Adhyaya 28

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । एतस्मिन्नन्तरे रुद्रो नर्मदातटमास्थितः । क्रीडते ह्युमया सार्द्धं नारदस्तत्र चागतः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் ருத்ரன் நர்மதா கரையில் தங்கி உமையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்; அங்கேயே நாரதரும் வந்தடைந்தார்।

Verse 2

प्रणम्य देवदेवेशमुमया सह शङ्करम् । व्यज्ञापयत्तदा देवं यद्वृत्तं त्रिपुरे तदा

உமையுடன் தேவதேவேசன் சங்கரனை வணங்கி, அப்போது திரிபுரத்தில் நடந்த நிகழ்வைத் தேவனுக்கு அறிவித்தார்।

Verse 3

गतोऽहं स्वामिनिर्देशाद्यत्र तद्बाणमन्दिरम् । दृष्टा बाणं यथान्यायं गतो ह्यन्तःपुरं महत्

என் ஆண்டவரின் ஆணையின்படி பாணனின் அரண்மனை இருந்த இடத்திற்குச் சென்றேன்; முறையாக பாணனைச் சந்தித்து, பின்னர் அவனது விசாலமான அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தேன்।

Verse 4

तत्र भार्यासहस्राणि दृष्ट्वा बाणस्य धीमतः । यथायोग्यं यथाकाममागतः क्षोभ्य तत्पुरम्

அங்கே அறிவுடைய பாணனின் ஆயிரக்கணக்கான மனைவியரைப் பார்த்து, அவர் தக்கதெனவும் விரும்பியபடியும் நடந்துகொண்டு, அந்த நகரத்தை கலக்கமுறச் செய்தார்।

Verse 5

नारदस्य वचः श्रुत्वा साधु साध्विति पूजयन् । चिन्तयामास देवेशो भ्रमणं त्रिपुरस्य हि

நாரதரின் சொற்களை கேட்டுத் ‘சாது, சாது’ என்று போற்றி, தேவர்களின் ஆண்டவன் திரிபுரத்தின் இயக்கம்-சுற்றல் குறித்து சிந்தித்தான்।

Verse 6

करमुक्तं यथा चक्रं विष्णुना प्रभविष्णुना । महावेगं महायामं रक्षितं तेजसा मम

வல்லமைமிகு விஷ்ணு கையிலிருந்து விடப்பட்ட சக்கரம் பேர்வேகத்தோடும் தூரம் எட்டும் வலிமையோடும் செல்லுவது போல, அது என் தெய்வீகத் தேஜஸால் தாங்கப்பட்டும் காக்கப்பட்டும் உள்ளது।

Verse 7

स च मे भक्तिनिरतो बाणो लोके च विश्रुतः । भारती च मया दत्ता ब्राह्मणानां विशेषतः

அந்த பாணன் என்மேல் பக்தியில் நிலைத்தவன்; உலகில் புகழ்பெற்றவனும் ஆவான். மேலும், பிராமணர்களைச் சார்ந்த விஷயங்களில் சிறப்பாக, நான் அவனுக்கு வாக்குத் திறன் (பாரதி) அளித்தேன்।

Verse 8

एवं स सुचिरं कालं देवदेवो महेश्वरः । चिन्तयित्वा सुनिर्वाणं कार्यं प्रति जनेश्वरः

இவ்வாறு தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன், உயிர்களின் ஆண்டவன், நீண்ட காலம் ஆழ்ந்து சிந்தித்து, செய்யவேண்டிய காரியத்தில் தெளிவான உறுதியான முடிவை அடைந்தான்।

Verse 9

ततोऽसौ मन्दरं ध्यात्वा चापे कृत्वा गुणे महीम् । विष्णुं सनातनं देवं बाणे ध्यात्वा त्रिलोचनः

அப்போது திரிலோசனன் (சிவன்) மந்தரத்தை வில்லாகத் தியானித்து, பூமியையே வில்லின் நாணாக அமைத்தான்; மேலும் சனாதன தேவன் விஷ்ணுவைத் தியானித்து அவரை அம்பாகக் கருதினான்।

Verse 10

फले हुताशनं देवं ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् । सुपर्णं पुङ्खयोर्मध्ये जवे वायुं प्रकल्प्य च

எரியும், எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களுடைய ஹுதாசனன் (அக்னி) தேவனை அம்பின் முனையாக நியமித்தான்; இறகுகளின் நடுவில் சுபர்ணன் (கருடன்) ஐ வைத்தான்; அதன் வேகமாக வாயுவை அமைத்தான்।

Verse 11

रथं महीमयं कृत्वा धुरि तावश्विनावुभौ । अक्षे सुरेश्वरं देवमग्रकील्यां धनाधिपम्

பூமியாலான ரதத்தை உருவாக்கி, நுகத்தில் இரு அஸ்வினீகுமாரர்களை வைத்தான்; அச்சில் தேவேந்திரனை அமர்த்தி, முன்குத்தில் தனாதிபன் குபேரனை நிறுவினான்।

Verse 12

यमं तु दक्षिणे पार्श्वे वामे कालं सुदारुणम् । आदित्यचन्द्रौ चक्रे तु गन्धर्वानारकादिषु

வலப்புறத்தில் யமனைவும், இடப்புறத்தில் மிகக் கொடிய காலனைவும் வைத்தான்; சூரியன் மற்றும் சந்திரனைச் சக்கரங்களாக அமைத்து, கந்தர்வர், நாகர் முதலியோரை அவரவர் நிலையங்களில் நியமித்தான்।

Verse 13

यन्तारं च सुरज्येष्ठं वेदान्कृत्वा हयोत्तमान् । खलीनादिषु चाङ्गानि रश्मींश्छन्दांसि चाकरोत्

தேவர்களில் மூத்தவரைச் சாரதியாக நியமித்தான்; வேதங்களைச் சிறந்த குதிரைகளாக ஆக்கினான்; கடிவாளம் முதலியவற்றை அங்கங்களால் (புனித ஒழுங்கால்) அமைத்து, கயிறுகளைச் சந்தஸ்களாக உருவாக்கினான்।

Verse 14

कृत्वा प्रतोदमोंकारं मुखग्राह्यं महेश्वरः । धातारं चाग्रतः कृत्वा विधातारं च पृष्ठतः

மகேஸ்வரர் பிரதோதத்தைப் பிரணவ ‘ஓம்’மயமாக, முன்புறம் பிடிக்கத் தகுந்ததாகச் செய்தார்; தாதாவை முன்னிலும் விதாதாவை பின்னிலும் வைத்தார்.

Verse 15

मारुतात्सर्वतो दिग्भ्य ऊर्ध्वयन्त्रे तथैव च । महोरगपिशाचांश्च सिद्धविद्याधरांस्तथा

காற்றுகளிலிருந்தும், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், மேலும் மேல்யந்திரத்திலும் அவர் மகோரகங்களையும் பிசாசுகளையும், அதுபோல சித்தர்களையும் வித்யாதரர்களையும் அமர்த்தினார்.

Verse 16

गणांश्च भूतसङ्घांश्च सर्वे सर्वाङ्गसंधिषु । युगमध्ये स्थितो मेरुर्युगस्याधो महागिरिः

ரதத்தின் அங்கங்களின் ஒவ்வொரு இணைப்பிடத்திலும் அவர் கணங்களையும் பூதக் கூட்டங்களையும் வைத்தார். யோகத்தின் நடுவில் மேரு நின்றது; யோகத்தின் கீழே மகாகிரி இருந்தது.

Verse 17

सर्पा यन्त्रस्थिता घोराः शम्ये वरुणनैरृतौ । गायत्री चैव सावित्री स्थिते ते रश्मिबन्धने

யந்திரத்தில் கொடிய பாம்புகள் அமைக்கப்பட்டன; சம்யையில் வருணனும் நைர்ருதனும் நின்றனர்; மேலும் ராச்மி-பந்தனமாக அங்கே காயத்ரியும் சாவித்ரியும் இருந்தனர்.

Verse 18

सत्यं रथध्वजे शौचं दमं रक्षां समन्ततः । रथं देवमयं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः

ரதத்தின் கொடியில் சத்தியத்தை வைத்தார்; தூய்மையும் தமமும் அனைத்துத் திசைகளிலும் காவலாக அமைந்தன. இவ்வாறு தேவமய ரதத்தை உருவாக்கி தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரர் (புறப்பட்டார்).

Verse 19

संनद्धः कवची खड्गी बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् । बद्धा परिकरं गाढं जटाजूटं नियम्य च

அவன் முழுமையாக ஆயுதம் அணிந்து, கவசம் தரித்து, வாளுடன், கோதா-சரும அங்குலித்ரம் அணிந்து, உறுதியான பரிகரத்தை இறுக்கிக் கட்டி, ஜடாஜூட்டத்தைச் சீர்படுத்திக் கட்டினான்।

Verse 20

सज्जं कृत्वा धनुर्दिव्यं योजयित्वा रथोत्तमम् । रथमध्ये स्थितो देवः शुशुभे च युधिष्ठिर

தெய்வீக வில்லைக் கையாண்டு தயார் செய்து, சிறந்த தேரை யோக்கி, தேவர் தேரின் நடுவில் நின்று ஒளிவீசினார்—யுதிஷ்டிரா.

Verse 21

धनुषः शब्दनादेनाकम्पयच्च जगत्त्रयम् । स्थानं कृत्वा तु वैशाखं निभृतं संस्थितो हरः

வில்லின் இடிமுழக்க ஒலியால் ஹரன் மூவுலகையும் நடுங்கச் செய்தான். பின்னர் வைசாக மாதத்தில் தன் நிலையைக் கொண்டு, ஆழ்ந்த அமைதியில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 22

निरीक्ष्य सुचिरं कालं कोपसंरक्तलोचनः । ध्यात्वा तं परमं मन्त्रमात्मानं च निरुध्य सः

நீண்ட நேரம் நோக்கியதால் கோபத்தால் அவரது கண்கள் செம்மையாயின. அந்த பரம மந்திரத்தைத் தியானித்து, தன்னைத் தானே அடக்கி, அவர் (சிவன்) ஒருமுகப்படுத்தினார்।

Verse 23

मुमोच सहसा बाणं पुरस्य वधकाङ्क्षया । यदा त्रीणि समेतानि अन्तरिक्षस्थितानि तु

நகரத்தை அழிக்க விரும்பி அவர் திடீரென அம்பை விடுத்தார்—வானில் நிலைத்திருந்த அந்த மூன்று (புரங்கள்) ஒன்றாகச் சேர்ந்த அதே கணத்தில்.

Verse 24

ततः कालनिमेषार्धं दृष्ट्वैक्यं त्रिपुरस्य च । त्रिपर्वणा त्रिशल्येन ततस्तान्यवसादयत्

அப்போது அரை நிமிடத்திற்கும் குறைவான கணநேரத்தில் திரிபுரத்தின் மூன்று பகுதிகளும் ஒன்றாக இணைந்ததைப் பார்த்து, மூன்று மூட்டுகளும் மூன்று முனைகளும் கொண்ட அம்பால் அவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தி அழிவுக்குள்ளாக்கினார்।

Verse 25

ततो लोका भयत्रस्तास्त्रिपुरे भरतोत्तम । सर्वासुरविनाशाय कालरूपा भयावहाः

பின்னர், பாரதர்களில் சிறந்தவனே, திரிபுர நிகழ்வால் உலகங்கள் அச்சத்தால் நடுங்கின; காலத்தின் வடிவமே போல் பயங்கரமான தீநிமித்தங்கள் தோன்றி, எல்லா அசுரர்களின் அழிவை முன்னறிவித்தன।

Verse 26

अट्टहासान् प्रमुञ्चन्ति कष्टरूपा नरास्तदा । निमेषोन्मेषणं चैव कुर्वन्ति लिपिकर्मसु

அந்நேரத்தில் கடுமையான தோற்றமுடைய மனிதர்கள் கொடூரமான அட்டஹாசம் செய்தனர்; மேலும் எழுத்துப் பணிகளில் அவர்கள் கண் இமைத்தலும் இமைக்காமலும் விசித்திரமாகச் செய்தனர், அச்சத்தால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள்போல்।

Verse 27

निष्पन्दनयना मर्त्याश्चित्रेष्वालिखिता इव । देवायतनगा देवा रटन्ति प्रहसन्ति च । स्वप्ने पश्यन्ति चात्मानं रक्ताम्बरविभूषितम्

மனிதர்கள் கண் இமைக்காமல் ஓவியத்தில் வரையப்பட்ட உருவங்களைப் போல அசையாமல் நின்றனர். கோயில்களில் உள்ள தேவர்களும் அலறி, விசித்திரமாகச் சிரித்தனர்; மேலும் கனவில் மக்கள் தங்களைச் செந்நிற ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாகக் கண்டனர்।

Verse 28

रक्तमाल्योत्तमाङ्गाश्च पतन्तः कार्दमे ह्रदे । पश्यन्ति नाम चात्मानं सतैलाभ्यङ्गमस्तकम्

அவர்கள் தங்கள் தலை செம்மலர்களின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும், அது சேறு நிறைந்த குளத்தில் விழுவதாகவும் கண்டனர்; மேலும் எண்ணெய் அப்யங்கத்தால் பூசப்பட்ட தலையையும் கண்டனர்—இவை தீநிமித்தக் காட்சிகள்.

Verse 29

पश्यन्ति यानमारूढं रासभैश्च नृपोत्तम । संवर्तको महावायुर्युगान्तप्रतिमो महान्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவர்கள் கழுதைகள் இழுக்கும் வாகனத்தில் தாமே ஏறியிருப்பதை கண்டனர்; யுகாந்தக் காற்றைப் போல் பேராற்றலுடைய ‘ஸம்வர்த்தக’ மகாவாயு எழுந்தது.

Verse 30

गृहानुन्मूलयामास वृक्षजातीननेकशः । भूमिकम्पाः सनिर्घाता उल्कापाताः सहस्रशः

அது வீடுகளைப் பெயர்த்து எறிந்து, பலவகை மரங்களையும் வேரோடு பிடுங்கியது. இடியோசையுடன் நிலநடுக்கங்கள் ஏற்பட்டன; ஆயிரக்கணக்கில் உல்கைகள் விழுந்தன.

Verse 31

रुधिरं वर्षते देवो मिश्रितं कर्करैर्बहु । अग्निकुण्डेषु विप्राणां हुतः सम्यग्घुताशनः

தேவன் பல கரகரத் துகள்களுடன் கலந்த இரத்தமழையைப் பொழிந்தான். மேலும் பிராமணர்களின் அக்னிகுண்டங்களில் முறையாக ஆஹூதிக்கப்பட்ட ஹுதாசனனுக்கு விதிப்படி ஆஹுதி செலுத்தப்பட்டு, அக்கினி பிரகாசித்தது.

Verse 32

ज्वलते धूमसंयुक्तो विस्फुलिङ्गकणैः सह । कुंजरा विमदा जातास्तुरगाः सत्त्ववर्जिताः

அது புகையுடன் மூடப்பட்டு, சினங்கற் துகள்களுடன் சேர்ந்து எரிந்தது. யானைகள் மதமற்றவையாகின; குதிரைகள் வலமும் உயிர்த்துடிப்பும் இழந்தன.

Verse 33

अवादितानि वाद्यन्ते वादित्राणि सहस्रशः । ध्वजा ह्यकम्पिताः पेतुश्छत्राणि विविधानि च

இசைக்கப்படாத வாத்தியங்களும் ஆயிரக்கணக்கில் தாமே ஒலிக்கத் தொடங்கின. அசையாத கொடிகளும் விழுந்தன; பலவகைச் சத்திரங்களும் தரையில் சரிந்தன.

Verse 34

ज्वलति पादपास्तत्र पर्णानि च सभं ततः । सर्वं तद्व्याकुलीभूतं हाहाकारसमन्वितम्

அங்கே மரங்களும் இலைகளும் கூட எரிந்தன; பின்னர் அந்த இடமெல்லாம் கலங்கிப் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்ற அலறலால் நிறைந்தது।

Verse 35

उद्यानानि विचित्राणि प्रबभञ्ज प्रभञ्जनः । तेन संप्रेरिताः सर्वे ज्वलन्ति विशिखाः शिखाः

வல்ல பிரபஞ்சனக் காற்று வியத்தகு தோட்டங்களைச் சிதைத்தது; அதன் உந்துதலால் எங்கும் தீநாக்குகள் உச்சியில் எழுந்து கொழுந்துவிட்டன।

Verse 36

वृक्षगुल्मलतावल्ल्यो गृहाणि च समन्ततः । दिग्विभागैश्च सर्वैश्च प्रवृत्तो हव्यवाहनः

சுற்றிலும் மரங்கள், புதர்கள், கொடிகள், வள்ளிகள் மற்றும் வீடுகளும் தீக்கிரையாகின; எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஹவ்யவாஹனன் எனும் அக்னி பரவினான்।

Verse 37

सर्वं किंशुकपर्णाभं प्रज्वलच्चैव दृश्यते । गृहाद्गृहं तदा गन्तुं नैव धूमेन शक्यते

எல்லாம் கிஞ்சுக இலைகள் போலச் செந்நிறமாக எரிவதாய் தோன்றியது; அப்போது புகையால் வீட்டிலிருந்து வீட்டுக்குச் செல்லவும் இயலவில்லை।

Verse 38

हरकोपाग्निनिर्दग्धाः क्रन्दन्ते त्रिपुरे जनाः । प्रदीप्तं सर्वतो दिक्षु दह्यते त्रिपुरं परम्

ஹரனின் கோபத் தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு திரிபுர மக்கள் கதறினர்; எல்லாத் திசைகளிலும் கொழுந்தெழுந்து, மாபெரும் திரிபுர நகரம் எரிந்தது।

Verse 39

पतन्ति शिखराग्राणि विशीर्णानि सहस्रशः । पावको धूमसंपृक्तो दह्यमानः समन्ततः

உடைந்து சிதறிய கோபுரச் சிகரங்களின் முனைகள் ஆயிரமாயிரமாக விழுந்தன. புகையுடன் கலந்த தீ எல்லாத் திசைகளிலும் கொழுந்தெழுந்து அனைத்தையும் எரித்தது.

Verse 40

नृत्यन्वै व्याप्तदिग्देशः कान्तारेष्वभिधावति । देवागारेषु सर्वेषु गृहेष्वट्टालकेषु च

நடனமாடுவது போல் அந்தத் தீ திசைத் திசையெங்கும் பரவி, காடுகளுக்குள் பாய்ந்து, எல்லா கோயில்களிலும், வீடுகளிலும், காவல் மாடங்களிலும் புகுந்தது.

Verse 41

प्रवृत्तो हुतभुक्तत्र पुरे कालप्रचोदितः । ददाह लोकान्सर्वत्र हरकोपप्रकोपितः

அந்நகரில் காலத்தின் தூண்டுதலால் ஹுதபுக் (அக்னி) எழுந்தது. ஹரனின் கோபத்தால் தீவிரமடைந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் உலகங்களை எரித்தது.

Verse 42

दहते त्रैपुरं लोकं बालवृद्धसमन्वितम् । सपुरं सगृहद्वारं सवाहनवनं नृप

அரசே! குழந்தைகளும் முதியோர்களும் உடனான த்ரைபுர உலகம் எரிந்தது—முழு நகரமும், வீட்டு வாயில்களும், வாகனங்களும், தோப்புகளும் காடுகளும் உடன்.

Verse 43

केचिद्भोजनसक्ताश्च पानासक्तास्तथापरे । अपरा नृत्यगीतेषु संसक्ता वारयोषितः

சிலர் விருந்துணவில் மூழ்கினர், சிலர் பானத்தில் ஆசக்தராயினர்; மற்றவர்கள்—வாரப் பெண்கள்—நடனமும் பாடலும் முழுதும் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 44

अन्योन्यं च परिष्वज्य हुताशनशिखार्दिताः । दह्यमाना नृपश्रेष्ठ सर्वे गच्छन्त्यचेतनाः

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு, ஹுதாசனத்தின் ஜ்வாலைகளால் வதைக்கப்பட்டு எரிந்தனர்; அரசரே, அனைவரும் உணர்விழந்து மயங்கி அலைந்தனர்।

Verse 45

अथान्ये दानवास्तत्र दह्यन्तेऽग्निविमोहिताः । न शक्ताश्चान्यतो गन्तुं धूमेनाकुलिताननाः । हंसकारण्डवाकीर्णा नलिन्यो हेमपङ्कजाः

அப்போது அங்கே மற்ற தானவர்களும் தீயால் மயங்கி எரிந்தனர். புகையால் முகங்கள் கலங்க, வேறெங்கும் செல்ல இயலவில்லை. அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்த தாமரைக் குளங்களில் பொன்னிறத் தாமரைகள் மலர்ந்தன।

Verse 46

दह्यन्ते विविधास्तत्र वाप्यः कूपाश्च भारत । दृश्यन्तेऽनलदग्धानि पुरोद्यानानि दीर्घिकाः । अम्लानैः पङ्कजैश्छन्ना विस्तीर्णावसुयोजनाः

பாரதா, அங்கே பலவகைக் குளங்களும் கிணறுகளும் எரிந்தன. தீயால் கருகிய அரசுத் தோட்டங்களும் நீண்ட நீர்த்தேக்கங்களும் காணப்பட்டன—வாடாத தாமரைகளால் மூடப்பட்டு, பல யோஜனைகள் வரை விரிந்திருந்தன।

Verse 47

गिरिकूटनिभास्तत्र प्रासादा रत्नशोभिताः । दृश्यन्तेऽनलसंदग्धा विशीर्णा धरणीतले

அங்கே மலைச் சிகரங்களைப் போன்ற, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனைகள் காணப்பட்டன—தீயால் எரிந்து, பூமித்தளத்தில் சிதைந்து விழுந்தன।

Verse 48

नरस्त्रीबालवृद्धेषु दह्यमानेषु सर्वतः । निर्दयं ज्वलते वह्निर्हाहाकारो महानभूत् । काचिच्च सुखसंसुप्ताप्रमत्तान्या नृपोत्तम

ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர் என எல்லாத் திசைகளிலும் எரிந்தபோது, தீ இரக்கமின்றி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; ‘அய்யோ!’ என்ற பெரும் அலறல் எழுந்தது. ஆயினும் சிலர் சுகமாக உறங்கினர்; சிலர் அலட்சியமாக இருந்தனர்—அரசரே।

Verse 49

क्रीडित्वा च सुविस्तीर्णशयनस्था वराङ्गना । काचित्सुप्ता विशालाक्षी हारावलिविभूषिता । धूमेनाकुलिता दीना न्यपतद्धव्यवाहने

விளையாட்டுக்குப் பின் ஒரு உயர்குலப் பெண் விரிந்த படுக்கையில் படுத்திருந்தாள்; மாலைகளின் வரிசையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விசாலக் கண்களையுடைய ஒருத்தி உறங்கினாள். புகையால் மூடப்பட்டு துயருற்ற அவள் தகிக்கும் ஹவ்யவாஹன அக்கினியில் விழுந்தாள்.

Verse 50

काचित्तस्मिन्पुरे दीप्ते पुत्रस्नेहानुलालसा । पुत्रमालिङ्गते गाढं दह्यते त्रिपुरेऽग्निना

அந்த எரியும் நகரத்தில் ஒரு தாய், மகன் மீது கொண்ட பாசத்தால் ஏங்கித் தன் குழந்தையை இறுக அணைத்தாள்; திரிபுரத்தின் அக்கினியால் அவள் எரிந்து போனாள்.

Verse 51

काचित्कनकवर्णाभा इन्द्रनीलविभूषिता । भर्तारं पतितं दृष्ट्वा पतिता तस्य चोपरि

தங்க நிற ஒளியுடன், இந்திரநீல மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு பெண், தன் கணவன் விழுந்ததைக் கண்டு உடனே அவன் மேல் விழுந்தாள்.

Verse 52

काचिदादित्यवर्णाभा प्रसुप्ता तु प्रियोपरि । अग्निज्वालाहता गाढं कंठमालिङ्गते नृप

அரசே! சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்த இன்னொரு பெண் தன் காதலன் மேல் உறங்கினாள்; தீயின் நாவுகளால் தாக்கப்பட்டபோதும் அவன் கழுத்தை இறுக அணைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 53

मेधवर्णा परा नारी चलत्कनकमेखला । श्वेतवस्त्रोत्तरीया तु पपात धरणीतले

வெண்மை நிறமுடைய உயர்ந்த பெண், அசையும் பொன் இடைக்கச்சுடன், வெள்ளை ஆடையும் மேலாடையும் அணிந்து, தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 54

काचित्कुन्देन्दुवर्णाभा नीलरत्नविभूषिता । शिरसा प्राञ्जलिर्भूत्वा विज्ञापयति पावकम्

மற்றொரு பெண் குந்தமலரும் நிலவும் போல் வெண்மையுடன், நீல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; தலை வணங்கி கைகூப்பி அக்னிதேவரிடம் வேண்டினாள்।

Verse 55

कस्याश्चिज्ज्वलते वस्त्रं केशाः कस्याश्च भारत । ज्वलज्ज्वलनसङ्काशैर्हेमभाण्डैस्त्रसंहित च

ஓ பாரதா! ஒருத்தியின் ஆடை எரிந்தது, மற்றொருத்தியின் கூந்தல் எரிந்தது; மேலும் சிலர் தீப்போல் எரியும் பொற்கலங்களால் மிகுந்த துன்புற்றனர்।

Verse 56

काचित्प्रभूतदुःखार्ता विललाप वराङ्गना । भस्मीभूतं पतिं दृष्ट्वा क्रन्दन्ती कुररी यथा

ஒரு உயர்குலப் பெண் பேர்துயரால் துடித்து அலறினாள்; தன் கணவன் சாம்பலானதைப் பார்த்து குரரீப் பறவைபோல் கருணையுடன் கதறினாள்।

Verse 57

आलिङ्ग्य गाढं सहसा पतिता तस्य मूर्धनि । काचिच्च बहुदुःखार्ता व्यलपत्स्त्री स्ववेश्मनि

அவனை இறுகத் தழுவி அவள் திடீரென அவன் தலைமேல் விழுந்தாள்; இன்னொரு பெண் மிகுந்த துயரால் தன் இல்லத்திலேயே புலம்பினாள்।

Verse 58

भस्मसाच्च कृतं दृष्ट्वा क्रन्दते कुररी यथा । मातरं पितरं काचिद्दृष्ट्वा विगतचेतनम्

சாம்பலான ஒருவரைக் கண்டு அவள் குரரீப் பறவைபோல் கதறினாள்; இன்னொருத்தி தாய் தந்தை உணர்வின்றி கிடப்பதைக் கண்டு மயங்கி நிலை குலைந்தாள்।

Verse 59

वेपते पतिता भूमौ खेदिता वडवा यथा । इतश्चेतश्च काचिच्च दह्यमाना वराङ्गना

ஒருத்தி தரையில் விழுந்து, களைத்த குதிரை போல நடுங்கினாள். இன்னொரு உயர்குலப் பெண் தீயால் எரிந்து, அச்சத்தில் இங்கும் அங்கும் ஓடினாள்.

Verse 60

नापश्यद्बालमुत्सङ्गे विपरीतमुखी स्थिता । कुम्भिलस्य गृहं दग्धं पतितं धरणीतले

அவள் முகத்தை எதிர்திசை திருப்பி நின்றதால், மடியில் இருந்த குழந்தையைப் பார்க்கவில்லை. கும்பிலனின் வீடு தீயால் எரிந்து தரையில் இடிந்து விழுந்தது.

Verse 61

कूष्माण्डस्य च धूम्रस्य कुहकस्य बकस्य च । विरूपनयनस्यापि विरूपाक्षस्य चैव हि

கூஷ்மாண்டன், தூம்ரன், குஹகன், பகன் ஆகியோரின் வீடுகளிலும்; விரூப-நயனன் மற்றும் விரூபாக்ஷன் வீடுகளிலும் (அக்னி) கொழுந்துவிட்டது.

Verse 62

शुम्भो डिम्भश्च रौद्रश्च प्रह्लादश्चासुरोत्तमः । दण्डपाणिर्विपाणिश्च सिंहवक्त्रस्तथानघ

சும்பன், டிம்பன், ரௌத்ரன், மேலும் அசுரர்களில் சிறந்த பிரஹ்லாதன்; தண்டபாணி, விபாணி; சிம்ஹவக்த்ரன்—ஓ பாவமற்றவனே! இவர்களின் வீடுகளிலும் (அக்னி) எரிந்தது.

Verse 63

दुन्दुभश्चैव संह्रादो डिण्डिर्मुण्डिस्तथैव च । बाणभ्राता च बाणश्च क्रव्यादव्याघ्रवक्त्रकौ

துந்துபன் மற்றும் ஸம்ஹ்ராதன், டிண்டி மற்றும் முண்டி; பாணனின் சகோதரனும் பாணனும்; மேலும் க்ரவ்யாதன் மற்றும் வ்யாக்ரவக்த்ரன்—இவர்களின் வீடுகளிலும் (அக்னி) பற்றியெரிந்தது.

Verse 64

एवमन्येऽपि ये केचिद्दानवा बलदर्पिताः । तेषां गृहे तथा वह्निर्ज्वलते निर्दयो नृप । दह्यमानाः स्त्रियस्तात विलपन्ति गृहे गृहे

அரசே! வலிமை செருக்கினால் மமதை கொண்டிருந்த மற்ற தானவர்களின் இல்லங்களிலும் அந்த இரக்கமற்ற நெருப்பு அவ்வாறே பற்றி எரிந்தது. அன்பிற்குரியவரே! தீயில் கருகிய பெண்கள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கதறி அழுதனர்.

Verse 65

करुणाक्षरवादिन्यो निराधारा गताः शिवम् । यदि वैरं सुरारेश्च पुरुषोपरिपावक

இரக்கமான சொற்களைப் பேசியபடியே, ஆதரவற்ற அந்தப் பெண்கள் சிவபெருமானைச் சரணடைந்தனர். 'நெருப்பே! தேவர்களின் எதிரிகளுடன் உனக்கு பகைமை இருந்தால்...'

Verse 66

स्त्रियः किमपराध्यन्ति गृहपञ्जरकोकिलाः । अनिर्दयो नृशंसस्त्वं कस्ते कोपः स्त्रियं प्रति

வீடு என்னும் கூண்டில் வாழும் குயில்களைப் போன்ற பெண்கள் என்ன தவறு செய்தார்கள்? நீ இரக்கமற்றவனாகவும் கொடூரமானவனாகவும் இருக்கிறாய்; பெண்களின் மீது உனக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம்?

Verse 67

किं त्वया न श्रुतं लोके अवध्याः सर्वथा स्त्रियः । किं तु तुभ्यं गुणो ह्यस्ति दहने पवनेरितः

பெண்கள் எவ்வகையிலும் கொல்லத்தகாதவர்கள் என்று நீ உலகில் கேள்விப்பட்டதில்லையா? ஆனால் நெருப்பே! காற்றினால் தூண்டப்பட்டு எரிவது மட்டுமே உன்னிடம் உள்ள குணம்.

Verse 68

न कारुण्यं त्वया किंचिद्दाक्षिण्यं च स्त्रियं प्रति । दयां म्लेच्छा हि कुर्वन्ति वचनं वीक्ष्य योषिताम्

உனக்கு பெண்களிடம் சிறிதும் கருணையோ, இரக்கமோ இல்லை. பெண்களின் சொற்களைக் கேட்டால் மிலேச்சர்கள் கூட இரக்கம் காட்டுவார்களே!

Verse 69

म्लेच्छानामपि च म्लेच्छो दुर्निवार्यो ह्यचेतनः । एवं विलपमानानां स्त्रीणां तत्रैव भारत

மிலேச்சர்களிடையிலும் ஒரு ‘மிலேச்சன்’ உண்டு—அறிவிலி, அடக்க இயலாதவன். இவ்வாறு அங்கேயே பெண்கள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தனர், ஓ பாரதா.

Verse 70

ज्वालाकलापबहुलः प्रज्वलत्येव पावकः । एवं दृष्ट्वा ततो बाणो दह्यमान उवाच ह

ஜ்வாலைக் கூட்டங்களால் நிறைந்த தீ மிகக் கடுமையாகப் பற்றிக் கொண்டது. அதைக் கண்ட பாணன், எரியும்போதே, பேசினான்.

Verse 71

अवज्ञाय विनष्टोऽहं पापात्मा हरमञ्जसा । मया पापेन मूर्खेण ये लोका नाशिता ध्रुवम्

ஹரனை அவமதித்ததால் நான், பாவமனத்தவன், உடனே அழிந்தேன். என் பாவத்தால், நான் மூடன், அந்த மக்களை நிச்சயமாக அழிவுக்குக் கொண்டுவந்தேன்.

Verse 72

गोब्राह्मणा हता नित्यमिह लोके परत्र च । नाशितान्यन्नपानानि मठारामाश्रमास्तथा

பசுக்களும் பிராமணர்களும் இடையறாது துன்புறுத்தப்பட்டனர்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும். அன்னம்-பானம் களஞ்சியங்கள் அழிந்தன; மடங்கள், தோட்டங்கள், ஆசிரமங்களும் அப்படியே.

Verse 73

ऋषीणामाश्रमाश्चैव देवारामा गणालयाः । तेन पापेन मे ध्वंसस्तपसश्च बलस्य च

ரிஷிகளின் ஆசிரமங்களும், தேவர்களின் தோட்டங்களும், கணங்களின் இருப்பிடங்களும் அழிந்தன. அந்தப் பாவத்தாலே என் தவமும் என் வலிமையும் கூட நாசமாயின.

Verse 74

किं धनेन करिष्यामि राज्येणान्तःपुरेण च

செல்வத்தால் நான் என்ன செய்வேன்? அரசாட்சியாலும் அரசரின் அந்தப்புரத்தாலும் என்ன பயன்?

Verse 75

वरं शङ्करपादौ च शरणं यामि मूढधीः । न माता न पिता चैव न बन्धुर्नापरो जनः

என் அறிவு மயக்கமுற்றிருந்தாலும், சிறந்தது சங்கரரின் திருவடிகளில் சரணடைவதே; ஏனெனில் தாயும் அல்ல, தந்தையும் அல்ல, உறவினரும் அல்ல, வேறு யாரும் (உண்மையில்) காப்பவர் அல்லர்.

Verse 76

मुक्त्वा चैव महेशानं परमार्तिहरं परम् । आत्मना च कृतं पापमात्मनैव तु भुज्यते

பரம துயரநிவாரகனான மகேசானை விட்டு விடுதல் முற்றிலும் தகாது; தானே செய்த பாவத்தைத் தானே அனுபவிக்க வேண்டுமே.

Verse 77

अहं पुनः समस्तैश्च दह्यामि सह साधुभिः । एवमुक्त्वा शिवं लिङ्गं कृत्वा तन्मस्तकोपरि

‘நானும் அனைவருடனும், சாது மக்களுடனும் சேர்ந்து எரிந்து போவேன்.’ என்று கூறி, அவன் சிவலிங்கம் செய்து அதைத் தன் தலைமேல் வைத்தான்.

Verse 78

निर्जगाम गृहाच्छीघ्रं पावकेनावगुण्ठितः । स खिन्नः स्विन्नगात्रस्तु प्रस्खलंस्तु मुहुर्मुहुः

அவன் தீயால் சூழப்பட்டவனாய் விரைவில் வீட்டிலிருந்து வெளியே சென்றான்; களைப்புற்று, வியர்வையால் நனைந்த உடலுடன், மீண்டும் மீண்டும் தடுமாறினான்.

Verse 79

हरं गद्गदया वाचा स्तुवन्वै शरणं ययौ । त्वत्कोपानलनिर्दग्धो यदि वध्योऽस्मि शङ्कर

கத்கத குரலில் ஹரனைப் போற்றி அவன் சரணடைந்தான்— “ஓ சங்கரா, உமது கோபஅக்னியால் எரிந்து நான் வதைக்கப்பட வேண்டுமெனில், அப்படியே ஆகட்டும்।”

Verse 80

त्वत्प्रसादान्महादेव मा मे लिङ्गं प्रणश्यतु । अर्चितं मे सुरश्रेष्ठ ध्यातं भक्त्या मया विभो

மகாதேவா, உமது அருளால் என் லிங்கம் அழியாதிருக்கட்டும். தேவர்களில் சிறந்தவனே, ஆண்டவனே—இதனை நான் பக்தியுடன் அர்ச்சித்து தியானித்தேன்।

Verse 81

प्राणादिष्टतमं देव तस्माद्रक्षितुमर्हसि । यदि तेऽहमनुग्राह्यो वध्यो वा सुरसत्तम

தேவனே, நீர் எனக்கு உயிரைவிட இனியவர்; ஆகவே என்னைக் காக்க வேண்டியது உமக்கே உரியது. தேவர்களில் தலைவனே, அருளோ வதையோ—அது உமது விருப்பமே।

Verse 82

प्रतिजन्म महादेव त्वद्भक्तिरचलास्तु मे । पशुकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिगतेषु च । स्वकर्मणा महादेव त्वद्भक्तिरचलास्तु मे

மகாதேவா, ஒவ்வொரு பிறவியிலும் உம்மீது என் பக்தி அசையாததாக இருக்கட்டும். மிருகம், புழு, பூச்சி ஆகியவற்றிலும், எந்தத் திரியக் யோனியிலும்—even என் சொந்த கர்மவலிமையால்—மகாதேவா, என் பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 83

एवमुक्त्वा महाभागो बाणो भक्तिमतां वरः । स्तोत्रेण देवदेवेशं छन्दयामास भारत

இவ்வாறு கூறி, பாக்கியவான் பாணன்—பக்தர்களில் தலைசிறந்தவன்—ஓ பாரதா, ஸ்தோத்திரத்தால் தேவர்களின் தேவனாகிய ஈசனை மகிழ்வித்து பிரசன்னப்படுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 84

बाण उवाच । शिव शङ्कर सर्वहराय नमो भवभीतभयार्तिहराय नमः । कुसुमायुधदेहविनाशंकर प्रमदाप्रियकामक देव नमः

பாணன் கூறினான்— சிவ சங்கரா, அனைத்தையும் அழிப்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம்; பவபயத்தால் அஞ்சுவோரின் பயமும் துயரும் நீக்குவோனே நமः। மலரம்பன் காமனின் உடலை அழித்தவனே, பிரமதா (பார்வதி) பிரியனின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் தேவனே உமக்கு நமः।

Verse 85

जय पार्वतीश परमार्थसार जय विरचितभीमभुजङ्गहार । जय निर्मलभस्मविलिप्तगात्र जय मन्त्रमूल जगदेकपात्र

ஜெயம் பார்வதீசா, பரமார்த்தத்தின் சாரமே! ஜெயம், பயங்கர நாகமாலையை அணிந்தவனே! ஜெயம், தூய விபூதி பூசிய அங்கங்களையுடையவனே! ஜெயம், மந்திரத்தின் மூலமே, உலகின் ஒரே ஆதாரப் பாத்திரமே!

Verse 86

जय विषधरकपिलजटाकलाप जय भैरवविघृतपिनाकचाप । जय विषमनयनपरिमुक्तसङ्ग जय शङ्कर धृतगाङ्गतरङ्ग

ஜெயம், பாம்புகள் அலங்கரிக்கும் செம்மஞ்சள் ஜடாமுடியையுடையவனே! ஜெயம், பைரவ ரூபத்தில் பினாக வில்லைத் தாங்குபவனே! ஜெயம், விஷமநயனன் (மூன்றுகண்) ஆயினும் பற்றற்றவனே! ஜெயம் சங்கரா, கங்கையின் அலைகளைத் தாங்குபவனே!

Verse 87

जय भीमरूप खट्वाङ्गहस्त शशिशेखर जय जगतां प्रशस्त । जय सुखरेश सुरलोकसार जय सर्वसकलनिर्दग्धसार

ஜெயம், பயங்கர ரூபம் கொண்டு கட்டுவாங்கம் ஏந்தியவனே! ஜெயம், சந்திரசூடா, உலகங்கள் போற்றுபவனே! ஜெயம், ஆனந்தத்தின் ஈசா, தேவருலகத்தின் சாரமே! ஜெயம், அனைத்திலும் அசுத்தமும் அசாரமும் எரித்தழிக்கும் சாரச్వరூபனே!

Verse 88

जय कीर्तनीय जगतां पवित्र जय वृषाङ्क बहुविधचरित्र । जय विरचितनरकङ्कालमाल अघासुरदेहकङ्कालकाल

ஜெயம், போற்றத்தக்கவனே, உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவனே! ஜெயம், ரிஷபச் சின்னம் கொண்டவனே, பலவகை தெய்வச் செயல்களையுடையவனே! ஜெயம், நரகக் கங்காள மாலையை அணிந்தவனே! ஹே காலா, பாவ உடல் (அகாசுரன்) கங்காளத்தையும் விழுங்குபவனே, ஜெயம்!

Verse 89

जय नीलकंठ वरवृषभगमन जय सकललोकदुरितानुशमन । जय सिद्धसुरासुरविनतचरण जय रुद्र रौद्रभवजलधितरण

ஜய நীলகண்டா, சிறந்த ரிஷப வாகனனே; ஜய, எல்லா உலகங்களின் பாப-துயரங்களைத் தணிப்பவனே. ஜய, சித்தர் தேவர் அசுரர் வணங்கும் திருவடிகளையுடையவனே; ஜய ருத்ரா, கொடிய பவசாகரத்தைத் தாண்டச் செய்பவனே.

Verse 90

जय गिरिश सुरेश्वरमाननीय जय सूक्ष्मरूप संचितनीय । जय दग्धत्रिपुर विश्वसत्त्व जय सकलशास्त्रपरमार्थतत्त्व

ஜய கிரீசா, தேவர்களின் தலைவர்களாலும் போற்றப்படுபவனே; ஜய, சூட்சும ரூபனே, உள்ளத்தில் சேர்த்து உணரத்தக்கவனே. ஜய திரிபுரதாஹகா, உலகின் சத்துவமே; ஜய, எல்லா சாஸ்திரங்களின் பரமார்த்தத் தத்துவமே.

Verse 91

जय दुरवबोध संसारतार कलिकलुषमहार्णवघोरतार । जय सुरासुरदेवगणेश नमो हयवानरसिंहगजेन्द्रमुख

ஜய, அறிதற்கு அரியவனாயினும் சம்சாரத்தைத் தாண்டச் செய்பவனே; ஜய, கலியின் மாசு நிறைந்த மகாசமுத்திரத்தைப் பயங்கரமாகக் கடத்துபவனே. ஜய, தேவர்-அசுரர் கணங்களின் தலைவனே; நமோ, குதிரை, வானரம், சிங்கம், கஜேந்திரன் போன்ற முகங்களைக் கொண்டவனே.

Verse 92

अतिह्रस्वस्थूलसुदीर्घतम उपलब्धिर्न शक्यते ते ह्यमरैः । प्रणतोऽस्मि निरञ्जन ते चरणौ जय साम्ब सुलोचनकान्तिहर

மிகச் சிறியது, பெரிது, அளவற்ற விரிவு அல்லது பரமாதீதம்—இவ்வாறு உம்மை அமரரும் முழுதாக உணர இயலாது. நிரஞ்சனனே, உமது திருவடிகளில் நான் பணிகிறேன். ஜய சாம்பா, அழகிய கண்களையுடையவனே, எல்லாக் காந்தியையும் மிஞ்சித் திகழ்பவனே.

Verse 93

अप्राप्य त्वां किमत्यन्तमुच्छ्रयी न विनाशयेत् । अतिप्रमाथि च तदा तपो महत्सुदारुणम्

உம்மை அடையாமல் எந்த உயர்ந்த உயர்வும் அழிவில் விழாமல் நிலைக்கும்? ஆகவே அப்போது மிகப் பெரியதும், மிகக் கடுமையானதும், மாசுகளை முற்றிலும் நசுக்கும் தபஸ்ஸை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 94

न पुत्रबान्धवा दारा न समस्तः सुहृज्जनः । सङ्कटेऽभ्युपगच्छन्ति व्रजन्तमेकगामिनम्

மகன்களும் உறவினரும் மனைவியும் நண்பர் கூட்டமும் துன்பத்தில் துணையாவதில்லை; மனிதன் மரணத்தின் ஒரே பாதையில் புறப்படும்போது தனியே செல்கிறான்।

Verse 95

यदेव कर्म कैवल्यं कृतं तेन शुभाशुभम् । तदेव सार्थवत्तस्य भवत्यग्रे तु गच्छतः

மனிதன் செய்த எந்தச் செயலும்—நல்லதோ தீயதோ—அவனே மறுமை வழியில் முன்னே செல்லும் போது அதுவே அவனுக்குச் சாரமுள்ள உண்மையான செல்வமாகிறது।

Verse 96

निर्धनस्यैव चरतो न भयं विद्यते क्वचित् । धनीभयैर्न मुच्येत धनं तस्मात्त्यजाम्यहम्

செல்வமின்றி வாழ்பவனுக்கு எங்கும் அச்சம் இல்லை; ஆனால் செல்வவான் செல்வத்தால் எழும் அச்சங்களிலிருந்து விடுபடான். ஆகவே நான் செல்வத்தைத் துறக்கிறேன்।

Verse 97

लुब्धाः पापानि कुर्वन्ति शुद्धांशा नैव मानवाः । श्रुत्वा धर्मस्य सर्वस्वं श्रुत्वा चैवावधार्य तत्

பேராசையுள்ளவர்களே பாவம் செய்கிறார்கள்; மனிதர்கள் உண்மையில் தூய பங்குடையோர் அல்லர். தர்மத்தின் முழுச் சாரத்தையும் கேட்டு, கேட்டு சிந்தித்தும், பேராசையால் அவர்கள் வீழ்கிறார்கள்।

Verse 98

त्वं विष्णुस्त्वं जगन्नाथो ब्रह्मरूपः सनातनः । इन्द्रस्त्वं देवदेवेश सुरनाथ नमोऽस्तु ते

நீயே விஷ்ணு; நீயே ஜகந்நாதன்; நீயே பிரம்மரூபமான சனாதனன். நீயே இந்திரன். தேவர்களின் தேவேசா, சுரநாதா, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 99

त्वं क्षितिर्वरुणश्चैव पवनस्त्वं हुताशनः । त्वं दीक्षा यजमानश्च आकाशं सोम एव च

நீயே பூமி; நீயே வருணன்; நீயே காற்று; நீயே அக்னி. நீயே தீட்சை; நீயே யஜமானன்; நீயே ஆகாயம்; நீயே சோமனும் ஆவாய்.

Verse 100

त्वं सूर्यस्त्वं तु वित्तेशो यमस्त्वं गुरुरेव च । त्वया व्याप्तं जगत्सर्वं त्रैलोक्यं भास्वता यथा

நீயே சூரியன்; நீயே செல்வத்தின் அதிபதி; நீயே யமன்; நீயே குருவும். உன்னால் எல்லா உலகமும் நிறைந்துள்ளது—ஒளி மூவுலகையும் நிரப்புவது போல.

Verse 101

एतद्बाणकृतं स्तोत्रं श्रुत्वा देवो महेश्वरः । क्रोधं मुक्त्वा प्रसन्नात्मा तदा वचनमब्रवीत्

பாணன் இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்ட மகேஸ்வரன் கோபத்தை விட்டு விட்டார். அமைதியும் அருளும் நிறைந்த உள்ளத்துடன் அப்போது அவர் சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 102

ईश्वर उवाच । न भेतव्यं न भेतव्यमद्यप्रभृति दानव । सौवर्णे भवने तिष्ठ मम पार्श्वेऽथवा पुनः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அஞ்சாதே, அஞ்சாதே, ஓ தானவா! இன்று முதல் நீ அஞ்ச வேண்டாம். பொன்னாலான மாளிகையில் தங்கு; அல்லது என் அருகிலேயே இரு.

Verse 103

पुत्रपौत्रप्रपौत्रैश्च बान्धवैः सह भार्यया । अद्यप्रभृति वत्स त्वमवध्यः सर्वशत्रुषु

மகன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன், உறவினர், மனைவி ஆகியோருடன்—அன்புக் குழந்தையே! இன்று முதல் எல்லா பகைவரிடத்திலும் நீ கொல்லப்படாதவன், வெல்லப்படாதவன் ஆவாய்.

Verse 104

मार्कण्डेय उवाच । भूयस्तस्य वरो दत्तो देवदेवेन भारत । स्वर्गे मर्त्ये च पाताले पूजितः ससुरासुरैः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாரதா! தேவர்களின் தேவன் அவனுக்கு மீண்டும் ஒரு வரம் அளித்தான்; ஸ்வர்க்கம், மর্ত்யம், பாதாளம் ஆகிய மூன்றிலும் தேவர்கள்–அசுரர்கள் உட்பட அனைவராலும் அவன் பூஜிக்கப்படுவான்.

Verse 105

अक्षयश्चाव्ययश्चैव वस त्वं वै यथासुखम् । ततो निवारयामास रुद्रः सप्तशिखं तदा

“நீ அழிவற்றவனாகவும் சிதையாதவனாகவும் இரு; விருப்பமெனும் இன்பத்தோடு வாழ்.” அப்பொழுது ருத்ரன் அந்த நேரத்தில் சப்தசிகனைத் தடுத்தான்.

Verse 106

तृतीयं रक्षितं तस्य पुरं देवेन शम्भुना । ज्वालामालाकुलं चान्यत्पतितं धरणीतले

அவனுடைய மூன்றாவது நகரத்தை தேவன் சம்பு காத்தான்; ஆனால் தீச்சுடர் மாலைகளால் நிரம்பிய மற்றொரு பகுதி பூமித்தளத்தில் விழுந்தது.

Verse 107

अर्धेन प्रस्थितादूर्ध्वं तस्य ज्वाला दिवं गताः । हाहाकारो महांस्तत्र ऋषिसङ्घैरुदीरितः

அதன் பாதி மேலே எழுந்தோட, அதன் ஜ்வாலைகள் விண்ணை அடைந்தன; அங்கே முனிவர் கூட்டங்கள் “ஹா! ஹா!” எனப் பெரும் அலறலை எழுப்பின.

Verse 108

दैवतैश्च महाभागैः सिद्धविद्याधरादिभिः । एकं तु पतितं तत्र श्रीशैले खण्डमुत्तरम्

மேலும் பாக்கியமிக்க தேவர்கள்—சித்தர், வித்யாதரர் முதலியோருடன்—அங்கே ஸ்ரீசைலத்தில் வடபுறத் துண்டு ஒன்று விழுந்ததைக் கண்டனர்.

Verse 109

द्वितीयं पतितं राजञ्छैले ह्यमरकण्टके । प्रज्वलत्पतितं तत्र तेन ज्वालेश्वरं स्मृतम्

அரசே, இரண்டாம் துண்டு அமரகண்டக மலைமேல் விழுந்தது. அங்கே அது எரிந்து விழுந்ததால் அந்தத் தலம் ‘ஜ்வாலேஸ்வரம்’ என நினைவுகூரப்பட்டது.

Verse 110

दग्धे तु त्रिपुरे राजन्पतिते खण्ड उत्तमे । रुद्रो देवः स्थितस्तत्र ज्वालामालानिवारकः

அரசே, திரிபுரம் எரிந்தபின் சிறந்த துண்டு விழுந்தபோது, அங்கே தேவன் ருத்ரன் நிலைபெற்றான்—அக்கினி மாலைகளைத் தடுத்து விலக்கும் வல்லவன்.

Verse 111

हाहाकारपराणां तु ऋषीणां रक्षणाय च । स्वयं मूर्तिर्महेशानुमावृषभसंयुतः

அவலத்தில் அலறிய முனிவர்களைக் காக்க, மகேசன் தாமே உருவெடுத்து வெளிப்பட்டான்—உமையுடன், காளை (நந்தி) மீது ஏறியவனாய்.

Verse 112

मनसापि स्मरेद्यस्तु भक्त्या ह्यमरकण्टकम् । चान्द्रायणाधिकं पुण्यं स लभेन्नात्र संशयः

பக்தியுடன் மனத்தில்கூட அமரகண்டகத்தை நினைப்பவன், சாந்திராயண விரதத்தைக் காட்டிலும் மேலான புண்ணியத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 113

अतिपुण्यो गिरिश्रेष्ठो यस्माद्भरतसत्तम । अस्मान्नित्यं भवेद्राजन्सर्वपापक्षयंकरः

பரதர்களில் சிறந்தவனே, இம்மலை மிகப் புண்ணியமிக்கது, மலைகளில் தலைசிறந்தது; அரசே, இதனால் எங்களைப் போன்றோரின் எல்லாப் பாவங்களும் நாள்தோறும் அழிகின்றன.

Verse 114

नानाद्रुमलताकीर्णो नानापुष्पोपशोभितः । नानागुल्मलताकीर्णो नानावल्लीभिरावृतः

அது பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததாக, பலவகை மலர்களால் அழகுபெற்றதாக இருந்தது; பலவகை புதர்களும் வள்ளிகளும் குவிந்ததாக, எண்ணற்ற ஏறும் கொடிகளால் மூடப்பட்டதாக இருந்தது.

Verse 115

सिंहव्याघ्रसमाकीर्णो मृगयूथैरलंकृतः । श्वापदानां च घोषेण नित्यं प्रमुदितोऽभवत्

அது சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்ததாக, மான் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக இருந்தது; வனவிலங்குகளின் முழக்கத்தால் அது எப்போதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 116

ब्रह्मेन्द्रविष्णुप्रमुखैर्ह्यमरैश्च सहस्रशः । सेव्यते देवदेवेशः शङ्करस्तत्र पर्वते

அந்த மலையில் தேவர்களின் தேவேசனான சங்கரனை, பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு முதலிய அமரர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் சேவித்து வழிபடுகின்றனர்.

Verse 117

पतनं कुरुते योऽस्मिन्पर्वतेऽमरकण्टके । क्रीडते क्रमशो राजन्भुवनानि चतुर्दश

அரசே! இந்த அமரகண்டக மலையில் யார் தன்னை வீழ்த்துகிறானோ, அவன் படிப்படியாக பதினான்கு உலகங்களிலும் விளையாடி உலாவுகிறான்.

Verse 118

ऐन्द्रं वाह्नं च कौबेरं वायव्यं याम्यमेव च । नैरृत्यं वारुणं चैव सौम्यं सौरं तथैव च

இந்திரலோகம், அக்னிலோகம், குபேரலோகம், வாயுலோகம், யமலோகம்; மேலும் நைர்ருதி லோகம், வருணலோகம், சோமலோகம், சூரியலோகம் ஆகியவையும்.

Verse 119

ब्राह्मं च पदमक्लिष्टं वैष्णवं तदनन्तरम् । उमारुद्रं महाभाग ऐश्वरं तदनन्तरम्

அதன்பின் களங்கமற்ற பிராஹ்மப் பதம்; அதன் பின்னர் வைஷ்ணவப் பதம். பின்னர், ஓ மகாபாகனே, உமா-ருத்ரப் பதம்; அதன் பின் ஐஸ்வரப் பதம்.

Verse 120

परं सदाशिवं शान्तं सूक्ष्मं ज्योतिरतीन्द्रियम् । तस्मिन्याति लयं धीरो विधिना नात्र संशयः

அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர் சதாசிவன்—அமைதியானவர், நுண்ணியவர், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஜோதி-சொரூபன். திடமுடையவன் விதிப்படி அதிலேயே லயமடைகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 121

युधिष्ठिर उवाच । कोऽप्यत्र विधिरुद्दिष्टः पतने ऋषिसत्तम । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व संशयोऽस्ति महामुने

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ ரிஷிசிறந்தவரே, இங்கு ‘பதனம்’ குறித்து ஏதேனும் விதி கூறப்பட்டுள்ளதா? ஓ மகாமுனியே, இதனை முழுவதும் எனக்கு விளக்குங்கள்; எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது.

Verse 122

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणुष्व कथयिष्यामि तं विधिं पाण्डुनन्दन । यत्कृत्वा प्रथमं कर्म निपतेत्तदनन्तरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாண்டுநந்தனே, கேள்; அந்த விதியை நான் சொல்கிறேன். முதலில் செய்ய வேண்டிய முன்னோட்டக் கர்மத்தைச் செய்து, அதன் பின்னர் பதனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 123

कृत्वा कृच्छ्रत्रयं पूर्वं जप्त्वा लक्षं दशैव तु । शाकयावकभुक्चैव शुचिस्त्रिषवणो नृप

ஓ அரசனே, முதலில் மூன்று ‘க்ருச்ச்ர’ விரதங்களை மேற்கொண்டு, பத்து லட்சம் ஜபம் செய்து; கீரை மற்றும் யவக (யவக் கஞ்சி) உணவாகக் கொண்டு, தூய்மையுடன் இருந்து, மூன்று சந்த்யா காலங்களிலும் நித்யகர்மம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 124

त्रिकालमर्चयेदीशं देवदेवं त्रिलोचनम् । दशांशेन तु राजेन्द्र होमं तत्रैव कारयेत्

அவன் மூன்று காலங்களிலும் தேவர்களின் தேவனாகிய திரிலோசன ஈசனை வழிபட வேண்டும். ஓ அரசே, ஜபத்தின் பத்திலொரு பங்கினால் அங்கேயே ஹோமம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 125

लक्षवारं जपेद्देवं गन्धमाल्यैश्च पूजयेत् । रात्रौ स्वप्ने तदा पश्येद्विमानस्थं ततः क्षिपेत्

அவன் இறைவனை ஒரு லட்சம் முறை ஜபித்து, நறுமணங்களாலும் மாலைகளாலும் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் இரவில் கனவில் அவரை விமானத்தில் அமர்ந்தவராகக் காண்பான்; அதன் பின் தன்னைத் தானே வீழ்த்திக் கொள்ள வேண்டும் (பதனம் செய்ய வேண்டும்).

Verse 126

अनेनैव विधानेन आत्मानं यस्तु निक्षिपेत् । स्वर्गलोकमनुप्राप्य क्रीडते त्रिदशैः सह

இதே விதிமுறையின்படி யார் தமது உடலை நிக்ஷேபம் செய்கிறாரோ, அவர் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்து தேவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுவார்.

Verse 127

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि त्रिंशत्कोट्यस्तथैव च । मुक्त्वा मनोरमान्भोगांस्तदा गच्छेन्महीतलम्

அவன் முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், அதுபோல முப்பது கோடிக் காலமும் இனிய போகங்களை அனுபவித்து, பின்னர் பூமித்தளத்திற்குத் திரும்புவான்.

Verse 128

पृथिवीमेकच्छत्रेण भुनक्ति लोकपूजितः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

அவன் ஒரே குடைச்சாயலில் பூமியை ஆள்கிறான்; மக்களால் போற்றப்படுகிறான். நோயும் துயரும் அற்றவனாய் நூறு சரத்கள் (நூறு ஆண்டுகள்) வாழ்கிறான்.

Verse 129

ज्वालेश्वरं तु तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र ज्वाला नदी पार्थ प्रस्रुता शिवनिर्मिता

அந்த தீர்த்தம் ‘ஜ்வாலேஸ்வர’ம் என மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. ஓ பார்த்தா, அங்கே சிவனால் உருவாக்கப்பட்ட ‘ஜ்வாலா’ என்னும் நதி பாய்கிறது.

Verse 130

निर्वाप्य तद्बाणपुरं रेवया सह संगता । तत्र स्नात्वा महाराज विधिना मन्त्रसंयुतः

அந்த பாணபுரத்தை அணைத்து ரேவையுடன் சங்கமம் அடைகிறது (ஜ்வாலா நதி). ஓ மஹாராஜா, அங்கே விதிப்படி மந்திரங்களுடன் நீராடி—

Verse 131

तिलसंमिश्रतोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । पिण्डदानेन च पित्ःन् पैण्डरीकफलं लभेत्

எள்ளுக் கலந்த நீரால் பித்ருதேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; பிண்டதானத்தால் ‘பைண்டரீக’ எனப்படும் புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 132

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

ஓ நராதிபா, அந்த தீர்த்தத்தில் நோன்பு இருப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 133

अमराणां शतैश्चैव सेवितो ह्यमरेश्वरः । तथैव ऋषिसङ्घैश्च तेन पुण्यतमो महान्

அமரேஸ்வரரை நூற்றுக்கணக்கான தேவர்கள், அதுபோல ரிஷிகளின் கூட்டங்களும் சேவித்து வழிபடுகின்றனர்; ஆகவே அந்த (இடமும் இறைவனும்) மிகப் புண்ணியமிக்கதும் மகத்தானதும் ஆகும்.

Verse 134

समन्ताद्योजनं तीर्थं पुण्यं ह्यमरकण्टकम् । रुद्रकोटिसमोपेतं तेन तत्पुण्यमुत्तमम्

அமரகண்டகம் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்த புனிதத் தீர்த்தம். அது ருத்ர கோடிகளால் சூழப்பட்டதால் அதன் புண்ணியம் ஒப்பற்றது.

Verse 135

तस्य पर्वतराजस्य यः करोति प्रदक्षिणम् । प्रदक्षिणीकृता तेन पृथिवी नात्र संशयः

அந்த மலைராஜனை யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவரால் முழு பூமியும் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 136

वाचिकं मानसं चैव कायिकं त्रिविधं च यत् । नश्यते पातकं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

சங்கரர் கூறினார்—வாக்கு, மனம், உடல் எனும் மும்முறையாலும் உண்டாகும் எல்லாப் பாவமும் அழிந்துபோகும்.

Verse 137

अमरेश्वरपार्श्वे च तीर्थं शक्रेश्वरं नृप । तपस्तप्त्वा पुरा तत्र शक्रेण स्थापितं किल

அரசே! அமரேஸ்வரரின் அருகில் ‘சக்ரேஸ்வர’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது. முற்காலத்தில் அங்கு தவம் செய்து சக்ரன் (இந்திரன்) அதை நிறுவினான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 138

कुशावर्तं नाम तीर्थं ब्रह्मणा च कृतं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं हंसतीर्थं तथा परम्

பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட ‘குசாவர்த்த’ எனும் மங்கள தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘பிரம்மகுண்டம்’ என்று புகழ்பெற்றது. அதுபோல ‘ஹம்ஸதீர்த்தம்’ என்பதும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 139

अम्बरीषस्य तीर्थं च महाकालेश्वरं तथा । कावेर्याः पूर्वभागे च तीर्थं वै मातृकेश्वरम्

அங்கே அம்பரீஷரின் தீர்த்தமும், அதுபோல மகாகாலேஸ்வரரும் உள்ளனர்; மேலும் காவேரியின் கிழக்குப் பகுதியில் மாத்ருகேஸ்வரம் எனும் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 140

एतानि दक्षिणे तीरे रेवाया भरतर्षभ । संसेवनस्नानदानैः पापसङ्घहराणि च

பரதகுலச் சிறந்தவனே! இத்தீர்த்தங்கள் ரேவா நதியின் தென் கரையில் உள்ளன; அவற்றை அணுகி, நீராடி, தானம் செய்தால் பாவக் குவியல்கள் அகலும்.

Verse 141

भृगुतुङ्गे महाराज प्रसिद्धो भैरवः शिवः । तस्य याम्यविभागे च तीर्थं वै चपलेश्वरम्

மகாராஜனே! ப்ருகுதுங்கத்தில் சிவன் பைரவனாகப் புகழ்பெற்றவன்; அதன் தென் பகுதியில் சபலேஸ்வரம் எனும் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 142

एतौ स्थितौ दुःखहरौ रेवाया उत्तरे तटे । तावभ्यर्च्य तथा नत्वा सम्यग्यात्राफलं भवेत् । अदृष्टपूजितौ तौ हि नराणां विघ्नकारकौ

இவ்விருவரும் ரேவா நதியின் வடகரையில் நிலைத்து துயரை அகற்றுவர். அவர்களை முறையாக வழிபட்டு வணங்கினால் யாத்திரையின் முழுப் பயன் கிடைக்கும். ஏனெனில் அவர்களை தரிசித்து பூஜிக்காவிட்டால் மனிதர்க்கு தடையாக அமையும்.