पुरा कलिंगविषये द्विजो लवणविक्रयी । संध्यास्नानविहीनश्च वेदाक्षरविवर्जितः
purā kaliṃgaviṣaye dvijo lavaṇavikrayī | saṃdhyāsnānavihīnaśca vedākṣaravivarjitaḥ
முன்னொரு காலத்தில் கலிங்க நாட்டில் உப்பு விற்று வாழ்ந்த ஒரு இருபிறப்பாளன் இருந்தான். அவன் சந்த்யாவந்தனம், நித்திய ஸ்நானம் இவற்றின்றி இருந்தான்; வேத மந்திர அక్షர ஜபத்தையும் கைவிட்டான்.
Maheśvara (Śiva) (continuing narration)
Listener: Viṣṇu
Scene: A poor dvija in Kaliṅga selling salt in a marketplace, outwardly marked by sacred thread yet inwardly neglecting sandhyā and Vedic recitation; a moral contrast between external sign and inner practice.
Birth-status without daily dharma (sandhyā, snāna, Vedic study) becomes spiritually hollow; conduct, not label, safeguards merit.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as moral background within the Kāśī-khaṇḍa’s larger sacred-geography teaching.
Sandhyā observance and regular snāna (ritual bathing), along with Vedic recitation/study, are highlighted by contrast as neglected duties.