Adhyaya 5

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि धर्मारण्यनिवासिना । यत्कार्यं पुरुषेणेह गार्हस्थ्यमनुतिष्ठता

வியாசர் கூறினார் - இதற்குப் பிறகு, தர்மாரண்யத்தில் வசிக்கும் இல்லறத் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு மனிதன் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை நான் விவரிக்கிறேன்.

Verse 2

धर्मारण्येषु ये जाता ब्राह्मणाः शुद्धवंशजा । अष्टादशसहस्राश्च काजेशैश्च विनिर्मिताः

தர்மாரண்யத்தில் பிறந்த தூய வம்சத்தைச் சேர்ந்த அந்தணர்கள் பதினெட்டாயிரம் பேர் ஆவர்; அவர்கள் காஜேசர்களால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 3

सदाचाराः पवित्राश्च ब्राह्मणा ब्रह्मवित्तमाः । तेषां दर्शनमात्रेण महापापैर्विमुच्यते

அந்த அந்தணர்கள் நல்லொழுக்கம் மிக்கவர்கள், புனிதமானவர்கள் மற்றும் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்கள். அவர்களைத் தரிசித்தாலே மகாபாவங்களிலிருந்து விடுபடலாம்.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । पाराशर्य समाख्याहि सदाचारं च मे प्रभो । आचाराद्धर्ममाप्नोति आचाराल्लभते फलम् । आचाराच्छ्रियमाप्नोति तदाचारं वदस्व मे

யுதிஷ்டிரர் கூறினார் - பராசரரின் புதல்வரே! இறைவா! எனக்கு நல்லொழுக்கத்தைப் பற்றி விவரியுங்கள். ஒழுக்கத்தினால் தர்மம் அடையப்படுகிறது, ஒழுக்கத்தினால் பலன் கிடைக்கிறது, ஒழுக்கத்தினால் செல்வம் சேர்கிறது; ஆகையால் அந்த ஒழுக்கத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

व्यास उवाच । स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेत एतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

வியாசர் கூறினார்—அசைவற்றவை, புழுக்கள், நீரில்பிறந்தவை, பறவைகள், மிருகங்கள், மனிதர்கள்—இவர்கள் வரிசையாகத் தர்மத்திற்குத் தகுதி பெறுகின்றனர்; இவர்களைவிடவும் தேவர்கள் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையோர்.

Verse 6

सहस्रभागात्प्रथमे द्वितीयानुक्रमास्तथा । सर्व एते महाभागाः पापान्मुक्तिसमाश्रयाः

முதல் நிலை ஆயிரத்தில் ஒரு பங்காகவும், அடுத்தடுத்த இரண்டாம் முதலிய நிலைகளிலும் அதேபோலவும்—இம்மகாபாக்யர்கள் அனைவரும் பாவமோசனத்திற்கான ஆதாரமாகின்றனர்.

Verse 7

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोतीव चोत्तमाः । प्राणिकेभ्योपि मुनिश्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

நான்கு வகை உயிர்வகைகளிலும் பிராணிகள் மிகச் சிறந்தோர்; பிராணிகளிலும் முனிவரே உத்தமர்—ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் விழிப்புணர்ந்த புத்தியால் வாழ்வோர்.

Verse 8

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्य श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योऽपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

வெறும் அறிவுடையோரைவிடச் சீர்மிகு மனிதர் உயர்ந்தோர்; அவர்களைவிட வாடவர்கள் உயர்ந்தோர்; பிராமணரைவிட உண்மையான வித்வான் உயர்ந்தோர்; வித்வான்களைவிடவும் பக்குவமுற்ற, கட்டுப்பட்ட அறிவுடையோர் (க்ருதபுத்தி) உயர்ந்தோர்.

Verse 9

कृतधीभ्योऽपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेभ्योऽभ्यधिकः कश्चित्त्रिषु लोकेषु भारत

பக்குவமான அறிவுடையோரைவிடவும் செயற்படுவோர்—தர்மத்தைச் செயலாக நிறைவேற்றுவோர்—உயர்ந்தோர்; செயற்படுவோரைவிடவும் பிரம்மத்தில் முழுமையாகத் திளைப்போர் உயர்ந்தோர். ஓ பாரதா! மூன்று உலகங்களிலும் அவர்களைவிட மேன்மை யாருக்கும் இல்லை.

Verse 10

अन्योन्यपूजकास्ते वै तपो विद्याविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பூஜித்து மதிப்போர்; தவமும் வேதவித்தையும் காரணமாகச் சிறப்புற்றோர். பிரம்மனால் பிராமணன் படைக்கப்பட்டதனால், தர்மமும் ஞானமும் கொண்டு எல்லா உயிர்களிடமும் ஈசனென மதிக்கப்படுவான்.

Verse 11

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः

ஆகையால் உலகமெங்கும் நிலைபெறுதல் (தர்மத்தின் மீது) சார்ந்தது; பிராமணனே மரியாதைக்குரியவன், மற்றவர் அல்லர். நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தவன் எல்லா மரியாதைக்கும் உரியவன்; ஒழுக்கம் தவறினவன் மீண்டும் உரியவன் அல்லன்.

Verse 12

तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना । विद्वेषरागरहिता अनुतिष्ठन्ति यं मुने

எனவே பிராமணன் எப்போதும் நல்லொழுக்கம் உடையவனாக இருக்க வேண்டும். முனிவரே, வெறுப்பும் ஆசையும் அற்றவனாய், ஞானிகள் இடையறாது கடைப்பிடிக்கும் அந்த ஒழுங்கை அவன் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 13

सद्धि यस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः । लक्षणैः परिहीनोऽपि सम्यगाचारतत्परः

அறிவுடையோர் அறிகின்றனர்: நல்லொழுக்கமே தர்மத்தின் வேர். வெளிப்புற அடையாளங்கள் இல்லாவிட்டாலும், சரியான ஒழுக்கத்தில் ஈடுபடுபவனே உண்மையில் நிலைபெற்றவன்.

Verse 14

श्रदालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषुस्वेषु च कर्मसु

நம்பிக்கையுடனும் குற்றம் தேடாத அனசூயையுடனும் உள்ள மனிதன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வானாக; மேலும் தன் தன் கடமைகளில் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி கூறிய விதிகளைப் பின்பற்றுவானாக.

Verse 15

सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतन्द्रितः । दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमा न्भवेत्

தர்மத்தின் வேர் ஆகிய சதாசாரத்தை சோர்வின்றி எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். துராசாரத்தில் ஈடுபடுவோர் உலகில் பழிக்கப்படுவர்.

Verse 16

व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक् । त्याज्यं कर्म पराधीनं कार्यमात्मवशं सदा

பிறர்சார்ந்த செயலில் ஈடுபடுவோர் நோய்களால் அடக்கப்பட்டு, குறுகிய ஆயுளும் பெருந்துயரும் அடைவர். ஆகவே பிறர்சார்ந்த தொழிலை விட்டு, எப்போதும் தன்னடக்கத்தில் உள்ள செயலைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी । यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति

பிறர்சார்ந்தவன் துயருறுவான்; எப்போதும் தன்னடக்கத்தில் இருப்பவன் இன்புறுவான். செய்யும் போதே உள்ளம் அமைதியடைந்து மகிழும் செயலைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 18

अध्यापयेच्छुचीञ्छिष्यान्हितान्मे धासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चापि योगक्षेमादिसिद्धये

தூய்மையுள்ள, நலன் நாடும், அறிவு நிறைந்த சீடர்களுக்கு அவர் போதிக்க வேண்டும். மேலும் யோக-க்ஷேமம் முதலிய நிறைவேற்றங்களுக்கு இறைவனை அணுகி சரணடைய வேண்டும்.

Verse 19

अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता । सत्यं क्षमार्तवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम्

ஆகையால் தர்மத்தை விரும்புவோர் இவ்வறங்களிலேயே முயல வேண்டும்—சத்தியம், பொறுமை (க்ஷமா), நேர்மை (ஆர்ஜவம்), தியானம், கருணை, அஹிம்சை.

Verse 20

दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश । शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम्

தமம், பிரசன்னம், இனிய மொழி, மிருதுத்தன்மை—இவையே பத்து யமங்கள். சௌசம், ஸ்நானம், தபஸ், தானம், மௌனம், பூஜை, ஸ்வாத்யாயம், விரதம்—இவை தர்மத்தைத் தாங்கும் நியமங்களாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 21

उपोषणोपस्थदंडो दशैते नियमाः स्मृताः । कामं क्रोधं दमं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च

உபவாசமும் இந்திரிய நிக்ரஹமும்—இவை பத்து நியமங்களில் நினைவுகூரப்படுகின்றன. மேலும் காமம், கோபம், அசம்யமம், மோகம், மாத்ஸரியம், லோபம்—இவற்றை அடக்க வேண்டும்.

Verse 22

अमून्षड्वैरिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत् । शनैः संचिनुयाद्धर्मं वल्मीकं शृंगवान्यथा

இந்த ஆறு பகைவர்களை வென்றால் எங்கும் வெற்றி பெறுவான். தர்மத்தை மெதுவாகச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; எறும்புப்புற்று துகள்துகளாக உயர்வதுபோல்.

Verse 23

परपीडामकुर्वाणः पर लोकसहायिनम् । धर्म एव सहायी स्यादमुत्र परिरक्षितः

பிறருக்கு துன்பம் செய்யாதவன் பரலோகத்தில் உதவியைப் பெறுவான். அங்கே தர்மமே அவனுக்குத் துணையாக இருந்து அவனைப் பாதுகாக்கும்.

Verse 24

पितृमातृसुतभ्रातृयोषिद्बंधुजनाधिकः । जायते चैकलः प्राणी म्रियते च तथै कलः

தந்தை, தாய், மகன், சகோதரன், மனைவி மற்றும் பல உறவினர்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், உயிர் தனியே பிறக்கிறது; அதுபோலத் தனியே மரணிக்கிறது.

Verse 25

एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः । देहे पंचत्वमापन्ने त्यक्त्वैकं काष्ठलोष्टवत्

மனிதன் தனியே புண்ணியத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறான்; தனியே பாபத்தின் பலனையும் அனுபவிக்கிறான். உடல் பஞ்சபூதங்களில் கலந்துவிட்டால், அது மரத்துண்டு அல்லது மண்ணுக்கட்டி போலத் தள்ளிவிடப்படுகிறது.

Verse 26

बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनु व्रजेत् । अतः संचिनुयाद्धर्म्ममत्राऽमुत्र सहायिनम्

உறவினர்கள் முகம் திருப்பி விலகிச் செல்கிறார்கள்; ஆனால் செல்லும் உயிரைத் தர்மமே தொடர்ந்து செல்கிறது. ஆகவே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துணையாய் நிற்கும் தர்மத்தைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 27

धर्मं सहायिनं लब्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः । संबंधानाचारेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः

தர்மத்தைத் துணையாகப் பெற்றவன் கடக்க அரிய இருளைக் கடக்கிறான். அறிவுடையவன் எப்போதும் உயர்ந்தோருடன் சத்சங்கமும் சதாசாரமும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 28

अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत् । उत्तमानुत्तमानेव गच्छेद्धीनांश्च वर्जयेत् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवायेन शूद्रताम्

அதமரும் இழிந்தவரும் ஆகியோரின் நட்பை விட்டு, தன் குலத்தை உயர்விற்கு நடத்த வேண்டும். உயர்ந்தோரில் உயர்ந்தவர்களையே அணுகி, தாழ்ந்தவர்களை விலக்க வேண்டும். பிராமணன் சதாசாரத்தால் மேன்மை அடைகிறான்; தவறுதலும் வீழ்ச்சியும் ஏற்பட்டால் தாழ்நிலைக்குச் செல்கிறான்.

Verse 29

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

படிப்பில் ஈடுபாடில்லாத, சதாசாரத்தை மீறும், சோம்பேறியான, தகாத உணவால் வாழும் பிராமணனை அழிவு (மரண அச்சம்) தாக்குகிறது.

Verse 30

अतोऽभ्यस्येत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ஆகையால் இருபிறப்பாளர் எப்போதும் முயற்சியுடன் சதாசாரத்தைப் பயில வேண்டும்; ஏனெனில் தீர்த்தங்களும் சதாசாரிகளின் சங்கத்தை விரும்புகின்றன।

Verse 31

रजनीप्रांतयामार्द्धं ब्राह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सर्वदा

இரவின் கடைசி யாமத்தின் பின்பாதி ‘பிராஹ்ம முஹூர்த்தம்’ எனப்படும்; அந்நேரம் எப்போதும் எழுந்து ஞானி தன் பரம நலனைச் சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 32

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

முதலில் கஜாஸ்யன் (கணேசன்) நினைவு கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் அம்பையுடன் ஈசன் (சிவன்); பின்னர் ஸ்ரீயுடன் ஸ்ரீரங்கன் (விஷ்ணு); மேலும் தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா।

Verse 33

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगायाः सरितः सर्वाः श्रीशैलायखिलान्गिरीन्

இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களையும், வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்களையும், கங்கையும் எல்லா நதிகளையும், ஸ்ரீசைலம் மற்றும் அனைத்து மலைகளையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 34

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादिसरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादयः

பாற்கடல் முதலிய சமுத்திரங்களையும், மானசரோவர் போன்ற ஏரிகளையும், நந்தனம் முதலிய தெய்வ வனங்களையும், காமதேனு முதலிய புனிதப் பசுக்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 35

कल्पवृक्षादिवृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्याः प्रह्रादावद्यान्हरेः प्रियान्

கற்பவிருட்சம் முதலான கற்பதருக்களையும், பொன் முதலான அரிய தாதுக்களையும், ஊர்வசி முதலான திவ்ய அப்சரஸ்களையும், பிரஹ்லாதன் முதலான ஹரிப்ரிய பக்தர்களையும் நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 36

जननीचरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोक्त्त मोत्तमौ । पितरं च गुरूंश्चापि हदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः

அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் மிகச் சிறந்ததாகப் போற்றப்படும் தாயின் திருவடிகளை நினைத்து, பின்னர் அமைதியான மனத்துடன் இதயத்தில் தந்தையையும் குருமார்களையும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 37

ततश्चावश्यकं कर्त्तुं नैरृतीं दिशमाव्रजेत् । ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुण म्

பின்னர் அவசியமான கழிவுநீக்கச் செயலைச் செய்ய நைருதி (தென்-மேற்கு) திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்; கிராமத்திலிருந்து நூறு வில்-நீளம் தூரமும், நகரத்திலிருந்து அதின் நான்கு மடங்கு தூரமும் செல்ல வேண்டும்।

Verse 38

तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा । कर्णोपवीत उदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि

புல்லால் நிலத்தை மூடி, துணியால் தலையை மறைத்து, யஜ்ஞோபவீதத்தை காதின் மீது வைத்துக் கொண்டு, பகலிலும் சந்திக் காலங்களிலும் வடமுகமாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 39

विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः । न तिष्ठन्नाशु नो विप्र गोवन्ह्यनिलसंमुखः

மலம், மூத்திரம் கழிக்கும் போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும்; இரவில் தென்முகமாக இருக்க வேண்டும். ஓ விப்ரா! நின்றபடியும் அல்ல, அவசரமாகவும் அல்ல; மேலும் பசு, அக்னி, காற்று ஆகியவற்றின் எதிரில் முகம் வைத்து செய்யக் கூடாது।

Verse 40

न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले । नालोकयेद्दिशो भागञ्ज्यो तिश्चक्रं नभो मलम्

உழவால் புதிதாக உழுத நிலத்திலும், மக்கள் நடமாடும் பாதை நிலத்திலும் மலவிடுதல் செய்யக்கூடாது. அவ்வினையில் திசைகள், நட்சத்திரவட்டம், வானம் அல்லது அசுத்தமானவற்றை நோக்காமல், லஜ்ஜையும் நியமமும் காக்க வேண்டும்.

Verse 41

वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान् । अथो मृदं समादद्याज्जंतुकर्क्करवर्जिताम्

இடக்கையால் லிங்கத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு கவனமுள்ளவன் எழ வேண்டும். பின்னர் சுத்திக்காக பூச்சிகளும் கற்களும் இல்லாத மண்ணை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 42

विहाय मूषको त्खातां चोच्छिष्टां केशसंकुलाम् । गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां प्रक्षाल्य चांबुना ततः

எலிகள் தோண்டிய, எச்சிலுணவு போன்ற மீதங்களால் மாசடைந்த, அல்லது முடி கலந்த மண்ணை விலக்க வேண்டும். மறைஉறுப்பில் ஒருமுறை மண் தடவி, பின்னர் நீரால் கழுவி சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

पुनर्वामकरेणेति पंचधा क्षालयेद्गुदम् । एकैक पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा

மீண்டும் இடக்கையால் குதத்தை ஐந்து முறை சுத்தம் செய்ய வேண்டும். இரு கால்களிலும் தலா ஒருமுறை மண் தடவ வேண்டும்; அதுபோல கைகளில் மூன்று முறை மண் தடவ வேண்டும்.

Verse 44

इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि । क्रमाद्वैगुण्यतः कुर्याद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु

இவ்வாறு இல்லறத்தான் நாற்றமும் அழுக்கும் முழுதும் நீங்கும் வரை சுத்தி செய்ய வேண்டும். பிரம்மச்சரியம் முதலான மூன்று ஆசிரமங்களில் முறையே விதிப்படி மேலும் கடுமையாக சுத்தியை அனுசரிக்க வேண்டும்.

Verse 45

दिवाविहितशौचाच्च रात्रावर्द्धं समाचरेत् । परग्रामे तदर्धं च पथि तस्यार्धमेव च

பகலில் விதிக்கப்பட்ட சௌசத்தை இரவில் அரைமட்டும் செய்ய வேண்டும். பிற ஊரில் அதின் அரை; வழியில் அதின் அரையுமே செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

तदर्धं रोगिणां चापि सुस्थे न्यूनं न कार येत् । अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चाप्यगोपमैः

அதிலும் அரை நோயாளிகளுக்குப் போதும்; ஆனால் ஆரோக்கியன் அதைவிடக் குறைக்கக் கூடாது. எந்த நதிநீராலும், சிறப்பாகத் தயாரிக்காத மண் கட்டிகளாலும் கூட சுத்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

आपातमाचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक् । आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः

சூழ்நிலைக்கேற்ப சௌசம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் உள்ளம் கெட்டவன் உண்மைப் புனிதத்தை அடையான். சௌசத்தில் மண்ணின் அளவு ஈரமான தாத்ரீபழம் (நெல்லிக்காய்) அளவென கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 48

सर्वाश्चाहुतयोऽप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्यो वा सूपविष्टः शुचौ भुवि

அதேபோல் எல்லா ஆஹுதிகளும், சாந்திராயண விரதத்தின் கிராசங்களும், தூய நிலத்தில் முறையாக அமர்ந்து கிழக்குமுகமாகவோ வடமுகமாகவோ செய்து நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 49

उपस्पृशेद्विहीनाभिस्तुषांगारास्थिभस्मभिः । अतिस्वच्छाभिरद्भिश्च यावद्धृद्गाभिरत्वरः

உகந்த நீர் இல்லாவிட்டாலும் உமி, கரி, எலும்புச் சாம்பல் முதலியவற்றால் (தெளிவாக்கப்பட்ட) நீரால் உபஸ்பர்ஷணம்/ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் இயன்றால் மிகத் தெளிந்த, இதயம் எட்டும் ஆழமுள்ள நீராலும்—அவசரமின்றி—செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

ब्राह्मणो ब्रह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत् । कण्ठगाभिर्नृपः शुध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः

பிராமணன் பிரம்ம தீர்த்தத்தாலும் பார்வையால் புனிதமாக்கப்பட்ட நீராலும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். அரசன் தொண்டை வரை நீர் செல்வதாலும், வைசியன் அண்ணம் வரை நீர் செல்வதாலும் தூய்மையடைகிறார்கள்.

Verse 51

स्त्रीशूद्रावाथ संस्पर्शमात्रेणापि विशुध्यतः । शिरः शब्दं सकंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि वा

பெண்களும் சூத்திரர்களும் நீர் தொடுவதாலேயே தூய்மையடைகிறார்கள். நீரில் குடுமி அவிழ்ந்திருந்தாலும் தலை, உறுப்புகள் மற்றும் தொண்டையைத் தொட வேண்டும்.

Verse 52

अक्षालितपदद्वद्व आचांतोऽप्यशुचिर्म्मतः । त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत्

இரு கால்களையும் கழுவாமல் ஆசமனம் செய்தாலும் அவன் அசுத்தமானவனாகவே கருதப்படுகிறான். தூய்மைக்காக மூன்று முறை நீர் அருந்திய பிறகு இந்திரியங்களைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

अंगुष्ठमूलदेशेन ह्यधरोष्ठौ परि मृजेत् । स्पृष्ट्वा जलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत्

கட்டைவிரலின் அடிப்பகுதியால் உதடுகளைத் துடைக்க வேண்டும். நீரால் இதயத்தைத் தொட்டு, அனைத்து விரல்களாலும் தலையைத் தொட வேண்டும்.

Verse 54

अंगुल्यग्रैस्तथा स्कन्धौ सांबु सर्व्वत्र संस्पृशेत् । आचांतः पुनराचामेत्कृत्वा रथ्योपसर्पणम्

விரல் நுனிகளால் தோள்களைத் தொட வேண்டும், மேலும் நீரால் உடல் முழுவதும் தொட வேண்டும். வீதிக்குச் சென்று வந்த பிறகு மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम् । सुप्त्वा वासः परीधाय दृष्ट्वा तथाप्यमंगलम्

நீராடி, உணவு உண்டு, பால் அருந்தி, சுபகர்மம் தொடங்கும் வேளையில், உறங்கி எழுந்து, ஆடை அணிந்து, அமங்கலக் காட்சியை கண்டபோதும்—மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

प्रमादादशुचि स्मृत्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत् । दंतधावनं प्रकुर्वीत यथोक्त धर्मशास्त्रतः । आचांतोऽप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

அவதானமின்மையால் அசௌசம் நினைவுக்கு வந்தால், இருமுறை ஆச்சமனம் செய்தால் தூய்மை பெறும். தர்மசாஸ்திர விதிப்படி பல் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்; பல் சுத்தம் செய்யாமல் ஆச்சமனம் செய்தாலும் அசுத்தம் நீங்காது.

Verse 57

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

பிரதிபதை, தர்ஷம் (அமாவாசை), ஷஷ்டி, நவமி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பற்களில் மரக்குச்சி (தந்தகாஷ்டம்) பயன்படுத்தினால்—ஏழாம் தலைமுறை வரை குலம் எரியும் (அழியும்) என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 58

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

தந்தகாஷ்டம் கிடைக்காவிட்டால் அல்லது தடைசெய்யப்பட்ட நாளாக இருந்தால், வாயின் முழு தூய்மைக்காக பன்னிரண்டு முறை கண்டுூஷம் (வாய் கொப்பளித்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

कनिष्ठाग्रपरीमाणं सत्वचं निर्व्रणारुजम् । द्वादशांगुलमानं च सार्द्रं स्याद्दंतधावनम्

பல் சுத்தத்திற்கான தந்தகாஷ்டம் சிறுவிரல் நுனி அளவு தடிமனாக, பட்டையுடன், காயம்-நோய் போன்ற குறைபாடுகள் இன்றி, பன்னிரண்டு அங்குல நீளமாகவும், புதிதாக ஈரத்துடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 60

एकेकांगुलमानं तच्चर्वयेद्दंतधावनम् । प्रातः स्नानं चरित्वा च शुद्ध्यै तीर्थे विशेषतः

ஒவ்வொரு விரல் மூட்டு அளவுள்ள பல் துலக்கும் குச்சியை மென்று கொள்ள வேண்டும். பின்னர் காலை நீராடி—சிறப்பாக தீர்த்தத்தில்—தூய்மையை அடைகிறான்.

Verse 61

प्रातः स्नानाद्यतः शुद्ध्येत्कायोऽयं मलिनः सदा । यन्मलं नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

காலை நீராடலால் எப்போதும் மாசுடைய இந்த உடல் தூய்மையடைகிறது; ஏனெனில் இதன் அழுக்கு ஒன்பது துவாரங்களின் வழி பகலும் இரவும் தொடர்ந்து வெளியேறுகிறது.

Verse 62

उत्साहमेधासौभाग्यरूपसंपत्प्रवर्द्धकम् । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविनाशकृत्

இது உற்சாகம், அறிவுத்திறன், நல்வாழ்வு, அழகு, செல்வம் ஆகியவற்றை வளர்க்கும். இதை பிராஜாபத்ய விரதத்துக்கு ஒப்பென கூறுவர்; இது பெரும் பாவங்களை அழிக்கும்.

Verse 63

प्रातः स्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

காலை நீராடல் பாவம், துரதிர்ஷ்டம் (மலக்ஷ்மி), சோர்வு ஆகியவற்றை அகற்றும். அசுத்தமும் கெட்ட கனவுகளும் நீங்கி, திருப்தியும் வலிமையும் அருளும்.

Verse 64

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातस्नायिजनं क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

காலை நீராடுபவரை தீயோர் எந்நேரமும் அணுகார். காலை நீராடல் காணப்படும், காணாத பலன்களை அளிப்பதால் அதை வழக்கமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 65

प्रसंगतः स्नानविधिं प्रवक्ष्यामि नृपोत्तमाः । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नाना च्छतगुणोत्तरम्

சந்தர்ப்பம் ஏற்பட்டதால், அரசர்களில் சிறந்தவர்களே, நான் ஸ்நான விதியை உரைக்கிறேன்; விதிப்படி செய்யும் ஸ்நானம் சாதாரண ஸ்நானத்தை விட நூறு மடங்கு மேன்மை எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 66

विशुद्धां मृदमादाय बर्हिषस्तिलगोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य ह्याचम्य स्नानमाचरेत्

தூய மண், குசா புல், எள், கோமயம் ஆகியவற்றை எடுத்துத் தூய இடத்தில் வைத்து, ஆச்சமனம் செய்து பின்னர் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

उपग्रही बद्ध शिखो जलमध्ये समाविशेत् । स्वशाखोक्तविधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

உபக்ரஹி அணிந்து, சிகையை கட்டி, நீரில் இறங்க வேண்டும்; தன் வேதசாகை கூறும் முறையின்படி விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 68

स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्वितः

இவ்வாறு ஸ்நானம் செய்து, உடையைப் பிழிந்து, கழுவிய ஆடைகளை அணிய வேண்டும்; பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து குசாவுடன் பிராதஸ்ஸந்த்யை செய்ய வேண்டும்।

Verse 69

प्राणायामांश्चरन्विप्रो नियम्य मानसं दृढम् । अहोरात्रकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

பிராமணன் பிராணாயாமம் செய்து மனத்தை உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்தினால், பகல்-இரவு செய்த பாபங்களிலிருந்து அந்தக் கணமே விடுதலை பெறுவான்।

Verse 70

दश द्वादशसंख्या वा प्राणायामाः कृता यदि । नियम्य मानसं तेन तदा तप्तं महत्तपः

ஒருவன் பத்து அல்லது பன்னிரண்டு முறை பிராணாயாமம் செய்து அதனால் மனத்தை அடக்கினால், அப்பொழுது உண்மையிலே மகத்தான தவம் மேற்கொண்டதாகும்।

Verse 71

सव्याहृतिप्रणवकाः प्राणायामास्तु षोडश । अपि भ्रूणहनं मासात्पुनंत्यहरहः कृताः

வ்யாஹ்ருதிகளும் பிரணவமும் உடன் பதினாறு பிராணாயாமங்களை தினந்தோறும் செய்தால், ஒரு மாதத்தில் கருக்கொலைப் பாவம்கூடத் தூய்மையடையும்।

Verse 72

यथा पार्थिवधातूनां दह्यते धमनान्मलाः । तथेंद्रियैः कृता दोषा ज्वाल्यंते प्राणसंयमात्

உலையில் உருக்கினால் பூமியிலுள்ள உலோகங்களின் மாசு எரிந்து நீங்குவது போல, பிராணசம்யமத்தால் புலன்களால் உண்டான குற்றங்கள் எரிந்து அழிகின்றன।

Verse 73

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परं तपः । गायत्र्यास्तु परं नास्ति पावनं च नृपोत्तम

ஒரெழுத்தான ‘ஓம்’ பரம்பிரம்மமே; பிராணாயாமம் உயர்ந்த தவம். அரசர்களில் சிறந்தவனே, காயத்ரியை விட மேலான புனிதப்படுத்துவது இல்லை।

Verse 74

कर्मणा मनसा वाचा यद्रात्रौ कुरुते त्वघम् । उत्तिष्ठन्पूर्वसंध्यायां प्राणायामैर्विशोधयेत्

இரவில் செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், காலை முன்சந்தியில் எழுந்து பிராணாயாமங்களால் அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 75

यदह्ना कुरुते पापं मनोवाक्कायकर्मभिः । आसीनः पश्चिमां संध्यां प्राणायामैर्व्यपोहति । पश्चिमां तु समासीनो मलं हंति दिवाकृतम्

பகலில் மனம், வாக்கு, உடல் செயல்களால் செய்த பாவம் எதுவாயினும், மாலைப் பசுமை (மேற்கு) சந்தியையில் அமர்ந்து பிராணாயாமங்களால் அகற்றப்படுகிறது. மேற்கு சந்தியையில் சமாசீனனாய் இருந்தால் பகலால் உண்டான மாசு அழிகிறது.

Verse 76

नोपतिष्ठेत्तु यः पूर्व्वां नोपास्ते यस्तु पश्चिमाम् । स शूद्रवद्बहिष्कार्यः सर्वस्माद्द्विजकर्मणः

யார் காலைச் சந்தியையை அனுஷ்டிக்கவில்லையோ, யார் மாலைச் சந்தியையை வழிபடவில்லையோ, அவர் எல்லா த்விஜக் கர்மங்களிலிருந்தும் சூத்ரனைப் போல விலக்கப்பட வேண்டியவர்.

Verse 77

अपां समीपमासाद्य नित्यकर्म समाचरेत् । तत आचमनं कुर्याद्यथाविध्यनु पूर्वशः

நீரின் அருகே சென்று நித்திய கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் விதிப்படி முறையாக ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 78

आपोहिष्ठेति तिसृभिर्मार्जनं तु ततश्चरेत् । भूमौ शिरसि चाकाश आकाशे भुवि मस्तके

பின்னர் ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ என்று தொடங்கும் மூன்று மந்திரங்களால் மார்ஜனம் செய்ய வேண்டும். மரபின்படி ‘பூமி’ ‘ஆகாசம்’ ஆகியவற்றின் வின்யாசம்—பூமியில், சிரத்தில், ஆகாசத்தில், மஸ்தகத்தில்—இவ்வாறு செய்யப்படுகிறது.

Verse 79

मस्तके च तथाकाशं भूमौ च नवधा क्षिपेत् । भूमिशब्देन चरणावाकाशं हृदयं स्मृतम् । शिरस्येव शिरःशब्दो मार्जनं तैरुदाहृतम्

அதேபோல் மஸ்தகத்தில் ‘ஆகாசம்’ என்றும், பூமியில் ‘பூமி’ என்றும் ஒன்பது முறையாக வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘பூமி’ என்ற சொல்லால் பாதங்கள், ‘ஆகாசம்’ என்ற சொல்லால் இதயம், ‘சிரஸ்’ என்ற சொல்லால் தலைதான் குறிக்கப்படுகிறது—என்று மார்ஜனம் விளக்கப்படுகிறது.

Verse 80

वारुणादपि चाग्नेयाद्वायव्यादपि चेंद्रतः । मंत्रस्थानादपि परं ब्राह्मं स्नानमिदं परम् । ब्राह्मस्नानेन यः स्नातः स बाह्याभ्यंतरं शुचिः

வருணஸ்நானம், ஆக்நேயஸ்நானம், வாயவ்யஸ்நானம், இந்திரஸ்நானம் ஆகியவற்றினும் மேலானது—மந்திரஸ்தானம் மட்டும் என்பதையும் கடந்தது—இது பரமமான பிராஹ்மஸ்நானம். பிராஹ்மஸ்நானத்தால் ஸ்நானம் செய்தவன் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் இரண்டிலும் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 81

सर्वत्र चार्हतामेति देवपूजादिकर्मणि । नक्तंदिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः

அப்போதுதான் மனிதன் எங்கும் உண்மையாகத் தகுதியடைகிறான்—தேவபூஜை முதலிய கர்மங்களுக்கும். மீனவர்கள் இரவும் பகலும் நீரில் மூழ்கினாலே தூய்மையடைந்துவிட்டால், உயர்ந்த ஒழுக்கம்/சாதனை எதற்கு?

Verse 82

शतशोऽपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिताः । अंतःकरणशुद्धांश्च तान्विभूतिः पवित्रयेत्

அவ்வாறு நூற்றுக்கணக்கான முறை ஸ்நானம் செய்தாலும், உள்ளநிலை (பாவம்) மாசடைந்தவர்கள் தூய்மையடையார். ஆனால் அந்தக்கரணம் தூய்மையானவர்களை விபூதி (புனித பஸ்மம்) பாவனமாக்கும்.

Verse 83

किं पावनाः प्रकीर्त्यंते रासभा भस्मधूसराः । स स्नातः सर्वतीर्थेषु मलैः सर्वैर्विवर्जितः

பஸ்மம் படிந்து சாம்பல் நிறமான கழுதைகள் ‘தூயவை’ என்று ஏன் புகழப்பட வேண்டும்? எல்லா மாசுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவனே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானம் செய்தவனாகும்.

Verse 84

तेन क्रतुशतैरिष्टं चेतो यस्येह निर्मलम् । तदेव निर्मलं चेतो यथा स्यात्तन्मुने शृणु

இங்கு யாருடைய சித்தம் நிர்மலமோ, அவன் நூறு யாகங்களைச் செய்ததற்குச் சமமான பலனைப் பெறுகிறான். முனிவரே, அந்தச் சித்தமே எவ்வாறு நிர்மலமாகும் என்பதை கேளுங்கள்.

Verse 85

विश्वेशश्चेत्प्रसन्नः स्यात्तदा स्यान्नान्यथा क्वचित् । तस्माच्चेतो विशुद्ध्यर्थं काशीनाथं समाश्रयेत्

விஸ்வேஸ்வரர் மகிழ்ந்தால் மட்டுமே காரியம் கைகூடும், இல்லையெனில் இல்லை. எனவே, மனத் தூய்மைக்காக காசிநாதரைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 86

इदं शरीरमुत्सृज्य परं ब्रह्माधिगच्छति । द्रुपदांतं ततो जप्त्वा जलमादाय पाणिना

இந்த உடலைத் துறந்து அவன் பரப்பிரம்மத்தை அடைகிறான். பிறகு 'த்ருபதா' மந்திரத்தை ஜபித்து கையில் நீர் எடுத்துக்கொண்டு...

Verse 87

कुयादृतं च मंत्रेण विधिज्ञस्त्वघमर्षणम् । निमज्ज्याप्सु च यो विद्वाञ्जपेत्त्रिरघमर्षणम्

விதியறிந்தவன் 'ருதம் ச' மந்திரத்தால் அகமர்ஷணம் செய்ய வேண்டும். நீரில் மூழ்கி மூன்று முறை அகமர்ஷணத்தை ஜபிக்கும் அறிஞன்...

Verse 88

जले वापि स्थले वापि यः कुर्यादघमर्ष णम् । तस्याघौघो विनश्येत यथा सूर्योदये तमः

நீரிலோ அல்லது நிலத்திலோ, எவர் அகமர்ஷணம் செய்கிறாரோ, சூரிய உதயத்தில் இருள் விலகுவது போல அவரது பாவக் கூட்டம் அழிகிறது.

Verse 89

गायत्रीं शिरसा हीनां महाव्याहृतिपूर्व्विकाम् । प्रणवाद्यां जपंस्तिष्ठन्क्षिपेदंभोंजलि त्रयम्

நின்றுகொண்டு, பிரணவம் (ஓம்) மற்றும் மகா வியாக்ருதிகளுடன் கூடிய, சிரஸ் பகுதி இல்லாத காயத்ரியை ஜபித்து மூன்று அஞ்சலி நீர் விட வேண்டும்.

Verse 90

तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः

அந்த வஜ்ரோதகம் (புனித அர்க்யம்) காரணமாக ‘மந்தேஹ’ எனப்படும் இராட்சசர்கள் விரைவில் அழிகின்றனர்; சூரியனின் ஒளித்தேஜம் அவர்களின் வலிமையை அழித்துவிடும்—எரியும் விவஸ்வானின் முன் மலைகள் சாய்வதுபோல்।

Verse 91

सहायार्थं च सूर्यस्य यो द्विजो नांजलि त्रयम् । क्षिपेन्मंदेहनाशाय सोपि मंदेहतां व्रजेत्

சூரியனுக்கு உதவியாக மந்தேஹரை அழிக்க மூன்று அஞ்சலி நீரர்க்யம் செலுத்தும் த்விஜன், விதிப்படி நடக்காமல் தவறினால் அவனும் ‘மந்தேஹ’ நிலையையே அடைவான்।

Verse 92

प्रातस्तावज्जपंस्तिष्ठेद्यावत्सूर्यस्य दर्शनम् । उपविष्टो जपेत्सायमृक्षाणामाविलोकनात्

காலையில் சூரியன் காணப்படும் வரை நின்று ஜபம் செய்ய வேண்டும்; மாலையில் அமர்ந்து, நட்சத்திரங்கள் தோன்றும் வரை ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 93

काललोपो न कर्त्तव्यो द्विजेन स्वहितेप्सुना । अर्द्धोदयास्तसमये तस्माद्वज्रोदकं क्षिपेत्

தன் நலனை நாடும் த்விஜன் காலத்தை தவற விடக்கூடாது; ஆகவே அரை உதயம் மற்றும் அஸ்தமன நேரங்களில் வஜ்ரோதகம் (அர்க்யம்) செலுத்த வேண்டும்।

Verse 94

विधिनापि कृता संध्या कालातीता ऽफला भवेत् । अयमेव हि दृष्टांतो वंध्यास्त्रीमैथुनं यथा

விதிப்படி செய்தாலும் காலம் கடந்த பின் செய்யப்படும் சந்த்யா உபாசனை பயனற்றதாகும்; இதற்கான உதாரணம்—வந்திய பெண்ணுடன் கூடியிருப்பது போல।

Verse 95

जले वामकरं कृत्वा या संध्याऽचरिता द्विजैः । वृषली सा परिज्ञेया रक्षोगणमुदा वहा

நீரில் இடக்கையை வைத்து இருபிறப்பினர் செய்யும் சந்த்யாவந்தனம் ‘விருஷலீ’ (அதமம்) என அறியப்பட வேண்டும்; அது ராக்ஷஸக் கூட்டத்தை எழுப்பும்.

Verse 96

उपस्थानं ततः कुर्याच्छाखोक्तविधिना ततः । सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः

பின்பு தன் வேதசாகையில் கூறிய முறையின்படி உபஸ்தானம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் காயத்ரீயை ஆயிரமுறை ஜபிக்க வேண்டும்—அல்லது மீண்டும் நூறுமுறை.

Verse 97

दशकृत्वोऽथ देव्यै च कुर्यात्सौ रीमुपस्थितिम् । सहस्रपरमां देवीं शतमध्यां दशावराम्

பின் சூரிய தேவிக்குப் பத்துமுறை உபஸ்திதி (ஆஹ்வான வழிபாடு) செய்ய வேண்டும்; ஜப எண்ணிக்கையின்படி தேவி ஆயிரத்தில் பரமா, நூற்றில் மத்தியமா, பத்தில் அவரா எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 98

गायत्रीं यो जपेद्विप्रो न स पापैः प्रलिप्यते । रक्तचंदनमिश्राभिरद्भिश्च कुसुमैः कुशैः

காயத்ரீயை ஜபிக்கும் இருபிறப்பினர் பாவங்களால் மாசுபடார்; செஞ்சந்தனம் கலந்த நீராலும், மலர்களாலும், குசப்புல்லாலும் (வழிபட வேண்டும்).

Verse 99

वेदोक्तैरागमोक्तैर्वा मंत्रैरर्घं प्रदापयेत् । अर्चितः सविता येन तेन त्रैलोक्यमर्च्चितम्

வேதத்தில் கூறியதாலோ ஆகமத்தில் கூறியதாலோ உள்ள மந்திரங்களால் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; யார் சவிதாவை அர்ச்சித்தாரோ, அவர் திரிலோகத்தையே அர்ச்சித்தார்.

Verse 100

अर्चितः सविता दत्ते सुतान्पशुव सूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

பக்தியுடன் அர்ச்சிக்கப்பட்ட சவிதா, புத்திரர்களையும், பசு-செல்வ வளர்ச்சியையும், சந்ததி வளத்தையும் அருள்வான். நோய்களை நீக்கி, நீண்ட ஆயுளைத் தந்து, விரும்பியவற்றையும் நிறைவேற்றுவான்.

Verse 101

अयं हि रुद्र आदित्यो हरिरेष दिवाकरः । रविर्हिरण्यरूपोऽसौ त्रयीरूपोऽयमर्यमा

இந்த ஆதித்யனே ருத்ரன்; இவனே ஹரி—பகலை உருவாக்கும் திவாகரன். இவனே பொன்னுருவ ரவி; இவனே மூன்று வேதங்களின் வடிவம்; இவனே ஆர்யமா.

Verse 102

ततस्तु तर्पणं कुर्यात्स्वशाखोक्तविधानतः । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

அதன்பின் தன் வேதசாகையில் கூறிய விதிப்படி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும், மரீசி முதலிய முனிவர்களையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 110

अंगुल्यग्रेण वै दैवमार्षमंगुलिमूलगम् । ब्राह्ममंगुष्ठमूले तु पाणिमध्ये प्रजापतेः

தெய்வ தர்ப்பணம் விரல் நுனிகளால்; ரிஷி தர்ப்பணம் விரல்களின் அடிப்பகுதியால்; பிராஹ்ம தர்ப்பணம் பெருவிரல் அடியால்; பிரஜாபதி தர்ப்பணம் உள்ளங்கையின் நடுப்பகுதியால் செய்யப்படுகிறது.

Verse 120

देवतां परिपूज्याथ नैमित्तिकं विधिं चरेत् । पवनाग्निं समुज्ज्वाल्य वैश्वदेवं समाचरेत्

தேவதையை முறையாகப் பரிபூஜை செய்து, பின்னர் நைமித்திக விதியை ஆற்ற வேண்டும். காற்றால் இல்லத்தீயை எழுப்பி, வைஶ்வதேவ யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 130

ऐन्द्रवारुणवायव्याः सौम्या वै नैरृताश्च ये । प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम्

இந்திரன், வருணன், வாயு ஆகியோரின் உலகங்களிலும், சோம திசையிலும், நைர்ருத திசையிலும் உள்ள உயிர்கள்—ஓ காகங்களே—நான் நிலத்தில் அர்ப்பணித்த இந்த பிண்டத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।

Verse 140

ततो मौनेन भुञ्जीत न कुर्याद्दंतघर्षणम् । प्रक्षालितव्यहस्तस्य दक्षिणांगुष्ठमूलतः

அதன்பின் மௌனமாக உண்பான்; பற்களை உரசவோ கடிக்கவோ கூடாது. கைகளை கழுவி, விதிப்படி, வலது பெருவிரலின் அடிப்பகுதியிலிருந்து (உணவு எடுப்பதை) தொடங்க வேண்டும்।

Verse 145

उद्देशतः समाख्यात एष नित्यतनो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

இது தினசரி ஒழுக்கத்தின் விதி சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டது. இவ்வாறு நடக்கும் பிராமணன் எந்நேரமும் வீழ்ச்சியடையான்।