Adhyaya 21

Verse 1

लोमश उवाच । वर्द्धमाना तदा साध्वी रराज प्रतिवासरम् । अष्टवर्षा यदा जाता हिमालयगृहे सती

லோமசர் கூறினார்—அந்த சாத்வி வளர வளர நாள்தோறும் மேலும் மேலும் ஒளிவீசினாள். சதி எட்டு வயதானபோது, அவள் இமாலயன் இல்லத்தில் வாழ்ந்தாள்.

Verse 2

महेशो हिमवद्द्रोण्यां तताप परमं तपः । सर्वैर्गणैः परिवृतो वीरभद्रादिभिस्तदा

அப்போது மகேசன் இமாலயத்தின் ஒரு பள்ளத்தாக்கில் உன்னத தவம் செய்தான். அந்நேரம் வீரபத்ரன் முதலிய எல்லா கணங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 3

एतत्तपो जुषाणं तं महेशं हिमवान्ययौ । तत्पादपल्लवं द्रष्टुं पार्वत्या सह बुद्धिमान्

அத்தவத்தில் லயித்த மகேசனைப் பார்த்த ஞானமிக்க இமவான், பார்வதியுடன் சேர்ந்து, அவரின் திருவடித் தாமரையின் மென்மையான தளிரைத் தரிசிக்க அணுகினார்.

Verse 4

यावत्समागतो द्रष्टं नंदिनासौ निवारितः । द्वारि स्थिते च तदा क्षणमेकं स्थिरोऽभवत्

அவன் சிவதரிசனத்திற்காக வந்தபோது நந்தி அவனைத் தடுத்தான். வாசலில் நின்ற அவன் அப்போது ஒரு கணம் அசையாமல் இருந்தான்.

Verse 5

पुनर्विज्ञापयामास नंदिना हिमवान्गिरिः । विज्ञप्तो नंदिना शंभुरचलो द्रष्टुमागतः

மீண்டும் மலைராஜன் ஹிமவான் நந்தியின் மூலம் வேண்டுகோள் செய்தான். நந்தி அறிவித்ததும் தவத்தில் அசையாத சம்பு தரிசனத்திற்காக வந்தவரை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 6

तदाकर्ण्य वचस्तस्य नंदिनः परमेश्वरः । आनयस्व गिरिं चात्र नंदिनं वाक्यमब्रवीत्

நந்தியின் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன், “அந்த மலையை இங்கே கொண்டு வா” என்று நந்தியிடம் ஆணையிட்டான்.

Verse 7

तथेति मत्वा नंदी तं पर्वतं च हिमाचलम् । आनयामास स तथा शंकरं लोकशंकरम्

“அப்படியே” என்று எண்ணி நந்தி அந்த ஹிமாசல மலையை அங்கே கொண்டு வந்தான்; இவ்வாறு உலகநலன் அருளும் சங்கரனைச் சந்திக்கச் செய்தான்.

Verse 8

दृष्ट्वा तदानीं सकलेश्वरं प्रभुं तपो जुषाणं विनिमीलितेक्षणम्

அப்போது அவன் அனைத்திற்கும் ஈசனான ஆண்டவனை கண்டான்—தவத்தில் ஆழ்ந்தவராய், கண்கள் மென்மையாக மூடியவராய் இருந்தார்.

Verse 9

कपर्द्धिनं चंद्रकलाविभूषणं वेदांतवेद्यं परमात्मनि स्थितम् । ववंद शीर्ष्णा च तदा हिमाचलः परां मुदं प्रापदहीनसत्त्वः

அப்போது ஹிமாசலன், ஜடாதரனும் சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனும், வேதாந்தத்தால் அறியத்தக்கவனும் பரமாத்மாவில் நிலைத்தவனுமான இறைவனைத் தலைவணங்கி வணங்கினான்; உறுதியான உள்ளத்துடன் பரமானந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 10

उवाच वाक्यं जगदेकमंगलं हिमालयो वाक्यविदां वरिष्ठः

அப்போது சொல்வன்மையுடையோரில் சிறந்த ஹிமாலயன், உலகிற்கு ஒரே மங்களமாகிய சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 11

सभाग्योऽहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो

மகாதேவா, சங்கரா! உமது அருளால் நான் பாக்கியவான். பிரபுவே, உமது தரிசனத்திற்காக நான் தினந்தோறும் வருவேன்।

Verse 12

अनया सह देवेश अनुज्ञां दातुर्महसि । श्रुत्वा तु वचनं तस्य देवदेवो महेश्वरः

தேவேசா! இவளுடன் செல்ல அனுமதி அளிப்பது உமக்கே உரியது. அவன் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 13

आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं च गृहे स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्

அசலா! என் தரிசனத்திற்காக நீ தினமும் வரவேண்டும். குமாரியை வீட்டில் வைத்த பிறகே என் தரிசனம் கிடைக்கும்; இல்லையெனில் இல்லை।

Verse 14

अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकंधरः । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । अचलं च व्रीत शंभुः प्रहसन्वाक्यमब्रवीत्

அசலன் தலை வணங்கி கிரீசனை நோக்கி— “நான் அவளுடன் ஏன் வரக்கூடாது? கூறுக” என்றான். அப்போது சம்பு புன்னகையுடன் அசலனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 15

इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चारुप्रभाषिणी । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः

இந்த கன்னி—அழகிய இடுப்புடையவள், மெலிந்தவள், இனிய மொழியுடையவள்—என் அருகே கொண்டு வரப்படக் கூடாது; நான் மீண்டும் மீண்டும் தடை செய்கிறேன்.

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहनिष्ठुरं वा । तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य उवाच गौरी च विहस्य शंभुम्

சம்புவின் அந்த வார்த்தைகள்—அமைதியானவை, ஆசையற்றவை, சற்றுக் கடுமையானவையும்—கேட்டு, தவசியின் உரையை உணர்ந்து, கௌரி சம்புவை நோக்கி புன்னகையுடன் பேசினாள்.

Verse 17

गौर्युवाच । तपःशक्त्यान्वितः शंभो करोषि विपुलं तपः । तव बुद्धिरियं जाता तपस्तप्तुं महात्मनः

கௌரி கூறினாள்— “ஓ சம்புவே, தவவலத்துடன் நீ மிகுந்த தவம் செய்கிறாய். ஓ மகாத்மா, தவம் செய்யும் இந்த உறுதி உன்னுள் எழுந்துள்ளது.”

Verse 18

कस्त्वं का प्रकृतिः सूक्ष्मा भगवंस्तद्विमृश्यताम् । पार्वत्यास्तद्वचः श्रुत्वा महेशो वाक्यमब्रवीत्

“நீ யார்? இந்த நுண்ணிய பிரகృతి என்ன? ஓ பகவனே, இதை ஆராய்க” என்று பார்வதி கூறினாள். அவள் சொற்களை கேட்ட மகேசன் பதிலுரைத்தார்.

Verse 19

तपसा परमेणैव प्रकृतिं नाशयाम्यहम् । प्रकृत्या रहितः सुभ्रु अहं तिष्ठमि तत्त्वतः । तस्माच्च प्रकृते सिद्धैर् कार्यः संग्रहः क्वचित्

நான் பரமத் தவத்தினாலேயே பிரகிருதியை லயப்படுத்துகிறேன். ஓ சுப்ரூ, பிரகிருதியற்றவனாய் தத்துவத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன். ஆகவே সিদ্ধர்கள் சில வேளைகளில் தம் பிரகிருதியை அடக்கி ஒருமைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 20

पार्वत्युवाच । यदुक्तं परया वाचा वचननं शंकर त्वया । सा किं प्रकृति र्नैव स्यादतीतस्तां भवान्कथम्

பார்வதி கூறினாள்—ஓ சங்கரா, நீ பராவாணியால் உரைத்த அந்த வாக்கே பிரகிருதி அல்லவா? அப்படியெனில் நீ அதை எவ்வாறு கடந்தாய்?

Verse 21

यच्छृणोपि यदश्रासि यच्च पश्यसि शंकर । वाग्वादेन च किं कार्यमस्माके चाधुना प्रभो

ஓ சங்கரா, நீ கேட்பதும், (பிறரைக்) கேட்கச் செய்வதும், நீ காண்பதும்—ஓ பிரபுவே, இப்போது நமக்கு வாக்குவாதம் எதற்கு?

Verse 22

तत्सर्वं प्रकृतेः कार्यं मिथ्यावादो निर्र्थकः । प्रकृतेः परतो भूत्वा किमर्थं तप्यते तपः

அது அனைத்தும் பிரகிருதியின் செயலே; வேறாகச் சொல்வது வீண். நீ உண்மையில் பிரகிருதியைத் தாண்டி நிற்பாயானால், இந்தத் தவம் எதற்காக செய்யப்படுகிறது?

Verse 23

त्वया शंभोऽधुना ह्यस्मिन्गिरौ हिमवति प्रभो । प्रकृत्या मिलितोऽसि त्वं न जानासि हि शंकर

ஓ சம்போ, ஓ பிரபுவே, இந்த ஹிமவத் மலையில் இப்போது நீ பிரகிருதியுடன் இணைந்துள்ளாய்; ஓ சங்கரா, அதை நீ அறியாததுபோல் இருக்கிறது.

Verse 24

वाग्वादेन च किं कार्यमस्माकं चाधुना प्रभो । प्रकृतेः परतस्त्वं च यदि सत्यं वचस्तव । तर्हि त्वया न भेतव्यं मम शंकर संप्रति

ஓ பிரபுவே! இப்போது நமக்கு வெறும் வாதத்தால் என்ன பயன்? நீர் பிரகிருதியைத் தாண்டியவர் என்ற உமது சொல் உண்மையாயின், ஓ சங்கரா, இந்நேரத்தில் என்னைச் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 25

प्रहस्य भगवान्देवो गिरिजां प्रत्युवाच ह

அப்போது பகவான் தேவன் சிவன் புன்னகையுடன் கிரிஜையை நோக்கி பதிலுரைத்தான்.

Verse 27

महादेव उवाच । प्रत्यहं कुरु मे सेवां गिरिजे साधुभाषिणि

மகாதேவன் கூறினான்—ஓ கிரிஜையே, நல்வாக்கினியே! தினந்தோறும் எனக்கு சேவை செய்.

Verse 28

तपस्तप्तुमनुज्ञा मे दातव्या पर्वताधिप । अनुज्ञया विना किंचित्तपः कर्तुं न पार्यते

ஓ பர்வதாதிபா! தவம் செய்ய எனக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும்; அனுமதியின்றி சிறிதளவும் தவம் நிறைவேறாது.

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य शूलिनः । प्रहस्य हिमवाञ्छंभुमिदं वचनमब्रवीत्

தேவர்களின் தேவன், சூலதாரியின் சொற்களை கேட்ட ஹிமவான் புன்னகைத்து, சம்புவிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 30

त्वदीयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् । किमहं तु महादेव तुच्छो भूत्वा ददामि ते

ஓ மகாதேவா! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட இந்த முழு உலகமும் உம்முடையதே. அப்படியிருக்க, அற்பனான நான் உமக்கு என்ன அளிக்க முடியும்?

Verse 31

एवमुक्तो हिमवता शंकरो लोकशंकरः । प्रहस्य गिरिराजं तं याहीति प्राह सादरम्

இமவான் இவ்வாறு கூற, உலகங்களுக்கு மங்களம் செய்பவன் சங்கரன் புன்னகைத்து, அந்த மலைராஜனிடம் மரியாதையுடன்—“செல்” என்று கூறினான்.

Verse 32

शंकरेणाब्यनुज्ञातः स्वगृहं हिमवान्ययौ । सार्द्धं गिरिजया सोऽपि प्रत्यहं दर्शने स्थितः

சங்கரன் அனுமதி அளித்ததும் இமவான் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினார். கிரிஜையுடன் அவரும் தினந்தோறும் தரிசனத்திற்காக நிற்பார்.

Verse 33

एवं कतिपयः कालो गतश्चोपासनात्तयोः

இவ்வாறு அந்த இருவரின் உபாசனையில் சில காலம் கடந்தது.

Verse 34

सुतापित्रोश्च तत्रैव शंकरो दुरतिक्रमः । पार्वतीं प्रति तत्रैव चिंतामापेदिरे सुराः

அங்கேயே சுதாபிதரரிடத்தில் அணுகமுடியாத சங்கரன் தங்கினார்; பார்வதியை நினைத்து தேவர்கள் அங்கேயே கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்.

Verse 35

ते चिंत्यमानाश्च सुरास्तदानीं कथं महेशो गिरिजां समेष्यति । किं कार्यमद्यैव वयं च कुर्मो बृहस्पते तत्कथयस्व मा चिरम्

அப்போது தேவர்கள் சிந்தித்தபடி கூறினர்— “மகேசன் கிரிஜையுடன் எவ்வாறு இணைவான்? இன்றே நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ பிருகஸ்பதே, தாமதமின்றி விரைவாகச் சொல்।”

Verse 36

बृहस्पतिरुवाचेदं महेंद्रं प्रति सद्वचः । एवमेतत्त्वया कार्यं महेंद्र श्रूयतां तदा

பிருகஸ்பதி மகேந்திரனை நோக்கி நல்வாக்கு உரைத்தார்— “ஓ மகேந்திரா, நீ இதையே செய்ய வேண்டும்; இப்போது கேள்।”

Verse 37

एतत्कार्यं मदनेनैव राजन्नान्यः समर्थो भविता त्रिलोके । विप्लावितं तापसानां तपो हि तस्मात्त्वरात्प्रार्थनीयो हि मारः

“அரசே, இக்காரியம் மதனனாலேயே நிறைவேறும்; மூவுலகிலும் வேறு யாரும் வல்லவர் அல்லர். அவர் தவசிகளின் தவத்தையும் கலக்குவார்; ஆகவே மாரன் (காமதேவன்) உடனே வேண்டி அழைக்கப்பட வேண்டும்।”

Verse 38

गुरोर्वचनमाकर्ण्य आह्वयन्मदनं हरिः । आह्वानादाजगामाथ मदनः कार्यसाधकः

குருவின் வாக்கைக் கேட்ட ஹரி மதனனை அழைத்தார்; அந்த அழைப்பினால் காரியத்தை நிறைவேற்ற வல்ல மதனன் அங்கே வந்தான்।

Verse 39

रत्या समेतः सह माधवेन स पुष्पधन्वा पुरतः सभायाम् । महेंद्रमागम्य उवाच वाक्यं सगर्वितं लोकमनोहरं च

ரதியுடன், மாதவனோடு சேர்ந்து அந்த புஷ்பதன்வன் (காமதேவன்) சபையின் முன் வந்தான்; மகேந்திரனை அணுகி அகந்தை கலந்த, உலகமனத்தை கவரும் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 40

अहमाकारितः कस्माद्ब्रूहि मेऽद्य शचीपते । किं कार्यं करवाण्यद्य कथ्यतां मा विलंबितम्

ஹே சசீபதே! இன்று என்னை ஏன் அழைத்தீர்? சொல்லும். இன்று நான் எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்? தாமதமின்றி உரையுங்கள்.

Verse 41

मम स्मरणमात्रेण विभ्रष्टा हि तपस्विनः । त्वमेव जानासि हरे मम वीर्यपराक्रमौ

என்னை நினைத்த மாத்திரத்தால் தவசிகள் தவத்திலிருந்து வழுவுவர்; ஹே ஹரி, என் வல்லமையும் வீரப்பெருமையும் நீயே அறிவாய்.

Verse 42

मम वीर्यं च जानाति शक्तेः पुत्रः पराशरः । एवं चानये च बहवो भृग्वाद्य ऋषयो ह्यमी

என் வல்லமையை சக்தியின் புதல்வன் பராசரர் அறிவார்; அதுபோல ப்ருகு முதலான பல ரிஷிகளும் அதை நன்கு அறிவர்.

Verse 43

गुरुरप्यभिजानाति भार्योतथ्यस्य चैव हि । तस्यां जातो भरद्वाजो गुरुणा संकरो हि सः

குருவும் அவள் உதத்தியரின் மனைவி என்பதை அறிவார்; ஆயினும் அவளிடத்தில் பரத்வாஜர் பிறந்தார்—குருவால் உண்டானதால் அவர் ‘சங்கர’ எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 44

भरद्वाजो महाभाग इत्युवाच गुरुस्तदा । जानाति मम वीर्यं च शौर्यं चैव प्रजापतिः

அப்போது குரு கூறினார்—“பரத்வாஜர் மிகப் பாக்கியசாலி.” பிரஜாபதியும் என் வல்லமையும் வீரமும் நன்கு அறிவார்.

Verse 45

क्रोधो हि मम बंधुश्च महाबलपरक्रमः । उभाभ्यां द्रावितं विश्वं जंगमाजंगमं महत् । ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं प्लावितं सचराचरम्

கோபமே என் உறவினன்; மிகுந்த வலமும் வீரமும் உடையவன். எங்கள் இருவராலும் இந்தப் பெருவுலகம்—சரமும் அசரமும்—கலங்கியது; பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை, அனைத்துச் சராசரமும் வெள்ளம்போல் மூழ்கியது.

Verse 46

देवा ऊचुः । मदनद्वं समर्थोसि अस्माञ्जेतुं सदैव हि । महेशं प्रति गच्छाशु सुरकार्यार्थसिद्धये । पार्वत्या सहितं शंभुं कुरुष्वाद्य महामते

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ மதனனே! எங்களைப் போலும் வெல்ல நீ எப்போதும் வல்லவன். தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற விரைந்து மகேசரிடம் செல். ஓ பெருந்திறத்தோனே! இன்று பார்வதியுடன் கூடிய சம்புவை உன் வசப்படுத்து.

Verse 47

एवमभ्यर्थितो देवैर्मदनो विश्वमोहनः । जगाम त्वरितो भूत्वा अप्सरोभिः समन्वितः

இவ்வாறு தேவர்களால் வேண்டப்பட்ட உலகமோகன் மதனன், அப்சரஸ்களுடன் விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 48

ततो जगामाशु महाधनुर्द्धरो विस्फार्य चापं कुसुमान्वितं महत् । तथैव बाणांश्च मनोरमांश्च प्रगृह्य वीरो भुवनैकजेता । तस्मिन्हिमाद्रौ परिदृश्यमानोऽवनौ स्मरो योधयतां वरिष्ठः

பின்னர் அந்தப் பெருவில்லாளன் விரைந்து சென்றான்; மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் வில்லை இறுக்க இழுத்து, மனம்கவரும் அம்புகளையும் எடுத்தான். உலகங்களின் ஒரே வெற்றியாளனான அந்த வீரன், இமமலையில் தோன்றினான்—போரிடுவோரில் முதன்மையான ஸமரன்.

Verse 49

तत्रागता तदा रंभा उर्वशी पुंजिकस्थली । सुम्लोचा मिश्रकेशी च सुभगा च तिलोत्तमा

அங்கே அப்போது ரம்பா, ஊர்வசி, புஞ்ஜிகஸ்தலி, சும்லோசா, மிஷ்ரகேசி, சுபகா, திலோத்தமா ஆகியோர் வந்தடைந்தனர்.

Verse 50

अन्याश्च विविधाः जाताः साहाय्ये मदनस्य च । अप्सरसो गणैर्दृष्टा मदनेन सहैव ताः

மதனனுக்கு உதவியாக பலவகையான மற்ற அப்சரஸ்களும் வந்தனர். அவ்வப்சரஸ்களை மதனனுடன் சேர்ந்து கணங்கள் கண்டனர்.

Verse 51

सर्वे गणाश्च सहसा मदनेन विमोहिताः । भृंगिणा च तदा रंभा चण्डेन सह चोर्वशी

அனைத்து கணங்களும் திடீரென மதனனால் மயங்கின. அப்போது ப்ருங்கியுடன் ரம்பா, சண்டனுடன் ஊர்வசி இருந்தாள்.

Verse 52

मेनका वीरभद्रेण चण्डेन पुंजिकस्थली । तिलोत्तमादयस्तत्र संवृताश्च गणैस्तदा

மேனகா வீரபத்ரனுடன் இருந்தாள்; புஞ்சிகஸ்தலி சண்டனுடன் இருந்தாள். அங்கே திலோத்தமா முதலியோர் அப்போது கணங்களால் சூழப்பட்டனர்.

Verse 53

अमत्तभूतैर्बहुभिस्त्रपां त्यक्त्वा मनीषिभिः । अकाले कोकिला भिश्च व्याप्तामासीन्महीतलम्

பல உயிர்கள் மயக்கமுற்றதுபோல் வெட்கத்தைத் துறந்து—ஞானிகளும் கூட—பூமியெங்கும் பரவின. மேலும் காலமல்லாத வேளையிலும் குயில்களின் கூவல் எங்கும் நிறைந்தது.

Verse 54

अशोकाश्चंपकाश्चूता यूथ्यश्चैव कदंबकाः । नीषाः प्रियालाः पनसा राजवृक्षाश्चरायणाः

அசோகம், சம்பகம், மாமரம், யூதிகா கொடிகள், கடம்பம்; நீஷம், பிரியாலம், பலா, ராஜவிருட்சம்—மற்ற வனவளங்களுடன்—மிகுதியாகத் தோன்றின.

Verse 55

द्राक्षावल्लयः प्रदृश्यंते बहुला नागकेशराः । तथा कदल्यः केतक्यो भ्रमरैरुपशोभिताः

எங்கும் திராட்சை கொடிகள் காணப்பட்டன; நாககேசர மரங்கள் மிகுதியாக இருந்தன. வாழைச் செடிகளும் கேதகி மலர்களும் வண்டுகளின் கூட்டத்தால் மேலும் அழகுபெற்றன.

Verse 56

मत्ता मदनसंगेन हंसीभिः कलहंसकाः । करेणुभिर्गजाह्यासञ्छिखंडीभिः शिखंडिनः

காமனின் தொடுதலால் மயங்கிய அன்னப்பறவைகள் தம் அன்னிகளோடு அணைந்தன. யானைகள் பெண் யானைகளோடு நெருங்கின; மயில்கள் மயிலிகளோடு ஆசைபட்டன.

Verse 57

निष्कामा ह्यतुरा ह्यासञ्छिवसंपर्कजैर्गुणैः । अकस्माच्च तथाभूतं कथं जातं विमृश्य च

அவர்கள் ஆசையற்றவர்களும் துயரமற்றவர்களும்; சிவஸம்பந்தத்தால் பிறந்த நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்களும். சிந்தித்து—‘இத்தகைய மாற்றம் திடீரென எவ்வாறு ஏற்பட்டது?’ என வியந்தனர்.

Verse 58

शैलादो हि महातेजा नंदी ह्यमितविक्रमः । रक्षसं विबुधानां वा कृत्यमस्तीत्यचिंतयत्

அப்போது சைலாதனின் மகன் நந்தி—மிகுந்த தேஜஸும் அளவற்ற வீரமும் உடையவன்—‘இது ராக்ஷசரின் செயல் அல்லது தேவர்களின் காரியம் ஏதோ நடக்கிறது’ என்று எண்ணினான்.

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे तत्र मदनो हि धनुर्द्धरः । पंचबाणान्समारोप्य स्वकीये धनुषि द्विजाः । तरोश्छायां समाश्रित्य देवदारुगतां तदा

அச்சமயம் அங்கே வில்லேந்திய மதன்—ஓ இருபிறப்பினரே—தன் வில்லில் ஐந்து அம்புகளை ஏற்றி, தேவதாரு மரத்தின் நிழலில் தஞ்சமடைந்தான்.

Verse 60

निरीक्ष्य शंभुं परमासने स्तितं तपो जुषाणं परमेष्ठिनां पतिम् । गंगाधरं नीलतमालकंठं कपर्दिनं चन्द्रकलासमेतम्

பரம ஆசனத்தில் அமர்ந்து தவத்தில் லயித்த பரமேஷ்டிகளின் அதிபதி ஶம்புவை நோக்கி—கங்காதரன், நீல தமாலம்போல் கருநீலக் கண்டன், சடையன், சந்திரகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன் எனக் கண்டான்.

Verse 61

भुजंगभोगांकितसर्वगात्रं पंचाननं सिंहविशालविक्रमम् । कर्पूरगौरे परयान्वितं च स वेद्धुकामो मदनस्तपस्विनम्

அவன் உடல் முழுதும் பாம்புகளின் சுருள்சின்னங்கள் பதிந்தவனாய், பஞ்சமுகனாய், சிங்கம்போல் பேர்வீரனாய், கற்பூரம் போல் வெண்மையாய், பராசக்தியுடன் கூடியவனாய் இருந்த தவசீஸ்வரனைத் துளைக்க மன்மதன் விரைந்தான்.

Verse 62

दुरासदं दीप्तिमतां वरिष्ठं महेशमुग्रं सह माधवेन । यावच्छिवं वेद्धुकामः शरेण तावद्याता गिरिजा विश्वमाता । सखीजनैः संवृता पूजनार्थं सदाशिवं मंगलं मंगलानाम्

ஒளிமிக்கவர்களில் தலைசிறந்த, அணுக இயலாத, உக்கிரமான மஹேசன் மாதவனுடன் நின்றான். மன்மதன் அம்பால் சிவனைத் துளைக்க எண்ணிய அதே வேளையில், உலகமாதா கிரிஜை தோழியரால் சூழப்பட்டு, மங்களங்களின் மங்களமான சதாசிவனைப் பூஜிக்க வந்தாள்.

Verse 63

कनककुसुममालां संदधे नीलकंठे सितकिरणमनोज्ञादुर्ल्लभा सा तदानीम् । स्मितविकसितनेत्रा चारुवक्त्रं शिवस्य सकलजननित्री वीक्षमाणा बभूव

அப்போது அனைத்துயிர்களின் தாய், நீலகண்டனின் கழுத்தில் பொன்னிற மலர்களின் மாலையைச் சூட்டினாள்—நிலவொளிபோல் இனிமையும் அரிதுமானது. மென்மையான புன்னகையால் மலர்ந்த கண்களுடன் சிவனின் அழகிய முகத்தை அவள் நோக்கினாள்.

Verse 64

तावद्विद्धः शरेणैव मोहनाख्येन चत्वरात् । विध्यमानस्तदा शंभुः शनैरुन्मील्य लोचने । ददर्श गिरिजां देवोब्धिर्यथा शशिनः कलाम्

அவ்வேளை சந்திப்பிடத்திலிருந்து ‘மோஹ’ எனும் அம்பால் குத்தப்பட்ட ஶம்பு மெதுவாக கண்களைத் திறந்து கிரிஜையை கண்டான்—தேவசமுத்திரம் நிலவின் பிறையைப் பார்ப்பதுபோல்.

Verse 65

चारुप्रसन्नवदनां बिंबोष्ठीं सस्मितेक्षणाम् । सुद्विजामग्निजां तन्वीं विशालवदनोत्सवाम्

அவன் அவளை கண்டான்—அழகும் அமைதியும் நிறைந்த முகத்துடன், பிம்பப் பழம்போல் செந்நிற உதடுகளுடன், புன்னகை பொழியும் கண்களுடன்; மெலிந்த உடலுடன், ஒளி மிகு நற்பேறுடையவளாய், விரிந்த முகமண்டலம் காண்போர்க்கு விழாவெனத் தோன்றினாள்.

Verse 66

गौरीं प्रसन्नमुद्रां च विश्वमोहनमोहनाम् । यया त्रिलोकरचना कृता ब्रह्मादिभिः सह

அவன் கௌரியை கண்டான்—அருள்மிகு அமைதியான பாவத்துடன், உலகை மயக்கும் மோகனனையும் மயக்கும் மோகினியாக; அவளது சக்தியால் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுடன் சேர்ந்து மூவுலகின் ஒழுங்கமைப்பு நிறைவேறுகிறது.

Verse 67

उत्पत्तिपालनविनाशकरी च या वै कृत्वाग्रतः सत्त्वरजस्तमांसि । सा चेतनेन ददृशे पुरतो हरेण संमोहनी सकलमंगलमंगलैका

படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றை நிகழ்த்துபவளாய், சத்துவ-ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களைத் தன் முன் அமைத்தவளாய் இருக்கும் அவள்—மயக்கமூட்டும் சக்தியுடையவள், எல்லா மங்களங்களிலும் ஒரே பரமமங்களமானவள்—சித்தம் தெளிந்த ஹரனால் நேருக்கு நேர் காணப்பட்டாள்.

Verse 68

तां निरीक्ष्य भवो देवो गिरिजां लोकपावनीम् । मुमोह दर्शनात्तस्या मदनेनातुरीकृतः । विस्मयोत्फुल्लनयनो बभूव सहसा शिवः

உலகங்களைப் புனிதப்படுத்தும் கிரிஜையை நோக்கி, தேவன் பவனாகிய சிவன் அவளது தரிசனத்தாலேயே மன்மதனால் துன்புற்று மயங்கினான்; உடனே சிவனின் கண்கள் வியப்பால் மலர்ந்தன.

Verse 69

एवं विलोकमानोऽसौ देवदेवो जगत्पतिः । मनसा दूयमानेन इदमाह सदाशिवः

இவ்வாறு நோக்கிக் கொண்டிருந்த தேவர்களின் தேவனும் உலகின் அதிபதியுமான சதாசிவன், உள்ளம் எரிய, இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 70

अनया मोहितः कस्मात्तपःस्थोऽहं निरामयः । कुतः कस्माच्च केनेदं कृतमस्ति ममाप्रियम्

நான் தவத்தில் நிலைத்து நோயற்றவனாக இருந்தும் அவளால் ஏன் மயங்கினேன்? இது எனக்கு விரோதமான செயல் எங்கிருந்து, எந்த காரணத்தால், யாரால் செய்யப்பட்டது?

Verse 71

ततो व्यलोकयच्छंभुर्द्दिक्षु सर्वासु सादरम् । तावद्दृष्टो दक्षिणस्यां दिशि ह्यात्तशरासनः

அப்போது சம்பு எல்லாத் திசைகளிலும் கவனத்துடன் நோக்கினார். அதே வேளையில் தென் திசையில் வில் அம்புகளை கையில் ஏந்திய ஒருவனை அவர் கண்டார்.

Verse 72

चक्रीकृतधनुः सज्जं चक्रे बेद्धुं सदाशिवम् । यावत्पुनः संधयति मदनो मदनांतकम् । तावद्दृष्टो महेशेन सरोषेण तदा द्विजाः

வில் வட்டமாக வளைந்து தயார் நிலையில் இருக்க, மதனன் சதாசிவனைத் துளைக்க முனைந்தான். ஆனால் அவன் மீண்டும் மதனாந்தகனை நோக்கி குறி வைத்த அதே கணத்தில், ஓ இருவேதியரே, கோபமுற்ற மகேசன் அவனை கண்டான்.

Verse 73

निरीक्षितस्तृतीयेन चक्षुषा परमेण हि । मदनस्तत्क्षणादेव ज्वालामालावृतोऽभवत् । हाहाकारो महानासीद्देवानां तत्र पश्यताम्

உன்னதமான மூன்றாம் கண் பார்வை பட்டவுடன் மதனன் அந்தக் கணமே தீச்சுடர் மாலையால் சூழப்பட்டான். அங்கே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவர்களிடையே பெரும் அலறல் எழுந்தது.

Verse 74

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव देवानां वरदो भव । गिरिजायाः सहायार्थं प्रेषितो मदनोऽधुना

தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, தேவர்களுக்கு வரம் அளிப்பவனாக இரு. கிரிஜையின் உதவிக்காகவே இப்போது மதனன் அனுப்பப்பட்டான்.

Verse 75

वृथा त्वयाथ दग्धोऽसौ मदनो हि महाप्रभः

ஓ மகாப்ரபுவே! மகத்தேஜஸுடைய மதனன் உம்மால் வீணாகவே எரிக்கப்பட்டான்.

Verse 76

त्वया हि कार्यं जगदेकबंधो कार्यं सुराणां परमेण वर्चसा । अस्यां समुत्पत्स्यति देव शंभो तेनैव सर्वं भवतीह कार्यम्

ஓ உலகின் ஒரே உறவினனே! தேவர்களின் காரியம் உமது பரம ஒளியாலேயே நிறைவேறும். ஓ தேவ சம்புவே! அவளிடமிருந்து விதிக்கப்பட்டவன் தோன்றுவான்; அவனால் இங்கே செய்யவேண்டிய அனைத்தும் நிறைவேறும்.

Verse 77

तारकेण महादेव देवाः संपीडिता भृशम् । तदर्थं जीवितं चास्य दत्त्वा च गिरिजां प्रभो

ஓ மகாதேவா! தாரகனால் தேவர்கள் மிகக் கடுமையாக ஒடுக்கப்படுகின்றனர். அதற்காகவே, ஓ பிரபுவே, அவனுக்கு உயிர்தானம் அளித்து கிரிஜையையும் அர்ப்பணித்தோம்.

Verse 78

वरयस्व महाभाग देवाकार्ये भव क्षमः । गजासुरात्तवया त्राता वयं सर्वे दिवौकसः

ஓ மகாபாக்யவானே! அருள் செய்து எங்களை ஏற்றுக்கொள்; தேவர்களின் காரியத்தில் திறமையுடன் துணைநில். கஜாசுரனிடமிருந்து எங்கள் எல்லா விண்ணுலக வாசிகளையும் நீயே காத்தாய்.

Verse 79

कालकूटाच्च नूनं हि रक्षिताः स्मो न चान्यथा । भस्मासुराच्च सर्वेश त्वया त्राता न संशयः

காலகூட விஷத்திலிருந்து நிச்சயமாக உம்மாலேயே நாங்கள் காக்கப்பட்டோம்; வேறு வழியில்லை. மேலும் பஸ்மாசுரனிடமிருந்தும், ஓ சர்வேஸ்வரா, நீரே எங்களை மீட்டீர்—சந்தேகமில்லை.

Verse 80

मदनोयं समायातः सुराणां कार्यसिद्धये । तस्मात्त्वया रक्षणीय उपकारः परो हि नः

இந்த மதனன் தேவர்களின் காரியசித்திக்காக வந்தான். ஆகையால் நீ அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; அவன் செய்த உதவி எங்களுக்கு மிக உயர்ந்த மதிப்புடையது.

Verse 81

विना तेन जगत्सर्वं नाशमेष्यति शंकर । निष्कामस्त्वं कथं शंभो स्वबुद्ध्या च विमृस्यताम्

ஓ சங்கரா, அவன் இல்லையெனில் உலகமெல்லாம் அழிவை அடையும். ஓ சம்போ, நீ நிராசையனாயிருந்தாலும் உன் அறிவால் இதை ஆராய்ந்து பாரும்.

Verse 82

तदोवाच रुषाविष्टो देवान्प्रति महेश्वरः । विना कामेन भो देवा भवितव्यं न चान्यथा

அப்போது கோபத்தில் நிறைந்த மகேஸ்வரன் தேவர்களை நோக்கி கூறினார்— “ஓ தேவர்களே, காமன் இல்லாமல் இது நிகழாது; வேறு வழியில்லை.”

Verse 83

यदाःकामं पुरस्कृत्य सर्वे देवाः सवासवाः । पदभ्रष्टाश्च दुःखेन व्याप्ता दैन्यं समाश्रिताः

இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் காமனை முன்னிலைப்படுத்தியபோது, அவர்கள் தங்கள் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தனர்; துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தாழ்மையிலும் துன்பத்திலும் மூழ்கினர்.

Verse 84

कामो हि नरकायैव सर्वेषां प्राणिनां ध्रुवम् । दुःखरूपी ह्यनंगोऽयं जानीध्वं मम भाषितम्

காமம் உறுதியாக எல்லா உயிர்களையும் நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கிறது. உடலற்ற இந்த அனங்கன் துன்பத்தின் வடிவமே— என் உரையை அறிந்துகொள்க.

Verse 85

तारकोऽपि दुराचारो निष्कामोऽद्य भविष्यति । विनाकामेन च कथं पापमाचरते नरः

துராசாரியான தாரகனும் இன்று நிஷ்காமனாகிவிடுவான்; ஆசை இல்லாமல் மனிதன் பாவம் எவ்வாறு செய்வான்?

Verse 86

तस्मात्कामो मया दग्धः सर्वेषां शांतिहेतवे । युष्माभिश्च सुरैः सर्वैरसुरैश्च महर्षिभिः

ஆகையால் அனைவரின் அமைதிக்காக நான் காமனை எரித்தேன்—நீங்கள் தேவர்கள் அனைவரும், அசுரர்களும், மகரிஷிகளும் உடன்.

Verse 87

अन्यैः प्राणिभिरेवात्र तपसे धीयतां मनः । कामक्रोधविहीनं च जगत्सर्वं मया कृतम्

இங்கே பிற உயிர்கள் தவத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தட்டும்; ஏனெனில் நான் உலகமெங்கும் ஆசை, கோபம் இன்றியாக அமைத்தேன்.

Verse 88

तस्मादेनं पापिनं दुःखमूलं न जीवयिष्यामि सुराः प्रतीक्ष्यताम् । निरन्तरं चात्मसुखप्रबोधमानंदलक्षणमागाधमनन्यरूपम्

ஆகையால் துன்பத்தின் மூலமான இந்தப் பாவியை நான் உயிரோடு விடமாட்டேன்; தேவர்களே, காத்திருங்கள். மேலும் அதற்குப் பதிலாக ஆத்மசுகத்தின் இடையறாத விழிப்பு உண்டாகுக—தூய ஆனந்த-லட்சணம், அளவிலா ஆழம், ஒப்பற்ற உண்மைநிலை.

Verse 89

एवमुक्तास्तदा तेन शंभुना परमेष्ठिना । ऊचुर्महर्षयः सर्वे शकर लोकशंकरम्

பரமேஷ்வரன் சம்பு இவ்வாறு கூறியபோது, உலகநலன் அருளும் சகரனை நோக்கி அப்போது எல்லா மகரிஷிகளும் உரைத்தனர்.

Verse 90

यदुक्तं भवता शंभो परं श्रेयस्करं हि नः । किं तु वक्ष्याम देवेश श्रूयतां चावधार्यताम्

ஓ ஷம்போ! நீர் உரைத்தது எங்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மையளிப்பது. ஆனால் ஓ தேவேசா! ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது—தயவுசெய்து கேட்டு நன்கு சிந்தியுங்கள்.

Verse 91

यथा सृष्टमिदं विश्वं कामक्रोधसमन्वितम् । तत्सर्वं कामरूपं हि स कामो न तु हन्यते

இந்த உலகம் காமமும் கோபமும் கலந்தே படைக்கப்பட்டதுபோல், இதெல்லாம் காமஸ்வரூபமே; ஆகவே அந்த காமன் உண்மையில் அழிக்கப்பட முடியாது.

Verse 92

धर्मार्थकामामोक्षाश्च चत्वारो ह्येकरूपताम् । नीतायेन महादेव स कामोऽयं न हन्यते

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—இந்த நான்கையும் நீர், ஓ மகாதேவா, ஒரே ஒன்றாக ஒன்றுபடுத்தினீர்; ஆகவே இந்த காமன் அழிக்கப்பட முடியாது.

Verse 93

कथं त्वया हि संदग्धः कामो हि दुरतिक्रमः । येन संघटितं विश्वमाब्रह्मस्थावरात्मकम्

மிகவும் வெல்ல முடியாத காமனை நீர் எவ்வாறு எரித்தீர்? அவனால் தான் பிரம்மா முதல் அசைவற்ற உயிர்கள் வரை இந்த முழு உலகமும் ஒன்றாக இணைந்துள்ளது.

Verse 94

कामेन हीयते विश्वं कामेन पाल्यते । कामेनोत्पद्यते विश्वं तस्मात्कामो महाबलः

காமத்தால் உலகம் சுருங்குகிறது, காமத்தாலேயே அது காக்கப்படுகிறது; காமத்தாலேயே உலகம் தோன்றுகிறது—ஆகவே காமன் மாபெரும் வலிமையுடையவன்.

Verse 95

यस्मात्क्रोधो भवत्युग्रो येन त्वं च वशीकृतः । तस्मात्कामं महादेव संबोधयितुमर्हसि

யாரிடமிருந்து கொடிய கோபம் எழுகின்றதோ, யாரால் நீயும் வசப்படுத்தப்படுகிறாயோ, ஆகையால் ஹே மகாதேவா, காமதேவனை மீண்டும் உணர்விற்கு எழுப்புதல் உமக்கு உரியது।

Verse 96

त्वया संपादितो देव मदनो हि महाबलः । समर्थो हि समर्थत्वात्तत्सामर्थ्यं करिष्यति

ஹே தேவா, மிகுந்த வலிமையுடைய மதனன் உம்மாலே அந்த நிலையிலே கொண்டுவரப்பட்டான்; அவன் முழு திறன் உடையவன் என்பதால், தன் சக்தி (கடமை) மீண்டும் நிறைவேற்றுவான்।

Verse 97

ऋषिभिश्चैवमुक्तोऽपि द्विगुणं रूपमास्थितः । चक्षुषा हि तृतीयेन दग्धुकामो हरस्तदा

ரிஷிகள் இவ்வாறு கூறினாலும், ஹரன் இரட்டிப்பு தீவிரமான ரூபத்தை ஏற்றான்; அப்போது மூன்றாம் கண் கொண்டு (காமனை) எரிக்க விரும்பினான்।

Verse 98

मुनिभिश्चारणैः सिद्धैर्गणैश्चापि सदाशिवः । स्तुतश्च वंदितो रुद्रः पिनाकी वृषवाहनः

முனிகள், சாரணர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் கணங்களும் பினாகம் தாங்கிய, ரிஷபவாகன ருத்ரன்—சதாசிவனை—புகழ்ந்து வணங்கினர்।

Verse 99

मदनं च तथा दग्ध्वा त्यक्त्वा तं पर्वतं रुषा । हिमवंताभिधं सद्यस्तिरोधानगतोऽभवत्

இவ்வாறு மதனனை எரித்துத் தன் கோபத்தால் அந்த மலையை விட்டு, ‘ஹிமவந்த’ எனப்படும் மலையில் உடனே திரோதானம் (அந்தர்தானம்) அடைந்தான்।

Verse 100

तिरोधानगतं देवी वीक्ष्य दग्धं च मन्मथम् । सकोकिलं सचूतं च सभृंगं सहचंपकम्

தேவி மறைவுற்றதையும், மன்மதன் எரிந்து சாம்பலானதையும் கண்டு, அவள் வசந்தக் காட்சியையும் கண்டாள்—குயில்களுடன், மாமரங்களுடன், வண்டுகளுடன், சம்பக மலர்களுடன்।

Verse 101

तथैव दग्धं मदनं विलोक्य रत्या विलापं च तदा मनस्विनी । सबाष्पदीर्घं विमना विमृस्य कथं स रुद्रो वशगो भवेन्मम

அவ்வாறே எரிந்த மதனனைப் பார்த்தும், ரதியின் புலம்பலைக் கேட்டும், அந்த மனவலிமையுடையவள் மனம் தளர்ந்து, கண்ணீருடன் நீண்ட நெடுமூச்செடுத்து சிந்தித்தாள்—“அந்த ருத்ரன் எப்படி என் வசப்படுவான்?”

Verse 102

एवं विमृश्य सुचिरं गिरिजा तदानीं संमोहमाप च सती हि तथा बभाषे । संमुह्यमाना रुदतीं निरीश्यरतिर्महारूपवतीं मनस्विनीम्

இவ்வாறு நீண்ட நேரம் சிந்தித்த பிறகு, அப்போது கிரிஜை மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்; அந்த நிலையிலேயே சதி பேசினாள்—மயக்கமுற்று அழுதுகொண்டிருந்த, பேரழகும் உயர்மனமும் கொண்ட ரதியை நோக்கி।

Verse 103

मा विषादं कुरु सखि मदनं जीवयाम्यहम् । त्वदर्थं भो विशालाक्षि तपसाऽराधयाम्यहम्

“தோழி, வருந்தாதே; மதனனை நான் உயிர்ப்பிப்பேன். அகன்ற கண்களையுடையவளே, உன் பொருட்டு நான் தவத்தால் (சிவனை) ஆராதிப்பேன்.”

Verse 104

हरं रुद्रं विरुपाक्षं देवदेवं जगद्गुरुम् । मा चिंतां कुरु सुश्रोमि मदनं जीवयाम्यहम्

“ஹரன்—ருத்ரன், விரூபாக்ஷன், தேவர்களின் தேவன், உலககுரு—அவரை நான் பிரசன்னப்படுத்துவேன். அழகிய இடையுடையவளே, கவலைப்படாதே; மதனனை நான் உயிர்ப்பிப்பேன்.”

Verse 105

एवम श्वास्य तां साध्वी गिरिजां रतिरंजसा । तपस्तेपे च सुमहत्पतिं प्राप्तुं सुमध्यमा

இவ்வாறு சாத்வியான ரதியை விரைவில் ஆறுதல் கூறி, சுமத்தியமா தன் கணவரை மீண்டும் பெறுவதற்காக மாபெரும் தவம் மேற்கொண்டாள்।

Verse 106

मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण परमात्मना । तप्यमानां तपस्तत्र नारदो ददृशे तदा

பரமாத்மா ருத்ரன் மதனனை எரித்த அதே இடத்தில், தவத்தால் தகித்துக் கொண்டிருந்த அவளை நாரதர் அப்போது கண்டார்।

Verse 107

उवाच गत्वा सहसा भामिनीं रतिमंतिके । कस्यासि त्वं विशालाक्षि केन वा तप्यते तपः

நாரதர் விரைந்து ரதி எனும் அந்தப் பாமினியிடம் சென்று கூறினார்—“விசாலாட்சி! நீ யாருடையவள்? இந்தத் தவம் யாருக்காக?”

Verse 108

तरुणी रूपसंपन्ना सौभाग्येन परेण हि । नारदस्य वचः श्रुत्वा रोषेण महता तदा । उवाच वाक्यं मधुरं किंचिन्निष्ठुरमेव च

அவள் இளமைமிகு அழகியவள், பேர்சௌபாக்கியமுடையவள்; நாரதரின் சொற்களை கேட்டதும் பெருங்கோபம் கொண்டு, இனிமையாயினும் சிறிது கடுமையுள்ள வார்த்தைகள் கூறினாள்।

Verse 109

रतिरुवाच । नारदोऽसि मया ज्ञातः कुमारस्त्वं न संशयः । स्वस्वरूपादर्शनं च कर्तुमर्हसि सुव्रत

ரதி கூறினாள்—“நான் உன்னை அறிந்தேன்; நீ நாரதனே. நீ குமாரனே என்பதில் ஐயமில்லை. ஓ சுவ்ரதா, இங்கே உன் இயல்பான வடிவில் வெளிப்படுதல் உனக்கு உரியதல்ல।”

Verse 110

यथागतेन मार्गेण गच्छ त्वं मा विलंबितम् । बटो न किंचिज्जानासि केवलं कलिकृन्महान्

நீ வந்த வழியே தாமதிக்காமல் திரும்பிச் செல். அந்தணச் சிறுவனே, உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது; நீ கலகம் செய்வதில் வல்லவன்.

Verse 111

परस्त्रीकामुकाः क्षुद्रा विटा व्यसनिनश्च ये । तथा ह्यकर्मिणः स्तब्धास्तेषां मध्ये त्वमग्रणीः

பிறன்மனை நோக்குவோர், அற்பர், காமுகர், தீய பழக்கம் உடையோர், சோம்பேறிகள் மற்றும் செருக்கர் ஆகியோரில் நீயே முதன்மையானவன்.

Verse 112

एवं निर्भर्त्सितो रत्या नारदो मुनिसत्तमः । स्वयं जगाम त्वरीतं शंबरं दैत्यपुंगवम्

ரதியால் இவ்வாறு கடிந்து கொள்ளப்பட்ட முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர், தானே விரைவாக அசுரர் தலைவனான சம்பரனிடம் சென்றார்.

Verse 113

शशंस दैत्यराजाय दग्धं मदनमेव च । रुद्रेण क्रोधयुक्तेन तस्य भार्या मनस्विनी

சினங்கொண்ட ருத்திரனால் மன்மதன் எரிக்கப்பட்டதையும், அவனது மன உறுதியுள்ள மனைவியைப் பற்றியும் அவர் அசுர மன்னனிடம் கூறினார்.

Verse 114

तामानय महाभाग भार्यां कुरु महाबल । अतीव रूपसंपन्ना या आनीतास्त्वयानघ । तासां मध्ये रूपवती रतिः सा मदनप्रिया

பெரும் பேறுடையோனே! அவளை அழைத்து வந்து உன் மனைவியாக்கிக் கொள். நீ கொண்டு வந்துள்ள பேரழகிகளில், மன்மதனின் அன்புக்குரிய ரதியே மிகவும் அழகானவள்.

Verse 115

एवमाकर्ण्य वचनं देवर्षेर्भावितात्मनः । जगाम सहसा तत्र यत्रास्ते सा सुशोभना

தவத்தால் தூய்மை பெற்ற தேவரிஷியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அந்த அழகிய மங்கை இருந்த இடத்திற்கு அவன் விரைந்து சென்றான்.

Verse 116

तां दृष्ट्वा सु विशालाक्षीं रतिं मदनमोहिनीम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं शंबरो देवसंकटः

மதனனையும் மயக்கும் அகன்ற கண்களை உடைய ரதியைக் கண்டு, தேவர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும் சம்பரன் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்.

Verse 117

एहि तन्वि मया सार्द्धं राज्यं भोगान्यथेष्टतः । भुंक्ष्व देवि प्रसादान्मे तपसा किं प्रयोजनम्

"மெல்லியளே வா! என்னுடன் ராஜ்ஜியத்தையும் விரும்பிய இன்பங்களையும் அனுபவிப்பாயாக. தேவியே! என் அருளால் இன்பம் துய்ப்பாயாக, தவத்தால் என்ன பயன்?"

Verse 118

एवमुक्ता तदा तेन शंबरेण महात्मना । उवाच तन्वी मधुरं महिषी मदनस्य सा

மகாத்மாவான அந்த சம்பரனால் இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, மதனனின் பட்டத்து ராணியான அந்த மெல்லியலாள் இனிமையாகப் பதிலளித்தாள்.

Verse 119

विधवाहं महाबाहो नैवं भाषितुमर्हसि । राजा त्वं सर्वदैत्यानां लक्ष्णैः परिवारितः

"ஓ தோள்வலிமை மிக்கவனே! நான் ஒரு விதவை, நீ இவ்வாறு பேசுவது தகாது. நீ அசுரர்கள் அனைவருக்கும் அரசன், அரச லட்சணங்கள் பொருந்தியவன்."

Verse 120

एतत्तद्वचनं श्रुत्वा शंबरः काममोहितः । करे ग्रहीतु कामोऽसौ तदा रत्या निवारितः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட காமமயக்கமுற்ற சம்பரன் அவளின் கையைப் பிடிக்க விரைந்தான்; அப்போது ரதி அவனைத் தடுத்தாள்.

Verse 121

विमृश्य मनसा सर्वमजेयत्वं च तस्य वै । मा स्पृश त्वं च रे मूढ मम संस्पर्शजेन वै

மனத்தில் அனைத்தையும் சிந்தி—அவனுடைய அஜேயத்தையும்; ஏ மூடா, என்னைத் தொடாதே, என் தொடுதலாலேயே…

Verse 122

संपर्केण च दग्धोऽसि नान्यथा मम भाषितम् । तदोवाच महातेजाः शंबरः प्रहसन्निव

தொடுதலால் நீ எரிந்து போவாய்—என் சொல் வேறாகாது. அப்போது மகாதேஜஸ்வி சம்பரன் சிரித்தவாறே பதிலளித்தான்.

Verse 123

विभीषिकाभिर्बह्वीभिर्मां भीषयसि मानिनि । गच्छ शीघ्रं मम गृहं बहूक्त्या किं प्रयोजनम्

ஓ அகந்தையுடையவளே, பல அச்சுறுத்தல்களால் என்னை பயமுறுத்துகிறாய். விரைவாக என் இல்லத்துக்கு வா; இத்தனை பேச்சு எதற்கு?

Verse 124

इत्युच्यमानेन तदा नीता सा प्रसभं तथा । स्वपुरं परमं तन्वी शंबरेण मनस्विनी

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், மெலிந்த உடலுடைய உறுதியான மனத்தையுடைய அந்தப் பெண்ணை சம்பரன் வலுக்கட்டாயமாகத் தன் மிகச் சிறந்த நகரத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

Verse 125

कृता महानसेऽध्यक्षा नाम्ना मायावतीति च

அவள் மகா சமையலறையின் மேற்பார்வையாளராக நியமிக்கப்பட்டாள்; ‘மாயாவதி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 126

ऋषय ऊचुः । पार्वत्याधिकृतं सर्वं मदनानयनं प्रति । संबरेण हृतातन्वी मदनस्य प्रिया सती । अत ऊर्ध्वं तदा सूत किं जातं तत्र वर्ण्यताम्

ரிஷிகள் கூறினர்—“மதனனை வரவழைக்கப் பார்வதி செய்த அனைத்தும் சொல்லப்பட்டது. மதனனின் சதியான, மெலிந்த பிரியையை சம்பரன் கவர்ந்து சென்றான். அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது, ஓ சூதா? தயை செய்து விளக்குக.”

Verse 127

सूत उवाच । गतं तदा शिवं दृष्ट्वा दग्ध्वा मदनमोजसा । पार्वती तपसा युक्ता स्थिता तत्रैव भामिनी

சூதர் கூறினார்—“அப்போது சிவன் புறப்படுவதைக் கண்டு, தன் தீவிரத் தேஜஸால் மதனனை எரித்த பின், தவத்தால் நிறைந்த பார்வதி அங்கேயே உறுதியாக நின்றாள்।”

Verse 128

पित्रा तेन तदा तन्वी मात्रा चैव विचारिता । बाले एहि गृहे शीघ्रं मा श्रमं कर्तुमर्हसि

அப்போது அவளது தந்தையும் தாயும் அந்த மெலிந்த கன்னியிடம் கூறினர்—“குழந்தையே, விரைவில் வீட்டிற்கு வா; இத்தகைய துன்பத்தை நீ ஏற்க வேண்டாம்।”

Verse 129

उक्ता ताभ्यां तदा साध्वी गिरिजा वाक्यमब्रवीत्

அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு கூறியபோது, சாத்வியான கிரிஜா அப்போது இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 130

पार्वत्युवाच । नागच्छामि गृहं मातस्तात मे श्रृणु तत्त्वतः । वाक्यं धर्मार्थयुक्तं च येन त्वं तोषमेष्यसि

பார்வதி கூறினாள்—அம்மா, அப்பா, நான் வீட்டிற்குச் செல்லமாட்டேன். உண்மையாய் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். தர்மமும் உரிய நோக்கமும் உடைய வார்த்தைகளைச் சொல்வேன்; அதனால் நீங்கள் திருப்தியடைவீர்கள்.

Verse 131

शंभुः परेषां परमो दग्धो येन महाबलः । मदनो मम सान्निध्यमानयेऽत्रैव तं शिवम्

சம்பு அனைவரிலும் பரமன்; அவராலே மகாபலன் மதனன் எரிந்து சாம்பலானான். ஆகவே அந்த சிவனை இங்கேயே என் சான்னித்யத்திற்குக் கொண்டு வருவேன்.

Verse 132

दुर्लभोहि तदा शंभुः प्राणिनां गृहमिच्छताम् । नागच्छामि गृहं मातस्तस्मात्सर्वं विमृश्यताम्

வீட்டுவாழ்க்கையையே நாடும் உயிர்களுக்கு சம்பு அரிதாகக் கிடைப்பான். ஆகவே, அம்மா, நான் வீட்டிற்குச் செல்லமாட்டேன்; எல்லாவற்றையும் நன்றாக ஆராய்ந்து எண்ணுங்கள்.

Verse 133

तदोवाच महातेजा हिमवान्स्वसुतां प्रति । दुराराध्यः शिवः साक्षात्सर्वदेवनमस्कृतः । त्वया प्राप्तुमशक्यो हि तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज

அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ஹிமவான் தன் மகளிடம் கூறினார்—சாட்சாத் சிவனை ஆராதிப்பது கடினம்; அவர் எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவர். நீ அவரை எளிதில் அடைய இயலாது; ஆகவே உன் வீட்டிற்குச் செல்.

Verse 134

सा बाष्पपूरितेनैव कंठेन स्वसुतां प्रति । उवाच मेना तन्वंगियाहि शीघ्रं गृहं प्रति

அப்போது கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த மேனா தன் மகளிடம் கூறினாள்—ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, விரைவாக வீட்டிற்குச் செல்.

Verse 135

तदा प्रहस्य चोवाच मातरं प्रति पार्वती । प्रतिज्ञां श्रृणु मे मातस्तपसा परमेण हि

அப்போது பார்வதி புன்னகையுடன் தாயை நோக்கி கூறினாள்—“அம்மா, என் பிரதிஞ்ஞையை கேள்; பரம தவத்தால் அதை நான் நிறைவேற்றுவேன்।”

Verse 136

अत्रैव तं समानीय वरयामि विचक्षणम् । नाशयामि रुद्रस्य रुद्रत्वं वारवर्णिनि

“இங்கேயே அவரை அழைத்து, அந்த விவேகமுள்ளவரை மணவரனாகத் தேர்வுசெய்வேன். ஓ அழகிய நிறமுடைய அம்மா, ருத்ரனின் ‘ருத்ரத்துவம்’—அந்த உக்கிரத்தையும் நான் அடக்குவேன்.”

Verse 137

सुखरूपं परित्यज्य गिरिजा च मनस्विनी । शंभोरारधनं चक्रे परमेण समाधिना

இன்ப-வசதிகளைத் துறந்து, உறுதியான மனத்தையுடைய கிரிஜை பரம சமாதியுடன் ஷம்புவை ஆராதித்தாள்।

Verse 138

जया च विजया चैव माधवी च सुलोचना । सुश्रुता च श्रुता चैव तथैव च शुकी परा

ஜயா, விஜயா, மாதவி, சுலோசனா; சுஷ்ருதா, ஷ்ருதா; அதுபோல சிறந்த ஷுகீ.

Verse 139

प्रम्लोचा सुभगा श्यामा चित्रांगी चारुणी स्वधा । एताश्चान्याश्च बहवः सख्यस्ता गिरिजां प्रति । उपासांचक्रिरे सा च देवगर्भा च भामिनी

ப்ரம்லோசா, சுபகா, ஷ்யாமா, சித்ராங்கி, சாருணி, ஸ்வதா—இவர்களும் இன்னும் பல தோழிகளும் கிரிஜையைச் சுற்றி சேவை-உபாசனையில் ஈடுபட்டனர்; ஒளிமிகு தேவகர்பாவும் அவளுக்கு பணிவிடை செய்தாள்।

Verse 140

तपसा परमोग्रेण चरंती चारुहासिनी । मदनो यत्र दग्धश्च रुद्रेण च महात्मना । तत्रैव वेदिं कृत्वा च तस्योपरि सुसंस्थिता

மிகக் கடுமையான உத்தமத் தவத்தில் உலாவிய அந்த இனிய புன்னகையுடையவள், மகாத்மா ருத்ரன் மன்மதனை எரித்த அந்த இடத்தையே அடைந்தாள். அங்கேயே வேதியை அமைத்து, அதன் மேல் உறுதியாக அமர்ந்தாள்.

Verse 141

त्यक्त्वा जलाशनं बाला पर्णादा ह्यभवच्च सा । ततः साऽर्द्राणि पर्णानि त्यक्त्वा शुष्काणि चाददे

அந்த இளம்பெண் நீரும் உணவும் கூடத் துறந்து இலைஉண்ணியாக ஆனாள். பின்னர் ஈர இலைகளை விட்டுவிட்டு, உலர்ந்த இலைகளையே எடுத்துக் கொண்டாள்.

Verse 142

शुष्काणि चैव पर्णानि नाशितानि तया यदा । अपर्णेति च विख्याता बभुव तनुमध्यमा

அவள் உலர்ந்த இலைகளையும் முற்றிலும் விட்டபோது, ‘அபர்ணா’—அதாவது ‘இலைகள் இல்லாதவள்’—என்று புகழ்பெற்றாள். அந்த மெலிந்த இடையுடையவள் அந்த நாமத்தாலேயே பிரசித்தி அடைந்தாள்.

Verse 143

वायुपानरता जाता अंबुपानादनंतरम् । कालक्रमेण महता बभूव गिरिजा सती । एकांगुष्ठेन च तदा दधार च निजं वपुः

அம்புபானத்திற்குப் பின் கிரிஜா சதி வாயுபானத்தில் ஈடுபட்டாள். நீண்ட காலப் போக்கில், அப்போது அவள் ஒரு அங்குஷ்டம் (பாதத்தின் பெருவிரல்) ஒன்றினாலேயே தன் உடலைத் தாங்கினாள்.

Verse 144

एवमुग्रेण तपसा शंकराराधनं सती । चकार परया तुष्ट्या शंभोः प्रीत्यर्थमेव च

இவ்வாறு கடுமையான தவத்தால் சதி சங்கரனை ஆராதித்தாள்—உன்னதமான மகிழ்ச்சியுடன்—சம்புவை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே.

Verse 145

परं भावं समाश्रित्य जगन्मंगलमंगला । तुष्ट्यर्थं च महेशस्य तताप परमं तपः

பரமமான பாவத்தைச் சார்ந்து, உலகிற்கு மங்களம் அருளும் அந்த மங்களமயி மகேசனைத் திருப்திப்படுத்த உன்னத தவம் செய்தாள்।

Verse 146

एवं दिव्यसहस्राणि वर्षाणि च तताप वै । हिमा लयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम्

இவ்வாறு அவள் ஆயிரக்கணக்கான தெய்வ ஆண்டுகள் நிச்சயமாகத் தவம் செய்தாள். பின்னர் இமாலயம் உறுதியான நிச்சயமுடைய பார்வதியிடம் வந்தான்।

Verse 147

सभार्यः स सुतामाप्त उवाच च महासतीम् । मा खिद्यतां महादेवि तपसानेन भामिनि

அவன் இமாலயம் மனைவியுடன் அங்கு வந்து மகளைக் கண்டு, மகாசதியிடம் கூறினான்—“மகாதேவி, ஒளிமிகு பெண்ணே, இந்தத் தவத்தால் வருந்தாதே।”

Verse 148

क्व रुद्रो दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः । त्वं तन्वी तरुणी बाला तपसा च विमोहिता

“பெண்ணே, ருத்ரன் எங்கே காணப்படுகிறான்? அவர் விரக்தன்—இதில் ஐயமில்லை. நீ மெலிந்த இளம்பெண்; இந்தத் தவம் உன்னை மயக்கியுள்ளது।”

Verse 149

भविष्यति न संदेहः सत्यं प्रतिवदामि ते । तस्मादुत्तिष्ठ याह्याशु स्वगृहं वरवर्णिनि

“இது நிச்சயம் நிகழும்—ஐயமில்லை; உனக்குச் சத்தியமே சொல்கிறேன். ஆகவே எழுந்து விரைவில் உன் இல்லத்திற்குச் செல், அழகிய நிறமுடையவளே।”

Verse 150

किं तेन तव रुद्रेण ये दग्धः पुराऽनघे । मदनो निर्विकारित्वात्तं कथं प्रार्थयिष्यसि

அம்மலர்முகத்தே, குற்றமற்றவளே! முன்பு காமனை எரித்த அந்த ருத்ரனால் உனக்கு என்ன பயன்? அவர் நிர்விகாரன்; அவரை நீ எவ்வாறு வேண்டுவாய்?

Verse 151

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमः शर्भुर्जानीहि त्वं शुचिस्मिते

வானில் நிலைத்துள்ள சந்திரனைப் பிடிக்க இயலாததுபோல், சர்பு (சிவன்) அணுக இயலாதவர்—அறிந்துகொள், தூய புன்னகையுடையவளே.

Verse 152

तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव च

அதேபோல் மேனா சதியை அறிவுறுத்தினாள்; அதுபோல சஹ்யாத்ரி, மேரு, மந்தரன், மைநாகன் ஆகியோரும் (அவளை) அறிவுறுத்தினர்.

Verse 153

एभिरुक्ता तदा तन्वी पार्वती तपसि स्थिता । उवाच प्रहसन्त्तेव हिमवंतं शुचिस्मिता

அவர்கள் கூறியதைக் கேட்டுத் தவத்தில் நிலைத்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய பார்வதி—தூய புன்னகையுடன், மெதுவாகச் சிரிப்பதுபோல்—ஹிமவானிடம் கூறினாள்.

Verse 154

पुरा प्रोक्तं त्वया तात अंब किं विस्मृतं त्वया । अधुनैव प्रतिज्ञां च श्रृणुध्वं मम बांधवाः

தந்தையே, இதை நீ முன்பு கூறினாய்—அதை மறந்துவிட்டாயா? இப்போது, என் உறவினரே, என் விரத-பிரதிஞ்ஞையை உடனே கேளுங்கள்.

Verse 155

विरक्तोऽसौ महादेवो मदनो येन वै हतः । तं तोषयामि तपसा शंकरं लोकशंकरम्

அந்த மகாதேவன் வைராக்யமுடையவன்; அவனாலேயே மதனன் (காமதேவன்) நிச்சயமாக அழிக்கப்பட்டான். தவத்தால் உலகநலன் அருளும் சங்கரனை நான் மகிழ்விப்பேன்.

Verse 156

सर्वे यूयं च गच्छंतु नात्र कार्या विचारणा । दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम्

நீங்கள் அனைவரும் புறப்படுங்கள்; இங்கே ஆலோசனை வேண்டாம். யார் மதனனை எரித்தாரோ, அவரே இந்த மலையின் வனத்தையும் எரித்தார்.

Verse 157

तमानयामि चात्रैव तपसा केवलेन हि । तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः

இங்கேயே வெறும் தவத்தினாலே அவரை (என் அருகே) வரவழைப்பேன். மகத்தான தவவலத்தால் சதாசிவன் நன்கு சேவிக்கத் தக்கவனும் அருள்பெறத் தக்கவனும் ஆவான்.

Verse 158

तं जानीध्वं महाभागाः सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

மகாபாக்கியமுள்ளவர்களே, இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; நான் உண்மையே, உண்மையே சொல்கிறேன்.

Verse 159

संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् । तथैव मेरुं मितभाषिणी तदा सा मंदरं पर्वतराजकन्या । जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः

அப்போது மிதமாகப் பேசும் மலைராஜன் மகள், தன் தாயுடனும், இமாலயனுடனும், மேனையுடனும் உரையாடி மந்தர மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்; அவள் சென்ற அதே பாதையிலேயே மலைகளும் அவள் புறப்படுவதை நோக்கிக் கொண்டே உடன் சென்றன.

Verse 160

गतेषु तेषु सर्वेषु सखीभिः परिवारिता । तत्रैव च तपस्तेपे परमार्था सती तदा

அவர்கள் அனைவரும் சென்றபின், தோழியரால் சூழப்பட்ட சதி அங்கேயே பரமார்த்தத்தில் நிலைத்து அப்போது தவம் செய்தாள்।

Verse 161

तपसा तेन महता तप्तमासीच्चराचरम् । तदा सुरासुराः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः

அந்த மகத்தான தவத்தால் அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் எரிந்ததுபோல் ஆனது; அப்போது தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 162

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगद्देव चराचरम् । त्रातुमर्हसि देवान्नस्त्वदन्यो नोपपद्यते

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ தேவா! அசையும் அசையாத இந்த முழு உலகையும் நீயே படைத்தாய். ஆகவே எங்களைத் தேவர்களை நீயே காக்க வேண்டும்; உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் தகுதியில்லை।

Verse 163

अस्माकं रक्षणे शक्त इत्याकर्ण्य वचस्तदा । विमृश्य च तदा ब्रह्मा मनसा परमेण हि

‘இவர் எங்களை காக்க வல்லவர்’ என்ற சொற்களை கேட்டபின், பிரம்மா அப்போது தன் உயர்ந்த மனத்தால் ஆழ்ந்து சிந்தித்தார்।

Verse 164

गिरिजातपसोद्भूतं दावाग्निं परमं महत् । ज्ञात्वा ब्रह्मा जगा माशु क्षीराब्धिं परमाद्भुतम्

கிரிஜையின் தவத்திலிருந்து எழுந்த அந்த பரமப் பெரும் காட்டுத்தீயை அறிந்து, பிரம்மா விரைந்து அதிசயமான க்ஷீரசாகரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 165

तत्र सुप्तं सुप्लयंके शेषाख्ये चातिशोभने । लक्ष्म्या पादोपयुगलं सेव्यमानं निरंतरम्

அங்கே அவர், சேஷன் எனப்படும் மிகச் சிறப்பான படுக்கையில் நித்திரை கொண்ட விஷ்ணுவை கண்டார்; லக்ஷ்மி தேவி அவருடைய இரு திருவடிகளையும் இடையறாது சேவித்தாள்.

Verse 166

दूरस्थेनापि तार्क्ष्येण नतकंधरधारिणा । सेव्यमानं श्रिया कांत्या क्षांत्या वृत्त्या दयादिभिः

தூரத்தில் நின்றும் தலை வணங்கிய தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) அவரைச் சேவித்தான்; மேலும் ஸ்ரீதேவி காந்தி, க்ஷாந்தி, நல்வழக்கம், கருணை முதலிய வடிவங்களால் இடையறாது பரிசரித்தாள்.

Verse 167

नवशक्तियुतं विष्णुं पार्पदैः परिवारितम् । कुमुदोथ कुमुद्वांश्च सनकश्च सनंदनः

அவர் ஒன்பது சக்திகளால் யுக்தமான விஷ்ணுவை கண்டார்; அவரைச் சூழ்ந்து பரிஷதர்கள்—குமுதன், குமுத்வான், மேலும் முனிவர்கள் சனகன், சனந்தனன்—இருந்தனர்.

Verse 168

सनातनो महाभागः प्रसुप्तो विजयोऽरिजित् । जयंतश्च जयत्सेनो जयश्चैव महाप्रभः

அங்கே சனாதனன் எனும் பெரும் பாக்கியவன், பிரசுப்தன், பகைவரை வென்ற விஜயன்; மேலும் ஜயந்தன், ஜயத்சேனன், மகாப்ரபாவான ஜயனும் இருந்தனர்.

Verse 169

सनत्कुमारः सुतपा नारदश्चैव तुंबुरुः । पांचजन्यो महाशंखो गदा कौमोदकी तथा

அங்கே சனத்குமாரன், சுதபா, நாரதன், தும்புரு இருந்தனர்; மேலும் பாஞ்சஜன்யம் எனும் மகாசங்கு, கௌமோதகி எனும் கதையும் இருந்தது.

Verse 170

सुदर्शनं तथा चापं शार्ङ्गं च परमाद्भुतम् । एतानि वै रूपवंति दृष्टानि परमेष्ठिना

அவன் சுதர்சனத்தையும், மிக அதிசயமான சார்ங்க வில்லையும் கண்டான். அந்தத் தெய்வீக ரூபங்கள் உண்மையிலே பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவரால் காணப்பட்டன.

Verse 171

विष्णोः समीपे परमामनो भृशं समेत्य सर्वे सुरदानवास्तदा । विष्णुं चाहुः परमेष्ठिनां पतिं तीरे तदानीमुदधेर्महात्मनः

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் மிகுந்த மனக்கலக்கத்துடன் மகாசமுத்திரக் கரையில் விஷ்ணுவின் அருகே கூடி, அவரை ‘பரமேஷ்டிகளின் அதிபதி’ என்று அழைத்தனர்.

Verse 172

त्राहित्राहि महाविष्णो तप्तान्नः शरणागतान् । तपसोग्रेण महता पार्वत्याः परमेण हि । शेषासने चोपविष्ट उवाच परमेश्वरः

அவர்கள் கூறினர்—“காப்பாற்று காப்பாற்று, ஓ மகாவிஷ்ணுவே! எரிந்துபோன நாங்கள் சரணடைந்தோம்; பார்வதியின் உக்கிரமான, மகத்தான, பரம தவத்தின் வலிமையால் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக.” அப்போது சேஷாசனத்தில் அமர்ந்த ஆண்டவன் உரைத்தான்.

Verse 173

युष्माभिः सहितश्चापि व्रजामि परमेश्वरम् । महादेवं प्रार्थयामो गिरिजां प्रति वै सुराः

“உங்களெல்லாருடனும் நான் பரமேஸ்வரனிடம் செல்கிறேன். ஓ தேவர்களே! கிரிஜை (பார்வதி) குறித்து நாம் மகாதேவரை வேண்டுவோம்.”

Verse 174

पाणिग्रहार्थमधुना देवदेवः पिनाकधृक् । यथा नेष्यति तत्रैव करिष्यामोऽधुना वयम्

“இப்போது பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) பொருட்டு, தேவர்களின் தேவனான பினாகதாரி சிவன் எவ்வாறு நடத்துவானோ, அதன்படியே நாமும் செய்வோம்.”

Verse 175

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तो ह्यास्ते परममंगलः

ஆகையால் நாம் அங்கே செல்வோம்; அங்கே மகாபிரபு ருத்ரன் கடும் தவத்துடன் இணைந்து உறைகின்றான்—அவனே பரம மங்களஸ்வரூபன்.

Verse 176

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ऊचुः सर्वे सुरासुराः । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்கள்-அசுரர்கள் அனைவரும் கூறினர்—“நாங்கள் அனைவரும் மகாபிரபு விரூபாக்ஷனிடம் செல்லமாட்டோம்.”

Verse 177

यदा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव धक्ष्यत्यस्माकं नात्र कार्या विचारणा

ஏனெனில் முன்பு அவனே வெல்ல முடியாத மதனனையும் எரித்தான்; அதுபோலவே நம்மையும் எரிப்பான்—இங்கே ஆலோசனை தேவையில்லை.

Verse 178

प्रहस्य भगवान्विष्णुरुवाच परमेश्वरः । मा भयं क्रियतां सर्वैः शिवरूपी सदाशिवः

அப்போது பரமேஸ்வரனாகிய பகவான் விஷ்ணு புன்னகையுடன் கூறினார்—“நீங்கள் யாரும் அஞ்ச வேண்டாம்; சதாசிவன் சிவஸ்வரூபனே.”

Verse 179

स न धक्ष्यति सर्वेषां देवानां भयनाशनः । तस्माद्भवद्भिर्गतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणाः

அவன் உங்களை எல்லோரையும் எரிக்கமாட்டான்—அவன் எல்லாத் தேவர்களின் அச்சத்தை நீக்கும் ஒருவன். ஆகவே, அறிவுடையோரே, என்னுடன் சேர்ந்து செல்லுங்கள்.

Verse 180

शंभुं पुराणं पुरुषं ह्यधीशं वरेण्यरूपं च परं पराणाम् । तपो जुषाणं परमार्थरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामि

பழம்பெரும் புருஷன், அதீசன், வணங்கத்தக்க சிறந்த ரூபம் உடையவன், பராத்பர பரமன் ஆகிய சம்புவை நான் சரணடைகிறேன்; தவத்தில் மகிழ்பவன், பரமார்த்தமே அவன் சொரூபம்।