Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच । एवं महाव्रतं तस्याश्चरंत्या गुरुसन्निधौ । संवत्सरो व्यतीयाय नियमासक्तचेतसः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு குருவின் சன்னிதியில் அந்த மகாவிரதத்தை அனுஷ்டித்துக் கொண்டிருந்த அவளுக்கு, நியமங்களில் நிலைத்த மனத்துடன் ஒரு முழு ஆண்டு கடந்தது।

Verse 2

संवत्सरांते सा बाला तत्रैव पितृमंदिरे । चकारोद्यापनं सम्यग्विप्रभोजनपूर्वकम्

ஆண்டு முடிவில் அந்த இளம்பெண் அங்கேயே தந்தையின் இல்லத்தில், முதலில் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, முறையாக உத்யாபனம் (நிறைவு சடங்கு) செய்தாள்।

Verse 3

दत्त्वा च दक्षिणां तेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो यथार्हतः । विसृज्य तान्नमस्कृत्य पितृभ्यामभिनंदिता

அந்தப் பிராமணர்களுக்கு தகுதியின்படி தட்சிணை அளித்து, வணங்கி விடைபெற்றாள்; பெற்றோர் அவளைப் பாராட்டி ஆசீர்வதித்தனர்।

Verse 4

उपोषिता स्वयं तस्मिन्दिने नियममाश्रिता । जजाप परमं मंत्रमुपदिष्टं महात्मना

அன்றே அவள் தானே உபவாசமிருந்து நியமத்தைப் பற்றிக் கொண்டாள்; மகாத்மர் உபதேசித்த பரம மந்திரத்தை ஜபித்தாள்।

Verse 5

अथ प्रदोषसमये प्राप्ते संपूज्य शंकरम् । तस्मिन्गृहांतिकमठे गुरोस्तस्य च सन्निधौ

பிரதோஷ நேரம் வந்தபோது சங்கரனை முறையாகப் பூஜித்து, வீட்டருகிலுள்ள அந்த மடத்தில் தன் குருவின் சன்னிதியில் தங்கினாள்।

Verse 6

जपार्चनरता साध्वी ध्यायती परमेश्वरम् । तस्मिञ्जागरणे रात्रावुपविष्टा शिवांतिके

ஜபமும் அர்ச்சனையும் செய்து கொண்டிருந்த அந்த சாத்வி பரமேஸ்வரனைத் தியானித்தாள்; ஜாகரண இரவில் சிவனருகே அமர்ந்திருந்தாள்।

Verse 7

युग्मम् । तस्यां रात्रौ तया सार्धं स मुनिर्जगदंबिकाम् । जपध्यान तपोभिश्च तोषयामास पार्वतीम्

அந்த இரவில் அவளுடன் சேர்ந்து அந்த முனிவர் ஜபம், தியானம், தவம் ஆகியவற்றால் ஜகதம்பிகை பார்வதியைத் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 8

तस्याश्च भक्त्या व्रतभाविताया मुनेस्तपोयोगसमाधिना च । तुष्टा भवानी जगदेकमाता प्रादुर्बभूवा कृतसांद्रमूर्तिः

அவளின் விரதங்களால் முதிர்ந்த பக்தியாலும், முனிவரின் தவம், யோகப் பயிற்சி, ஆழ்ந்த சமாதியாலும் மகிழ்ந்த உலகமாதா பவானி, திடமான சாக்ஷாத் மூர்த்தியாக அவர்கள்முன் வெளிப்பட்டாள்।

Verse 9

प्रादुर्भूता यदा गौरी तयोरग्रे जगन्मयी । अन्धोऽपि तत्क्षणादेव मुनिः प्राप दृशोर्द्वयम्

அவர்கள் இருவரின் முன் உலகமயியான கௌரி வெளிப்பட்டபோது, குருடனாயிருந்த முனிவரும் அதே கணத்தில் இரு கண்களின் பார்வையைப் பெற்றார்।

Verse 10

तां वीक्ष्य जगतां धात्रीमाविर्भूतां पुरःस्थिताम् । निपेततुस्तत्पदयोः स मुनिः सा च कन्यका

முன்னே வெளிப்பட்டு நின்ற உலகதாத்ரியைப் பார்த்ததும், அந்த முனிவரும் அந்த கன்னியும் அவளது திருவடிகளில் விழுந்தனர்।

Verse 11

तौ भक्तिभावोच्छ्वसितामलाशयावानंदबाष्पोक्षित सर्वगात्रौ । उत्थाप्य देवी कृपया परिप्लुता प्रेम्णा बभाषे मृदुवल्गुभाषिणी

பக்தியால் அவர்களின் தூய உள்ளம் பொங்க, ஆனந்தக் கண்ணீரால் உடல் முழுதும் நனைந்ததைப் பார்த்த கருணைமிகு தேவி அவர்களை எழுப்பி, அன்புடன் மென்மையான இனிய சொற்களால் உரைத்தாள்।

Verse 12

देव्युवाच । प्रीतास्मि ते मुनिश्रेष्ठ वत्से प्रीतास्मि तेऽनघे । किं वा ददाम्यभिमतं देवानामपि दुर्लभम्

தேவி கூறினாள்—முனிவரே சிறந்தவரே, உம்மீது நான் மகிழ்ந்தேன்; குழந்தையே, பாவமற்றவளே, உம்மீதும் நான் மகிழ்ந்தேன். தேவர்களுக்கும் அரிதான உன் விருப்ப வரம் எது? அதை அளிப்பேன்.

Verse 13

मुनिरुवाच । एषा तु शारदा नाम कन्या तु गतभतृका । मया प्रतिश्रुतं चास्यै तुष्टेन गतचक्षुषा

முனி கூறினார்—இவள் ‘சாரதா’ என்னும் பெயருடைய கன்னி; கணவனை இழந்தவள். நான் கண்பார்வையற்றவனாயினும் மனநிறைவுடன் அவளுக்கு ஒரு வாக்குறுதி அளித்தேன்.

Verse 14

सह भर्त्रा चिरं कालं विहृत्य सुतमुत्तमम् । लभस्वेति मया प्रोक्तं सत्यं कुरु नमोऽस्तु ते

நான் அவளிடம்—‘கணவருடன் நீண்ட காலம் இன்பமாய் வாழ்ந்து, சிறந்த மகனைப் பெறுக’ என்று கூறினேன். தேவி, என் சொல் உண்மையாவதாக அருள்வாயாக; உமக்கு வணக்கம்.

Verse 15

श्रीदेव्युवाच । एषा पूर्वभवे बाला द्राविडस्य द्विजन्मनः । आसीद्द्वितीया दयिता भामिनी नाम विश्रुता

திருமகள் (ஸ்ரீதேவி) கூறினாள்—முன் பிறவியில் இச்சிறுமி திராவிட நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமணனின் இரண்டாம் அன்புத் துணைவியாக இருந்தாள்; ‘பாமினி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 16

सा भर्तृप्रेयसी नित्यं रूपमाधुर्यपेशला । भर्तारं वशमानिन्ये रूपवश्यादिकैतवैः

அவள் எப்போதும் கணவருக்கு மிகப் பிரியமானவள்; அழகும் இனிமையும் நிறைந்தவள். அழகால் மயக்குதல் முதலான வஞ்சக உபாயங்களால் கணவரைத் தன் வசப்படுத்தினாள்.

Verse 17

अस्यां चासक्तहृदयः स विप्रो मोहयंत्रितः । कदाचिदपि नैवागाज्ज्येष्ठपत्नीं पतिव्रताम्

அவள்மேல் ஆசக்தியுற்ற இதயத்துடன் அந்தப் பிராமணன் மோக வலையில் சிக்கி, தன் மூத்த பத்தினி (பதிவிரதை) மனைவியிடம் ஒருபோதும் செல்லவில்லை.

Verse 18

अनभ्यागमनाद्भर्तुः सा नारी पुत्रवर्जिता । सदा शोकेन संतप्ता कालेन निधनं गता

கணவன் திரும்பி வராததால் அந்தப் பெண் புத்திர பாக்கியம் இன்றி இருந்தாள்; எப்போதும் துயரத்தால் வாடி, காலப்போக்கில் அவள் மரணமடைந்தாள்.

Verse 19

अस्या गृहसमीपस्थो यः कश्चिद्ब्राह्मणो युवा । इमां वीक्ष्याथ चार्वंगीं कामार्तः करमग्रहीत्

அவள் வீட்டின் அருகில் வசித்த ஒரு இளம் பிராமணன், அழகான அங்கங்களைக் கொண்ட அவளைக் கண்டு, காமத்தால் பீடிக்கப்பட்டு அவள் கையைப் பிடித்தான்.

Verse 20

अनया रोषताम्राक्ष्या स विप्रस्तु निवारितः । इमां स्मरन्दिवानक्तं निधनं प्रत्यपद्यत

கோபத்தால் சிவந்த கண்களை உடைய அவள் அந்தப் பிராமணனைத் தடுத்தாள்; ஆயினும், இரவும் பகலும் அவளையே நினைத்துக்கொண்டு அவன் மரணமடைந்தான்.

Verse 21

एषा संमोह्य भर्तारं ज्येष्ठपत्न्यां पराङ्मुखम् । चकार तेन पापेन भवेस्मिन्विधवाऽभवत्

இவள் தன் கணவனை மயக்கி, அவனை அவனது மூத்த மனைவியிடமிருந்து விலகச் செய்தாள்; அந்தப் பாவத்தினால் இப்பிறவியில் இவள் விதவையானாள்.

Verse 22

याः कुर्वंति स्त्रियो लोके जायापत्योश्च विप्रियम् । तासां कौमारवैधव्यमेकविंशतिजन्मसु

உலகில் எந்தப் பெண்கள் கணவன்-மனைவி இடையே பிரிவினையை உண்டாக்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு இருபத்தொரு பிறவிகளுக்கு இளமைக்கால விதவைக்கோலம் ஏற்படும்.

Verse 23

यदेतया पूर्वभवे मत्पूजा महती कृता । तेन पुण्येन तत्पापं नष्टं सर्वं तदैव हि

முன்ஜென்மத்தில் அவள் என்னை மிகுந்த பக்தியுடன் வழிபட்டாள்; அந்தப் புண்ணியப் பலனால் அவளுடைய அந்தப் பாவம் அப்போதே முழுதும் அழிந்தது.

Verse 24

यो विप्रो विरहार्तः सन्मृतः कामविमोहितः । सोऽस्याः पाणिग्रहं कृत्वा भवेस्मिन्निधनं गतः

பிரிவால் துயருற்றும் காமமயக்கத்தால் மயங்கியும் இருந்த அந்தப் பிராமணன் இறந்தான்; இப்பிறவியில் அவளின் கையைப் பற்றித் திருமணம் செய்து கொண்டு மீண்டும் மரணத்தை அடைந்தான்.

Verse 25

प्राग्जन्मपतिरेतस्याः पांड्यराष्ट्रेषु सोऽधुना । जातो विप्रवरः श्रीमान्सदारः सपरिच्छदः

அவளுடைய முன்ஜென்மக் கணவரே இப்போது பாண்டிய நாட்டில் பிறந்துள்ளார்; அவர் செல்வமிக்க சிறந்த பிராமணர், மனைவியும் இல்லவாழ்வின் உபகரணங்களும் உடையவர்.

Verse 26

तेन भर्त्रा प्रतिनिशं सैषा प्रेम्णाभिसंगता । स्वप्ने रतिसुखं यातु श्रेष्ठं जागरणादपि

அந்தக் கணவருடன் அவள் ஒவ்வொரு இரவும் அன்பால் ஒன்றுபடுகிறாள்; கனவில் அவள் ரதிசுகத்தை அடைகிறாள், அது விழிப்புநிலையைவிடவும் மேன்மையானது.

Verse 27

षष्ट्युत्तरत्रिशतयोजनदूरसंस्थो देशादितो द्विजवरः स च कर्मगत्या । एनां वधूं प्रतिनिशं मनसोभिरामां स्वप्नेषु पश्यति चिरं रतिमादधानः

இங்கிருந்து முந்நூற்று அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட யோஜனை தூர நாட்டில் இருந்தாலும், கர்மநியதியால் அந்தச் சிறந்த பிராமணன் இந்த மனம்கவரும் மணப்பெண்ணை ஒவ்வொரு இரவும் கனவில் காண்கிறான்; நீண்ட காலம் அவளுடன் ரதியில் இன்புறுகிறான்.

Verse 28

सैषा वै स्वप्नसंगत्या पत्युः प्रतिनिशं सती । कालेन लप्स्यते पुत्रं वेदवेदांगपारगम्

இந்த சதியாள் கனவில் ஒவ்விரவும் கணவனுடன் சங்கமம் செய்து, காலப்போக்கில் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு கடந்த பாண்டித்யமுடைய புதல்வனைப் பெறுவாள்।

Verse 29

एतस्यां तनयं जातमात्मनश्चिरसंगमात् । सोऽपि विप्रोऽनिशं स्वप्ने द्रक्ष्यति प्रेमभावितम्

அவளிடத்தில் நீண்டகாலம் விதிக்கப்பட்ட சங்கமத்தால் ஒரு மகன் பிறப்பான்; அவனும் பிராமணனாய், அன்பால் நிறைந்த உள்ளத்துடன், இடையறாது கனவில் (பிரியையை) காண்பான்।

Verse 30

अनयाराधिता पूर्वे भवे साहं महामुने । अस्यैव वरदानाय प्रादुर्भूतास्मि सांप्रतम्

மகாமுனியே! முன்பிறவியில் இவள் என்னை ஆராதித்தாள்; ஆகவே இவளுக்கே வரம் அளிக்கும்பொருட்டு நான் இப்போது வெளிப்பட்டேன்।

Verse 31

सूत उवाच । अथोवाच महादेवी तां बालां प्रति सादरम् । अयि वत्से महाभागे शृणु मे परमं वचः

சூதர் கூறினார்—அப்போது மகாதேவி அந்த இளம்பெண்ணை அன்புடன் நோக்கி, “அம்மா குழந்தையே, பெரும்பாக்கியவளே! என் பரம வாக்கை கேள்” என்றாள்।

Verse 32

यदा कदापि भर्त्तारं क्वापि देशे पुरातनम् । द्रक्ष्यसि स्वप्नदृष्टं प्राक्ज्ञास्यसे त्वं विचक्षणा

எப்போதாவது பழம்பெருமை வாய்ந்த ஓர் இடத்தில், முன்பு கனவில் கண்ட அந்தக் கணவரை நீ காணும்போது, நீ அறிவுடையவளாய் உடனே அவரை அறிந்துகொள்வாய்।

Verse 33

त्वां द्रक्ष्यति स विप्रोपि सुनयां स्वप्नलक्षणाम् । तदा परस्परालापो युवयोः संभविष्यति

அந்தப் பிராமணனும் உன்னை—கனவின் இலக்கணத்தால் குறியிடப்பட்ட சு-நயாவை—காண்பான்; அப்போது உங்கள் இருவரிடையே பரஸ்பர உரையாடல் உண்டாகும்.

Verse 34

तदा स्वतनयं भद्रे तस्मै देहि बहुश्रुतम् । फलमस्य व्रतस्याग्र्यं तस्य हस्ते समर्पय

அப்போது, ஓ பத்திரையே, வேதவித்யையில் நன்கு பயின்ற உன் சொந்த மகனை அவனுக்குக் கொடு; இந்த விரதத்தின் சிறந்த பலனை அவன் கையில் சமர்ப்பி.

Verse 35

ततः प्रभृति तस्यैव वशे तिष्ठ सुमध्यमे । युवयोदैहिकः संगो माभूत्स्वप्नरतादृते

அதன் பின், ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே, அவனுடைய கட்டுப்பாட்டிலேயே நிலைத்திரு; கனவின்ப இன்பத்தைத் தவிர உங்கள் இருவருக்கும் உடல் சேர்க்கை ஏற்படாதிருக்கட்டும்.

Verse 36

कालात्पंचत्वमापन्ने तस्मिन्ब्राह्मणसत्तमे । अग्निं प्रविश्य तेनैव सह यास्यसि मत्पदम्

காலப்போக்கில் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவன் பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தபோது, அக்னியில் பிரவேசித்து நீ அவனுடன் சேர்ந்து என் திருப்பதத்தை அடைவாய்.

Verse 37

पुत्रस्ते भविता सुभ्रु सर्वलोकमनोरमः । संपदश्च भविष्यंति प्राप्स्यते परमं पदम्

ஓ அழகிய புருவமுடையவளே, உனக்கு எல்லா உலகங்களையும் மகிழ்விக்கும் ஒரு மகன் பிறப்பான்; செல்வமும் பெருகும், பரமப் பதமும் அடையப்படும்.

Verse 38

सूत उवाच । इत्युक्त्वा त्रिजगन्माता दत्त्वा तस्यै मनोरथम् । तयोः संपश्यतोरेव क्षणेनादर्शनं गता

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மூவுலகத் தாய் அவளுக்கு மனோரத வரத்தை அளித்தாள்; அவர்கள் இருவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவள் கணநேரத்தில் மறைந்து போனாள்।

Verse 39

सापि बाला वरं लब्ध्वा पार्वत्याः करुणानिधेः । अवाप परमानंदं पूजयामास तं गुरुम्

அந்த இளம்பெண்ணும்—கருணைக் கடலான பார்வதியிடமிருந்து வரம் பெற்று—பரமானந்தத்தை அடைந்து, அந்த குருவை பக்தியுடன் வழிபட்டாள்।

Verse 40

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायां स मुनिर्लब्धलोचनः । तस्याः पित्रोश्च तत्सर्वं रहस्याचष्ट धर्मवित्

அந்த இரவு கடந்தபின் முனிவருக்கு பார்வை மீண்டது; தர்மத்தை அறிந்த அவர், அவளுடைய பெற்றோரிடம் அந்த நிகழ்வை முழுவதும் ரகசியமாக எடுத்துரைத்தார்।

Verse 41

अथ सर्वानुपामंत्र्य शारदां च यशस्विनीम् । विधायानुग्रहं तेषां ययौ स्वैरगतिर्मुनिः

பின்னர் முனிவர் அனைவரிடமும் விடைபெற்றார்—புகழ்மிக்க சாரதையிடமும் குறிப்பாக—அவர்களுக்கு அருளாசி வழங்கி, தன் விருப்பப்படி சென்று விட்டார்।

Verse 42

एवं दिनेषु गच्छत्सु सा बाला च प्रतिक्षणम् । भर्तुः समागमं लेभे स्वप्ने सुख विवर्धनम्

இவ்வாறு நாட்கள் சென்றபோது, அந்த இளம்பெண் ஒவ்வொரு கணமும் கனவில் கணவனுடன் சேர்க்கையை அனுபவித்தாள்; அது அவளுடைய இன்பத்தை இடையறாது வளர்த்தது।

Verse 43

गौर्या वरप्रदानेन शारदा विशदव्रता । दधार गर्भं स्वप्नेपि भर्तुः संगानुभावतः

கௌரியின் வரப்பிரசாதத்தால், தூய விரதத்தில் நிலைத்த சாரதா, கனவில்கூட கணவனின் சங்கத்தின் வல்லமையால் கருவுற்றாள்.

Verse 44

तां श्रुत्वा भर्तृरहितां शारदां गर्भिणी सतीम् । सर्वे धिगिति प्रोचुस्तां जारिणीति जगुर्जनाः

கணவன் இல்லாதபோதும் சாரதா கர்ப்பிணி என்ற செய்தி கேட்டு அனைவரும் ‘அவலம்!’ எனக் கூறினர்; மக்கள் அவளை ‘விபச்சாரிணி’ எனப் பழித்தனர்.

Verse 45

संपरेतस्य तद्भर्तुर्ये जातिकुलवबांधवाः । तां वार्तां दुःसहां श्रुत्वा ययुस्तत्पितृमंदिरम्

அவள் மறைந்த கணவனின் ஜாதி-குல உறவினர்கள், அந்தத் தாங்கமுடியாத செய்தி கேட்டு அவளின் தந்தை இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 46

अथ सर्वे समायाता ग्रामवृद्धाश्च पंडिताः । समाजं चक्रिरे तत्र कुलवृद्धैः समन्वितम्

அப்போது அங்கே ஊரின் முதியோரும் பண்டிதரும் அனைவரும் கூடி, குலத்தின் மூத்தவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு சபையை அமைத்தனர்.

Verse 47

अन्तर्वत्नीं समाहूय शारदां विनताननाम् । अतर्जयन्सुसंक्रुद्धाः केचिदासन्पराङ्मुखाः

கர்ப்பிணியாகத் தாழ்ந்த முகத்துடன் இருந்த சாரதாவை அழைத்து, சிலர் கடும் கோபத்தில் அவளை மிரட்டி கடிந்தனர்; சிலர் முகம் திருப்பிக் கொண்டனர்.

Verse 48

अयि जारिणि दुर्बुद्धे किमेतत्ते विचेष्टितम् । अस्मत्कुले सुदुष्कीर्त्तिं कृतवत्यसि बालिशे

ஏ விபச்சாரியே, தீய புத்தி கொண்டவளே! இது என்ன உன்னுடைய நடத்தை? ஏ அறிவிலியே, நீ எங்கள் குலத்திற்குப் பெரும் அவப்பெயரை ஏற்படுத்திவிட்டாய்.

Verse 49

इति संतर्जयंतस्ते ग्रामवृद्धा मनीषिणः । सर्वे संमंत्रयामासुः किं कुर्म इति भाषिणः

இவ்வாறு அவளை மிரட்டி அதட்டியவாறு, கிராமத்துத் தலைவர்களும் அறிஞர்களும் ஒன்றுகூடி, 'நாம் என்ன செய்வது?' என்று ஆலோசிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 50

तत्रोचुः के च वृद्धास्तां बालां प्रति विनिर्दयाः । एषा पापमतिर्बाला कुलद्वयविनाशिनी

அங்கே அந்தப் பெண்ணிடம் இரக்கமற்ற சில முதியவர்கள் கூறினர்: 'பாவ புத்தி கொண்ட இந்தப் பெண் இரண்டு குலங்களையும் அழிக்கக் கூடியவள்.'

Verse 51

कृत्वास्याः केशवपनं छित्त्वा कर्णौ च नासिकाम् । निर्वास्यतां बहिर्ग्रामात्परित्यज्य स्वगोत्रतः

'இவளது தலையை மொட்டையடித்து, காதுகளையும் மூக்கையும் அறுத்து, சொந்த கோத்திரத்திலிருந்து விலக்கி கிராமத்திற்கு வெளியே துரத்திவிட வேண்டும்.'

Verse 52

इति सर्वे समालोच्य तां तथा कर्तुमुद्यताः । अथांतरिक्षे संभूता शुश्रुवे वागगोचरा

எல்லோரும் இவ்வாறு ஆலோசித்து அவளை அவ்வாறு செய்யத் தயாரானார்கள். அப்போது வானத்தில் ஒரு அசரீரி வாக்கு கேட்டது.

Verse 53

अनया न कृतं पापं न चैव कुलदूषणम् । व्रतभंगो न चैतस्यास्सुचरित्रेयमंगना

இவள் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை; குலத்திற்கு இழுக்கு ஏற்படுத்தவில்லை. இவளது விரதம் எதுவும் கலைக்கப்படவில்லை; இவள் நற்பண்புள்ள பெண்மணி.

Verse 54

इतः परमियं नारी जारिणीति वदंति ये । तेषां दोषविमूढानां सद्यो जिह्वा विदीर्यते

இனிமேல் எவரேனும் இப்பெண்ணை ஒழுக்கமற்றவள் என்று கூறினால், குற்றத்தால் மதிமயங்கிய அவர்களின் நாக்கு உடனடியாகப் பிளந்துவிடும்.

Verse 55

इत्यंतरिक्षे जनितां वाणीं श्रुत्वाऽशरीरिणीम् । सर्वे प्रजहृषुस्तस्या जननीजनकादयः

வானத்தில் எழுந்த அந்த அசரீரி வாக்கைக் கேட்டு, அவளுடைய தாய், தந்தை உள்ளிட்ட அனைவரும் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

Verse 56

ततः ससंभ्रमाः सर्वे ग्रामवृद्धाः सभाजनाः । मुहूर्त्तं मौनमालंब्य भीतास्तस्थुरधोमुखाः

பின்னர் பதற்றமடைந்த கிராமப் பெரியவர்கள் மற்றும் சபையோர் அனைவரும், ஒரு கணம் மௌனமாகி, அச்சத்துடன் தலைகுனிந்து நின்றனர்.

Verse 57

तत्र केचिदविश्वस्ता मिथ्यावाणीत्यवादिषुः । तेषां जिह्वा द्विधा भिन्ना ववमुस्ते कृमीन्क्षणात्

அங்கே நம்பிக்கை இல்லாத சிலர், "இது பொய்யான வாக்கு" என்று கூறினர். உடனே அவர்களின் நாக்குகள் இரண்டாகப் பிளந்தன; அவர்கள் புழுக்களைக் கக்கினர்.

Verse 58

ततः संपूजयामासुस्तां बालां ज्ञातिबांधवाः । बांधवाश्च स्त्रियो वृद्धाः शशंसुः साधुसाध्विति

அதன்பின் அவளுடைய ஞாதி-பந்துக்கள் அந்த இளம்பெண்ணை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தனர். குடும்பத்தின் மூத்த பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து— “சாது, சாது!” என்று கூறினர்.

Verse 59

मुमुचुः केचिदानंदबाष्पबिंदून्कुलोत्तमाः । कुलस्त्रियः प्रमुदितास्तामुद्दिश्य समाश्वसन्

குலத்தின் சில உயர்ந்தோர் ஆனந்தக் கண்ணீர்த் துளிகளைச் சிந்தினர். இல்லத்துப் பெண்கள் மகிழ்ந்து, அவளை நினைத்து, ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 60

अथ तत्रापरे प्रोचुर्देवो वदति नानृतम् । कथमेषां दधौ गर्भं शीलान्न चलिता ध्रुवम्

அப்போது அங்கிருந்த மற்றவர்கள் கூறினர்— “தேவன் பொய் சொல்லான். ஆயினும் இவள் எவ்வாறு கருவுற்றாள்? நிச்சயமாக அவள் நல்லொழுக்கத்திலிருந்து விலகவில்லை.”

Verse 61

इति सर्वान्सभ्यजना न्संशयाविष्टचेतसः । विलोक्य वृद्धस्तत्रैको सर्वज्ञो लोकतत्त्ववित्

இவ்வாறு சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்திருந்த எல்லா மதிப்பிற்குரியவர்களையும் பார்த்து, அங்கே ஒரு முதியவர்—சர்வஞ்ஞனும் உலகத் தத்துவம் அறிந்தவரும்—அவர்களை நோக்கினார்.

Verse 62

मायामयमिदं विश्वं दृश्यते श्रूयते च यत् । किं भाव्यं किमभाव्यं वा संसारेऽस्मिन्क्षणात्मके

காணப்படுவதும் கேட்கப்படுவதும் ஆகிய இந்த உலகமெல்லாம் மாயாமயம். கணநேரம் நிலைக்கும் இச்சம்சாரத்தில் எது ‘சாத்தியம்’, எது ‘அசாத்தியம்’?

Verse 64

यूपकेतोश्च राजर्षेः शुक्रं निपतितं जले । सशुक्रं तज्जलं पीत्वा वेश्या गर्भं दधौ किल

ராஜரிஷி யூபகேதுவின் வீரியம் நீரில் விழுந்தது. அந்த வீரியம்கலந்த நீரை அருந்திய ஒரு வेश्यை—என்று கூறப்படுகிறது—கருவுற்றாள்.

Verse 65

मुनेर्विभांडकस्यापि शुक्रं पीत्वा सहांभसा । हरिणी गर्भिणी भूत्वा ऋष्यशृंगमसूयत

அதேபோல் முனி விபாண்டகனின் வீரியத்தை நீருடன் சேர்த்து அருந்திய ஒரு மான் பெண் கருவுற்று, ரிஷ்யஷ்ருங்கனைப் பெற்றாள்.

Verse 66

सुराष्ट्रस्य तथा राज्ञः करं स्पृष्ट्वा मृगांगना । तत्क्षणाद्गर्भिणी भूत्वा मुनिं प्रासूत तापसम्

அதேபோல் சுராஷ்டிர அரசனின் கையை மட்டும் தொட்டதாலேயே ஒரு மான் பெண் அந்தக் கணமே கருவுற்று, ஒரு தவமுனியைப் பெற்றாள்.

Verse 67

तथा सत्यवती नारी शफरीगर्भसंभवा । तथैव महिषीगर्भो जातश्च महिषासुरः

அதேபோல் சத்யவதி என்னும் பெண் ஷபரீ மீனின் கருவிலிருந்து பிறந்தாள்; அதேவிதமாக எருமைப் பெண்ணின் கருவிலிருந்து மகிஷாசுரன் பிறந்தான்.

Verse 68

तथा संति पुरा नार्यः कारुण्याद्गर्भसंभवाः । तथा हि वसुदेवेन रोहिण्या स्तनयोऽभवत्

அதேபோல் பழங்காலத்தில் கருணையால் (அற்புத காரணத்தால்) கருவுற்ற பெண்களும் இருந்தனர். அதேவிதமாக வாசுதேவனால் ரோஹிணிக்கு பிள்ளை உண்டாயிற்று.

Verse 69

देवतानां महर्षीणां शापेन च वरेण च । अयुक्तमपि यत्कर्म युज्यते नात्र संशयः

தேவர்களும் மகரிஷிகளும் அளித்த சாபமும் வரமும் காரணமாக, ஒழுங்கற்றதெனத் தோன்றும் செயலும் உரியதாய் அமையும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 70

सांबस्य जठराज्जातं मुसलं मुनिशापतः । युवनाश्वस्य गर्भोऽभून्मुनीनां मंत्रगौरवात्

முனிவர்களின் சாபத்தால் சாம்பனின் வயிற்றிலிருந்து ஒரு முசலம் தோன்றியது; முனிவர்களின் மந்திரங்களின் கனத்த வல்லமையால் யுவநாச்வனுக்கும் கர்ப்பம் ஏற்பட்டது।

Verse 71

नूनमेषापि कल्याणी महर्षेः पादसेवनात् । महाव्रतानुभावाच्च धत्ते गर्भमनिं दिता

நிச்சயமாக இந்தக் கல்யாணி, குற்றமற்ற பெண் மகரிஷியின் பாதசேவையாலும், மகாவிரதங்களின் வல்லமையாலும் கர்ப்பம் தாங்குகிறாள்।

Verse 72

अस्मिन्नर्थे रहस्येनां सत्यं पृच्छंतु योषितः । ततो निवृत्तसंदेहो भविष्यति महाजनः

இந்த விஷயத்தில் பெண்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அவளிடம் உண்மையை வினவட்டும்; அப்பொழுது மக்களின் ஐயம் நீங்கும்।

Verse 73

ततस्तद्वचनादेव तामपृच्छन्स्त्रियो मिथः । ताभ्यः शशंस तत्सर्वं सा स्ववृत्तं महाद्भुतम्

அப்போது அந்தச் சொல்லின்படியே பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் அவளிடம் கேட்டனர்; அவளும் தன் மிக அதிசயமான அனுபவத்தை முழுவதும் அவர்களுக்கு முறையாக உரைத்தாள்।

Verse 74

विजानंतस्ततः सर्वे मानयित्वा च तां सतीम् । मोदमानाः प्रशंसंतः प्रययुः स्वं स्वमालयम्

அதை அறிந்த அனைவரும் அந்த சதீ சாத்வியை மரியாதை செய்தனர்; மகிழ்ந்து அவளைப் புகழ்ந்து தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 75

अथ काले शुभे प्राप्ते शारदा विमलाशया । असूत तनयं बाला बालार्कसमतेजसम्

பின்னர் நல்வேளை வந்தபோது, தூய எண்ணமுடைய சாரதா, உதயமான இளஞ் சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 76

स कुमारो महोदारलक्षणः कमलेक्षणः । अवाप्य महतीं विद्यां बाल्य एव महामतिः

அந்தக் குமாரன் உயர்ந்த இலக்கணங்களும் தாமரை போன்ற கண்களும் உடையவன்; குழந்தைப் பருவத்திலேயே மாபெரும் கல்வியை அடைந்தான்—அவன் உண்மையில் மகாமதி.

Verse 77

अथोपनीतो गुरुणा काले लोकमनोरमः । स शारदेय एवेति लोके ख्याति मवाप ह

பின்னர் காலம் வந்தபோது குரு அவனுக்கு உபநயனம் செய்தார்; உலகை கவரும் அவன் ‘சாரதேயன்’ என்ற பெயரால் புகழடைந்தான்।

Verse 78

ऋग्वेदमष्टमे वर्षे नवमे यजुषां गणम् । दशमे सामवेदं च लीलयाध्यगमत्सुधीः

எட்டாம் ஆண்டில் ரிக்வேதம், ஒன்பதாம் ஆண்டில் யஜுர்வேதச் சங்கிதைகள், பத்தாம் ஆண்டில் சாமவேதம்—அந்த ஞானி விளையாட்டுபோல் எளிதாகக் கற்றான்।

Verse 79

अथ त्रिलोकमहिते संप्राप्ते शिवपर्वणि । गोकर्णं प्रययुः सर्वे जनाः सर्वनिवासिनः

பின்னர் மூவுலகிலும் போற்றப்படும் சிவப் பண்டிகை வந்தபோது, எல்லா திசைகளிலும் வாழ்ந்த மக்கள் அனைவரும் கோகர்ணத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।

Verse 80

शारदापि स्वपुत्रेण गोकर्णं प्रययौ सती

நற்குணமுடைய சாரதையும் தன் மகனுடன் கோகர்ணத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 81

तत्रापश्यत्समायातं सदा स्वप्नेषु लक्षितम् । पूर्वजन्मनि भर्त्तारं द्विजबंधुजनावृतम्

அங்கே அவள் அவனை வருவதைக் கண்டாள்—அவள் எப்போதும் கனவுகளில் அறிந்தவனையே; முன்பிறவியின் கணவனை, இருமுறை பிறந்தோரான உறவினரும் தோழரும் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 82

तं दृष्ट्वा प्रेमनिर्विण्णा पुलकांकितविग्रहा । निरुद्धबाष्पप्रसरा तस्थौ तन्न्यस्तलोचना

அவனைப் பார்த்தவுடன் அவள் காதலால் மயங்கினாள்; உடல் முழுதும் மெய்சிலிர்ப்பு எழுந்தது; கண்ணீரை அடக்கி, கண்களை அவன்மேல் பதித்து நின்றாள்।

Verse 83

स च विप्रोऽपि तां दृष्ट्वा रूपलक्षणलक्षिताम् । स्वप्ने सदा भुज्यमानामात्मनो रतिदायिनीम्

அந்த பிராமணனும் அவளைப் பார்த்தான்—அழகும் மங்களக் குறிகளும் கொண்டவளை; கனவுகளில் எப்போதும் தன் உள்ளத்திற்கு இன்பம் அளிப்பவளாக அனுபவித்த அதே பெண்ணென அறிந்தான்।

Verse 84

तं कुमारमपि स्वप्ने दृष्ट्वा चात्म शरीरजम् । विलोक्य विस्मयाविष्टस्तदंतिकमुपाययौ

முன்னரே கனவில் கண்டதும், தன் உடலிலிருந்து பிறந்ததுமான அந்தக் குமாரனையும் பார்த்து, அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து நோக்கி, அவர்களிடம் அருகே சென்றான்।

Verse 85

भद्रे त्वां प्रष्टुमिच्छामि यत्किंचिन्मनसि स्थितम् । इति प्रथममाभाष्य रहः स्थानं निनाय ताम्

“பத்ரே, உன் மனத்தில் உள்ளதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.” என்று முதலில் சொல்லி, அவளிடம் பேசி அவளை தனிமையான இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்।

Verse 86

का त्वं कथय वामोरु कस्य भार्यासि सुव्रते । को देशः कस्य वा पुत्री किन्नामेत्यब्रवीच्च ताम्

அவன் அவளிடம்—“நீ யார்? சொல், அழகிய தொடையுடையவளே; நீ யாருடைய மனைவி, நல்ல விரதமுடையவளே? நீ எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவள், யாருடைய மகள், உன் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டான்।

Verse 87

इति तेन समापृष्टा सा नारी बाष्पलोचना । व्याजहारात्मनोवृत्तं बाल्ये वैधव्यकारणम्

இவ்வாறு அவனால் கேட்கப்பட்டபோது, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடைய அந்தப் பெண், தன் வாழ்க்கை வரலாறையும், சிறுவயதில் விதவையாதற்கான காரணத்தையும் கூறினாள்।

Verse 88

पुनः पप्रच्छ तां बालां पुत्रः कस्यायमुत्तमः । कथं धृतो वा जठरे बालोऽयं चंद्रसन्निभः

மீண்டும் அவன் அந்த இளம்பெண்ணிடம் கேட்டான்—“இந்தச் சிறந்த மகன் யாருடையவன்? மேலும் நிலவுபோல் ஒளிவிடும் இந்தக் குழந்தை கருவில் எவ்வாறு கருதப்பட்டு எவ்வாறு சுமக்கப்பட்டது?”

Verse 90

इति तस्या वचः श्रुत्वा विहस्य ब्राह्मणोत्तमः । प्रोवाच कष्टात्कष्टं हि चरितं तव भामिनि

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட சிறந்த பிராமணன் சிரித்து கூறினான்—“ஓ பாமினி, உன் வாழ்க்கை வரலாறு உண்மையிலே துன்பத்தின் மேல் துன்பமே.”

Verse 91

पाणिग्रहणमात्रं ते कृत्वा भर्त्ता मृतः किल । कथं चायं सुतो जातस्तस्य कारणमुच्यताम्

“உன்னுடன் பாணிகிரஹணச் சடங்கு மட்டும் செய்து உன் கணவர் இறந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படியெனில் இந்த மகன் எவ்வாறு பிறந்தான்? அதன் காரணத்தைச் சொல்.”

Verse 92

इति तेनोदितां वाणीमाकर्ण्यातीव लज्जिता । क्षणं चाश्रुमुखी भूत्वा धैर्यादित्थमभाषत

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவள் மிகுந்த வெட்கமடைந்தாள். ஒரு கணம் கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன் இருந்து, பின்னர் தைரியம் கொண்டு இவ்வாறு பேசினாள்.

Verse 93

शारदोवाच । तदलं परिहासोक्त्या त्वं मां वेत्सि महामते । त्वामहं वेद्मि चार्थेऽस्मिन्प्रमाणं मन आवयोः

சாரதா கூறினாள்—“பரிகாசச் சொற்கள் போதும். ஓ மகாமதி, நீ என்னை அறிகிறாய்; நானும் உன்னை அறிகிறேன். இவ்விஷயத்தில் சான்று நம் இருவரின் உள்ளுணர்வே.”

Verse 94

इत्युक्त्वा सर्वमावेद्य देव्या दत्तं वरादिकम् । व्रतस्यार्धं कुमारं तं ददौ तस्मै धृतव्रतम्

இவ்வாறு கூறி, தேவியால் அளிக்கப்பட்ட வரங்கள் முதலிய அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தி, தன் விரதத்தின் ‘அரைப் பலன்’ போன்ற அந்தக் குமாரனை, விரதத்தில் உறுதியான அந்தப் பிராமணனிடம் ஒப்படைத்தாள்.

Verse 95

सोऽपि प्रमुदितो विप्रः कुमारं प्रतिगृह्य तम् । पित्रोरनुमतेनैव तां निनाय निजालयम्

அந்தப் பிராமணனும் மிக மகிழ்ந்து அந்தக் குமாரனை ஏற்றுக்கொண்டு, பெற்றோரின் அனுமதியுடனே அவளைத் தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।

Verse 96

सापि स्थित्वा बहून्मासांस्तस्य विप्रस्य मंदिरे । तस्मिन्कालवशं प्राप्ते प्रविश्याग्निं तमन्वगात्

அவளும் அந்தப் பிராமணனின் இல்லத்தில் பல மாதங்கள் தங்கினாள். அவர் காலவசத்தால் (இறந்து) சென்றபோது, அவள் தீயில் புகுந்து அவரைத் தொடர்ந்து சென்றாள்।

Verse 97

ततस्तौ दंपती भूत्वा विमानं दिव्यमास्थितौ । दिव्यभोगसमायुक्तौ जग्मतुः शिवमंदिरम्

பின்னர் அவர்கள் இருவரும் தம்பதிகளாகி தெய்வீக விமானத்தில் ஏறினர். தெய்வீக போகங்களுடன் கூடி, அவர்கள் சிவனின் தாமம் (சிவமந்திரம்) சென்றனர்।

Verse 98

इत्येततत्पुण्यमाख्यानं मया समनुवर्णितम् । पठतां शृण्वतां सम्यग्भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

இவ்வாறு இந்தப் புண்ணியமான ஆக்யானத்தை நான் முழுமையாக உரைத்தேன். இதை முறையாகப் படிப்போரும் கேட்போரும் போகம் மற்றும் மோட்சம் ஆகிய இரு பலன்களையும் பெறுவர்।

Verse 99

आयुरारोग्यसंपत्तिधनधत्यविवर्द्धनम् । स्त्रीणां मंगलसौभाग्यसंतानसुखसाधनम्

இது ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், பணம் மற்றும் தானிய வளத்தை வளர்க்கும்; மேலும் பெண்களுக்கு மங்களம், சௌபாக்கியம், சந்ததி, சுகம் ஆகியவற்றை அளிக்கும் சாதனமாகும்।

Verse 100

एतन्महाख्यानमघौघनाशनं गौरीमहेशव्रतपुण्यकीर्तनम् । भक्त्या सकृद्यः शृणुयाच्च कीर्त्तयेद्भुक्त्वा स भोगान्पदमेति शाश्वतम्

இந்த மகாக்யானம் பாபப் பெருக்கை அழிப்பதும், கௌரி–மஹேசர் விரதத்தின் புண்ணியத்தைப் புகழ்வதும் ஆகும். பக்தியுடன் ஒருமுறையாவது கேட்டு கீர்த்திப்பவன், நற்கருமப் பயன்களை அனுபவித்து நித்தியப் பதத்தை அடைவான்.