Adhyaya 106

Verse 1

देव्युवाच । एवमद्वैतभावेन यद्ब्रह्म परिकीर्तितम् । तस्य पूजा विधानं मे कथयस्व यथार्थतः

தேவி கூறினாள்— இவ்வாறு பிரம்மம் அத்வைதப் பாவமாகப் புகழப்பட்டதால், அதன் பூஜை விதியை எனக்கு உண்மையாகவும் துல்லியமாகவும் கூறுவீராக.

Verse 2

क्षेत्रे प्राभासिके देव बालरूपी पितामहः । स कथं पूज्यते लोकैः परब्रह्मस्वरूपवान्

ஹே தேவா, பிராபாச க்ஷேத்ரத்தில் பிதாமஹன் பிரம்மா பாலரூபமாக விளங்குகிறார். பரபிரம்ம ஸ்வரூபனான அவரை மக்கள் எவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்?

Verse 3

के मन्त्राः किं विधानं तद्बाह्मणास्तत्र कीदृशाः । तत्र स्थितानां विप्राणां कथं क्षेत्रफलं भवेत्

எந்த மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும், எந்த விதிமுறை? அங்குள்ள பிராமணர்கள் எத்தகையோர்? அங்கே தங்கும் விப்ரர்களுக்கு அந்தக் க்ஷேத்திரப் புண்ணியப் பலன் எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 4

कतिप्रकारास्ते विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । किमाचारा महादेव किंशीलाः किंपरायणाः

ஓ மகாதேவா! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் விப்ரர்கள் எத்தனை வகையினர்? அவர்களின் ஆச்சாரம் என்ன, குணநிலை எப்படியது, மேலும் எதை அவர்கள் பரம சரணமாகக் கொள்கிறார்கள்?

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि ब्राह्मणानां महोदयम्

இதனை விரிவாக உரையுங்கள்—பிராமணர்களின் மகத்தான உயர்வு, மகிமை மற்றும் மேன்மையான நிலை.

Verse 6

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि सम्यक्प्रश्नविशारदे । शृणुष्वैकमना भूत्वा माहात्म्यं विप्रदैवतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நன்று, நன்று, ஓ மகாதேவி! நீ சரியான கேள்விகளில் தேர்ந்தவள். ஒருமுக மனத்துடன் கேள்—தேவஸ்வரூபமான விப்ரர்களின் மஹாத்மியத்தை.

Verse 7

यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः

ஓ தேவி! இதைக் கேட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். கடலால் சூழப்பட்ட பூமியில் புகழ்பெற்ற எந்தெந்த த்விஜர்கள் உள்ளாரோ—அவர்களின் மகிமை இதில் அடங்கியுள்ளது.

Verse 8

तद्रूपं मम देवेशि प्रत्यक्षं धरणीतले प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः

தேவேசி! என் அதே வடிவம் பூமியில் நேரடியாகப் புலப்படுகிறது; பிராமணர்கள் நேரடியான தேவர்கள், விண்ணுலகத் தேவர்கள் மறைமுகமாகவே அறியப்படுவர்.

Verse 9

ब्राह्मणा मत्प्रिया नित्यं ब्राह्मणा मामकी तनुः । यस्तानर्चयते भक्त्या स मामर्चयते सदा

பிராமணர்கள் எப்போதும் எனக்கு அன்பானவர்கள்; பிராமணர்களே என் உடலாகும். அவர்களை பக்தியுடன் வழிபடுபவன் எப்போதும் என்னையே வழிபடுகிறான்.

Verse 11

ये ब्राह्मणाः सोऽहमसंशयं प्रिये तेष्वर्चितेष्वर्चितोऽहं भवेयम् । तेष्वेव तुष्टेष्वहमेव तुष्टो वैरं च तैर्यस्य ममापि वैरम्

அன்பே! அந்தப் பிராமணர்களே சந்தேகமின்றி நானே. அவர்கள் போற்றப்படின் நானும் போற்றப்படுகிறேன்; அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் நானும் திருப்தியடைகிறேன். அவர்களிடம் பகை கொள்பவன் என்னிடமும் பகை கொள்கிறான்.

Verse 12

यश्चन्दनैः सागरुगन्धमाल्यै रभ्यर्चयेच्छैलमयीं ममार्चाम् । असौ न मामर्चयतेर्चयन्वै विप्रार्चनादर्चित एव चाहम्

சந்தனமும் நறுமண மாலைகளும் கொண்டு என் கல்லினால் ஆன விக்ரகத்தை மிகையாக வழிபட்டாலும், அதனால் உண்மையில் என்னை வழிபடுவதில்லை; ஏனெனில் பிராமணர்களை அர்ச்சிப்பதினாலேயே நான் உண்மையாக அர்ச்சிக்கப்படுகிறேன்.

Verse 13

यावंतः पृथिवीमध्ये चीर्णवेदव्रता द्विजाः । अचीर्णव्रतवेदा वा तेऽपि पूज्या द्विजाः प्रिये

அன்பே! பூமியின் நடுவில் உள்ள எல்லா த்விஜர்களும் (பிராமணர்கள்)—வேதவிரதங்களை மேற்கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்—அனைவரும் போற்றத்தக்கவர்களே.

Verse 14

न ब्राह्मणान्परीक्षेत श्राद्धे क्षेत्रनिवासिनः । सुमहान्परिवादोऽस्य ब्राह्मणानां परीक्षणे

சிராத்தத்தில் க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் பிராமணர்களைச் சோதிக்கக் கூடாது; பிராமணரைச் சோதித்தால் மிகப் பெரிய தோஷமும் கடும் பழியும் உண்டாகும்।

Verse 15

काणाः खञ्जाश्च कृष्णाश्च दरिद्रा व्याधितास्तथा । सर्वे श्राद्धे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः

ஒருகண், நொண்டி, கருநிறம், ஏழ்மை, நோயுற்றவர்—இவர்களையும் சிராத்தத்தில் நியமிக்க வேண்டும்; வேதம் அறிந்த பிராமணர்களுடன் சேர்த்து அமர்த்தி।

Verse 16

ब्राह्मणा जातितः पूज्या वेदाभ्यासात्ततः परम् । ततोर्थं हव्यकव्येषु न निन्द्या ब्राह्मणाः क्वचित्

பிராமணர்கள் பிறப்பால் வணக்கத்தக்கவர்; வேதப் பயிற்சியால் இன்னும் உயர்ந்தவர்; ஆகவே ஹவ்ய-கவ்யம் எனும் தேவர்-பித்ரு அர்ப்பணங்களில் பிராமணரை எங்கும் இகழக் கூடாது।

Verse 17

काणान्कुण्टांश्च कुब्जाश्च दरिद्रान्व्याधितानपि । नावमन्येद्द्विजान्प्राज्ञो मम रूपं यतः स्मृतम्

ஒருகண், ஊனமுற்ற, கூனன், ஏழை அல்லது நோயுற்ற—இத்தகைய த்விஜரை ஞானி இகழக் கூடாது; ஏனெனில் அவர்கள் என் வடிவமே என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 18

बहवो हि न जानंति नरा ज्ञानबहिष्कृताः । यथाहं द्विजरूपेण चरामि पृथिवीमिमाम्

உண்மை ஞானத்திலிருந்து விலக்கப்பட்ட பலர், நான் த்விஜ வடிவில் இந்தப் பூமியில் உலாவுகிறேன் என்பதை அறியார்।

Verse 19

मद्रूपान्घ्नन्ति ये विप्रान्विकर्म कारयंति च । अप्रेषणे प्रेषयंति दासत्वं कारयन्ति च

என் சொரூபமான பிராமணர்களை அடிப்பவர்கள், அவர்களால் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களைச் செய்யவைக்கிறவர்கள், செய்யத் தகாத வேலைகளுக்கு அனுப்புகிறவர்கள், அடிமைத்தனத்தில் தள்ளுகிறவர்கள்—அவர்கள் பெரும் பாவத்திற்குரியவர்கள்।

Verse 20

मृतांस्तान्करपत्रेण यमदूता महाबलाः । निकृंतंति यथा काष्ठं सूत्रमार्गेण शिल्पिनः

அவர்கள் இறந்தபின், வலிமைமிக்க யமதூதர்கள் ‘கரபத்ர’ எனும் கூர்மையான பிளேடுகளால் அவர்களை வெட்டுவர்; கைவினைஞர்கள் அளவுக் கோடு வழியே மரத்தை வெட்டுவது போல।

Verse 21

ये चैवाश्लक्ष्णया वाचा तर्जयन्ति नराधमाः । वदंति परुषं क्रोधात्पादेन निहनंति च

கடுமையான சொல்லால் மிரட்டுவோர், கோபத்தில் கொடுஞ்சொல் பேசுவோர், காலால் கூட அடிப்போர்—அத்தகைய கீழ்மக்கள்—

Verse 22

मृतांस्तान्यमलोका हि निहत्य धरणीतले । क्रूरपादेन चाक्रम्य क्रोधसंरक्तलोचनाः

அவர்கள் இறந்தபோது, யமலோகத்தார் அவர்களை நிலத்தில் வீழ்த்தி அடித்து, கொடிய கால்களால் மிதிப்பர்; கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் துன்புறுத்துவர்।

Verse 24

अब्रह्मण्यास्तु ते बाह्या नित्यं ब्रह्मद्विषो नराः । तेषां घोरा महाकाया वज्रतुंडा भयानकाः । उद्धरंति मुहूर्तेन चक्षुः काका यमाज्ञया

பிராமண்யத்துக்கு விரோதமானவர்கள் புறத்தார்; எப்போதும் பிரஹ்மனை வெறுப்போர். அவர்களுக்காக யமன் ஆணையால், பயங்கரமான, பெருஞ்சரீரம் கொண்ட, வஜ்ரச் சுண்டையுடைய காகங்கள் நொடியில் கண்களைப் பறித்தெடுக்கும்।

Verse 25

यस्ताडयति विप्रं वै क्षते कुर्याद्धि शोणितम् । अस्थिभंगं च वा कुर्यात्प्राणैर्वापि वियोजयेत्

யார் ஒரு பிராமணனை அடித்து காயம் உண்டாக்கி இரத்தம் சிந்தச் செய்வாரோ, அல்லது எலும்புகளை முறிப்பாரோ, அல்லது உயிரைவே பிரிப்பாரோ—

Verse 26

ब्रह्मघ्नः स तु विज्ञेयो न तस्मै निष्कृतिः स्मृता । पञ्चाशत्कोटिसंख्येषु नरकेष्वनुपूर्वशः

அவனைப் பிராமணஹந்தகன் (பிரஹ்மஹத்தி செய்தவன்) என அறிய வேண்டும்; அவனுக்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் சொல்லப்படவில்லை. அவன் வரிசையாக ஐம்பது கோடி நரகங்களில் வீழ்வான்.

Verse 27

स बहूनि सहस्राणि वर्षाणि पच्यते भृशम् । तस्माद्विप्रो वरारोहे नमस्कार्यो नृभिः सदा

அவன் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடுமையாக வேதனைப்படுவான். ஆகையால், ஓ வராரோஹே, பிராமணனை எல்லா மக்களும் எப்போதும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 28

अन्नपानप्रदानैस्तु पूज्या हि सततं द्विजाः । सर्वेषां चैव दानानां विप्राः सर्वेऽधिकारिणः

அன்னமும் பானமும் அளித்து இருபிறப்பினரை எப்போதும் போற்ற வேண்டும். எல்லா தானங்களிலும் பிராமணர்களே உரிய பெறுநர்கள் (பாத்திரர்).

Verse 29

नान्यः समर्थो देवेशि गृह्णन्यात्यधमां गतिम् । तपसा पावितो देवि ब्राह्मणो धृतकिल्विषः

ஓ தேவేశி, வேறு யாரும் சமர்த்தர் அல்லர்; தானம் பெறுபவன் மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்குச் செல்லக்கூடும். ஆனால், ஓ தேவி, தவத்தால் தூய்மையடைந்த பிராமணன்—பாவம் சுமந்திருந்தாலும்—தன் தவவலத்தாலேயே தாங்கப்படுகிறான்.

Verse 30

न सीदेत्प्रतिगृह्णानः पृथिवीमनुसागराम् । नास्ति किंचिन्महादेवि दुष्कृतं ब्राह्मणस्य तु

கடல் சூழ்ந்த பூமியெங்கும் தானம் ஏற்றாலும் அவன் வீழ்வதில்லை. ஓ மகாதேவி, அத்தகைய பிராமணனுக்கு எந்தத் தீவினையும் ஒட்டாது.

Verse 31

यस्तु स्थितः सदाऽध्यात्मे नित्यं सद्भावभावितः । ब्राह्मणो हि महद्भूतं जन्मना सह जायते

எவன் எப்போதும் ஆத்மநிலையிலே தங்கி, நித்தமும் சத்பாவத்தால் நிறைந்திருக்கிறானோ—அத்தகைய பிராமணன் பிறப்போடு மகத்துவத்தையும் உடன் கொண்டு பிறக்கிறான்.

Verse 32

लोके लोकेश्वराश्चापि सर्वे ब्राह्मणपूजकाः । ततस्तान्नावमन्येत यदीच्छेज्जीवितं चिरम्

உலகங்களின் அரசர்களும் அனைவரும் பிராமணரைப் பூஜிப்பவர்களே. ஆகவே நீண்ட ஆயுள் விரும்புவோர் அவர்களை இகழக் கூடாது.

Verse 33

ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा । लोकानन्यान्सृजेयुश्च लोकपालांस्तथाऽपरान्

பிராமணர் கோபித்தால் தம் தெய்வீகத் தேஜஸால் கொன்று சாம்பலாக்க வல்லவர்; மேலும் வேறு உலகங்களையும் வேறு உலகபாலர்களையும் படைக்க வல்லவர்.

Verse 34

अपेयः सागरो यैश्च कृतः कोपान्महात्मभिः । येषां कोपाग्निरद्यापि दंडके नोपशाम्यति

எந்த மகாத்மர்கள் கோபத்தால் கடலைக் குடிக்க இயலாததாக்கினார்களோ; அவர்களின் கோபத் தீ இன்றும் தண்டகத்தில் அணையவில்லை.

Verse 35

एते स्वर्गस्य नेतारो देवदेवाः सनातनाः । एभिश्चापि कृतः पंथा देवयानः स उच्यते

இவர்களே ஸ்வர்க்கத்தின் வழிநடத்திகள், சனாதன ‘தேவர்களின் தேவர்கள்’. இவர்களாலேயே இப்பாதை நிறுவப்பட்டது; அது ‘தேவயானம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 36

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषु सर्वं प्रतिष्ठितम् । ते वै लोकानिमान्सर्वान्पारयंति परस्परम्

அவர்கள் பூஜைக்குரியோர், வணக்கத்திற்குரியோர்; அவர்களிலேயே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. உண்மையில் அவர்கள் இவ்வுலகங்களையெல்லாம் பரஸ்பர ஒழுங்கில் கடத்துகின்றனர்.

Verse 37

गूढस्वाध्यायतपसो ब्राह्मणाः शंसितव्रताः । विद्यास्नाता व्रतस्नाता अनपाश्रित्य जीविनः

உள்ளடங்கிய சுவாத்யாயமும் தவமும் உடைய பிராமணர்கள், தங்கள் விரதங்களால் போற்றப்படுகின்றனர். வித்யையில் ஸ்நாதர், விரதத்தில் ஸ்நாதர் ஆகி, பிறரைச் சாராது வாழ்கின்றனர்.

Verse 38

आशीविषा इव क्रुद्धा उपचर्या हि ब्राह्मणाः । तपसा दीप्यमानास्ते दहेयुः सागरानपि

கோபித்தால் பிராமணர்கள் விஷப்பாம்பைப் போன்றவர்கள்; ஆகவே அவர்களை முறையான மரியாதையுடன் அணுகி உபசரிக்க வேண்டும். தவத்தால் தீப்தமாய் அவர்கள் கடல்களையும் எரிக்க வல்லவர்.

Verse 39

ब्राह्मणेषु च तुष्टुषु तुष्यंते सर्वदेवताः । ते गतिः सर्वभूतानामध्यात्मगतिचिन्तकाः

பிராமணர்கள் திருப்தியடைந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர். அவர்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் கதி-அடைக்கலம்; ஆத்மிகப் பாதையைச் சிந்திப்போர்.

Verse 40

आदिमध्यावसानानां ज्ञानानां छिन्नसंशयाः । परापरविशेषज्ञा नेतारः परमां गतिम् । अवध्या ब्राह्मणास्तस्मात्पापेष्वपि रताः सदा

ஞானத்தின் ஆதி‑மத்தி‑அந்தம் பற்றிய ஐயத்தை அறுத்து, பரா‑அபரத் தத்துவ வேறுபாட்டை அறிந்து, பரமகதிக்குக் கொண்டு செல்பவர்கள்—ஆகையால் பிராமணர் பாவங்களில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தாலும் கொல்லத்தக்கவர் அல்லர்।

Verse 41

यश्च सर्वमिदं हन्याद्ब्राह्मणं चापि तत्समम् । सोऽग्निः सोऽर्को महातेजा विषं भवति कोपितः

யார் இந்த அனைத்தையும் அழிப்பாரோ, அதுபோலவே பிராமணனையும் கொல்வாரோ—அது அதற்குச் சமமான பெருநாசம்—அந்த மகத்தேஜஸ் அக்கினி, சூரியன் போலக் கோபித்தால் விஷமாக மாறும்।

Verse 42

भूतानामग्रभुग्विप्रो वर्णश्रेष्ठः पिता गुरुः । न स्कन्दते न व्यथते न विनश्यति कर्हिचित्

பிராமணன் உயிர்களிடையே முதற்பங்கு பெறுபவன்; வர்ணங்களில் சிறந்தவன், தந்தை மற்றும் குரு. அவன் எப்போதும் தர்மநிலையிலிருந்து சறுக்கான், துயருறான், அழிவதுமில்லை।

Verse 43

वरिष्ठमग्निहोत्राद्धि ब्राह्मणस्य मुखे हुतम् । विप्राणां वपुराश्रित्य सर्वास्तिष्ठंति देवताः

அக்னிஹோத்ரத்தையும் விட உயர்ந்தது பிராமணனின் வாயில் அர்ப்பணிக்கப்படும் ஆஹுதி‑வடிவ தானம். அறிஞர் விப்ரர்களின் உடலை ஆதாரமாகக் கொண்டு எல்லாத் தேவர்களும் தங்குகின்றனர்।

Verse 44

अतः पूज्यास्तु ते विप्रा अलाभे प्रतिमादयः

ஆகையால் அந்த விப்ரர்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள்; அவர்கள் கிடைக்காவிடில், பிரதிமை முதலியனையே வணக்கத்திற்குரியதாக ஏற்க வேண்டும்।

Verse 45

अविद्यो वा सविद्यो वा ब्राह्मणो मम दैवतम् । प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत्

அறிவில்லாதவராயினும் அறிவுடையவராயினும், பிராமணனே எனது தெய்வம். தீ மூட்டப்பட்டதாயினும் மூட்டப்படாததாயினும், அது மகத்தான தெய்வமே.

Verse 46

स्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हव्यकव्यव्यपेतोऽपि ब्राह्मणो नैव दुष्यति

சுடுகாட்டிலும் ஒளிமிகு பாவகன் மாசுபடுவதில்லை. அதுபோல ஹவ்ய-கவ்யம் இல்லாவிட்டாலும் பிராமணன் மாசுபடான்.

Verse 47

महापातकवर्ज्यं हि पूज्यो विप्रो वरानने । सर्वथा ब्राह्मणाः पूज्याः सर्वथा दैवतं महत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षेदापद्गतं द्विजम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! மகாபாதகங்களிலிருந்து விலகிய விப்ரன் வணக்கத்திற்குரியவன். பிராமணர்கள் எப்போதும் போற்றத்தக்கோர்; எல்லாவிதத்திலும் அவர்கள் மகத்தான தெய்வமே. ஆகவே ஆபத்தில் அகப்பட்ட இருபிறப்பனை முழு முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்.

Verse 48

एवं विप्रा महादेवि पूज्याः सर्वत्र मानवैः । किं पुनः संजितात्मानो विशेषात्क्षेत्रवासिनः

மகாதேவி! இவ்வாறு விப்ரர்கள் எங்கும் மனிதர்களால் போற்றப்பட வேண்டியவர்கள். அப்படியிருக்க, தம்மை அடக்கியவர்களாய் இக்க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்பவர்கள் சிறப்பாக இன்னும் அதிகம் வணங்கத்தக்கோர்.

Verse 49

अथ क्षेत्रस्थितानां च चतुराश्रमवासिनाम् । विप्राणां वृत्तितो भेदं प्रवक्ष्याम्यानुपूर्व्यशः

இப்போது இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்கியிருந்து நான்கு ஆசிரமங்களிலும் வாழும் விப்ரர்களின் வாழ்வாதாரத்தின்படி உள்ள வேறுபாடுகளை வரிசையாக விளக்குகிறேன்.

Verse 50

क्षेत्रस्य संन्यासविधिं ये जानंति द्विजातयः । वृत्तिभेदं क्रमाच्चैव ते क्षेत्रफलभागिनः

இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் ஸந்ந்யாஸ விதியையும், முறையாக வாழ்வாதார வேறுபாடுகளையும் அறிந்த இருபிறப்பினர், இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் பலனைப் பெறுவோர் ஆவர்।

Verse 51

यथा क्षेत्रे निवसता वर्तितव्यं द्विजातिना । प्राजापत्यादिभेदेन तच्छृणु त्वं वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வசிக்கும் இருபிறப்பினர் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும் என்பதை, பிராஜாபத்ய முதலான வகைப்பாடுகளின்படி கேள்।

Verse 52

प्राजापत्या महीपालाः कपोता ग्रंथिकास्तथा । कुटिकाश्चाथ वैतालाः पद्महंसा वरानने

வரானனே! பிராஜாபத்யர், மஹீபாலர், கபோதர், கிரந்திகர்; மேலும் குடிகா; அதோடு வைதாலர் மற்றும் பத்மஹம்ஸர்—இவ்வகைகள் ஆகும்।

Verse 53

धृतराष्ट्रा बकाः कंका गोपालाश्चैव भामिनि । त्रुटिका मठराश्चैव गुटिका दंडिकाः परे

அழகியவளே! த்ருதராஷ்ட்ரர், பகர், கங்கர், கோபாலர்; மேலும் த்ருடிகா, மடரர்; அதோடு குடிகா, தண்டிகர்—இவர்களும் வகைகள்।

Verse 54

क्षेत्रस्थानामिमे भेदा वृत्तिं तेषां शृणुष्व च

இவை க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோரின் வகைப்பாடுகள்; இப்போது அவர்களின் வாழ்வாதார முறையையும் கேள்।

Verse 55

अहिंसा गुरुशुश्रूषा स्वाध्यायः शौचसंयमः । सत्यमस्तेयमेतद्धि प्राजापत्यं व्रतं स्मृतम्

அஹிம்சை, குருவை பக்தியுடன் சேவித்தல், ஸ்வாத்யாயம், சௌசம் மற்றும் ஸம்யமம், சத்தியம், அஸ்தேயம்—இதுவே பிராஜாபத்ய விரதம் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது।

Verse 56

क्षयपुष्ट्यर्थविद्वेषकर्मभिः शांतिकादिभिः । पालयंति महीं यस्मान्महीपालास्ततः स्मृताः

அழிவு நீக்கம், வளர்ச்சி, நலன், பகை ஒழிப்பு ஆகியவற்றிற்காக சாந்தி முதலான கர்மங்களால் பூமியைப் பாதுகாப்போர் ‘மஹீபாலர்’ என நினைக்கப்படுவர்।

Verse 57

पतिता ये कणा भूमौ संहरंति कपोतवत् । उद्धृत्याजीवनं येषां कपोतास्ते तु साधकाः

புறா போல நிலத்தில் விழுந்த தானியத் துகள்களைச் சேகரித்து, அதனால் வாழ்வோர் ‘கபோத’ சாதகர்கள் என அழைக்கப்படுவர்।

Verse 58

गृहं कृत्वा तु सद्ग्रंथाः सहसैव त्यजंति ये । कुटिका साधकास्ते वै शिवाराधनतत्पराः

நல்ல நூல்களில் தேர்ந்தவராயிருந்தும் ஒரு இல்லம் அமைத்து அதைத் திடீரெனத் துறப்போர் ‘குடிகா’ சாதகர்கள்; சிவாராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர்।

Verse 59

तीर्थासक्ताः सपत्नीका यथालब्धोपजीविनः । महासाहसयुक्तास्ते वैतालाख्यास्तु साधकाः

தீர்த்தங்களில் ஈடுபட்டு, மனைவியுடன் வாழ்ந்து, கிடைப்பதையே உணவாகக் கொண்டு, பெரும் துணிச்சலுடன் இருப்போர் ‘வைதாள’ சாதகர்கள் எனப்படுவர்।

Verse 60

संयताः कामनासक्ता राज्यकामार्थसाधकाः । पद्मास्ते साधकाः ख्याता भिक्षाचर्यारताः सदा

தம்மை அடக்கிக் கொண்டிருந்தும் ஆசைகளில் பற்றுடையவராய், அரசாட்சி விருப்பமும் உலகியலான பொருள்-சித்தியும் நாடுபவர்கள்—அவர்கள் ‘பத்ம’ சாதகர்கள் எனப் புகழப்படுவர்; எப்போதும் பிச்சைச்சரியையின் ஒழுக்கத்தில் ஈடுபட்டிருப்பர்.

Verse 61

ज्ञानयोगसमायुक्ता द्वैताचाररताश्च ये । हंसास्ते साधकाः ख्याताः स्वयमुत्पन्नसंविदः

ஞானயோகத்தில் இணைந்தும், த்வைத ஒழுக்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் மகிழ்ந்து நடப்பவர்களும்—அவர்கள் ‘ஹம்ச’ சாதகர்கள் எனப் புகழப்படுவர்; அவர்களின் உள்ஞானம் தாமே உள்ளிருந்து எழும்.

Verse 62

ब्रह्मचर्येण सत्त्वेन तथाऽलुब्धतयापि वा । जितं जगद्धारयन्तो धृतराष्ट्रा मतास्तु ये

பிரம்மச்சரியம், சத்துவம், மேலும் பேராசையின்மை ஆகியவற்றால் உலகை வென்றதுபோல் தாங்கி நிறுத்துவோர்—அவர்கள் ‘த்ருதராஷ்ட்ரர்’ (உலகைத் தாங்குவோர்) எனக் கருதப்படுவர்.

Verse 63

गूढाश्चरंति ये ज्ञानं व्रतं धर्ममथापि वा । स्वार्थैकागतनिष्ठास्तु बकास्ते साधका मताः

ஞானம், விரதம் அல்லது தர்மத்தை மறைவாகச் செய்தாலும், தம் சுயநலத்திலேயே உறுதியாக இருப்போர்—அவர்கள் ‘பக’ (நாரை போன்ற) சாதகர்கள் எனக் கருதப்படுவர்.

Verse 64

जलाश्रयं समाश्रित्य स्थिता उत्कृष्टसिद्धये । बिसशृंगाटकाहारास्ते कंकाः साधकाः स्मृताः

நீர்நிலையைச் சார்ந்து, உயர்ந்த சித்திக்காக அங்கேயே நிலைத்து, தாமரைத் தண்டு மற்றும் சிங்காடை (நீர்க்கொட்டை) உணவாகக் கொள்வோர்—அவர்கள் ‘கங்க’ சாதகர்கள் என நினைவுகூரப்படுவர்.

Verse 65

गोभिः सार्द्धं व्रजंत्यत्र गोष्ठे च निवसंति ये । पंचगव्यरसा ये वै गोपालास्ते तु साधकाः

இங்கு பசுக்களோடு சேர்ந்து உலாவி, கோஷ்டத்தில் தங்கி, பஞ்சகவ்யத்தின் சாரங்களையே வாழ்வாதாரமாகக் கொள்பவர்கள்—அவர்களே ‘கோபால’ சாதகர்கள் எனப்படுவர்।

Verse 66

कृच्छ्रचांद्रायणैश्चैव क्षपयंति स्वकं वपुः । त्रुटिमात्राशनास्ते तु त्रुटिकाः साधका मताः

கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற கடுந்தவங்களால் அவர்கள் தம் உடலைக் குன்றச் செய்கின்றனர். ‘த்ருடி’ அளவு மட்டுமே உண்பவர்கள் ‘த்ருடிகா’ சாதகர்கள் எனக் கருதப்படுவர்।

Verse 67

कृत्वा कुशमयीं पत्नीं मठे ये गृहमेधिनः । भैक्षवृत्तिरताः शुद्धा मठरास्ते तु साधकाः

மடத்தில் தங்கி வாழும் இல்லறத்தார், குசப்புல்லால் ‘மனைவி’யை அமைத்து, பிச்சை வாழ்வில் ஈடுபட்டு, தூய்மையுடன் இருப்பின்—அவர்கள் ‘மடரா’ சாதகர்கள் என அழைக்கப்படுவர்।

Verse 68

ग्रासमात्रसमानाभिर्गुटिकाभिरथाष्टभिः । कन्दमूलफलोत्थाभिर्गुटिकास्ते द्विजातयः

கிழங்கு, வேர், பழங்களிலிருந்து செய்யப்பட்ட, ஒரு வாய்க்கொளளளவு சமமான எட்டு உருண்டைகளை உண்டு வாழும் இருபிறப்பினர்—அவர்கள் ‘குடிகா’ சாதகர்கள் எனப் புகழப்படுவர்।

Verse 69

स्वदेहदण्डनैर्युक्ता रात्रौ वीरासने स्थिताः । दंडिनस्ते समाख्याताः सर्वमेतत्तवोदितम्

தம் உடலைத் தண்டனையுடனான கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டு, இரவில் வீராசனத்தில் அமர்ந்து நிலைத்திருப்போர் ‘தண்டி’ என அழைக்கப்படுவர்—இவை அனைத்தும் நீர் உரைத்ததே।

Verse 70

सामान्योऽपि विशेषश्च वृत्तिनो गृहिणोऽपि वा । तेषां भेदो मया ख्याताः सम्यक्क्षेत्रनिवासिनाम्

சாதாரணராயினும் சிறப்புடையராயினும், வாழ்வாதாரமாகத் துறவியாயினும் இல்லறத்தாராயினும்—சரியாகப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோரின் வேறுபாடுகளை நான் முறையாக விளக்கியேன்।

Verse 71

एवमादिधर्मयुक्ताः प्रभासक्षेत्रवासिनः । तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः

இவ்வாறு ஆதிதர்மம் உடைய பிரபாசக் க்ஷேத்திரவாசிகள், குழந்தை வடிவிலுள்ள பிதாமஹன் பிரம்மா எனும் பகவான் தேவனை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 72

महापातकिनो ये तु ये तु विप्रैर्बहिष्कृताः । न च ते संस्पृशेयुर्वै ब्रह्माणं बालरूपिणम्

ஆனால் மகாபாதகிகள், மேலும் பிராமணர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள்—குழந்தை வடிவிலுள்ள பிரம்மாவைத் தொடவும் கூடாது।

Verse 73

ब्रह्मचारी सदा दांतो जितक्रोधो जितेंद्रियः । एवं ते ब्राह्मणाः ख्याताः क्षेत्रमध्यनिवासिनः

அவர்கள் எப்போதும் பிரம்மச்சாரிகள், நிரந்தரமாகத் தம்மடக்கம் உடையோர், கோபத்தை வென்றோர், இந்திரியங்களை அடக்கியோர்—க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் வாழும் அந்தப் பிராமணர்கள் இவ்வாறே புகழ்பெற்றவர்கள்।

Verse 74

तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः । ये वेदाध्ययने युक्तास्तैः प्रपूज्यः पितामहः

அவர்களால் குழந்தை வடிவிலுள்ள பிதாமஹன் பிரம்மா எனும் பகவான் தேவன் வழிபடத்தக்கவன்; மேலும் வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபட்டவர்களால் பிதாமஹன் சிறப்பு மரியாதையுடன் வழிபடப்படவேண்டும்।

Verse 106

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्राह्मणप्रशंसा वर्णनंनाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், மத்தியயாத்திரைச் சூழலில் ‘பிராமணப் புகழ்ச்சி விவரணம்’ எனப்படும் நூற்றாறு ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।