Adhyaya 28

Verse 1

देव्युवाच । इत्याश्चर्यमिदं देव त्वत्तः सर्वं मया श्रुतम् । महिमानं महेशस्य विस्तरेण समुद्भवम् । सांप्रतं सोमनाथस्य यथावद्वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவா! உம்மிடமிருந்து நான் இந்த அதிசயமான வரலாறை முழுதும் கேட்டேன்; மகேசனின் மகிமை விரிவாக வெளிப்பட்டது. இப்போது சோமநாதரின் உண்மையான மஹாத்மியத்தையும் முறையையும் எனக்கு முறையாக உரைக்க வேண்டும்.

Verse 2

विधिना केन दृश्योसौ यात्रा कार्या कथं नृभिः । कस्मिन्काले महादेव नियमाश्चैव कीदृशाः

எந்த முறையால் அவரை (சோமநாதரை) தரிசிக்க வேண்டும்? மக்கள் யாத்திரையை எவ்வாறு மேற்கொள்ள வேண்டும்? ஓ மகாதேவா! எந்த காலத்தில், எத்தகைய நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்?

Verse 3

ईश्वर उवाच । हेमन्ते शिशिरे वापि वसन्ते वाथ भामिनि । यदा च जायते चित्तं वित्तं वा पर्व वा भवेत्

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ அழகியவளே! ஹேமந்தம், சிசிரம் அல்லது வசந்தம் ஆகிய காலங்களில்—எப்போது மனத்தில் சங்கல்பம் எழுகிறதோ, அல்லது பொருள்-வளம் கிடைக்கிறதோ, அல்லது ஒரு சுபப் பண்டிகை நேருகிறதோ—

Verse 4

तदैव यात्रा कर्त्तव्या भावस्तत्रैव कारणम् । कृत्वा तु नियमं कंचित्स्वगृहे वरवर्णिनि

அப்போதே யாத்திரை செய்ய வேண்டும்; இங்கு காரணம் உள்ளார்ந்த பக்தி-பாவமே. ஓ சிறந்தவளே! தன் இல்லத்தில் ஏதோ ஒரு நியமத்தை ஏற்று—

Verse 5

प्रणम्य मनसा रुद्रं कृत्वा श्राद्धं यथाविधि । स्थानं प्रदक्षिणं कृत्वा वाग्यतः सुसमाहितः

மனத்தால் ருத்ரனை வணங்கி, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து, புனிதத் தலத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்து, வாக்கை அடக்கி மனத்தைச் சீராக ஒருமுகப்படுத்தி—

Verse 6

नियतो नियताहारो गच्छेच्चैव ततः पथि । कामक्रोधौ परित्यज्य लोभमोहौ तथैव च

ஒழுக்கமுடன், கட்டுப்பட்ட உணவுடன் இருப்பவன் பின்னர் பாதையில் செல்ல வேண்டும்; காமமும் கோபமும், அதுபோலவே பேராசையும் மயக்கமும் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 7

ईर्ष्यामत्सरलौल्यं च यात्रा कार्या ततो नृभिः । तीर्थानुगमनं पुण्यं यज्ञेभ्योऽपि विशिष्यते

ஆகையால் மனிதர்கள் பொறாமை, பொல்லாமை (மத்ஸரம்), பேராசை ஆகியவற்றை விட்டு தீர்த்தயாத்திரை செய்ய வேண்டும். தீர்த்தங்களைப் பின்பற்றிச் செல்வதெனும் புண்ணியம் யாகங்களைவிடவும் சிறந்தது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

अग्निष्टोमादियज्ञैश्च इष्ट्वा विपुलदक्षिणैः । तत्तत्फलमवाप्नोति तीर्थानुगमनेन यत्

அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களை மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்தால் எவ்வெவ்வாறு பலன் கிடைக்குமோ, அவ்வவ் பலன்கள் தீர்த்தானுகமனத்தினாலேயே பெறப்படுகின்றன.

Verse 9

कलेर्युगं महाघोरं प्राप्य पापसमन्वितम् । नान्येनाऽस्मिन्नुपायेन धर्म्मः स्वर्गश्च लभ्यते । विना यात्रां महादेवि सोमेशस्य न संशयः

பாவம் நிறைந்த மிகக் கொடிய கலியுகம் வந்தபோது, இங்கே வேறு எந்த வழியாலும் தர்மமும் சுவர்க்கமும் கிடையாது. மகாதேவி, சோமேஸ்வரரின் யாத்திரை இன்றியே—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

ये कुर्वंति नरा यात्रां शुचिश्रद्धासमन्विताः । कलौ युगे कृतार्थास्ते ये त्वन्ये ते निरर्थकाः

தூய்மையும் பக்திச் சிரத்தையும் கொண்டு யாத்திரை செய்பவர்கள் கலியுகத்தில் கृतார்த்தர்கள்; வேறுபடச் செய்பவர்கள் உண்மைப் பயனின்றி நிற்கின்றனர்.

Verse 11

यथामहोदधेस्तुल्यो न चान्योऽस्ति जलाशयः । तथा प्राभासिकात्क्षेत्रात्समं तीर्थं न विद्यते

மகாசமுத்திரத்துக்கு ஒப்பான வேறு நீர்த்தேக்கம் இல்லாததுபோல், பிராபாசிக க்ஷேத்திரம் (பிரபாச-க்ஷேத்திரம்) போன்ற சமமான தீர்த்தம் வேறில்லை।

Verse 12

अनुपोष्य त्रिरात्राणि तीर्थान्यनभिगम्य च । अदत्त्वा कांचनं गाश्च दरिद्रोनाम जायते

மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்யாமல், தீர்த்தங்களை தரிசிக்காமல், பொன்னும் பசுக்களும் தானம் செய்யாமல் இருப்பவன் புண்ணியமற்றவனாய் ‘தரித்ரன்’ என அழைக்கப்படுவான்।

Verse 13

यन्यगम्यानि तीर्थानि दुर्गाणि विषमाणि च । मनसा तानि गम्यानि सर्वतीर्थगतीप्सुना

தூரமும் கடினமும் ஆன தீர்த்தங்களையும், எல்லாத் தீர்த்தப் பயனையும் பெற விரும்புபவன் மனத்தால் கூட அவசியம் அணுக வேண்டும்।

Verse 14

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । विद्या तपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते

கைகள், கால்கள், மனம் நன்கு கட்டுப்பாட்டில் இருந்து, கல்வி, தவம், நற்கீர்த்தி உடையவன்—அவனே உண்மையில் தீர்த்தயாத்திரையின் பலனை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 15

नियतो नियताहारः स्नान ।जाप्यपरायणः । व्रतोपवासनिरतः स तीर्थफलमश्नुते

நியமநிஷ்டையுடன், உணவில் கட்டுப்பாட்டுடன், ஸ்நானமும் ஜபமும் மேற்கொண்டு, விரதம்-உபவாசத்தில் ஈடுபடுபவன் தீர்த்தப் பலனை அடைகிறான்।

Verse 16

अक्रोधनश्च देवेशि सत्यशीलो दृढव्रतः । आत्मोपमश्च भूतेषु स तीर्थफलमश्नुते

தேவேசி! கோபமற்றவனாய், சத்தியநிஷ்டையுடன் உறுதியான விரதம் கொண்டவனாய், எல்லா உயிர்களையும் தன்னைப் போலவே எண்ணுவான்—தீர்த்தயாத்திரையின் பலனை அடைவான்.

Verse 17

कुरुक्षेत्रादितीर्थानि रथगम्यानि यानि तु । तान्येव ब्राह्मणो यायादानदोषो न तेषु वै

குருக்ஷேத்திரம் முதலான ரதத்தால் செல்லக்கூடிய தீர்த்தங்களுக்கு பிராமணன் செல்லலாம்; அங்கு ரதத்தில் பயணம் செய்வதில் உண்மையில் குற்றம் இல்லை.

Verse 18

ये साधवो धनोपेतास्तीर्थानां स्मरणे रताः । तीर्थे दानाच्च योगाच्च तेषामभ्यधिकं फलम्

செல்வம் உடைய சத்புருஷர்கள் தீர்த்தங்களை நினைவில் மகிழ்ந்து இருப்பாராயின்—தீர்த்தத்தில் தானமும் யோகசாதனையும் செய்து அவர்கள் இன்னும் உயர்ந்த பலனை அடைவர்.

Verse 19

ये दरिद्रा धनैर्हीनास्तीर्थानुगमनेरताः । तेषां यज्ञफलावाप्तिर्विनापि धनसंचयैः

ஏழையாய் செல்வமற்றவராயினும் தீர்த்தயாத்திரையைப் பின்பற்றுவதில் உறுதியாய் இருப்போர்—செல்வச் சேமிப்பின்றியே யஜ்ஞபலனை அடைவர்.

Verse 20

सर्वेषामेव वर्णानां सर्वाश्रमनिवासिनाम् । तीर्थं तु फलदं ज्ञेयं नात्र कार्या विचारणा

எல்லா வர்ணத்தாருக்கும், எல்லா ஆசிரமங்களில் வாழ்வோருக்கும் தீர்த்தம் பலன் தருவதாக அறியப்பட வேண்டும்; இதில் மேலும் விசாரணை தேவையில்லை.

Verse 21

कार्यांतरेण यो गत्वा स्नानं तीर्थे समाचरेत् । न च यात्राफलं तस्य स्नानमात्रं फलं भवेत्

வேறு காரியத்திற்காகச் சென்று தீர்த்தத்தில் நீராடினால், அவனுக்கு யாத்திரையின் பலன் இல்லை; நீராடியதற்கான பலனே மட்டும் உண்டாகும்.

Verse 22

तीर्थानुगमनं पद्भ्यां तपःपरमिहोच्यते । तदेव कृत्वा यानेन स्नानमात्रफलं लभेत्

கால்நடையாக தீர்த்தப் பாதையைப் பின்பற்றுதல் இங்கு உச்சத் தவமாகக் கூறப்படுகிறது; அதையே வாகனத்தில் செய்தால் நீராடியதற்கான பலனே மட்டும் கிடைக்கும்.

Verse 23

यस्यान्यः कुरुते शक्त्या तीर्थयात्रां तथेश्वरि । स्वकीयद्रव्ययानाभ्यां फलं तस्य चतुर्गुणम्

ஈஸ்வரியே, ஒருவருக்காக மற்றொருவர் தன் ஆற்றலின்படி தீர்த்தயாத்திரை செய்து முடித்தால், தன் செல்வமும் வாகன உதவியும் அளிப்பதால் அவனுக்குப் பலன் நான்கு மடங்காகும்.

Verse 24

तीर्थानुगमनं कृत्वा भिक्षाहारा जितेंद्रियाः । प्राप्नुवंति महादेवि तीर्थे दशगुणं फलम्

மகாதேவியே, தீர்த்தயாத்திரை செய்து பிச்சையால் வாழ்ந்து, புலன்களை அடக்கியவர்கள், அந்தத் தீர்த்தத்தில் பத்துமடங்கு பலனை அடைகிறார்கள்.

Verse 25

छत्रोपानद्विहीनस्तु भिक्षाशी विजितेंद्रियः । महापातकजैर्घोरैर्विप्रः पापैः प्रमुच्यते

குடையும் காலணியும் இன்றி, பிச்சையுணவு கொண்டு, புலன்களை வென்ற பிராமணன், மகாபாதகங்களால் உண்டான கொடிய பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 26

न भैक्षं परपाकं तु न च भैक्ष्यं प्रतिग्रहम् । सोमपानसमं भैक्ष्यं तस्माद्भैक्षं समाचरेत्

பிச்சையை பிறர் வீட்டில் சமைத்த உணவைப் போல் இன்பத்திற்காக எண்ணக்கூடாது; அதனை ‘பிரதிக்ரஹம்’ எனவும் ஏற்கக்கூடாது. பிச்சையுணவு சோமபானத்துக்கு ஒப்பான புனிதம்; ஆகவே பிச்சைவாழ்வை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 27

लोकेऽस्मिन्द्विविधं तीर्थं स्वच्छ न्दैर्निर्म्मितं तथा । स्वयंभूतं प्रभासाद्यं निर्मितं दैवतैः कृतम्

இந்த உலகில் தீர்த்தங்கள் இரண்டு வகை—மனிதர்கள் தம் சுய விருப்பத்தால் நிறுவியவை, மேலும் தாமே வெளிப்படும் சுயம்பூ தீர்த்தங்கள்; அவற்றில் பிரபாசம் முதலியவை முதன்மை, தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட தீர்த்தங்களும் இதில் அடங்கும்.

Verse 28

स्वयंभूते महातीर्थे स्वभावे च महत्तरे । तस्मिंस्तीर्थे प्रतिगृह्य कृताः सर्वे प्रतिग्रहाः

இயல்பாகவே மிக உயர்ந்த அந்த சுயம்பூ மகாதீர்த்தத்தில், அங்கே செய்யப்படும் எந்த ‘பிரதிக்ரஹமும்’ முழுமையான பிரதிக்ரஹமாகவே கருதப்படும்; அதன் விளைவு தவறாது.

Verse 29

प्रतिग्रहनिवृत्तस्य यात्रादशगुणं फलम् । तेन दत्तानि दानानि यज्ञैर्देवाः सुतर्पिताः

பிரதிக்ரஹத்தைத் தவிர்ப்பவனுக்கு யாத்திரையின் பலன் பத்துமடங்கு ஆகும். அவன் அளிக்கும் தானங்களால் தேவர்கள் யாகங்களால் திருப்தியடைவதுபோல் நன்கு திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 30

येन क्षेत्रं समासाद्य निवृत्तिः परमा कृता । वस्तुलौल्याद्धि यः क्षेत्रे प्रतिग्रहरुचिस्तथा

இந்த க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து உண்மையாகவே பரம நிவிருத்தி (பற்றின்மை/ஏற்காமை) மேற்கொள்வவன் பரம நன்மையை அடைகிறான். ஆனால் பொருள் ஆசையால் இந்த புனித இடத்தில் பிரதிக்ரஹத்தில் விருப்பம் கொள்பவன் சிறப்புற மாட்டான்.

Verse 31

नैव तस्य परोलोको नायं लोको दुरात्मनः । अथ चेत्प्रतिगृह्णाति ब्राह्मणो वृत्तिदुर्बलः । दशांशमर्जिताद्दद्यादेवं तत्र न हीयते

அந்த துர்மனத்தனுக்குப் பரலோகமும் இல்லை; இவ்வுலகமும் உண்மையான நன்மையளிப்பதில்லை. ஆனால் வாழ்வாதாரம் தளர்ந்த பிராமணன் தானம் ஏற்க வேண்டிய நிலை வந்தால், தன் ஈட்டியதில் பத்தில் ஒரு பங்கை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால் அந்தத் தீர்த்தத்தில் அவனுக்கு தர்ம இழப்பு ஏற்படாது.

Verse 32

विप्रवेषं समास्थाय शूद्रो भूत्वा प्रतिग्रहम् । तृणकाष्ठसमं वापि प्रतिगृह्य पतत्यधः

பிராமண வேடம் பூண்டு சூத்ரன் தானம் ஏற்கத் தொடங்கினால், புல் அல்லது மரக்கட்டை போன்ற அற்பமானதை ஏற்றாலும் அவன் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுவான்.

Verse 33

कुम्भीपाकादिकेष्वेवं महानरककोटिषु । यावदिंद्रसहस्राणि चतुर्द्दश वरानने

இவ்வாறு கும்பீபாகம் முதலிய கொடிய நரகங்களான எண்ணற்ற மகாநரகங்களில், ஓ அழகிய முகத்தாளே, அவன் பதினான்கு ஆயிரம் இந்திரர்களின் கால அளவு வரை தங்குவான்.

Verse 34

तस्मान्नैव प्रतिग्राह्यं किमन्यैर्ब्राह्मणैरपि । द्विप्रकारस्य तीर्थस्य कृतस्याप्यकृतस्य च

ஆகையால் தானம் ஏற்றல் கூடாது—மற்ற பிராமணர்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்—தீர்த்தம் ‘செய்யப்பட்டது’ ஆக இருந்தாலும் ‘செய்யப்படாத/சுயம்பு’ ஆக இருந்தாலும், இருவகை தீர்த்தத்திலும் இதுவே விதி.

Verse 35

स्वकीयभावसंयुक्तः संपूर्णं फलमश्नुते । लभते षोडशांशं स यः परान्नेन गच्छति

தன் சொந்த நெறி-உணர்வுடன் இணைந்தவன் (சுயநம்பிக்கையுடன்) முழுப் பலனை அனுபவிப்பான். ஆனால் பிறரின் அன்னத்தால் வாழ்பவனுக்கு பதினாறில் ஒரு பங்கு மட்டுமே கிடைக்கும்.

Verse 36

अशक्तस्य तथांधस्य पंगोर्यायावरस्य च । विहितं कारणायानमच्छिद्रे ब्राह्मणे कुतः

ஆற்றலற்றவர், குருடர், கால் ஊனமுற்றவர், யாயாவரத் துறவி—இவர்களுக்கு உரிய காரணத்தால் துணை கொண்டு பயணம் செய்வது விதியாகும்; ஆனால் குற்றமற்ற பிராமணருக்கு அத்தகைய சார்பிற்கு என்ன காரணம்?

Verse 37

स्नानखादनपानैश्च वोढृभ्यस्तीर्थसेवकः । ददत्सकलमाप्नोति फलं तीर्थसमुद्भवम्

தீர்த்தத்தில் தீர்த்தசேவகர் சுமப்பவர்களுக்கும் பயணிகளுக்கும் நீராடுதல், உணவு, பானம் அளித்தால், தீர்த்தத்திலிருந்து உண்டாகும் முழுப் புண்ணியப் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 38

न षोडशांशं यत्नेन लब्धार्थं यदि यच्छति । पंचमांशमथो वापि दद्यात्तत्र द्विजातिषु

முயற்சியால் ஈட்டிய செல்வத்தில் பதினாறில் ஒரு பங்கையும் அளிக்காவிட்டால், அங்கே இருபிறப்போரிடையே குறைந்தது ஐந்தில் ஒரு பங்கையாவது தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 39

देवतानां गुरूणां च मातापित्रोश्च कामतः । पुण्यदः समवाप्नोति तदेवाष्टगुणं फलम्

தேவர்கள், குருக்கள், தாய்-தந்தை ஆகியோரின் பொருட்டு மனமுவந்து புண்ணியத்தை அளிப்பவன், அதே பலனை எட்டுமடங்காக அடைகிறான்.

Verse 40

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । पुण्यं देयं तु सर्वत्र नापुण्यं दीयते क्वचित्

நீராடுதல், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவாராதனை—இவை எங்கும் செய்யத்தக்க புண்ணியச் செயல்கள்; எங்கும் எப்போதும் அபுண்ணியத்தை அளிக்கக் கூடாது.

Verse 41

पितरं मातरं तीर्थे भ्रातरं सुहृदं गुरुम् । यमुद्दिश्य निमज्जेत द्वादशांशं लभेत सः

தீர்த்தத்தில் தந்தை, தாய், சகோதரன், நண்பன் அல்லது குருவை நினைத்து யார் மூழ்கி ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் அவர்களுக்கான புண்ணியத்தின் பன்னிரண்டில் ஒரு பங்கைப் பெறுவார்.

Verse 42

कुशैस्तु प्रतिमां कृत्वा तीर्थवारिषु मज्जयेत् । यमुद्दिश्य महादेवि अष्टभागं लभेत सः

மகாதேவி! குசப்புல்லால் ஒரு பிரதிமை செய்து, தீர்த்தநீரில் யாரை நினைத்து அதை மூழ்கடிக்கிறாரோ, அவர் அந்தப் புண்ணியத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கைப் பெறுவார்.

Verse 43

महादानानि ये विप्रा गृह्णन्ति ज्ञानदुर्बलाः । वृक्षास्ते द्विजरूपेण जायंते ब्रह्मराक्षसाः

உண்மை ஞானத்தில் பலவீனமாய் இருந்து மகாதானங்களை ஏற்கும் பிராமணர்கள், பிரம்மராக்ஷசர்களாகி, இருமுறை பிறந்தவர் போலத் தோன்றும் மரங்களின் வடிவில் பிறக்கின்றனர்.

Verse 44

न वेदबलमाश्रित्य प्रतिग्रहरुचिर्भवेत् । अज्ञानाद्वा प्रमादाद्वा दहते कर्म नेतरत्

வேதநெறியின் வலிமையைச் சாராமல் தானம் ஏற்கும் ஆசை கொள்ளக் கூடாது; அறியாமையாலோ அலட்சியத்தாலோ வரும் அத்தகைய செயல் தான் கர்மத்தைச் சுட்டெரிக்கும்—வேறொன்றல்ல.

Verse 45

चितिकाष्ठं तु वै स्पृष्ट्वा यज्ञयूपं तथैव च । वेदविक्रयिणं स्पृष्ट्वा स्नानमेव विधीयते

சிதையின் மரக்கட்டைகளையும், யாக யூபத்தையும் தொட்ட பின், வேதத்தை விற்கும் ஒருவரைத் தொட்ட பின்—ஸ்நானம் செய்வதே விதியாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 46

आदेशं पठते यस्तु आदेशं तु ददाति यः । द्वावेतौ पापकर्माणौ पातालतलवासिनौ

‘ஆதேசம்’ என்பதைக் கூறிப் பாராயணம் செய்பவனும், ‘ஆதேசம்’ அளிப்பவனும்—இவ்விருவரும் பாவகர்மிகள்; பாதாளத் தளங்களில் வாசம் பெறுவர்.

Verse 47

आदेशं पठते यस्तु संजिघृक्षुः प्रतिग्रहम् । तीर्थे चैव विशेषेण ब्रह्मघ्नः सैव नेतरः । स्थितो वै नृपतेर्द्वारि न कुर्याद्वेदविक्रयम्

பரிசு பெறும் ஆசையுடன் ‘ஆதேசம்’ பாராயணம் செய்பவன்—சிறப்பாகத் தீர்த்தத்தில்—பிரம்மஹத்தி செய்தவனுக்கு ஒப்பானவன்; அவன் உண்மையான வழிகாட்டி அல்ல. அரசன் வாயிலில் நின்றாலும் வேதத்தை விற்கக் கூடாது.

Verse 48

हत्वा गावो वरं मांसं भक्षयीत द्विजाधमः । वरं जीवन्समं मत्स्यैर्न कुर्याद्वेदविक्रयम् । ब्रह्महत्यासमं पापं न भूतं न भविष्यति

தாழ்ந்த இருபிறப்பன் பசுக்களை கொன்று மாமிசம் உண்ணுவதும் மேல்; மீன்களைப் போல வாழ்வதும் மேல்—ஆனால் வேதத்தை விற்கக் கூடாது. இதற்கு ஒப்பான பிரம்மஹத்தி-சம பாவம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இருக்காது.

Verse 49

वरं कुर्याच्च तद्देवि न कुर्याद्वेदविकयम् । तीर्थे चैव विशेषेण महाक्षेत्रे तथैव च

தேவி, வேண்டிய சூழலில் வேறு சிறு செயல்களைச் செய்தாலும் பரவாயில்லை; ஆனால் வேதவிற்பனை செய்யக் கூடாது—சிறப்பாகத் தீர்த்தத்திலும், அதுபோல மகாக்ஷேத்திரத்திலும்.

Verse 50

दीयमानं तु वै दानं यस्त्यजेत्तीर्थसेवकः । तीर्थं करोति तीर्थं च स पुनाति च पूर्वजान्

முறையாக அளிக்கப்படும் தானத்தைத் துறக்கும் தீர்த்தசேவகன் தீர்த்தத்தை உண்மையான தீர்த்தமாக ஆக்குகிறான்; அவன் தன் முன்னோர்களையும் புனிதப்படுத்துகிறான்.

Verse 51

यदन्यत्र कृतं पापं तीर्थे तद्याति लाघवम् । न तीर्थकृतमन्यत्र क्वचिदेव व्यपोहति

வேறிடத்தில் செய்த பாவம் தீர்த்தம் அடைந்தால் இலகுவாகும்; ஆனால் தீர்த்தத்தில் செய்த பாவம் எங்கும் நீங்காது.

Verse 52

तैलपात्रमिवात्मानं यो रक्षेत्तीर्थसेवकः । स तीर्थफलमस्कन्नं विप्रः प्राप्नोति संयतः

எண்ணெய் பாத்திரத்தைப் போல் தன்னைச் சிந்தாமல் காக்கும் தீர்த்தசேவகர், அந்த அடக்கமுடைய பிராமணன் தீர்த்தத்தின் குறையாத பலனை உறுதியாக அடைவான்.

Verse 53

यस्ययस्यात्ति पक्वान्नमल्पं वा यदि वा बहु । तीर्थगस्तस्य तस्यार्धं स्नातस्य विनियच्छति

தீர்த்தத்திற்குச் சென்று யார் சமைத்த உணவைச் சிறிதோ அதிகமோ உண்டாலும், அவர் நீராடிய பின் அதன் பாதியைப் பங்காகத் தனியே வைத்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 54

यो न क्लिष्टोपि भिक्षेत ब्राह्मण स्तीर्थसेवकः । सत्यवादी समाधिस्थः स तीर्थस्योपकारकः

துன்பம் வந்தாலும் பிச்சை கேட்காத, தீர்த்தத்தைச் சேவிக்கும், சத்தியவான், சமாதியில் நிலைத்த பிராமணனே தீர்த்தத்தின் உண்மையான உபகாரி.

Verse 55

कृते युगे पुष्कराणि त्रेतायां नैमिषं तथा । द्वापरे तु कुरुक्षेत्रं प्राभासिकं कलौयुगे

கிருதயுகத்தில் புஷ்கரம் உயர்ந்தது; திரேதாவில் நைமிஷமும் அதுபோல்; துவாபரத்தில் குருக்ஷேத்திரம், கலியுகத்தில் பிரபாசத் தீர்த்தமே முதன்மை.

Verse 56

तिष्ठेद्युगसहस्रंतुपादेनैकेन यः पुमान् । प्रभासयात्रामेको वा समं भवति वा न वा

ஒருவன் ஒரே காலில் ஆயிரம் யுகங்கள் நின்றாலும், அது ஒரு பிரபாச யாத்திரைக்கு சமமா இல்லையா—என்றே கேள்வி; பிரபாச யாத்திரையின் மகிமை அளவிலாதது।

Verse 57

एतत्क्षेत्रं समागत्य मध्यभागे वरानने । यानानि तु परित्यज्य भाव्यं पादचरैर्नरैः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! இந்தப் புண்ணிய க்ஷேத்திரத்திற்கு வந்து அதன் நடுப்பகுதியை அடைந்த பின், மனிதர்கள் வாகனங்களை விட்டு கால்நடையாகச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 58

लुठित्वा लोठनीं तत्र लुठिता यत्र देवताः । ततो नृत्यन्हसन्गायन्भूत्वा कार्पटिका कृतिः । गच्छेत्सोमेश्वरं देवं दृष्ट्वा चादौ कपर्द्दिनम्

அங்கே ‘லோடனீ’ நிலத்தில் உருள வேண்டும்—தேவர்களே உருண்ட இடம் அது. பின்னர் ஆடி, சிரித்து, பாடி, தாழ்மையான பிச்சைக்காரன் (கார்படிகன்) வேடம் கொண்டு, முதலில் கபர்தின் (ஜடாதர சிவன்) தரிசனம் செய்து, சோமேஸ்வர தேவனை அணுக வேண்டும்।

Verse 59

ईदृशं पुरुषं दृष्ट्वा स्थितं सोमेश्वरोन्मुखम् । नित्यं तुष्यंति पितरो गर्जंति च पिता महाः

இத்தகைய மனிதன் சோமேஸ்வரனை நோக்கி முகம் திருப்பி நின்றதைப் பார்த்தால், பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடைகிறார்கள்; பிதாமகர்களும் ஆனந்தத்தில் முழங்குகின்றார்கள்।

Verse 60

अस्माकं वंशजो देवं प्रस्थितस्तारणाय नः । गत्वा सोमेश्वरं देवि कुर्याद्वपनमादितः

‘எங்கள் குலத்தில் பிறந்தவன் எங்களைத் தாரிக்க தேவனை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.’ தேவியே! சோமேஸ்வரனை அடைந்து, அவன் முதலில் வபனம் (முண்டனம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 61

तीर्थोपवासः कर्त्तव्यो यथावद्वै निबोध मे । नास्ति गंगासमं तीर्थं नास्ति क्रतुसमा गतिः

தீர்த்தத்தில் உபவாசத்தை முறையாக எவ்வாறு கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதை என்னிடமிருந்து கேள். கங்கையை ஒத்த தீர்த்தம் இல்லை; கிரது யாகத்தால் பெறும் கதியை ஒத்த கதி இல்லை.

Verse 62

गायत्रीसदृशं जाप्यं होमो व्याहृतिभिः समः । अंतर्जले तथा नास्ति पापघ्नमघमर्षणात्

காயத்ரியை ஒத்த ஜபம் இல்லை; வ்யாஹ்ருதிகளுடன் செய்யும் ஹோமத்தை ஒத்த ஹோமம் இல்லை. அதுபோல நீரினுள் அ஘மர்ஷண விதியை ஒத்த பாபநாசகம் இல்லை.

Verse 63

अहिंसासदृशं पुण्यं दानात्संचयनं परम् । तपश्चानशनान्नास्ति तथा तीर्थनिषेवणात्

அஹிம்சையை ஒத்த புண்ணியம் இல்லை; தானத்தை விட உயர்ந்த சேமிப்பு இல்லை. அனசனம் போன்ற தவம் இல்லை; அதுபோல தீர்த்தநிஷேவணத்தை ஒத்தது எதுவும் இல்லை.

Verse 64

तीर्थोपवासाद्देवेशि अधिकं नास्ति किञ्चन । पापानां चोपशमनं सतामीप्सितकारकम्

தேவேசி! தீர்த்தத்தில் உபவாசத்தை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. அது பாபங்களை அமைதிப்படுத்தி, நல்லோரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும்.

Verse 65

उपवासो विनिर्द्दिष्टो विशेषाद्देवताश्रये । ब्राह्मणस्य त्वनशनं तपः परमिहोच्यते

தெய்வம் உறையும் தலங்களில் சிறப்பாக உபவாசம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. பிராமணருக்கு இங்கு முழு அனசனமே பரம தவமாக கூறப்படுகிறது.

Verse 66

षष्ठकालाशनं शूद्रे तपः प्रोक्तं परं बुधैः । वर्णसंकरजातानां दिनमेकं प्रकीर्तितम्

சூத்ரருக்கு ஆறாம் காலத்தில் ஒருமுறை உண்பதே ஞானிகள் கூறிய உத்தமத் தவமாகும். வர்ணசங்கரப் பிறப்பினருக்கு ஒரு நாள் உபவாசமே விதியாகப் போதிக்கப்பட்டது.

Verse 67

षष्ठकालात्परं शूद्रस्तपः कुर्याद्यथा क्वचित् । राष्ट्रहानिस्तदा ज्ञेया राज्ञश्चोपद्रवो महान्

சூத்ரன் எந்நிலையிலும் ஆறாம் கால வரம்பை மீறித் தவம் செய்தால், அது நாட்டிற்கு இழப்பின் அறிகுறி; அரசனுக்கு பெருந்துன்பம் என அறிய வேண்டும்.

Verse 68

शूद्रस्तु षष्ठकालाशी यथाशक्त्या तपश्चरेत् । न दर्भानुद्धरेच्छूद्रो न पिबेत्कापिलं पयः

சூத்ரன் ஆறாம் காலத்தில் உணவு கொண்டு, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தவம் செய்ய வேண்டும். சூத்ரன் தர்பைப் புல்லை பிடுங்கக் கூடாது; கபில (மஞ்சள்-செம்மை) பசுவின் பாலை அருந்தக் கூடாது.

Verse 69

मध्यपत्रे न भुञ्जीत ब्रह्मवृक्षस्य भामिनि । नोच्चरेत्प्रणवं मंत्रं पुरोडाशं न भक्षयेत्

அழகியவளே, பிரம்மவிருட்சத்தின் நடுப்பட்டையில் உணவு உண்ணக் கூடாது. பிரணவமான ‘ஓம்’ மந்திரத்தை உச்சரிக்கக் கூடாது; புரோடாசத்தை உண்ணக் கூடாது.

Verse 70

न शिखां नोपवीतं च नोच्च रेत्संस्कृतां गिरम् । न पठेद्वेदवचनं त्रैरात्रं न हि सेवयेत्

சிகையை வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது; யஜ்ஞோபவீதம் அணியக் கூடாது; மேலும் செம்மையான (சம்ஸ்கிருத) மொழியையும் உச்சரிக்கக் கூடாது. வேதவாக்கியங்களைப் பாராயணம் செய்யக் கூடாது; இங்கே த்ரைராத்ர விரதத்தையும் மேற்கொள்ளக் கூடாது.

Verse 71

नमस्कारेण शूद्रस्य क्रियासिद्धिर्भवेद्ध्रुवम् । निषिद्धाचरणं कुर्वन्पितृभिः सह मज्जति

சூத்ரனுக்கு நமஸ்காரத்தினாலேயே கிரியாசித்தி உறுதியாகும்; ஆனால் தடைசெய்யப்பட்ட நடத்தையைச் செய்பவன் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து அதோகதியில் வீழ்வான்।

Verse 72

येनैकादशसंख्यानि यंत्रितानींद्रियाणि वै । स तीर्थफलमाप्नोति नरोऽन्यः क्लेशभाग्भवेत्

யார் பதினொன்று இந்திரியங்களையும் உண்மையாகக் கட்டுப்படுத்தினாரோ, அவரே தீர்த்தப் பலனை அடைவார்; மற்றவர் வெறும் துன்பப் பங்காளி ஆவார்।

Verse 73

यच्च तीर्थे पितृश्राद्धं स्नानं तत्र समाचरेत् । हितकारी च भूतेभ्यः सोऽश्नीयात्तीर्थजं फलम्

யார் தீர்த்தத்தில் பித்ரு ஸ்ராத்தம் செய்து, அங்கே விதிப்படி நீராடி, உயிர்களுக்கு நன்மை செய்பவராக இருப்பாரோ—அவரே தீர்த்தத்தில் பிறந்த பலனை அனுபவிப்பார்।

Verse 74

धर्मध्वजी सदा लुब्धः परदाररतो हि यः । करोति तीर्थगमनं स नरः पातकी भवेत्

தர்மத்தின் கொடியை ஏந்தி நடிப்பவன், எப்போதும் பேராசையுடன் இருந்து, பிறருடைய மனைவியிடம் ஆசை கொண்டிருப்பவன்—அவன் தீர்த்தயாத்திரை செய்தாலும் பாவியே ஆவான்।

Verse 75

एवं ज्ञात्वा महादेवि यात्रां कुर्याद्यथाविधि । तीर्थोपवासं कृत्वादौ श्रद्धायुक्तो दृढव्रतः

மகாதேவி, இவ்வாறு அறிந்து விதிப்படி யாத்திரை செய்ய வேண்டும்—முதலில் தீர்த்தத்தில் உபவாசம் செய்து, श्रद्धையுடன் உறுதியான விரதம் கொண்டவராக.

Verse 76

भोजनं नैव कुर्वीत यदी च्छेद्धितमात्मनः । परान्नं नैव भुञ्जीत तद्दिने ब्राह्मणः क्वचित्

தன் நலனை நாடுபவன் அன்றைய தினம் உணவு கொள்ளாதிருப்பான். அன்றைய தினம் பிராமணன் எவ்விதத்திலும் பிறர் சமைத்த அன்னத்தை உண்ணக் கூடாது.

Verse 77

हस्त्यश्वरथयानानि भूमिगोकांचनादिकम् । सर्वं तत्परिगृह्णीयाद्भोजनं न समाचरेत्

யானை, குதிரை, ரதம்-வாகனங்கள், நிலம், பசு, பொன் முதலிய அனைத்தையும் தானமாக ஏற்கலாம்; ஆனால் பிறரின் உணவை ஏற்று உண்ணுதல் செய்யக் கூடாது.

Verse 78

आमाच्छतगुणं पुण्यं भुञ्जतो ददतोऽपि वा । तीर्थोपवासं कुर्वीत तस्मात्तत्र वरानने

அங்கே உணவு உண்டாலும், அங்கே அன்னதானம் செய்தாலும் புண்ணியம் நூறுமடங்காகிறது. ஆகவே, அழகிய முகத்தையுடையவளே, அத்தலத்தின் தீர்த்தத்தில் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 79

व्रती च तीर्थयात्री च विधवा च विशेषतः । परान्नभोजने देवि यस्यान्नं तस्य तत्फलम्

விரதம் மேற்கொண்டவன், தீர்த்தயாத்திரிகன், குறிப்பாக விதவை—தேவி—பிறரின் அன்னத்தை உண்டால், அதன் பலன் அந்த அன்னம் யாருடையதோ அவருக்கே உரியது.

Verse 80

विधवा चैव या नारी तस्या यात्राविधिं ब्रुवे । कुंकुमं चन्दनं चैव तांबूलं च स्रजस्तथा

விதவையான பெண்ணுக்கான யாத்திரை விதியை நான் கூறுகிறேன்: குங்குமம், சந்தனம், தாம்பூலம், மலர்மாலைகள் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 81

रक्तवस्त्राणि सर्वाणि शय्या प्रास्तरणानि च । अशिष्टैः सह संभाषो द्विवारं भोजनं तथा

எல்லா சிவப்பு ஆடைகளும், படுக்கையும் ஆடம்பரப் போர்வைகளும்; ஒழுக்கமற்றவர்களுடன் உரையாடலும்; மேலும் நாளில் இருமுறை உண்பதும்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 82

पुंसां प्रदर्शनं चैव हास्यं तमसि वर्जयेत् । सशब्दोपानहौ चैव नृत्यं गतिं च वर्जयेत्

ஆண்களின் முன் தன்னை வெளிப்படுத்துதல், இருளில் சிரித்தல்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். சத்தமிடும் பாதணிகள், நடனம் மற்றும் அலைந்து திரிதலும் விலக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 83

धारणं चैव केशानामंजनं च विलेपनम् । असतीजनसंसर्गं पांडित्यं च परित्यजेत्

முடியை மிகையாக அலங்கரித்தல், அஞ்சனம் மற்றும் பூச்சு; தீயொழுக்கமுள்ளவர்களின் நட்பு; மேலும் பண்டிதத்தைக் காட்டிக்கொள்ளுதல்—இவற்றைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 84

नित्यं स्नानं च कुर्वीत श्वेतवस्त्राणि धारयेत् । यतिश्च ब्रह्मचारी च विधवा च विशेषतः

நாள்தோறும் நீராடி வெண்மை ஆடைகளை அணிய வேண்டும்—குறிப்பாக யதி, பிரம்மச்சாரி மற்றும் விதவைக்கு இது விசேஷ விதி।

Verse 86

देव्युवाच । तपांसि कानि कथ्यन्ते क्षेत्रे प्राभा सिके नरैः । कानि दानानि दीयन्ते केषु तीर्थेषु वा कथम्

தேவி கூறினாள்—“பிரபாசம் எனும் இப்புனித க்ஷேத்திரத்தில் மக்கள் எந்தெந்த தவங்களைச் சொல்கிறார்கள்? எந்தெந்த தானங்கள் அளிக்கப்படுகின்றன, எந்த தீர்த்தங்களில், எவ்விதமாக?”

Verse 87

ईश्वर उवाच । तपः परं कृतयुगे त्रेतायां ज्ञानमिष्यते । द्वापरे यजनं धन्यं दानमेकं कलौ युगे

ஈசுவரன் கூறினான்—கிருதயுகத்தில் தவமே உத்தமம்; திரேதையில் ஞானம் விதிக்கப்படுகிறது; துவாபரத்தில் யாகம் புனிதம்; கலியுகத்தில் தானமே ஒரே உயர்ந்த வழி.

Verse 88

तपस्तप्यन्ति मुनयः कृच्छ्रचान्द्रायणादिकम् । गत्वा प्राभासिकं क्षेत्रं लोकाश्चान्ये कृते युगे

கிருதயுகத்தில் முனிவர்கள் கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களுடன் கடுந்தவம் செய்கின்றனர்; மற்றவர்களும் பிராபாசக் க்ஷேத்திரம் சென்று அத்தகைய தவத்தை அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 89

कलौ दानानि दीयन्ते ब्राह्मणेभ्यो यथाविधि । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपसां प्राप्यते फलम्

கலியுகத்தில் விதிப்படி பிராமணர்களுக்கு தானங்கள் அளிக்கப்பட வேண்டும்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தால் தவங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 90

तुलापुरुषब्रह्माण्डपृथिवीकल्पपादपाः । हिरण्य कामधेनुश्च गजवाजिरथास्तथा

துலாபுருஷம், பிரஹ்மாண்டம், ப்ருதிவீ, கல்பபாதபம் ஆகிய தானங்கள்; மேலும் பொன்னாலான காமதேனு; அதுபோல யானை, குதிரை, ரதம்—இவை அனைத்தும் மகாதானங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 91

रत्नधेनुहिरण्याश्वसप्तसागर एव च । महाभूतघटो विश्वचक्रकल्पलताभिधः

ரத்நதேனு, ஹிரண்யாஷ்வம், ஸப்தஸாகரம்; மேலும் மகாபூதகடம், விஷ்வசக்ரம், கல்பலதா எனப் பெயர்பெற்ற தானங்களும் மகாதானங்களே.

Verse 92

प्रभासे नृपतिर्दद्या न्महादानानि षोडश । धान्यरत्नगुडस्वर्णतिलकार्पासशर्कराः

பிரபாசத் தீர்த்தத்தில் அரசன் ஷோடச மஹாதானங்களை அளிக்க வேண்டும்—தானியம், ரத்தினம், வெல்லம், பொன், எள், பருத்தி, சர்க்கரை முதலியன।

Verse 93

सर्पिर्लवणरूप्याख्या दशैते पर्वताः स्मृताः । गुडाज्यदधिमध्वंबुसलिल क्षीरशर्कराः । रत्नाख्याश्च स्वरूपेण दशैता धेनवो मताः

நெய், உப்பு, வெள்ளி முதலிய பெயர்களால் பத்து ‘மலைகள்’ கூறப்படுகின்றன; மேலும் வெல்லம், நெய், தயிர், தேன், நீர், தூய நீர், பால், சர்க்கரை முதலிய வடிவில் பத்து ‘பசுக்கள்’ ரத்தின-தேன்ு என மதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 94

तेषामेकतमं दानं तीर्थेतीर्थे पृथक्पृथक् । प्रदेयान्येकवारं वा सरस्वत्यब्धि संगमे

இவற்றில் ஏதாவது ஒரு தானத்தை ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் தனித்தனியாக அளிக்கலாம்; அல்லது சரஸ்வதி-கடல் சங்கமத்தில் அனைத்தையும் ஒரே முறையில் அர்ப்பணிக்கலாம்।

Verse 95

तांबूलं मधु मांसं च सुरापानसमं विदुः । एतेषां वर्ज्जनाद्देवि सम्यग्यात्राफलं लभेत्

தாம்பூலம், தேன், மாம்சம் ஆகியவை மதுபானத்துக்கு ஒப்பானவை எனக் கூறப்படுகின்றன; தேவி, இவற்றைத் தவிர்த்தால் யாத்திரையின் முழுப் பலன் முறையாகக் கிடைக்கும்।

Verse 96

यत्र तीर्थे लभेल्लिंगं तीर्थं च विमलोदकम् । तत्राग्निकार्यं कृत्वादौ विशिष्टं दानमिष्यते

எந்த தீர்த்தத்தில் லிங்கமும் தூய நீருடைய தீர்த்தமும் கிடைக்கிறதோ, அங்கே முதலில் அக்னிகாரியம் செய்து பின்னர் சிறப்பான தானம் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்படுகிறது।

Verse 97

तर्पणं पितृदेवानां श्राद्धं दानं सदक्षिणम् । तीर्थेतीर्थे च गोदानं नियतः प्रकृतो विधिः

பித்ரரும் தேவர்களும் திருப்தியடைய தர்ப்பணம் செய்து, சிராத்தம் நடத்தி, தகுந்த தக்ஷிணையுடன் தானம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் கோதானம் செய்வதே நியமிக்கப்பட்ட முறையாகும்.

Verse 98

विशिष्टख्यातलिंगेषु वृषदानं विधीयते । स्नानं विलेपनं पूजां देवतानां समाचरेत्

சிறப்பாகப் புகழ்பெற்ற லிங்கத் தலங்களில் வृषதானம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் தெய்வங்களுக்கு ஸ்நானம், விலேபனம் (அனுலேபனம்) மற்றும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 99

जगतीं चार्चयेद्भक्त्या तथा चैवोपलेपयेत् । प्रासादं धवलं सौधं कारयेज्जीर्णमुद्धरेत्

பக்தியுடன் ஜகதீ (ஆலய மேடை)யை வழிபட்டு, அதனைச் சாந்து பூசி புதுப்பிக்க வேண்டும்; பிரகாசமான வெண்மையான பிராசாதத்தை அமைத்து, சிதைந்தவற்றை ஜீர்ணோத்தாரம் செய்து சீரமைக்க வேண்டும்.

Verse 100

पुष्पवाटीं स्नानकूपं निर्मलं कारयेद्व्रती । ब्राह्मणानां भूरिदानं देवपूजाकराय च

விரதம் அனுஷ்டிப்பவன் பூந்தோட்டமும் தூய்மையான ஸ்நானக் கிணறும் அமைக்க வேண்டும்; மேலும் பிராமணர்களுக்கு பெருந்தானம் அளித்து, தேவபூஜை நடைபெற தேவையான ஏற்பாடுகளையும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 101

सर्वत्र देवयात्रायां विधिरेष प्रवर्त्तते । तीर्थमभ्युद्धरेज्जीर्णं मार्जयेत्कथयेत्फलम्

எல்லா தேவயாத்திரைகளிலும் இதே விதி நடைமுறையில் உள்ளது: சிதைந்த தீர்த்தத்தைப் புதுப்பித்து, தூய்மைப்படுத்தி, அதன் பலன் (புண்ணியம்) என்பதை அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 102

प्रसिद्धे च महादानं मध्यमे चैव मध्यमम् । गोदानं सर्वतीर्थेषु सुवर्णमथ निष्क्रयः । हिरण्यदानं सर्वेषां दानानामेव निष्कृतिः

பிரசித்தமான தீர்த்தத்தில் மகாதானம் செய்ய வேண்டும்; நடுத்தர தீர்த்தத்தில் நடுத்தர தானம் செய்ய வேண்டும். எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் கோதானம் புகழப்படுகிறது; பொன் நிஷ்க்ரயம் (பரிகாரத் தானம்) எனக் கூறப்படுகிறது. ஹிரண்யதானம் எல்லாத் தானங்களுக்கும் பரிகாரமும் நிறைவும் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 103

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मनः फलम् । तीर्थेषु दानं वक्ष्यामि येषु यद्दीयते तिथौ

இவ்வாறு பக்தியுடன் செய்தால் மனிதன் பிறப்பின் உண்மைப் பயனை அடைகிறான். இப்போது தீர்த்தங்களில் தான விதியைச் சொல்கிறேன்—எந்த திதியில் எதைத் தானம் செய்ய வேண்டும் என்று।

Verse 104

प्रभासे प्रतिपद्दानं दातव्यं कांचनं शुभम् । द्वितीयायां तथा वस्त्रं तृतीयायां च मेदिनीम्

பிரபாசத்தில் பிரதிபத் திதியில் மங்கலமான பொன் தானம் செய்ய வேண்டும். துவிதீயையில் ஆடை தானம்; திரிதீயையில் மெதினி (நிலம்) தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 105

चतुर्थ्यां दापयेद्धान्यं पंचम्यां कपिलां तथा । षष्ठ्यामश्वं च सप्तम्यां महिषीं तत्र दापयेत्

சதுர்த்தியில் தானியம் தானம் செய்ய வேண்டும்; பஞ்சமியில் கபிலா (செம்மஞ்சள் நிற) பசு தானம். ஷஷ்டியில் குதிரை தானம்; ஸப்தமியில் அங்கே (பிரபாசத்தில்) எருமை தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 106

अष्टम्यां वृषभं दत्त्वा नीलं लक्षणसंयुतम् । नवम्यां तु गृहं दद्याच्चक्रं शंखं गदां तथा

அஷ்டமியில் நீல நிறமும் மங்கல இலக்கணங்களும் உடைய காளையைத் தானம் செய்தால் புண்ணியம் கிடைக்கும். நவமியில் வீடு தானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் சக்கரம், சங்கம், கதா (விஷ்ணு சின்னங்கள்) ஆகியவற்றையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 107

दशम्यां सर्वगंधांश्च एकादश्यां च मौक्तिकम् । द्वादश्यां सुव्रतेन्नाद्यं प्रवालं विधिवत्तथा

தசமியில் எல்லா வகை நறுமணப் பொருட்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஏகாதசியில் முத்துகளை; துவாதசியில் சுவிரதன் விதிப்படி பவளம் முதலான நிர்ணய தானங்களை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 108

स्त्रियो देयास्त्रयोदश्यां भूतायां ज्ञानदो भवेत् । अमावास्यामनुप्राप्य सर्वदानानि दापयेत्

திரயோதசி ‘பூதா’ திதியில் பெண்களுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்; அது ஞானம் அளிப்பதாகும். அமாவாசை வந்தபோது எல்லா வகை தானங்களையும் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 109

एवं दानं प्रदत्त्वा तु दश कृत्वः फलं लभेत्

இவ்வாறு தானம் செய்தால் பத்துமடங்கு பலன் பெறுவான்.

Verse 110

देव्युवाच । भक्तिदानविहीना ये प्रभासं क्षेत्रमागताः । स्नानमन्त्रविहीनाश्च वद तेषां तु किं फलम्

தேவி கூறினாள்—பக்தியும் தானமும் இன்றி பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து, ஸ்நான மந்திரமின்றி நீராடுவோருக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்? சொல்லுங்கள்.

Verse 111

ईश्वर उवाच । सधना निर्द्धना वापि समंत्रा मंत्रवर्जिताः । प्रभासे निधनं प्राप्ताः सर्वे यांति शिवालयम्

ஈசுவரன் கூறினார்—செல்வமுள்ளவராயினும் ஏழையாயினும், மந்திரத்துடன் இருந்தாலும் மந்திரமின்றியும்; பிரபாசத்தில் மரணம் அடைவோர் அனைவரும் சிவாலயத்தை அடைவர்.

Verse 112

ये मंत्रहीनाः पुरुषा धर्महीनाश्च ये मृताः । तेषामेकं विमानं तु ददामि सुमहत्प्रिये

மந்திரமற்றவர்களும் தர்மமற்றவர்களும் அங்கே மரணமடைந்தால்—அன்பே! அவர்களுக்கு நான் ஒரே மிகப் பெருமையான தெய்வீக விமானத்தை அருள்கிறேன்.

Verse 113

स्नानदानानुरूप्येण प्राप्नुवंति परं पदम् । केचित्स्नानप्रभावेन केचिद्दानेन मानवाः

ஸ்நானமும் தானமும் எவ்வளவு அளவோ அதற்கேற்ப மனிதர்கள் பரம பதத்தை அடைகிறார்கள். சிலர் ஸ்நானத்தின் பலத்தால், சிலர் தானத்தின் பலத்தால் (அதை அடைகிறார்கள்).

Verse 114

केचिल्लिंगप्रणामेन केचिल्लिंगार्च्चनेन च । केचिद्ध्यानप्रभावेन केचिद्योगप्रभावतः

சிலர் லிங்கத்திற்கு வணங்குவதால், சிலர் லிங்கார்ச்சனையால் (பரம பதத்தை அடைகிறார்கள்). சிலர் தியானத்தின் பலத்தால், சிலர் யோகத்தின் பலத்தால் (அதை அடைகிறார்கள்).

Verse 115

केचिन्मं त्रस्य जाप्येन केचिच्च तपसा शुभे । तीर्थे संन्यसनैः केचित्केचिद्भक्त्यनुसारतः

சிலர் மந்திர ஜபத்தால், சிலர்—ஓ மங்களமே!—தவத்தால் (அந்த இலக்கை அடைகிறார்கள்). சிலர் தீர்த்தத்தில் சன்னியாசம் ஏற்றதால், சிலர் பக்தி வழிக்கேற்ப (அதை அடைகிறார்கள்).

Verse 116

एते चान्ये च बहव उत्तमाधममध्यमाः । सर्वे शिवपुरं यांति विमानैः सूर्यसंनिभैः

இவர்களும் இன்னும் பலரும்—உத்தமர், மத்தியமர், அதமர்—அனைவரும் சூரியனைப் போன்ற ஒளிவீசும் விமானங்களில் சிவபுரத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

Verse 117

त्रिशूलांकितहस्ताश्च सर्वे च वृषवाहनाः । दिव्याप्सरोगणाकीर्णाः क्रीडंते मत्प्रभावतः

அவர்களெல்லாரின் கைகளிலும் திரிசூலச் சின்னம் உள்ளது; அனைவரும் ரிஷபவாகனர்கள். தெய்வ அப்சரா கணங்கள் சூழ, என் அருளின் மகிமையால் அவர்கள் களித்து விளையாடுகின்றனர்.

Verse 118

एवं भक्त्यनुसारेण ददामि फलमव्ययम् । अलेपकं प्रभासं तु धर्माधर्मैर्न लिप्यते

இவ்வாறு பக்தியின் அளவின்படி நான் அழியாத பலனை அருள்கிறேன். பிரபாசம் ‘அலேபகம்’—தர்மத்தாலும் அதர்மத்தாலும் அது மாசுபடாது.

Verse 119

धर्मं चरंत्यधर्मं वा शिवं यांति न संशयः

அவர்கள் தர்மம் செய்தாலும் அதர்மம் செய்தாலும், (இக்க்ஷேத்திர மகிமையால்) சிவனையே அடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 120

जन्मप्रभृति यो देवि नरो नेत्रविवर्जितः । मम क्षेत्रे मृतः सोऽपि रुद्रलोके महीयते

தேவி, பிறப்பிலிருந்தே கண்களற்ற மனிதன்—even என் க்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால்—அவனும் ருத்ரலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 121

जन्मप्रभृति यो देवि श्रवणाभ्यां विवर्जितः । प्रभासे निधनं प्राप्तः स भवेन्मत्परिग्रहः

தேவி, பிறப்பிலிருந்தே இரு காதுகளாலும் கேள்வியற்றவன்—பிரபாசத்தில் மரணம் அடைந்தால்—அவன் என் பரிக்ரஹம், என் அருள்சார்பில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவான்.

Verse 122

अथातः संप्रवक्ष्यामि तीर्थानां स्पर्शने विधिम् । मन्त्रेण मंत्रितं तीर्थं भवेत्संनिहितं तथा

இப்போது தீர்த்தங்களைத் தொடும் (ஆவாஹன) முறையை விளக்குகிறேன். மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட தீர்த்தம் அங்கேயே சாட்சாத் சன்னிதியாகிறது.

Verse 123

प्रथमं चालभेत्तीर्थं प्रणवेन जलं शुचि । अवगाह्य ततः स्नायादध्यात्ममन्त्रयोगतः

முதலில் பிரணவத்துடன் தூய நீரை எடுத்துத் தீர்த்தத்தைத் தொட வேண்டும். பின்னர் அதில் மூழ்கி, அத்யாத்ம-மந்திரயோகப்படி நீராட வேண்டும்.

Verse 124

ओंनमो देवदेवाय शितिकण्ठाय दंडिने । रुद्राय वामहस्ताय चक्रिणे वेधसे नमः

ஓம்—தேவர்களின் தேவனுக்கு வணக்கம்; நீலகண்டன், தண்டம் ஏந்தியவனுக்கு நமஸ்காரம். ருத்ரன், இடக்கை உடையவன், சக்கரதாரி, வேதஸ் (விதாதா) அவர்க்கு வணக்கம்.

Verse 125

सरस्वती च सावित्री वेदमाता विभावरी । संनिधानं कुरुष्वात्र तीर्थे पाप प्रणाशिनि । सर्वेषामेव तीर्थानां मंत्र एष उदाहृतः

சரஸ்வதி, சாவித்ரி—வேதமாதா, பிரகாசமயமானவள்—பாபநாசினியே! இத்தீர்த்தத்தில் உங்கள் சன்னிதியை நிறுவுங்கள். இம்மந்திரம் எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 126

इत्युच्चार्य नमस्कृत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि । उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि सुव्रते

இவ்வாறு உச்சரித்து வணங்கி, விதிப்படி நீராட வேண்டும். பின்னர், ஹே சுவிரதனே, அன்றே உபவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 127

सा तिथिर्वर्षमेकं तु उपोष्या भक्तितत्परैः

பக்தியில் நிலைத்தோர் அந்தத் திதியை ஒரு முழு ஆண்டு நோன்புடன் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 128

देव्युवाच । कस्मिंस्तीर्थे नरैः पूर्वं प्रभासक्षेत्रमागतैः । स्नानं कार्यं महादेवि तन्मे विस्तरतो वद

தேவி கூறினாள்—மகாதேவி! பிரபாசக்ஷேத்திரம் வந்தோர் முதலில் எந்தத் தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 129

ईश्वर उवाच । हंत ते संप्रवक्ष्यामि आद्यं तीर्थं महाप्रभम् । पूर्वं यत्र नरैः स्नानं क्रियते तच्छृषुष्व मे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நன்று, முதன்மையான மகாப்ரப தீர்த்தத்தை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அங்கேயே மக்கள் முதலில் ஸ்நானம் செய்கின்றனர்; கேள்.