Adhyaya 20

Verse 1

सूत उवाच । अथ रुद्राक्षमाहात्म्यं वर्णयामि समासतः । सर्वपापक्षयकरं शृण्वतां पठतामपि

சூதர் கூறினார்—இப்போது ருத்ராட்சத்தின் மஹாத்மியத்தைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறேன். இதைக் கேட்பவர்களுக்கும் இதைப் பாராயணம்/ஜபம் செய்பவர்களுக்கும் எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 2

अभक्तो वापि भक्तो वा नीचो नीचतरोपि वा । रुद्राक्षान्धारयेद्यस्तु मुच्यते सर्वपातकैः

பக்தியற்றவனாக இருந்தாலும் பக்தனாக இருந்தாலும், தாழ்ந்தவனாக இருந்தாலும் அதிலும் தாழ்ந்தவனாக இருந்தாலும்—ருத்ராட்சம் அணிபவன் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 3

रुद्राक्षधारणं पुण्यं केन वा सदृशं भवेत् । महाव्रतमिदं प्राहुर्मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

ருத்ராட்சம் அணிவதன் புண்ணியம்—அதற்கு ஒப்பானது வேறு என்ன? தத்துவத்தை உணரும் முனிவர்கள் இதை ‘மஹாவிரதம்’ என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 4

सहस्रं धारयेद्यस्तु रुद्राक्षाणां धृतव्रतः । तं नमंति सुराः सर्वे यथा रुद्रस्तथैव सः

விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து ஆயிரம் ருத்ராட்சங்களை அணிபவனை, எல்லாத் தேவர்களும் ருத்ரனை வணங்குவது போலவே வணங்குவர்; அவனும் ருத்ரத்துக்கு ஒப்பாவான்.

Verse 5

अभावे तु सहस्रस्य बाह्वोः षोडश षोडश । एकं शिखायां करयोर्द्वादश द्वादशैव हि

ஆயிரம் ருத்ராட்சம் கிடைக்காவிடில், இரு புஜங்களிலும் பதினாறு‑பதினாறு அணிய வேண்டும். சிகையில் ஒன்று, இரு கைகளிலும் பன்னிரண்டு‑பன்னிரண்டு அணிய வேண்டும்.

Verse 6

द्वात्रिंशत्कंठदेशे तु चत्वारिंशत्तु मस्तके । एकैक कर्णयोः षट् षट् वक्षस्यष्टोत्तरं शतम् । यो धारयति रुद्राक्षान्रुद्रवत्सोपि पूज्यते

கழுத்தில் முப்பத்திரண்டு, தலைமேல் நாற்பது; ஒவ்வொரு காதிலும் ஆறு‑ஆறு, மார்பில் நூற்றெட்டு ருத்ராட்சம் அணிய வேண்டும். இவ்வாறு அணிபவன் ருத்ரனைப் போலவே போற்றப்படுவான்.

Verse 7

मुक्ताप्रवालस्फटिकरौप्यवैदूर्यकांचनैः । समेतान्धारयेद्यस्तु रुद्राक्षान्स शिवो भवेत्

முத்து, பவளம், ஸ்படிகம், வெள்ளி, வைதூரியம் (லஹ்சுனியா), பொன் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து ருத்ராட்சம் அணிபவன் சிவநிலையை அடைவான்.

Verse 8

केवलानपि रुद्राक्षान्यथालाभं बिभर्ति यः । तं न स्पृशंति पापानि तमांसीव विभावसुम्

கிடைத்த அளவிற்கு ருத்ராட்சத்தை மட்டும் அணிபவனைப் பாவங்கள் அணுகாது—இருள் சூரியனை அணுகாததுபோல்.

Verse 9

रुद्राक्षमालया जप्तो मंत्रोऽनंतफलप्रदः । अरुद्राक्षो जपः पुंसां तावन्मात्रफलप्रदः

ருத்ராட்ச மாலையால் செய்யப்படும் மந்திரஜபம் அளவற்ற பலன் தரும். ருத்ராட்சமின்றி செய்யும் ஜபம் குறைந்த அளவு பலனையே தரும்.

Verse 10

यस्यांगे नास्ति रुद्राक्ष एकोपि बहुपुण्यदः । तस्य जन्म निरर्थं स्यात्त्रिपुंड्ररहितं यदि

யாருடைய உடலில் ஒரு ருத்ராட்சமும் இல்லையோ—அது மிகப் புண்ணியம் தருவதாக இருந்தும்—திரிபுண்ட்ரம் (விபூதி மூன்று கோடுகள்) இன்றியவரின் பிறப்பு பயனற்றதாகும்।

Verse 11

रुद्राक्षं मस्तके बद्ध्वा शिरःस्नानं करोति यः । गंगास्नानफलं तस्य जायते नात्र संशयः

மஸ்தகத்தில் ருத்ராட்சம் கட்டி தலைஸ்நானம் செய்பவருக்கு கங்காஸ்நானத்தின் பலன் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 12

रुद्राक्षं पूजयेद्यस्तु विना तोयाभिषेचनम् । यत्फलं लिंगपूजायास्तदेवाप्नोति निश्चितम्

நீரால் அபிஷேகம் செய்யாமலேயே ருத்ராட்சத்தை வழிபடுபவன், நிச்சயமாக சிவலிங்கப் பூஜையின் அதே பலனை அடைகிறான்।

Verse 13

एकवक्त्राः पंचवक्त्रा एकादशमुखाः परे । चतुर्दशमुखाः केचिद्रुद्राक्षा लोकपूजिताः

சில ருத்ராட்சங்கள் ஒருமுகம், சில ஐந்துமுகம், சில பதினொன்றுமுகம்; மேலும் சில பதினான்குமுகம்—இவை உலகத்தால் வழிபடப்படுகின்றன।

Verse 14

भक्त्या संपूजितो नित्यं रुद्राक्षः शंकरात्मकः । दरिद्रं वापि कुरुते राजराजश्रियान्वितम्

சங்கரஸ்வரூபமான ருத்ராட்சத்தை தினமும் பக்தியுடன் வழிபட்டால், அது ஏழையையும் அரசர்க்குரிய ராஜஸ்ரீயுடன் செழிப்பாக்கும்।

Verse 15

अत्रेदं पुण्यमाख्यानं वर्णयंति मनीषिणः । महापापक्षयकरं श्रवणात्कीर्त्तनादपि

இங்கே ஞானிகள் இந்தப் புனித ஆக்யானத்தை உரைக்கின்றனர்—கேட்பதாலும் கீர்த்திப்பதாலும் கூட மகாபாபங்களை அழிப்பது இது।

Verse 16

राजा काश्मीरदेशस्य भद्रसेन इति श्रुतः । तस्य पुत्रो ऽभवद्धीमान्सुधर्मानाम वीर्यवान्

காஷ்மீர தேசத்தில் ‘பத்ரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான். அவனுக்கு ‘சுதர்மா’ எனும் ஞானமும் வீரமும் உடைய மகன் இருந்தான்।

Verse 17

तस्यामात्यसुतः कश्चित्तारको नाम सद्गुणः । बभूव राजपुत्रस्य सखा परमशोभनः

அவனுடைய ஒரு அமைச்சரின் மகன் ‘தாரகன்’ எனப்படும் நற்குணமுடையவன். அவன் இளவரசனுக்கு மிகச் சிறந்த நண்பனானான்।

Verse 18

तावुभौ परमस्निग्धौ कुमारौ रूपसुन्दरौ । विद्याभ्यासपरौ बाल्ये सह क्रीडां प्रचक्रतुः

அந்த இரு இளவரசரும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் மிகுந்த பாசமுடையவர்களும் அழகிய உருவமுடையவர்களும். சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடி, கல்விப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 19

तौ सदा सर्वगात्रेषु रुद्राक्षकृतभूषणौ । विचेरतुरुदारांगौ सततं भस्मधारिणौ

அவர்கள் எப்போதும் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரித்திருந்தனர். உயர்ந்த உடலமைப்புடன், எந்நேரமும் விபூதி (பஸ்மம்) தரித்து உலாவினர்।

Verse 20

हारकेयूरकटककुंडलादिविभूषणम् । हेमरत्नमयं त्यक्त्वा रुद्राक्षान्दधतुश्च तौ

மாலை, கேயூரம், வளையல், குண்டலம் முதலிய பொன்-மாணிக்க அலங்காரங்களை விட்டு, அவர்கள் இருவரும் ருத்ராட்சத்தை அணிந்தனர்.

Verse 21

रुद्राक्षमालितौ नित्यं रुद्राक्षकरकंकणौ । रुद्राक्षकंठाभरणौ सदा रुद्राक्षकुंडलौ

அவர்கள் எப்போதும் ருத்ராட்ச மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; கைகளில் ருத்ராட்சக் கங்கணங்கள், கழுத்தில் ருத்ராட்ச ஆபரணம், காதுகளில் என்றும் ருத்ராட்சக் குண்டலங்கள் இருந்தன.

Verse 22

हेमरत्नाद्यलंकारे लोष्टपाषाणदर्शनौ । बोध्यमानावपि जनैर्न रुद्राक्षान्व्यमुंचताम्

பொன்-மாணிக்க அலங்காரங்கள் அவர்களுக்கு மண் கட்டிகளும் கற்களும் போலத் தோன்றின; மக்கள் அறிவுறுத்தினாலும் அவர்கள் ருத்ராட்சத்தை விடவில்லை.

Verse 23

तस्य काश्मीरराजस्य गृहं प्राप्तो यदृच्छया । पराशरो मुनिवरः साक्षादिव पितामहः

அந்த காஷ்மீர அரசனின் இல்லத்திற்கு தற்செயலாக முனிவரான பராசரர் வந்தடைந்தார்; அது பிதாமஹன் பிரம்மா நேரில் தோன்றியதுபோல் இருந்தது.

Verse 24

तमर्चयित्वा विधिवद्राजा धर्मभृतां वरः । प्रपच्छ सुखमासीनं त्रिकालज्ञं महामुनिम्

முறையாக அவரை வழிபட்ட பின், தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த அரசன், சுகமாக அமர்ந்திருந்த முக்காலமும் அறிந்த மகாமுனியிடம் வினவினான்.

Verse 25

राजोवाच । भगवन्नेष पुत्रो मे सोपि मंत्रिसुतश्च मे । रुद्राक्षधारिणौ नित्यं रत्नाभरणनिःस्पृहौ

அரசன் கூறினான்—ஓ பகவனே! இவன் என் மகன்; அவன் என் அமைச்சரின் மகன். இருவரும் எப்போதும் ருத்ராட்சம் அணிந்து, ரத்தின ஆபரணங்களில் ஆசையற்றவர்களாய் உள்ளனர்.

Verse 26

शास्यमानावपि सदा रत्नाकल्पपरिग्रहे । विलंघितास्मद्वचनौ रुद्राक्षेष्वेव तत्परौ

ரத்தின அலங்காரங்களை ஏற்குமாறு எப்போதும் அறிவுறுத்தப்பட்டாலும், அவர்கள் என் சொல்லை மீறி ருத்ராட்சத்திலேயே மனம் செலுத்தினர்.

Verse 27

नोपदिष्टाविमौ बालौ कदाचिदपि केनचित् । एषा स्वाभाविकी वृत्तिः कथमासीत्कुमारयोः

இந்த இரு சிறுவர்களுக்கு எப்போதும் யாரும் உபதேசிக்கவில்லை; அப்படியிருக்க, இவ்விரு இளைஞர்களில் இந்த இயல்பான மனப்பாங்கு எவ்வாறு தோன்றியது?

Verse 28

पराशर उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि तव पुत्रस्य धीमतः । यथा त्वं मंत्रिपुत्रस्य प्राग्वृत्तं विस्मयावहम्

பராசரர் கூறினார்—ஓ அரசே, கேள். உன் அறிவுடைய மகனின் முன்னைய வரலாறையும், அமைச்சரின் மகனின் வியப்பூட்டும் கடந்தகாலத்தையும் நான் விளக்குவேன்.

Verse 29

नंदिग्रामे पुरा काचिन्महानंदेति विश्रुता । बभूव वारवनिता शृंगारललिताकृतिः

முன்னொரு காலத்தில் நந்திகிராமத்தில் ‘மகாநந்தா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு வரவனிதை இருந்தாள்; அவள் அலங்காரக் கலையில் திறமையும், அழகிய வடிவமும் உடையவள்.

Verse 30

छत्रं पूर्णेंदुसंकाशं यानं स्वर्णविराजितम् । चामराणि सुदंडानि पादुके च हिरण्मये

பூர்ணசந்திரனைப் போல் ஒளிரும் குடை, பொன்னால் விளங்கும் வாகனம், உறுதியான கைப்பிடியுள்ள சாமரங்கள், மேலும் பொன்மயமான பாதுக்கைகள்—இவையெல்லாம் அவளது தெய்வீகச் செல்வச் சின்னங்கள்.

Verse 31

अंबराणि विचित्राणि महार्हाणि द्युमंति च । चंद्ररश्मिनिभाः शय्या पर्यंकाश्च हिरण्मयाः

அவளிடம் பலவகை வடிவமைப்புகளுள்ள, மிக மதிப்புமிக்க ஒளிவீசும் ஆடைகள் இருந்தன; சந்திரகதிரைப் போன்ற மென்மை-ஒளியுடைய படுக்கைகள், மேலும் பொன்மயமான பல்லக்குகள்/படுக்கைமேடைகள் இருந்தன.

Verse 32

गावो महिष्यः शतशो दासाश्च शतशस्तथा

நூற்றுக்கணக்கான பசுக்களும் எருமைகளும் இருந்தன; அதுபோல நூற்றுக்கணக்கான தாசர்-சேவகரும் இருந்தனர்.

Verse 33

सर्वाभरणदीप्तांग्यो दास्यश्च नवयौवना । भूषणानि परार्ध्याणि नवरत्नोज्ज्वलानि च

இளமையின் புதுமையுடன் அவளது தாசியர் எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்ந்தனர்; மேலும் மிக உயர்மதிப்புடைய, நவரத்தினங்களால் ஜொலிக்கும் அணிகலன்களும் இருந்தன.

Verse 34

गन्धकुंकुमकस्तूरीकर्पूरागुरुलेपनम् । चित्रमाल्यावतंसश्च यथेष्टं मृष्टभोजनम्

நறுமணப் பொருட்களும் பூச்சுகளும்—குங்குமம்-சந்தனம், கஸ்தூரி, கற்பூரம், அகில் (அகுரு) பூச்சு—மேலும் வண்ணமாலைகள், கூந்தல் அலங்காரங்கள்; விரும்பிய அளவு இனிய உணவும் இருந்தது.

Verse 35

नानाचित्रवितानाढ्यं नानाधान्यमयं गृहम् । बहुरत्नसहस्राढ्यं कोटिसंख्याधिकं धनम्

அவளுடைய வீடு பலவண்ணச் சித்திர விதானங்களால் செழித்து, பலவகைத் தானியங்களால் நிரம்பியது. பலவகை ரத்தினங்கள் ஆயிரமாயிரமாகக் குவிந்திருந்தன; செல்வம் கோடிகளையும் மீறியது.

Verse 36

एवं विभवसंपन्ना वेश्या कामविहारिणी । शिवपूजारता नित्यं सत्यधर्मपरायणा

இவ்வாறு பெரும் வைபவம் பெற்ற அந்த வேசி, இன்பவிளையாட்டுகளில் உலாவினாலும், எப்போதும் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டு, சத்தியமும் தர்மமும் ஆகியவற்றில் உறுதியாகப் பற்றுடையவளாய் இருந்தாள்.

Verse 37

सदाशिवकथासक्ता शिवनामकथोत्सुका । शिवभक्तांघ्र्यवनता शिवभक्तिरतानिशम्

அவள் சதாசிவக் கதைகளில் பற்றுடையவளாய், சிவநாமக் கதைகளைச் சொல்லவும் கேட்கவும் எப்போதும் ஆவலுற்றாள். சிவபக்தர்களின் திருவடிகளில் வணங்கி, இரவும் பகலும் சிவபக்தியிலேயே மகிழ்ந்தாள்.

Verse 38

विनोदहेतोः सा वेश्या नाट्यमण्डपमध्यतः । रुद्राक्षैभूषयित्वैकं मर्कटं चैव कुक्कुटम्

வினோதத்திற்காக அந்த வேசி நடனமண்டபத்தின் நடுவில் இருந்து, ருத்ராட்ச மணிகளால் ஒரு குரங்கையும் ஒரு சேவலையும் அலங்கரித்தாள்.

Verse 39

करतालैश्च गीतैश्च सदा नर्तयति स्वयम् । पुनश्च विहसंत्युच्चैः सखीभिः परिवारिता

கரதாளங்களின் தாளத்துடனும் பாடல்களுடனும் அவள் தானே எப்போதும் அவர்களை ஆடவைத்தாள். பின்னர் தோழியரால் சூழப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் உரக்கச் சிரித்தாள்.

Verse 40

युग्मम् । रुद्राक्षैः कृतकेयूरकर्णाभरणभूषणः । मर्कटः शिक्षया तस्याः सदा नृत्यति बालवत्

ருத்ராட்ச மணிகளால் செய்த கேயூரமும் காதணிகளும் அணிந்த அந்தக் குரங்கு; அவள் பயிற்சியால் எப்போதும் குழந்தைபோல் நடனம் ஆடியது.

Verse 41

शिखायां बद्धरुद्राक्षः कुक्कुटः कपिना सह । चिरं नृत्यति नृत्यज्ञः पश्यतां चित्रमावहन्

சிகையில் ருத்ராட்சம் கட்டிய அந்தச் சேவல் குரங்குடன் சேர்ந்து; நடனத்தில் தேர்ந்து நீண்ட நேரம் ஆடி பார்ப்போர்க்கு வியப்புக் காட்சியளித்தது.

Verse 42

एकदा भवनं तस्याः कश्चिद्वैश्यः शिवव्रती । आजगाम सरुद्राक्षस्त्रिपुंड्री निर्ममः कृती

ஒருமுறை சிவவிரதத்தில் நிலைத்த ஒரு வைசியன் அவள் இல்லத்துக்கு வந்தான்—ருத்ராட்சம் அணிந்து, திரிபுண்டிரம் பூண்டு, பற்றற்றவனாய், ஒழுக்கத்தில் உறுதியானவனாய்.

Verse 43

स बिभ्रद्भस्म विशदे प्रकोष्ठे वरकंकणम् । महारत्नपरिस्तीर्णं ज्वलंतं तरुणार्कवत्

அவன் ஒளிவிடும் தூய விபூதியை அணிந்திருந்தான்; மேலும் அவன் முன்கையில் சிறந்த வளையல்—மகா ரத்தினங்களால் பதிக்கப்பட்டது, புதிதாய் உதித்த சூரியனைப் போல் ஜொலித்தது.

Verse 44

तमागतं सा गणिका संपूज्य परया मुदा । तत्प्रकोष्ठगतं वीक्ष्य कंकणं प्राह विस्मिता

அவன் வந்ததும் அந்தக் கணிகை பேரானந்தத்துடன் அவனை வரவேற்று பூஜித்தாள்; பின்னர் அவன் முன்கையில் இருந்த வளையலைக் கண்டு வியப்புடன் பேசினாள்.

Verse 45

महारत्नमयः सोऽयं कंकणस्त्वत्करे स्थितः । मनो हरति मे साधौ दिव्यस्त्रीभूषणोचितः

மிகப் பெரிய ரத்தினங்களால் ஆன இந்தக் கங்கணம் உன் கையில் விளங்குகிறது. ஓ சாத்வி, இது தெய்வீகப் பெண் அணிகலனுக்குத் தகுந்தது; என் மனதை கவர்கிறது.

Verse 46

इति तां वररत्नाढ्य सस्पृहां करभूषणे । वाक्ष्योदारमतिर्वैश्यः सस्मितं समभाषत

இவ்வாறு சிறந்த ரத்தினங்களால் செழித்தவளாகவும் கை அணிகலனுக்காக ஆவலுற்றவளாகவும் இருந்த அவளைப் பார்த்து, பெருந்தன்மை கொண்ட வைசியன் புன்னகையுடன் பேசினான்.

Verse 47

वैश्य उवाच । अस्मिन्रत्नवरे दिव्ये यदि ते सस्पृहं मनः । तमेवादत्स्व सुप्रीता मौल्यमस्य ददासि किम्

வைசியன் கூறினான்—இந்த தெய்வீகமான சிறந்த ரத்தினத்தின் மீது உன் மனம் ஆசைப்படின், மகிழ்ச்சியுடன் இதையே எடுத்துக்கொள். இதற்கான விலையாக நீ என்ன தருவாய்?

Verse 48

वेश्यो वाच । वयं तु स्वैरचारिण्यो वेश्यास्तु न पतिव्रताः । अस्मत्कुलोचितो धर्मो व्यभिचारो न संशयः

வேசி கூறினாள்—நாங்கள் சுயஇச்சை நடத்தையுடைய பெண்கள்; வேசிகள் பதி-விரதைகள் அல்ல. எங்கள் குல மரபுக்குரிய தர்மம் திருமணத்துக்கு அப்பாற்பட்ட உறவுதான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 49

यद्येतद्रत्नखचितं ददासि करभूषणम् । दिनत्रयमहोरात्रं तव पत्नी भवाम्यहम्

நீ இந்த ரத்தினம் பதித்த கை அணிகலனைத் தந்தால், மூன்று நாள் மூன்று இரவு நான் உன் மனைவியாக இருப்பேன்.

Verse 50

वैश्य उवाच । तथास्तु यदि ते सत्यं वचनं वारवल्लभे । ददामि रत्नवलयं त्रिरात्रं भव मद्वधूः

வைசியன் கூறினான்—“ததாஸ்து; ஓ வாரவல்லபே, உன் சொல் உண்மையாயின். நான் ரத்தின வளையம் தருகிறேன்; மூன்று இரவுகள் என் மனைவியாக இரு.”

Verse 51

एतस्मिन्व्यवहारे तु प्रमाणं शशिभास्करौ । त्रिवारं सत्यमित्युक्त्वा हृदयं मे स्पृश प्रिये

“இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு சந்திரனும் சூரியனும் சாட்சி. ‘உண்மை’ என்று மூன்று முறை சொல்லி, பிரியே, என் இதயத்தைத் தொடு.”

Verse 52

वेश्योवाच । दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी भूत्वा तव प्रभो । सहधर्मं चरामीति सा तद्धृदयमस्पृशत्

வேசி கூறினாள்—“ஓ பிரபோ, மூன்று நாள்-இரவு உன் மனைவியாக இருந்து, உன்னுடன் இணைதர்மம் நடத்துவேன்.” என்று சொல்லி அவள் அவன் இதயத்தைத் தொட்டாள்.

Verse 53

अथ तस्यै स वैश्यस्तु प्रददौ रत्नकङ्कणम् । लिंगं रत्नमयं चास्या हस्ते दत्त्वेदमब्रवीत्

அப்போது அந்த வைசியன் அவளுக்கு ரத்தினக் கங்கணம் அளித்தான்; மேலும் ரத்தினமய லிங்கத்தை அவள் கையில் வைத்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 54

इदं रत्नमयं शैवं लिंगं मत्प्राणसंनिभम् । रक्षणीयं त्वया कांते तस्य हानिर्मृतिर्मम

“இந்த ரத்தினமய சைவ லிங்கம் என் உயிரைப் போலப் பிரியமானது. ஓ காந்தே, இதை நீ காக்க வேண்டும்; இதன் இழப்பு எனக்கு மரணத்துக்கு ஒப்பானது.”

Verse 55

एवमस्त्विति सा कांता लिंगमादाय रत्नजम् । नाट्यमण्डपिकास्तंभे निधाय प्राविशद्गृहम्

“ஏவமஸ்து” எனக் கூறி, அந்தப் பிரியை ரத்தினத்தில் தோன்றிய லிங்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு, நாட்ய-மண்டபிகையின் தூணில் வைத்து, பின்னர் இல்லத்துள் நுழைந்தாள்।

Verse 56

सा तेन संगता रात्रौ वैश्येन विटधर्मिणा । सुखं सुष्वाप पर्यंके मृदुतल्पोपशोभिते

அந்த இரவில் அவள் விலாசச் சடங்குடைய அந்த வைசியனுடன் சேர்ந்தாள்; மென்மையான மெத்தையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் இன்பமாக உறங்கினாள்।

Verse 57

ततो निशीथसमये नाट्यमण्डपिकांतरे । अकस्मादुत्थितो वह्निस्तमेव सहसावृणोत्

பின்னர் நள்ளிரவில் நாட்ய-மண்டபிகையின் உள்ளே திடீரென தீ எழுந்து, அதனை விரைவில் சூழ்ந்தது।

Verse 58

मण्डपे दह्यमाने तु सहसोत्थाय संभ्रमात् । सा वेश्या मर्कटं तत्र मोचयामास बंधनात्

மண்டபம் எரியத் தொடங்கியதும், அந்த வேசியாள் பதறி உடனே எழுந்து, அங்கே இருந்த குரங்கை கட்டிலிருந்து விடுவித்தாள்।

Verse 59

स मर्कटो मुक्तबंधः कुक्कुटेन सहामुना । भीतो दूरं प्रदुद्राव विधूयाग्निकणान्बहून्

கட்டிலிருந்து விடுபட்ட அந்தக் குரங்கு, அந்தச் சேவலுடன் சேர்ந்து அஞ்சி தூரம் ஓடினான்; பல தீச்சினங்களை உதிர்த்துக் கொண்டே சென்றான்।

Verse 60

स्तंभेन सह निर्दग्धं तल्लिंगं शकलीकृतम् । दृष्ट्वा वेश्या च वैश्यश्च दुरंतं दुःखमापतुः

அடித்தளத்துடன் எரிந்து துண்டுதுண்டாகச் சிதைந்த அந்த லிங்கத்தைப் பார்த்து, வेश्यையும் வைசியனும் தாங்கமுடியாத துயரில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 61

दृष्ट्वा प्राणसमं लिंगं दग्धं वैश्यपतिस्तथा । स्वयमप्याप्तनिर्वेदो मरणाय मतिं दधौ

உயிரைப் போலவே அன்பான அந்த லிங்கம் எரிந்ததைக் கண்ட வைசியத் தலைவர், ஆழ்ந்த நிர்வேதம் கொண்டு மரணத்தைத் தீர்மானித்தான்.

Verse 62

निर्वेददान्नितरां खेदाद्वैश्यस्तामाह दुःखिताम् । शिवलिंगे तु निर्भिन्ने नाहं जीवितुमुत्सहे

வருத்தமும் அதைவிட ஆழ்ந்த துயரமும் கொண்டு வைசியன் அந்த துயருற்றவளிடம் கூறினான்—“சிவலிங்கம் உடைந்தபின் நான் இனி வாழ மனமில்லை.”

Verse 63

चितां कारय मे भद्रे तव भृत्यैर्बलाधिकैः । शिवे मनः समावेश्य प्रविशामि हुताशनम्

“அருமை மகளே, உன் வலிமைமிக்க பணியாளர்களால் எனக்குச் சிதை அமைக்கச் செய். சிவனில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி நான் தீயில் புகுவேன்.”

Verse 64

यदि ब्रह्मेंद्रविष्ण्वाद्या वारयेयुः समेत्य माम् । तथाप्यस्मिन्क्षणे धीरः प्रविश्याग्निं त्यजाम्यसून्

“பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு முதலியோர் அனைவரும் கூடிவந்து என்னைத் தடுத்தாலும், இக்கணமே திடமுடன் தீயில் புகுந்து உயிரைத் துறப்பேன்.”

Verse 65

तमेवं दृढबंधं सा विज्ञाय बहुदुःखिता । स्वभृत्यैः कारयामास चितां स्वनगराद्बहिः

அவன் இவ்வாறு உறுதியான தீர்மானம் கொண்டவன் என அறிந்து அவள் மிகுந்த துயருற்றாள். தன் பணியாளர்களால் நகரத்திற்கு வெளியே சிதையை அமைக்கச் செய்தாள்.

Verse 66

ततः स वैश्यः शिवभक्तिपूतः प्रदक्षिणीकृत्य समिद्धमग्निम् । विवेश पश्यत्सु जनेषु धीरः सा चानुतापं युवती प्रपेदे

பின்னர் சிவபக்தியால் தூய்மையடைந்த அந்த வைசியன், எரியும் தீயை வலம் வந்து, மக்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கத் திடமுடன் அதில் நுழைந்தான்; அந்த இளம்பெண் எரியும் மனவருத்தத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 67

अथ सा दुःखिता नारी स्मृत्वा धर्मं सुनिर्मलम् । सर्वान्बन्धून्समीक्ष्यैव बभाषे करुणं वचः

அப்போது துயருற்ற அந்தப் பெண் தூய்மையான தர்மத்தை நினைத்தாள். எல்லா உறவினரையும் நோக்கி கருணை நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 68

रत्नकंकणमादाय मया सत्यमुदाहृतम् । दिनत्रयमहं पत्नी वैश्यस्यामुष्य संमता

ரத்தினக் கங்கணத்தை எடுத்துக் கொண்டு நான் உண்மையையே கூறினேன்—மூன்று நாட்கள் நான் அந்த வைசியனின் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன்.

Verse 69

कर्मणा मत्कृतेनायं मृतो वैश्यः शिवव्रती । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि सहानेन हुताशनम् । सधर्मचारिणीत्युक्तं सत्यमेतद्धि पश्यथ

என் செய்த செயலினால் இந்த சிவவிரதம் கொண்ட வைசியன் இறந்தான். ஆகையால் நான் அவனுடன் சேர்ந்து தீயில் நுழைவேன். ‘சதர்மசாரிணி’ எனச் சொல்லப்பட்டது உண்மையே; இந்த உண்மையைப் பாருங்கள்.

Verse 70

सत्येन प्रीतिमायांति देवास्त्रिभुवनेश्वराः । सत्यासक्तिः परो धर्मः सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम्

சத்தியத்தால் மும்முலகின் ஈசர்களான தேவர்கள் மகிழ்வர். சத்தியத்தில் பற்றுதலே பரம தர்மம்; சத்தியத்தின் மேல் அனைத்தும் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 71

सत्येन स्वर्गमोक्षौ च नासत्येन परा गतिः । तस्मासत्यं समाश्रित्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्

சத்தியத்தால் சொர்க்கமும் மோட்சமும் பெறலாம்; அசத்தியத்தால் பரமகதி இல்லை. ஆகவே சத்தியத்தைச் சரணடைந்து நான் ஹுதாசனமாகிய அக்கினியில் நுழைவேன்.

Verse 72

इति सा दृढनिर्बंधा वार्यमाणापि बंधुभिः । सत्यलोपभयान्नारी प्राणांस्त्यक्तुं मनो दधे

இவ்வாறு, உறவினர்கள் தடுத்தாலும் அவள் உறுதியான தீர்மானத்தில் நிலைத்தாள். சத்தியம் குலையுமோ என்ற அச்சத்தால் அந்தப் பெண் உயிர் துறக்க மனம் கொண்டாள்.

Verse 73

सर्वस्वं शिवभक्तेभ्यो दत्त्वा ध्यात्वा सदाशिवम् । तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रदेशाभिमुखी स्थिता

சிவபக்தர்களுக்கு தன் அனைத்தையும் தானமளித்து, சதாசிவனைத் தியானித்து, அந்த அக்கினியை மூன்று முறை வலம் வந்து, அதன் முன் நின்றாள்.

Verse 74

तां पतंतीं समिद्धेऽग्नौ स्वपदार्पितमानसाम् । वारयामास विश्वात्मा प्रादुर्भूतः शिवः स्वयम्

அவள் கொழுந்தெழும் அக்கினியில் விழப் போக, அவளின் மனம் அவருடைய திருவடிகளில் அர்ப்பணமாயிருந்தது; அப்போது உலகாத்மாவான சிவன் தாமே தோன்றி அவளைத் தடுத்தார்.

Verse 75

सा तं विलोक्याखिलदेव देवं त्रिलोचनं चन्द्रकलावतंसम् । शशांकसूर्यानलकोटिभासं स्तब्धेव भीतेव तथैव तस्थौ

அவரைக் கண்டவுடன்—அனைத்து தேவர்களுக்கும் தேவன், மும்முகன் அல்ல, மும்கண் உடைய திரிநேத்திரன், சந்திரக்கலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், கோடி கோடி நிலா-சூரிய-அக்னி ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவன்—அவள் திகைத்து, அஞ்சியவள்போல் அசையாமல் நின்றாள்।

Verse 76

तां विह्वलां परित्रस्तां वेपमानां जडी कृताम् । समाश्वास्य गलद्बाष्पां करे गृह्याब्रवीद्वचः

அவள் கலங்கி, மிக அஞ்சித் துடித்து, மயங்கியவள்போல் இருந்ததைப் பார்த்து அவர் ஆறுதல் கூறினார்; கண்ணீர் வழிய அவளின் கையைப் பிடித்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்।

Verse 77

शिव उवाच । सत्यं धर्मं च ते धैर्यं भक्तिं च मयि निश्चलाम् । निरीक्षितुं त्वत्सकाशं वैश्यो भूत्वाहमागतः

சிவன் கூறினான்—உன் சத்தியம், தர்மம், தைரியம், மேலும் என்னிடத்தில் அசையாத பக்தி இவற்றை அறியவே நான் வைசியன் வேடம் கொண்டு உன்னிடம் வந்தேன்।

Verse 78

माययाग्निं समुत्थाप्य दग्धवान्नाट्यमंडपम् । दग्धं कृत्वा रत्नलिंगं प्रवृष्टोस्मि हुताशनम्

என் மாயையால் நான் தீயை எழுப்பி நாட்யமண்டபத்தை எரித்தேன். ரத்தின லிங்கமும் எரிந்ததுபோல் தோன்றச் செய்து, நானே ஹுதாசனத்தில் புகுந்தேன்।

Verse 79

वेश्याः कैतवकारिण्यः स्वैरिण्यो जनवंचकाः । सा त्वं सत्यमनुस्मृत्य प्रविष्टाग्निं मया सह

வेश्यைகள் பெரும்பாலும் வஞ்சகமுள்ளவர், சுயஇச்சைபோக்கினர், மக்களை ஏமாற்றுபவர்; ஆனால் நீ சத்தியத்தை நினைந்து என்னுடன் சேர்ந்து தீயில் நுழைந்தாய்।

Verse 80

अतस्ते संप्रदास्यामि भोगांस्त्रिदशदुर्लभान् । आयुश्च परमं दीर्घमारोग्यं च प्रजोन्नतिम् । यद्यदिच्छसि सुश्रोणि तत्तदेव ददामि ते

ஆகையால் தேவர்களுக்கும் அரிதான இன்பங்களை உனக்குக் கொடுப்பேன்—மிக நீண்ட ஆயுள், நோயற்ற நிலை, சந்ததி வளம். ஓ சுஶ்ரோணி, நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதையே உனக்குத் தருகிறேன்.

Verse 81

सूत उवाच । इति ब्रुवति गौरीशे सा वेश्या प्रत्यभाषत

சூதர் கூறினார்—கௌரீசன் இவ்வாறு உரைத்தபோது, அந்த வேசியும் மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 82

वेश्योवाच । न मे वांछास्ति भोगेषु भूमौ स्वर्गे रसातले । तव पादांबुजस्पर्शादन्यत्किंचिन्न वै वृणे

வேசி கூறினாள்—பூமியிலும், சொர்க்கத்திலும், ரசாதலத்திலும் எனக்கு இன்பங்களின் ஆசை இல்லை. உமது தாமரைத் திருவடிகளின் ஸ்பரிசத்தைத் தவிர வேறொன்றையும் நான் வேண்டேன்.

Verse 83

एते भृत्याश्च दास्यश्च ये चान्ये मम बांधवाः । सर्वे त्वदर्चनपरास्त्वयि संन्यस्तवृत्तयः

இந்த பணியாளரும் பணிப்பெண்களும், என் பிற உறவினரும்—அனைவரும் உமது ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, தங்கள் வாழ்வின் வழிமுறையனைத்தையும் உமக்கே ஒப்படைக்கட்டும்.

Verse 84

सर्वानेतान्मया सार्धं नीत्वा तव परं पदम् । पुनर्जन्मभयं घोरं विमोचय नमोस्तु ते

இவர்களையெல்லாம் என்னுடன் சேர்த்து உமது பரம பதத்திற்குக் கொண்டு சென்று, மறுபிறவியின் கொடிய அச்சத்திலிருந்து எங்களை விடுவியுங்கள். உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 85

तथेति तस्या वचनं प्रतिनंद्य महेश्वरः । तान्सर्वांश्च तया सार्धं निनाय परमं पदम्

“ததாஸ்து” என்று மகேஸ்வரன் அவள் சொல்லை ஏற்று, அவளுடன் அனைவரையும் பரமபதத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।

Verse 86

पराशर उवाच । नाट्यमंडपिकादाहे यौ दूरं विद्रुतौ पुरा । तत्रावशिष्टौ तावेव कुक्कुटो मर्कटस्तथा

பராசரர் கூறினார்—முன்பு சிறிய நாடக மண்டபம் எரிந்தபோது இருவர் தொலைவாக ஓடினர்; ஆனாலும் அங்கேயே அவர்கள் இருவரும் மீதமிருந்தனர்—சேவலும் குரங்கும்.

Verse 87

कालेन निधनं यातो यस्तस्या नाट्यमर्कटः । सोभूत्तव कुमारोऽसौ कुवकुटो मंत्रिणः सुतः

காலப்போக்கில் அந்த நாடகக் குரங்கு இறந்தது; அதுவே உன் மகனாகப் பிறந்தது, மேலும் அந்தச் சேவல் அமைச்சரின் மகனாக ஆனது.

Verse 88

रुद्राक्षधारणोद्भूतात्पुण्यात्पूर्वभवार्जितात् । कुले महति संजातौ वर्तेते बालकाविमौ

ருத்ராட்சம் தரித்ததனால் உண்டான, முன்பிறவியில் ஈட்டிய புண்ணியத்தால் இந்த இரு சிறுவர்களும் மகத்தான குலத்தில் பிறந்து அதிலேயே வாழ்கின்றனர்.

Verse 89

पूर्वाभ्यासेन रुद्राक्षान्दधाते शुद्धमानसौ । अस्मिञ्जन्मनि तं लोकं शिवं संपूज्य यास्य तः

முன்பயிற்சியின் வலிமையால் தூய மனத்துடன் அவர்கள் ருத்ராட்சங்களை அணிகின்றனர்; இப்பிறவியிலேயே சிவனை முழுமையாகப் பூஜித்து அந்த சிவலோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 90

एषा प्रवृत्तिस्त्वनयोर्बालयोः समुदाहृता । कथा च शिवभक्ताया किमन्यत्प्रष्टुमिच्छसि

இவ்வாறு அந்த இரு சிறுவர்களின் வரலாறு முழுமையாக உரைக்கப்பட்டது; சிவபக்தையான அவளுடைய கதையும் கூறப்பட்டது. இனி நீ வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?