய்” என்று கூறினர்।

Verse 57

एतद्वचनमाकर्ण्य तानि पूतैर्नवैर्दृढैः । अस्त्राणि कारयामास दर्धोचेरस्थिसंचयैः

அவ்வசனத்தை கேட்டவுடன், ததீசியின் எலும்புக் குவியலிலிருந்து புதியதும் உறுதியும் தூய்மையும் உடைய ஆயுதங்களை அவன் உருவாக்கச் செய்தான்।

Verse 58

प्रमाणाकारयुक्तानि देवानां तानि संयुगे । अजेयानि यथा चासंस्तथा चासौ विनिर्ममे

போரில் தேவர்களுக்கு ஏற்ற அளவும் வடிவமும் கொண்டு, அவை அஜேயமாக இருக்குமாறு அவன் அவற்றைச் செய்தான்; அவ்வாறே உருவாக்கினான்।

Verse 59

वज्रमिंद्रस्य शक्तिं च वह्नेर्दंडं यमस्य च । खड्गं तु निऋतेः पाशं सम्यक्चक्रे प्रचेतसः

இந்திரனுக்கு வஜ்ரம், அக்னிக்குச் சக்தி, யமனுக்கு தண்டம், நிர்ருதிக்குக் கட்கம், பிரசேதஸ் (வருணன்)க்கு பாசம்—இவற்றையெல்லாம் அவன் முறையாகச் செய்தான்।

Verse 60

वायोर्ध्वजं कुबेरस्य गदां गुर्वीं च निर्ममे । विश्वकर्मा तथा शूलमीशानस्य च निर्ममे

வாயுவுக்குக் கொடி, குபேரனுக்கு கனமான கதையை அவன் செய்தான்; மேலும் விஸ்வகர்மா ஈசானன் (சிவன்)க்கு சூலத்தையும் உருவாக்கினான்।

Verse 61

गृहीत्वैतानि वै देवाः शस्त्राण्यस्त्रबलं तदा । विजेतुं च ततो दैत्यान्दानवांश्च गतास्तदा

அவ்வாயுதங்களையும் அஸ்திர-பலத்தையும் ஏற்று, தேவர்கள் அப்போது தைத்யர் தானவர்களை வெல்லப் புறப்பட்டனர்।

Verse 62

अत्रांतरे सुभद्रापि दधीचेरौर्ध्वदैहिकम् । कृत्वा तैर्मुनिभिः सार्धमन्वेष्टुं सा गता सुतम्

இதற்கிடையில், சுபத்ராவும் ததீசியின் ஈமச்சடங்குகளை முடித்துவிட்டு, அந்த முனிவர்களுடன் தன் மகனைத் தேடிச் சென்றாள்.

Verse 63

अश्वत्थवाटिकायां च तमपश्य न्मनोरमम् । दृष्ट्वा रोदिति जीवंतं मुक्त्वा बाष्पमथाचिरम्

அரசமரத் தோப்பில் அவள் அந்த அழகான குழந்தையைக் கண்டாள். அவன் உயிருடன் இருப்பதைப் பார்த்து, அவள் கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்.

Verse 64

अंबेत्याभाष्य तेनोक्ता मा रोदीस्त्वं यशस्विनि । सर्वं पुराकृतस्यैतत्फलं तव ममापि हि

அவன் அவளை "அம்மா" என்று அழைத்து, "புகழ் பெற்றவளே! அழாதே. இவை அனைத்தும் உன்னுடையதும் என்னுடையதுமான முற்பிறவி வினைகளின் பயனே" என்று கூறினான்.

Verse 65

यद्यथा यत्र येनेह कर्म जन्मांतरार्जितम् । तदवश्यं हि भोक्तव्यं त्यज शोकमतोऽखिलम्

முற்பிறவികളில் எவரால், எங்கு, எவ்விதம் கர்மம் ஈட்டப்பட்டதோ, அதை நிச்சயமாக அனுபவித்தே தீர வேண்டும். ஆகையால் துயரம் அனைத்தையும் கைவிடுவாயாக.

Verse 66

मत्परित्यागलज्जा च न ते कार्येह सुन्दरि । फलं पुराकृतस्यैतद्भोक्तव्यं तन्मयापि हि

அழகිය பெண்ணே! என்னைக் கைவிட்டதற்காக நீ வெட்கப்படத் தேவையில்லை. இது முற்பிறவி வினையின் பயன், இதை நானும் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.

Verse 68

बालेनाभिहिता सा तु ध्यात्वा देवं जनार्द्दनम् । कृतांजलिरुवाचेदं कथ्यतां मे सुनिश्चितम्

குழந்தை இவ்வாறு கூறியபின் அவள் ஸ்ரீ ஜனார்தனனைத் தியானித்தாள். பின்னர் கைகூப்பி கூறினாள்— “இதன் உறுதியான உண்மையை எனக்குத் தீர்மானமாகச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 69

न विजानाम्यहं तथ्यं कस्यायं वीर्यसंभवः । तस्मात्कथय देवेश मम ते निश्चितं वचः

இந்த உண்மையை நான் அறியேன்— இக்குழந்தை யாருடைய வல்லமையால் பிறந்தது? ஆகவே, தேவேசா, உமது உறுதியான வாக்கை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 70

आहोक्ते मातरं कृष्णः सुभद्रां वै जनार्द्दनः । दधीचेस्तन यश्चायं भर्तुस्ते क्षेत्रसंभवः

அப்போது ஜனார்தனன்—ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—தன் தாய் சுபத்ராவிடம் கூறினான்— “இவன் ததீசி முனிவரின் மகன்; உன் கணவருடன் தொடர்புடைய இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் இவன் தோன்றினான்.”

Verse 71

तस्योत्पत्तिं विदित्वैवं सुभद्रा हृष्टमानसा । बालमंके समारोप्य अरोदीदार्तया गिरा

இவ்வாறு அவன் பிறப்பின் காரணத்தை அறிந்த சுபத்ரா மனமகிழ்ந்தாள். குழந்தையை மடியில் ஏற்றி, உருக்கமான நடுக்கக் குரலுடன் கண்ணீர் விட்டாள்.

Verse 72

आह बालक उत्पन्नः शोकस्य वद कारणम् । अथोक्तः स्तन्यरहितं कथं ते जीवितं धृतम्

அவள் கூறினாள்— “ஓ குழந்தையே, நீ பிறந்துள்ளாய்; உன் துயரத்தின் காரணத்தைச் சொல்.” பின்னர் கேட்டாள்— “தாய்ப்பால் இன்றித் தன் உயிர் எவ்வாறு நிலைத்தது?”

Verse 73

यस्माच्चतुर्विधा सृष्टिर्जीवानां ब्रह्मणा कृता । जरायुजांडजोद्भिज्ज स्वेदजाश्च तथा स्मृताः

பிரம்மா உயிர்களின் படைப்பை நான்கு வகையாக அமைத்தார்—ஜராயுஜ (கர்ப்பஜ), அண்டஜ, உத்பிஜ்ஜ (முளைஜ) மற்றும் ஸ்வேதஜ—என்று ஸ்மிருதியில் நினைவுறுத்தப்படுகிறது।

Verse 74

नरस्त्रीनपुंसकाख्याश्च जातिभेदा जरायुजाः । चतुष्पदाश्च पशवो ग्राम्याश्चारण्यजास्तथा

ஆண்கள், பெண்கள், நபுஞ்சகர்கள்—பிறப்புவேறுபாடுகளுடன் இருந்தாலும்—அனைவரும் ஜராயுஜ (கர்ப்பஜ) ஆவர்; அதுபோல நால்காலி விலங்குகளும், வீட்டுப்பழக்கமானவையாயினும் காடுவாழ்வாயினும்।

Verse 75

अण्डजाः पक्षिणः सर्वे मीनाः कूर्मसरीसृपाः । स्वेदजा मत्कुणा यूका दंशाश्च मशकास्तथा

அனைத்து பறவைகளும் அண்டஜம்; மீன்கள், ஆமைகள், ஊர்வன்களும் அதுவே. ஸ்வேதஜம் என்பது படுக்கைப்பூச்சி, பேன், கடிக்கும் பூச்சிகள் மற்றும் கொசுக்கள்.

Verse 76

उद्भिज्जाः स्थावराः प्रोक्तास्तृणगुल्मलता दयः । अन्येऽप्येवं यथायोगमंतर्भूताः सहस्रशः

உத்பிஜ்ஜம் என்பது நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உயிர்கள்—புல், புதர்கள், கொடிகள் முதலியவை. இதேபோல் தத்தம் தகுதிக்கேற்ப இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான வடிவங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 77

अण्डजाः पक्षपातेन जीवंति शिशवो भुवि । ऊष्मणा स्वेदजाः सर्वे उद्भिज्जाः सलिलेन हि

அண்டஜ உயிர்களின் குஞ்சுகள் பூமியில் இறகுடைய பெற்றோரின் பராமரிப்பால் வாழ்கின்றன. ஸ்வேதஜம் அனைத்தும் வெப்பத்தால், உத்பிஜ்ஜம் நிச்சயமாக நீரால் வாழ்கின்றன।

Verse 78

समुदायेन भूतानां पञ्चानामुद्भिजं भुवि । जरायुजाश्च स्तन्येन विना जीवितुमक्षमाः

ஐவகை உயிரினங்களையும் ஒன்றாகக் கொண்டால், உத்பிஜ்ஜங்கள் பூமியில் நன்கு வளர்கின்றன; ஆனால் ஜராயுஜங்கள் பால் இன்றிப் பிழைக்க இயலாது.

Verse 79

विना तेन कथं पुत्र त्वया प्राणा विधारिताः । तां तथा जननीं प्राह स च बाष्पाविलेक्षणाम्

“அது இன்றிப் பிள்ளையே, நீ உன் பிராணனை எவ்வாறு தாங்கினாய்?” என்று கண்ணீர் மங்கிய கண்களுடைய தாயை அவன் அவ்வாறு கேட்டான்.

Verse 80

अश्वत्थफलनिर्यासपानात्प्राणा मया धृताः । गौणं तदा तया तस्य पिप्पलादेति कल्पि तम्

அவன், “அச்வத்த (அரச) மரத்தின் கனியின் சாற்றை அருந்தி நான் பிராணனைத் தாங்கினேன்” என்றான். ஆகவே அப்போது தாய் அவனுக்கு ‘பிப்பலாத’ என்ற துணைப் பெயரை வைத்தாள்.

Verse 81

नाम तेन जगत्यस्मिन्नित्यं ख्यातं महात्मनः । तत्रस्थैर्मुनिभिस्तस्य कृताः सर्वैर्यथाक्रमम्

அப்பெயராலே அந்த மகாத்மா இவ்வுலகில் எந்நாளும் புகழ்பெற்றான்; அங்கு வாழ்ந்த முனிவர்கள் அனைவரும் அவனுக்குரிய எல்லாச் சடங்குகளையும் முறையே செய்தனர்.

Verse 82

संस्काराः पिप्पलादस्य वेदोक्ता वेद पारगैः । षडंगोपांगसंयुक्ता वेदास्तेन समुद्धृताः । तदाश्रमनिवासिभ्यो मुनिभ्यश्च सुपुष्कलाः

பிப்பலாதனுக்காக வேதம் அறிந்த முனிவர்கள் வேதவிதிப்படி சடங்குகளைச் செய்தனர். ஆறு வேதாங்கங்களும் துணைநூல்களும் உடனான வேதங்களை அவன் முறையாகக் கற்று வெளிப்படுத்தினான்; அந்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்களுக்கு அவன் மிகுந்த பயனளித்தான்.

Verse 83

पुनस्तत्र स्थितश्चासौ दृष्ट्वा मुनिकुमारकान् । स्वपित्रंकगतान्प्राह जननीं तां शुचिस्मिताम्

மீண்டும் அங்கே தங்கி, முனிவர்களின் சிறுவர்கள் தந்தையரின் மடியில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, தூய புன்னகையுடைய தன் தாயாரிடம் அவர் உரைத்தார்।

Verse 84

पिता मे कुत्र भद्रं ते सुभद्रे कथय स्फुटम् । तदेकांतस्थितो येन बालक्रीडां करोम्यहम्

“என் தந்தை எங்கே? உனக்கு மங்களம் உண்டாக—ஓ சுபத்ரையே, தெளிவாகச் சொல்; நான் அங்கே தனிமையில் இருந்து என் பால்ய விளையாட்டைத் தொடர்வேன்.”

Verse 85

एवं सा जननी तेन यदा पृष्टा तपस्विनी । तदा रोदितुमारब्धा नोत्तरं किञ्चिदब्रवीत्

இவ்வாறு அவன் கேட்டபோது, அந்த தவமுடைய தாய் அப்போது அழத் தொடங்கி, எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை।

Verse 86

रुदन्तीं तां समालोक्य कुद्धोऽसौ मुनिदारकः । किमसौ कुत्सितः कश्चिद्येन नाख्यासि तं मम

அவள் அழுவதைக் கண்டு அந்த முனிவின் சிறுவன் கோபமுற்றான்—“என் தந்தை ஏதோ இழிவானவரா? அதனால் நீ எனக்கு அவரைப் பற்றி சொல்லவில்லை?”

Verse 87

इत्युक्ते सुतमाहैवं विबुधैस्ते पिता हतः । कोपं त्यजस्व भद्रं ते दधीचिः कथितो मया

அவன் இவ்வாறு சொன்னபோது தாய் மகனிடம் கூறினாள்—“தேவர்கள் உன் தந்தையை வதைத்தனர். கோபத்தை விடு; உனக்கு மங்களம் உண்டாக. நான் சொன்னேன்—அவர் ததீசி.”

Verse 88

कोपवह्निप्रदीप्तात्मा प्राह तां जननीं पुनः । किमपकृतं सुराणां मत्पित्रा कथयस्व तत्

கோபத் தீயால் எரிந்த உள்ளத்துடன் அவன் தன் தாயிடம் மீண்டும் கூறினான்: 'என் தந்தை தேவர்களுக்கு என்ன தீங்கு செய்தார்? அதை எனக்குச் சொல்.'

Verse 89

सुभद्रोवाच । शस्त्राणां कारणान्मूढैर्हतोऽसौ मुनिपुंगवः प्र । यच्छन्नपि चान्यानि तदाकाराणि सुव्रत

சுபத்ரை கூறினாள்: 'ஓ நல்விரதம் பூண்டவனே! ஆயுதங்களின் காரணமாக அந்த மூடர்கள் அந்த முனிவர் தலைவரைக் கொன்றனர்.'

Verse 90

श्रुत्वैतद्वचनं सोऽपि मुनिरुग्रतपास्तदा । पिता मे यो हतो देवैस्तेषां कृत्यां महाबलाम्

இவ்வார்த்தையைக் கேட்டு, கடும் தவம் புரியும் அந்த முனிவர் அப்போது (முடிவெடுத்தார்): 'என் தந்தை தேவர்களால் கொல்லப்பட்டதால், அவர்களுக்கு எதிராக பெரும் வலிமை வாய்ந்த கிருத்யையை (அழிக்கும் சக்தியை) ஏவுவேன்.'

Verse 91

उत्थाप्य पातयिष्यामि मूर्द्ध्नि प्राणापहारिकाम् । पितामहमहं मुक्त्वा नैव हन्यो भवेद्यदि

'உயிரைப் பறிக்கும் அந்தச் சக்தியை எழுப்பி அவர்கள் தலையில் விழச் செய்வேன். பாட்டனாரைத் (பிரம்மாவை) தவிர்த்து, மற்ற எவரும் அழியாமல் இருக்க முடியாது.'

Verse 92

अन्यान्प्रमथयिष्यामि कृत्याशस्त्रेण संगतान् । शरणं यदि यास्यंति गीर्वाणा मद्भयातुराः । तथापि पातयिष्यामि तेनैव सह संगतान्

'கிருத்யை என்னும் ஆயுதத்தால் அவர்களுடன் சேரும் மற்றவர்களையும் அழிப்பேன். என் பயத்தால் தேவர்கள் சரணடைந்தாலும், அடைக்கலம் கொடுப்பவருடன் சேர்த்து அவர்களையும் வீழ்த்துவேன்.'

Verse 93

मत्वैवं तमृषिं कुद्धं सर्वे ते सुरसत्तमाः । ब्रह्माणं शरणं प्राप्ता भयेन महताऽर्द्दिताः

அந்த முனிவர் இவ்வாறு கோபித்தார் என அறிந்த எல்லா சிறந்த தேவர்களும், பேரச்சத்தால் துன்புற்று, பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 94

तांस्तस्य शरणं प्राप्ताञ्ज्ञात्वा देवः कृपान्वितः । तत्रैव गत्वा त्वरितं प्राह देवाञ्जनार्द्दनः

அவர்கள் அவனிடம் சரணடைந்தனர் என்பதை அறிந்த கருணைமிகு ஜனார்தனன் உடனே அங்கே சென்று தேவர்களை விரைவாக உரைத்தான்.

Verse 95

भवतां रक्षणोपायश्चिंतितोऽत्र मयाऽधुना । तेन तां मोहयिष्यामि कृत्यां हंतुमुपस्थिताम्

இப்போது உங்கள் பாதுகாப்பிற்கான வழியை நான் இங்கே சிந்தித்தேன்; அதனால் கொல்லத் தயாராய் வந்த அந்த க்ருத்யையை நான் மயக்குவேன்.

Verse 96

अत्रांतरे पिप्पलादः पितुर्वैरमनुस्मरन् । हंतुं सुरान्व्यवसितः प्रविवेश हिमाचलम्

இதற்கிடையில் பிப்பலாதன் தந்தை தொடர்பான பகையை நினைத்து, தேவர்களை அழிக்கத் தீர்மானித்து, ஹிமாசலத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 97

श्रुत्वा तदप्रियं वाक्यं मातुर्वक्त्राद्विनिर्गतम् । पिप्पलादः पुनर्यातस्तस्मात्स्थानाद्धिमाचलम्

தாயின் வாயிலிருந்து வந்த அந்த இனிமையற்ற சொற்களை கேட்ட பிப்பலாதன், அந்த இடத்திலிருந்து மீண்டும் ஹிமாசலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 98

स्वर्गसोपानवत्पुंसां स्थलीभूतमिवांबरम् । शेषस्याभोगसंकाशं प्राप्तोऽसौ तुहिनाच लम्

அவன் துஹினாசலத்தை அடைந்தான்; அங்கே ஆகாயம் நிலமாக உறைந்ததுபோல்—மனிதர்க்கு சொர்க்க ஏணிபோல்—சேஷனாகத்தின் சுருள்களைப் போலப் பெரிதும் விரிந்ததாய் தோன்றியது।

Verse 99

प्रतिज्ञां कुरुते यत्र स्थितः स्थाणुरिवाचलः । हंतारो ये मम पितुस्तान्हनिष्यामि चारणात्

அங்கே மலையில் தூணைப் போல அசையாது நின்று அவன் உறுதி மொழிந்தான்—“என் தந்தையை கொன்றவர்களை நான் ஒருவரையும் விடாமல் நிச்சயமாக அழிப்பேன்।”

Verse 100

कृत्याशस्त्रेण सकलानमर त्वेन गर्वितान् । तस्मिन्स्थितः प्रकुपितः शिवायतनसंसदि

அவன் சிவாலயத்தின் சபையில் கோபத்துடன் தங்கி, க்ருத்யா என்னும் ஆயுதத்தால் அமரத்துவப் பெருமையில் மயங்கிய அனைவரையும் வீழ்த்த உறுதி கொண்டான்।

Verse 101

अत्रस्थः साधयिष्यामि तां कृत्यां चिंतयन्हृदि । कृत्यां वा साधयिष्यामि यास्ये वा यमसादनम्

அவன் உள்ளத்தில் எண்ணினான்—“இங்கேயே இருந்து அந்த க்ருத்யாவைச் சாதிப்பேன். க்ருத்யா வெற்றியடையாவிட்டால் யமனின் இல்லத்திற்கே (மரணத்திற்கே) செல்வேன்.”

Verse 102

निर्द्वन्द्वो निर्भयो भूत्वा निराहारो ह्यहर्निशम् । सव्येन पाणिना सव्यं निर्मथ्योरुमहं पुनः

அவன் தயக்கமும் அச்சமும் நீங்கி, இரவும் பகலும் உண்ணாவிரதமாய் இருந்து; மீண்டும் இடது கையால் இடது தொடையை மத்தித்து உரசத் தொடங்கினான்।

Verse 103

तस्मा दुत्पादयिष्यामि महाकृत्यामिति स्थितः । संवत्सरे तस्य गते ऊरुगात्राद्विनिःसृता

“இதிலிருந்து நான் ஒரு மஹாக்ருத்யையை உண்டாக்குவேன்” என்று உறுதி கொண்டு அவன் நிலைத்திருந்தான். ஒரு ஆண்டு கடந்தபின் அவன் தொடையிலிருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 104

वडवा गुरुभारार्त्ता वाडवेनान्विता तदा । ऊरो र्निर्गत्य सा तस्मात्सुषुवे सुमहाबलम्

அப்போது கனமான பாரத்தால் துன்புற்ற வடவா, வாடவானலத்துடன் இணைந்து, அவன் தொடையிலிருந்து வெளிவந்தாள்; அங்கிருந்து மிகுந்த மகாபலமுடைய ஒருவனைப் பெற்றாள்.

Verse 105

वडवा स्वोदराद्गर्भं ज्वालामालासमाकुलम् । विमुच्य तमृषेस्तस्य पुरो गर्भं समुज्जवलम्

வடவா தன் வயிற்றிலிருந்து ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்ட ஒளிமிக்க கருவை வெளியிட்டு, அந்த முனிவரின் முன்னே வைத்தாள்.

Verse 106

पुनर्गता क्वापि तदा न ज्ञाता मुनिना हि सा । वडवानलो नरस्तस्याः स गर्भो निःसृतस्तदा

பின்னர் அவள் எங்கோ மீண்டும் சென்றுவிட்டாள்; முனிவருக்கு அவள் எங்கே சென்றாள் என்பது தெரியவில்லை. அப்போது வாடவானல இயல்புடைய அந்த கரு மனித வடிவில் வெளிப்பட்டது.

Verse 107

कल्पांत इव भूतानां कालाग्निरिव वर्चसा । विद्युत्पुञ्जप्रतीकाशं तं दृष्ट्वा पुरतः स्थितम्

முன்னே நின்ற அவனைப் பார்த்தபோது—கல்பாந்தத்தின் காலாக்னியைப் போல ஒளிவீசும், மின்னல் குவியலைப் போலத் தோன்றும்—அவன் பயமூட்டும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தான்.

Verse 108

स चापि विस्मितोऽत्यंतं किमेतदिति चिंतयन् । ततस्तेन पुरःस्थेन वाडवेन च वह्निना

அவனும் மிகுந்த வியப்புற்று ‘இது என்ன?’ என்று மனத்தில் எண்ணினான். அப்போது அவன் முன் நின்ற வாடவாக்னி, அந்தப் பிரகாசமான பாவகன் அவனை உரைத்தான்.

Verse 109

ऋषिः प्रोक्तः पिप्पलादः साधितोऽहं त्वया बलात् । इदानीं ते मया कार्यं कर्त्तव्यं यत्समाहितम्

முனிவர் கூறினார்—“நான் பிப்பலாதன். நீ வலத்தால் என்னை அடக்கி ஆளினாய். இப்போது நீ உறுதியாகத் தீர்மானித்த காரியம் எதுவோ, அதை நான் உனக்காகச் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 110

करिष्यामीह तत्सर्वम साध्यमपि साध्यताम् । स्वोरुं निर्मथ्य जनितो येन संवत्सरादहम् । तातोरुणा विहीनोऽपि करिष्ये त्वत्समीहितम्

“இங்கே நான் அதையெல்லாம் செய்வேன்; அசாத்தியம் எனத் தோன்றுவதும் சாத்யமாகட்டும். நான் என் சொந்த தொடையை மத்தித்து ஒரு ஆண்டுக்குப் பின் பிறந்தவன்; ஆகவே தொடை இன்றியும் உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 111

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मुनिः कोपसमन्वितः । प्रोवाच विबुधान्सर्वान्मद्दत्तान्भक्षय स्वयम्

அவன் சொற்களைக் கேட்ட முனிவர் கோபம் கொண்டு எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி—“என்னால் அளிக்கப்பட்ட இத்தேவர்களை நீயே உண்டு விடு!” என்று கூறினார்.

Verse 112

पितुर्वधात्क्रोधकृतावधानं मत्वा सुरा रौद्रमतीव घोरम् । समेत्य सर्वे पुरुषं पुराणं समाश्रितास्ते सहसा सभार्याः

தந்தை வதத்தால் அவன் மனம் கோபத்தில் ஆழ்ந்து மிகக் கடுமையாகவும் பயங்கரமாகவும் ஆனதை அறிந்து, எல்லா தேவர்களும் தங்கள் துணைவியருடன் உடனே ஆதிபுருஷனிடம் சரணடைந்தனர்.

Verse 113

स तान्समाश्वास्य सुरान्वरिष्ठं कोपानलं तत्र ययौ प्रहृष्टः । दृष्ट्वा च तं वै रविपुंजकाशमुवाच विष्णुर्वचनं वरिष्ठम्

அந்த தேவர்களை ஆறுதல் கூறி, விஷ்ணு மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே அந்த மிகக் கடுமையான ‘கோபாக்னி’யிடம் சென்றார். சூரியக் கூட்டம்போல் ஒளிரும் அவனைப் பார்த்து, விஷ்ணு மிகச் சிறந்த வாக்கை உரைத்தார்.

Verse 114

अहं सुरेशान तवैव पार्श्वं विसर्जितो जातभयैश्च देवैः । मत्तः शृणु त्वं वचनं हि पथ्यं यच्चारणानां भवतोऽपि पथ्यम्

ஹே சுரேசா! அச்சமுற்ற தேவர்கள் என்னை உமது அருகே அனுப்பினர். என்னிடமிருந்து இந்த நலமிகு அறிவுரையை கேளும்; இது உமக்கும் சாரணர்களுக்கும் பயனளிக்கும்.

Verse 115

ज्ञातं बलं ते विबुधैरचिंत्यं विनाशनं चात्मवतां ह्यवश्यम् । एवं स्थिते कुरु वाक्यं सुराणामेकैकमद्धि प्रतिवासरं त्वम्

அறிவுடையோர் உமது சிந்திக்கமுடியாத வல்லமையை அறிந்துள்ளனர்; வலிமையுடையோருக்கும் அழிவு நிச்சயம் நிகழலாம் என்பதையும் அறிந்துள்ளனர். ஆகவே இந்நிலையில் தேவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று, நாள்தோறும் ஒருவரொருவராக அவர்களை உண்ணும்.

Verse 116

मुख्यानां कोटयस्त्रिंशत्सुराणां बलशालिनाम् । कथं तु भक्षणं तेषां युगपत्त्वं करिष्यसि

வலிமைமிக்க முதன்மை தேவர்கள் முப்பது கோடி உள்ளனர்; அவர்களை ஒரே நேரத்தில் நீ எவ்வாறு உண்ண முடியும்?

Verse 117

तस्मादेकैकशस्तेषां कर्त्तव्यं भक्षणं त्वया । नैकेन भवता शक्या विधातुं भक्षणक्रिया

ஆகையால் நீ அவர்களை ஒருவரொருவராக உண்ண வேண்டும்; ஒரே நேரத்தில் உண்ணும் செயலை நீ செய்ய இயலாது.

Verse 118

तथा च पांडुरोगित्वं हुतभुक्प्राप्तवान्पुरा । अतिभक्षणं न युक्तं तस्मात्कुरु मतिं मम

முன்னொரு காலத்தில் ஹுதபுக் (அக்னிதேவன்) கூட பாண்டுரோகத்தை அடைந்தான். மிகைவுணவு உகந்ததல்ல; ஆகவே என் ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 119

तथा च युगपत्तेषु भक्षितेषु पुनस्त्वया । प्रत्यहं भक्षणोपायश्चिंतितव्यो बुभुक्षया

நீ அவற்றை எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் உண்டுவிட்டால், பசியால் தினந்தோறும் உண்ண புதிய வழியை எண்ண வேண்டியதாகும்।

Verse 121

तत्करिष्यायहं सर्वमाहैवं स जनार्दनः । एकैकशः स विबुधान्भक्षयिष्यति वाडवः

‘அனைத்தையும் நான் செய்வேன்,’ என்று ஜனார்தனன் கூறினான். அப்போது வாடவன் தேவர்களை ஒன்றொன்றாக உண்ணுவான்।

Verse 122

ततः सुराः सुरेशानं तं विष्णुममितौजसम् । प्रणम्याहुर्यथायुक्तं शोभनं भवता कृतम्

அப்போது தேவர்கள் அளவற்ற ஒளியுடைய அந்த விஷ்ணுவாகிய சுரேசனை வணங்கி, ‘நீ செய்தது தகுந்ததே; மிகச் சிறப்பானது’ என்றனர்।

Verse 123

भूयोऽद्य पुनरेवास्य दोषस्योपशमक्रियाम् । कर्तुं त्वमेव शक्तोऽसि नान्यस्त्राता दिवौक साम्

இன்றும் மீண்டும் இந்தக் குறையைச் சாந்தப்படுத்தும் பரிகாரத்தைச் செய்ய வல்லவன் நீ ஒருவனே; விண்ணுலகோர்க்கு உன்னைத் தவிர வேறு காப்பாளர் இல்லை।

Verse 124

ततः पीतांबरधरः शंखचक्रगदाधरः । युष्मद्भयं हरिष्यामि तत्सुरानाह माधवः

அப்போது பீதாம்பரதாரி, சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய மாதவன் தேவர்களிடம் கூறினான்—“உங்கள் அச்சத்தை நான் நீக்குவேன்।”

Verse 125

श्रुत्वैतद्विबुधाः सर्वे हर्षेणोत्फुल्ल लोचनाः

இதைக் கேட்டதும் எல்லாத் தேவர்களும் பேரானந்தத்தில் திளைத்தனர்; அவர்களின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தன।

Verse 126

ततस्तान्विबुधान्दृष्ट्वा प्रोवाच स तु वाडवः । किमिदानीं मया कार्यं भवतां कथ्यतां हि तत्

அந்த தேவர்களைப் பார்த்த வாடவன் கூறினான்—“இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? உங்கள் பொருட்டு செய்ய வேண்டியதைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 127

अत्रान्तरे विश्व तनुर्महौजा विमोहयंस्तं ज्वलनं स्वबुद्ध्या । प्रोवाच पूर्वं विहिता यदापस्ता भक्षयस्वेति महानुभावः

இதற்கிடையில் உலகுருவான மகாதேஜஸ்வி தன் ஞானத்தால் அந்த எரியும் அக்கினியை மயக்கி கூறினார்—“முன்னரே நியமிக்கப்பட்டவை நீரே; அந்த நீர்களை உண்டு விடு।”

Verse 128

एतद्व्यवसितं विष्णोर्यः शृणोति समाहितः । सोऽतिचारभयान्मुक्तो ज्ञानं मुक्तिमवाप्नुयात्

ஒருமுகச் சித்தத்துடன் விஷ்ணுவின் இத்தீர்மானத்தை கேட்பவன், மீறல் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டு ஞானமும் முக்தியும் அடைவான்।