Adhyaya 209

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं पार्थ पुष्कलीतीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा ह्यश्वमेधफलं लभेत्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பார்த்தா! அதற்குப் பின்னர் மிகச் சிறந்த புஷ்கலீ தீர்த்தம் உள்ளது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதன் நிச்சயமாக அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 2

क्षमानाथं ततो गच्छेत्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दानवगन्धर्वैरप्सरोभिश्च सेवितम्

அங்கிருந்து மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற க்ஷமானாத தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோராலும் வழிபட்டு சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 3

तत्र तिष्ठति देवेशः साक्षाद्रुद्रो महेश्वरः । भारेण महता जातो भारभूतिरिति स्मृतः

அங்கே தேவேசன், கண்முன் தோன்றும் ருத்ரனாகிய மகேஸ்வரன் தங்கியிருக்கிறார். மிகுந்த ‘பாரம்’ காரணமாக அவர் ‘பாரபூதி’ எனப் புகழப்பட்டு நினைவுகூரப்படுகிறார்.

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । भारभूतीति विख्यातं तीर्थं सर्वगुणान्वितम् । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र परं कौतूहलं हि मे

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ விப்ரேந்திரா! ‘பாரபூதி’ எனப் புகழ்பெற்ற, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அந்தத் தீர்த்தத்தைப் பற்றி நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भारभूतिसमुत्पत्तिं शृणु पाण्डवसत्तम । विस्तरेण यथा प्रोक्ता पुरा देवेन शम्भुना

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—பாண்டவரில் சிறந்தவனே, பாரபூதியின் தோற்றத்தை கேள்; முன்பு தேவன் சம்புவே விரிவாக உரைத்ததுபோல।

Verse 6

आसीत्कृतयुगे विप्रो वेदवेदाङ्गपारगः । विष्णुशर्मेति विख्यातः सर्वशास्त्रार्थपारगः

கிருதயுகத்தில் ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர். அவர் ‘விஷ்ணுசர்மா’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளிலும் தேர்ந்தவர்.

Verse 7

क्षमा दमो दया दानं सत्यं शौचं धृतिस्तथा । विद्या विज्ञानमास्तिक्यं सर्वं तस्मिन्प्रतिष्ठितम्

பொறுமை, தமம், கருணை, தானம், சத்தியம், தூய்மை, திடநிலை; மேலும் கல்வி, விவேகம், ஆஸ்திக்யம்—இவை அனைத்தும் அவரில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தன।

Verse 8

ईदृग्गुणा हि ये विप्रा भवन्ति नृपसत्तम । पतितान्नरके घोरे तारयन्ति पित्ःंस्तु ते

அரசர்களில் சிறந்தவனே, இத்தகைய குணங்களுடைய பிராமணர்கள், கொடிய நரகத்தில் வீழ்ந்த பித்ருக்களையும் கூட மீட்டெடுப்பார்கள்.

Verse 9

इन्द्रियं लोलुपा विप्रा ये भवन्ति नृपोत्तम । पतन्ति नरके घोरे रौरवे पापमोहिताः

அரசர்களில் உத்தமனே, இంద్రிய இன்பங்களில் ஆசை கொண்ட பிராமணர்கள் பாப மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து ‘ரௌரவ’ எனும் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வார்கள்.

Verse 10

ये क्षान्तदान्ताः श्रुतिपूर्णकर्णा जितेन्द्रियाः प्राणिवधान्निवृत्ताः । प्रतिग्रहे संकुचिताग्रहस्तास्ते ब्राह्मणास्तारयितुं समर्थाः

பொறுமையும் தன்னடக்கமும் உடையவராய், வேதச் ச்ருதியால் செவிகள் நிறைந்தவராய், இந்திரியங்களை வென்றவராய், உயிர் வதை செய்யாது விலகியவராய், தானம் பெறுதலில் கையைச் சுருக்கிக் கொள்பவராய் உள்ள அத்தகைய பிராமணர்கள் பிறரைப் பவசாகரத்தைக் கடத்த வல்லவர்கள்.

Verse 11

एवं गुणगणाकीर्णो ब्राह्मणो नर्मदातटे । वसते ब्राह्मणैः सार्धं शिलोञ्छवृत्तिजीवनः

இவ்வாறு பல நற்குணங்களால் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன் நர்மதா கரையில் வாழ்ந்தான்; பிற பிராமணர்களுடன் கூடி தங்கி, ‘சிலோஞ்ச’ வாழ்வுமுறையால் வாழ்க்கையை நடத்தினான்.

Verse 12

तादृशं ब्राह्मणं ज्ञात्वा देवदेवो महेश्वरः । द्विजरूपधरो भूत्वा तस्याश्रममगात्स्वयम्

அத்தகைய பிராமணனை அறிந்த தேவதேவன் மகேஸ்வரன், தானே இருபிறப்பான் (த்விஜன்) வடிவம் ஏற்று அவன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 13

दृष्ट्वा तं ब्राह्मणैः सार्धमुच्चरन्तं पदक्रमम् । अभिवादयते विप्रं स्वागतेन च पूजितः

அவரை பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து பதக்ரமமாக உச்சரித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த அந்த விப்ரன் விருந்தினரை வணங்கினான்; வந்தவர் உரிய ‘ஸ்வாகத’ மரியாதையால் பூஜிக்கப்பட்டார்.

Verse 14

प्रोवाच तं मुहूर्तेन ब्राह्मणो विस्मयान्वितः । किमथ तद्बटो ब्रूहि किं करोमि तवेप्सितम्

சிறிது நேரத்தில் வியப்பால் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன் அவனிடம் கூறினான்—“பட்டுவே, எதற்காக வந்தாய்? சொல்; உன் விருப்பமான சேவையை நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 15

बटुरुवाच । विद्यार्थिनमनुप्राप्तं विद्धि मां द्विजसत्तम । ददासि यदि मे विद्यां ततः स्थास्यामि ते गृहे

படுவன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, நான் கல்வியை நாடி வந்த மாணவன் என அறியுங்கள். நீங்கள் எனக்கு வித்யை அருளினால், உங்கள் இல்லத்தில் நான் தங்குவேன்.

Verse 16

ब्राह्मण उवाच । सर्वेषामेव विप्राणां बटो त्वं गोत्र उत्तमे । दानानां परमं दानं कथं विद्या च दीयते

பிராமணன் கூறினான்—ஓ குலத்தில் உயர்ந்த படுவே, எல்லா பிராமணர்களிலும் நீ சிறந்தவன். தானங்களில் உச்ச தானம் வித்யை; அத்தகைய கல்வி எவ்வாறு வழங்கப்படும்?

Verse 17

गुरुशुश्रूषया विद्या पुष्कलेन धनेन वा । अथवा विद्यया विद्या भवतीह फलप्रदा

குருவை பணிவுடன் சேவிப்பதால் வித்யை கிடைக்கும், அல்லது மிகுந்த செல்வத்தாலும்; மேலும் வித்யையாலேயே வித்யை பெறலாம்—இவ்வுலகில் அது பலன் தரும்.

Verse 18

बटुरुवाच । यथान्ये बालकाः स्नाताः शुश्रूषन्ति ह्यहर्निशम् । तथाहं बटुभिः सार्धं शुश्रूषामि न संशयः

படுவன் கூறினான்—மற்ற சிறுவர்கள் ஸ்நானாதி நித்திய கர்மங்களை முடித்து இரவும் பகலும் சேவை செய்வதுபோல், நானும் பிற மாணவர்களுடன் ஐயமின்றி சேவை செய்வேன்.

Verse 19

तथेति चोक्त्वा विप्रेन्द्रः पाठयंस्तं दिने दिने । वर्तते सह शिष्यैः स शिलोञ्छानुपहारयन्

“அப்படியே” என்று கூறி பிராமணத் தலைவன் அவனை நாள்தோறும் பாடம் கற்பித்தான். அவன் சீடர்களுடன் அங்கேயே இருந்து, சில்லோஞ்சமாகச் சேகரித்த தானியத்தை காணிக்கையாக அர்ப்பணித்தான்.

Verse 20

ततः कतिपयाहोभिः प्रोक्तो बटुभिरीश्वरः । पचनाद्यं बटो कर्म कुरु क्रमत आगतम्

பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து மாணவப் பிரம்மச்சாரிகள் ஈசுவரனை நோக்கி— “ஓ பட்டு, வரிசையாக வரும் கடமைகளில் முதலில் சமைத்தல் முதலிய பணிகளை முறையாகச் செய்” என்று கூறினர்.

Verse 21

तथेति चोक्तो देवेशो भारग्राममुपागतः । ध्यात्वा वनस्पतीः सर्वा इदं वचनमब्रवीत्

‘அப்படியே’ என்று சொல்லப்பட்ட தேவேசன் பாரகிராமம் சென்றான். எல்லா வனஸ்பதிகளையும் தியானித்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 22

यावदागच्छते विप्रो बटुभिः सह मन्दिरम् । अदर्शनाभिः कर्तव्यं तावदन्नं सुसंस्कृतम्

பிராமணர் இளம் மாணவர்களுடன் கோவிலுக்கு வரும்வரை நீங்கள் கண்களுக்கு எட்டாதபடி இருங்கள்; அதுவரை நன்றாக வேக வைத்து, சுவையூட்டி முறையாகச் சமைத்த அன்னத்தைத் தயாரியுங்கள்.

Verse 23

एवमुक्त्वा तु ताः सर्वा विश्वरूपो महेश्वरः । क्रीडनार्थं गतस्तत्र बटुवेषधरः पृथक्

இவ்வாறு அனைவரிடமும் கூறி, உலகுருவான மகேசுவரன் தெய்வீக லீலைக்காக அங்கே தனியே பட்டு (பிரம்மச்சாரி) வேடம் பூண்டு சென்றான்.

Verse 24

दृष्ट्वा समागतं तत्र बटुवेषधरं पृथक् । धिक्त्वां च परुषं वाक्यमूचुस्ते गिरिसन्निधौ

அங்கே தனியே வந்த பட்டு வேடதாரியைப் பார்த்து, மலையின் அருகில் அவர்கள் கடுஞ்சொற்கள் கூறினர்— “உனக்கு நாணம்!”

Verse 25

क्षुत्क्षामकंठाः सर्वे च गत्वा तु किल मन्दिरम् । त्वया सिद्धेन चान्नेन तृप्तिं यास्यामहे वयम्

நாங்கள் அனைவரும் பசியால் வாடி, தொண்டை வறண்டு இருக்கிறோம். உன்னால் சமைக்கப்பட்ட உணவால் திருப்தி அடையலாம் என்று எண்ணி நாங்கள் கோவிலுக்குச் சென்றோம்.

Verse 26

तद्वृथा चिन्तितं सव त्वयागत्य कृतं द्विज । मिथ्याप्रतिज्ञेन सता दुरनुष्ठितमद्य ते

அந்தணரே! உமது வருகையால் அந்தத் திட்டமிடல் அனைத்தும் வீணாகிவிட்டது. பொய்யான வாக்குறுதி அளித்து, இன்று நீர் தவறாக நடந்து கொண்டீர்.

Verse 27

बटुरुवाच । सन्तापमनुतापं वा भोजनार्थं द्विजर्षभाः । मा कुरुध्वं यथान्यायं सिद्धेऽग्रे गृहमेष्यथा

படு (சிறுவன்) கூறினான்: "சிறந்த அந்தணர்களே! உணவிற்காக வருத்தமோ கவலையோ பட வேண்டாம். அது முறையாகத் தயாரானதும், நீங்கள் வீட்டிற்கு வரலாம்."

Verse 28

बटुरुवाच । दिनशेषेण चास्माकं पञ्चतां च दिने दिने । निष्पत्तिं याति वा नेति तदसिद्धमशेषतः

படு கூறினான்: "நாளின் எஞ்சிய பகுதியும் குறைவாக உள்ளது, நம் வாழ்வும் நாளுக்கு நாள் நிலையற்றதாக உள்ளது. இந்த செயல் நிறைவேறுமா இல்லையா என்பது முற்றிலும் நிச்சயமற்றது."

Verse 29

असिद्धं सिद्धमस्माकं यत्त्वया समुदाहृतम् । दृष्ट्वानृतं गतास्तत्र त्वां बद्धाम्भसि निक्षिपे

தயாராகாத ஒன்றை தயாராகிவிட்டதாக நீர் எங்களிடம் கூறினீர். அங்கு சென்று அது பொய் என்று கண்டால், உம்மைக் கட்டி நீரில் வீசிவிடுவேன்.

Verse 30

बटुरुवाच । भोभोः शृणुध्व सर्वेऽत्र सोपाध्याया द्विजोत्तमाः । प्रतिज्ञां मम दुर्धर्षां यां श्रुत्वा विस्मयो भवेत्

பட்டு கூறினான்—“போ போ! இங்கே உள்ள நீங்கள் அனைவரும், உபாத்யாயர்களுடன், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, கேளுங்கள். என் இந்தத் துர்தர்ஷப் பிரதிஞ்ஞையை கேளுங்கள்; கேட்டால் வியப்பு உண்டாகும்.”

Verse 31

यदि सिद्धमिदं सर्वमन्नं स्यादाश्रमे गुरोः । यूयं बद्ध्वा मया सर्वे क्षेप्तव्या नर्मदाम्भसि

“குருவின் ஆசிரமத்தில் இந்த எல்லா அன்னமும் உண்மையாகச் சித்தமாகி இருந்தால், நான் உங்களை அனைவரையும் கட்டி நர்மதையின் நீரில் எறிவேன்.”

Verse 32

अथवान्नं न सिद्धं स्याद्भवद्भिर्दृढबन्धनैः । गुरोस्तु पश्यतो बद्ध्वा क्षेप्तव्योऽहं नर्मदाह्रदे

“அல்லது அன்னம் சித்தமாகவில்லை என்றால், நீங்கள் உறுதியான கட்டுகளால் என்னை இறுக்கமாகக் கட்டி, குரு பார்த்துக்கொண்டிருக்க நர்மதையின் குளத்தில் என்னை எறிய வேண்டும்.”

Verse 33

तथेति कृत्वा ते सर्वे समयं गुरुसन्निधौ । स्नात्वा जाप्यविधानेन भूतग्रामं ततो ययुः

“அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு, அவர்கள் அனைவரும் குருவின் சன்னிதியில் அந்த உடன்பாட்டை உறுதிப்படுத்தினர். பின்னர் நீராடி, விதிப்படி ஜபம் செய்து, ‘பூதகிராமம்’ எனப்படும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 34

दृष्ट्वा ते विस्मयं जग्मुर्विस्तृते भक्ष्यभोजने । षड्रसेन नृपश्रेष्ठ भुक्त्वा हुत्वा पृथक्पृथक्

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பரந்த அளவில் விரிந்திருந்த பக்ஷ்ய-போஜ்யங்களைப் பார்த்து அவர்கள் வியந்தனர். பின்னர் ஆறு சுவைகளும் நிறைந்த உணவை உண்டு, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ஹோமத்தில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்.

Verse 35

ततः प्रोवाच वचनं हृष्टपुष्टो द्विजोत्तमः । वरदोऽस्मि वरं वत्स वृणु यत्तव रोचते

அப்போது மகிழ்ந்து வளமுற்ற சிறந்த பிராமணன் கூறினான்— “குழந்தையே, நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்குப் பிடித்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।”

Verse 36

साङ्गोपाङ्गास्तु ते वेदाः शास्त्राणि विविधानि च । प्रतिभास्यन्ति ते विप्र मदीयोऽस्तु वरस्त्वयम्

“ஓ பிராமணரே, அங்க-உபாங்கங்களுடன் வேதங்களும் பலவகை சாஸ்திரங்களும் உன் அறிவில் ஒளிரும்; இதுவே என் வரம்.”

Verse 37

प्रणम्य बटुभिः सार्धं स चिक्रीड यथासुखम् । द्वितीये तु ततः प्राप्ते दिवसे नर्मदाजले

அவன் இளமாணவர்களுடன் வணங்கி, மனமகிழ்ந்து விளையாடினான்; பின்னர் இரண்டாம் நாள் வந்தபோது நர்மதையின் நீரில்…

Verse 38

क्रीडनार्थं गताः सर्वे सोपाध्याया युधिष्ठिर । ततः स्मृत्वा पणं सर्वे भाषयित्वा विधानतः

யுதிஷ்டிரரே, அனைவரும் ஆசானுடன் விளையாடச் சென்றனர்; பின்னர் பந்தயத்தை நினைத்து, முறையாக மீண்டும் கூறினர்.

Verse 39

उपाध्यायमथोवाच नत्वा देवः कृताञ्जलिः । जले प्रक्षेपयाम्यद्य निष्प्रतिज्ञान् बटून् प्रभो

அப்போது தேவன் கைகூப்பி ஆசானை வணங்கி கூறினான்— “பிரபோ, இன்று உறுதியை மீறிய மாணவர்களை நீரில் எறிவேன்.”

Verse 40

तद्देवस्य वचः श्रुत्वा नष्टास्ते बटवो नृप । गुरोस्तु पश्यतो राजन्धावमाना दिशो दश

அரசே! தேவனுடைய வாக்கைக் கேட்டவுடன் அந்தப் பட்டுக்கள் மறைந்தனர்; குரு பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அரசே, அவர்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்।

Verse 41

वायुवेगेन देवेन लुञ्जितास्ते समन्ततः । भारं बद्ध्वा तु सर्वेषां बटूनां च नरेश्वर

மனிதரின் ஆண்டவனே! காற்றின் வேகத்துடன் தேவன் அவர்களை எல்லாப் புறங்களிலும் பிடித்தான்; பின்னர் அந்தப் பட்டுக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பாரம் கட்டிவைக்கப்பட்டது।

Verse 42

शापानुग्रहको देवोऽक्षिपत्तोये यथा गृहे । ततो विषादमगमद्दृष्ट्वा तान्नर्मदाजले

சாபமும் அருளும் அளிக்கும் அந்தத் தேவன், வீட்டில் ஏதோ ஒன்றை எறிவதுபோல் அவர்களை நீரில் எறிந்தான். பின்னர் நர்மதையின் நீரில் அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவன் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 43

गुरुणा बटुरुक्तोऽथ किमेतत्साहसं कृतम् । एतेषां मातृपितरो बालकानां गृहेऽङ्गनाः

அப்போது அந்தப் பட்டுக் குருவிடம் கூறினான்—“இது என்ன அவசரத் துணிச்சல் செய்தீர்? இக்குழந்தைகளின் தாய்-தந்தையரும் வீட்டுப் பெண்களும் வீட்டிலேயே இருக்கிறார்கள்.”

Verse 44

यदि पृच्छन्ति ते बालान् क्व गतान् कथयाम्यहम् । एवं स्थिते महाभाग यदि कश्चिन्मरिष्यति

“அவர்கள் குழந்தைகளைப் பற்றி—‘எங்கே சென்றார்கள்?’—என்று கேட்டால் நான் என்ன சொல்வேன்? இந்நிலையில், மகாபாகனே, யாரேனும் இறந்துவிட்டால்…”

Verse 45

तदा स्वकीयजीवेन त्वं योजयितुमर्हसि । मृतेषु तेषु विप्रेषु न जीवे निश्चयो मृतः

அப்போது நீ உன் சொந்த உயிர்சக்தியால் அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும். அந்தப் பிராமணச் சிறுவர்கள் இறந்தால், நான் வாழ்வேன் என்ற நிச்சயம் இல்லை—நானும் இறந்துவிடுவேன்।

Verse 46

ब्रह्महत्याश्च ते बह्व्यो भविष्यन्ति मृते मयि । द्विजबन्धनमात्रेण नरको भवति ध्रुवम्

நான் இறந்தால் உனக்கு பல பிரம்மஹத்த்யா பாவங்கள் உண்டாகும். இருமுறை பிறந்தவனை (பிராமணனை) கட்டிவைப்பதற்கே நரகம் நிச்சயம் உண்டு।

Verse 47

मरणाद्यां गतिं यासि न तां वेद्मि द्विजाधम । एवमुक्तः स्मितं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः

மரணத்திலிருந்து தொடங்கி நீ அடையப்போகும் கதியை நான் அறியேன், ஓ த்விஜாதமா! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் புன்னகைத்தான்।

Verse 48

भारभूतेश्वरे तीर्थ उज्जहार जलाद्द्विजान् । मुक्त्वा भारं तु देवेन छादयित्वा तु तान्द्विजान्

பாரபூதேஸ்வர தீர்த்தத்தில் அவர் நீரிலிருந்து அந்தத் த்விஜர்களை மேலே எடுத்தார். பாரத்தை நீக்கி, தேவன் அவர்களை மூடி (ஆவரித்து) காத்தான்।

Verse 49

लिङ्गं प्रतिष्ठितं तत्र भारभूतेति विश्रुतम् । मृतांस्तान् वै द्विजान् दृष्ट्वा ब्रह्महत्या निराकृता

அங்கே ‘பாரபூத’ என்று புகழ்பெற்ற லிங்கம் நிறுவப்பட்டது. அந்தத் த்விஜர்கள் இறந்தவர்கள்போல் தோன்றியதைப் பார்த்ததும் பிரம்மஹத்த்யா பாவம் நீங்கியது।

Verse 50

गतानि पञ्च वै दृष्ट्वा ब्रह्महत्याशतानि वै । ततः स विस्मयाविष्टो दृष्ट्वा तान्बालकान् गुरुः

ஐந்நூறு பிரம்மஹத்த்யா-பாபங்கள் அகன்றதைப் பார்த்து, அந்தச் சிறுவர்களை நோக்கிய குரு வியப்பில் ஆழ்ந்தார்।

Verse 51

नान्यस्य कस्यचिच्छक्तिरेवं स्यादीश्वरं विना । ज्ञात्वा तं देवदेवेशं प्रणाममकरोद्द्विजः

“ஈசுவரனைத் தவிர வேறொருவருக்கும் இத்தகைய சக்தி இல்லை; இவ்வாறு நிகழ முடியாது.” என்று உணர்ந்து, தேவதேவேசனை அறிந்து அந்தப் பிராமணன் பணிந்தான்।

Verse 52

अज्ञानेन मया सव यदुक्तं परमेश्वर । अप्रियं यत्कृतं सर्वं क्षन्तव्यं तन्मम प्रभो

பரமேசுவரா! அறியாமையால் நான் சொன்னதெல்லாம், செய்த அன்பில்லாத செயல்களெல்லாம்—பிரபுவே—அனைத்தையும் நீர் மன்னிக்க வேண்டும்।

Verse 53

देव उवाच । भगवन्गुरुर्भवान्देवो भवान्मम पितामहः । वेदगर्भ नमस्तेऽस्तु नास्ति कश्चिद्व्यतिक्रमः

தேவன் கூறினான்—பகவனே! நீர் என் குரு; நீர் என் தெய்வம்; நீர் என் பிதாமகன். வேதகர்பா! உமக்கு வணக்கம்; உமது அதிகாரத்தை மீறுதல் இல்லை।

Verse 54

जनिता चोपनेता च यस्तु विद्यां प्रयच्छति । अन्नदाता भयत्राता पञ्चैते पितरः स्मृताः

பெற்ற தந்தை, உபநயனம் அளிப்பவன், கல்வி வழங்குபவன், அன்னதாதா, அச்சத்திலிருந்து காப்பவன்—இவ்வைந்து ‘பிதாக்கள்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 55

एवमुक्त्वा जगन्नाथो विष्णुशर्माणमानतः । तत्र तीर्थे जगामाशु कैलासं धरणीधरम्

இவ்வாறு கூறி ஜகந்நாதர் விஷ்ணுஶர்மாவுக்கு வணங்கி, அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து விரைந்து புறப்பட்டு பூமியைத் தாங்கும் கைலாச மலைக்குச் சென்றார்।

Verse 56

तदाप्रभृति तत्तीर्थं भारभूतीति विश्रुतम् । विख्यातं सर्वलोकेषु महापातकनाशनम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘பாரபூதி’ எனப் புகழ்பெற்றது; எல்லா உலகங்களிலும் மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகப் பிரசித்தம் பெற்றது।

Verse 57

तत्र तीर्थे पुनर्वृत्तमितिहासं ब्रवीमि ते । सर्वपापहरं दिव्यमेकाग्रस्त्वं शृणुष्व तत्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் பின்னர் மீண்டும் நிகழ்ந்த ஒரு வரலாற்றை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அது தெய்வீகம், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்—ஒருமுகமாகக் கேள்।

Verse 58

पुरा कृतयुगस्यादौ वैश्यः कश्चिन्महामनाः । सुकेश इति विख्यातस्तस्य पुत्रोऽतिधार्मिकः

முன்னொரு காலத்தில், க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், ‘சுகேச’ எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு உயர்ந்த மனமுடைய வைசியன் இருந்தான்; அவனுடைய மகன் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவன்.

Verse 59

सोमशर्मेति विख्यातो मृतः पृथुललोचनः । स सखायं वणिक्पुत्रं कंचिच्चक्रे दरिद्रिणम्

அவன் ‘சோமசர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; ஓ விரிந்த கண்களையுடையவனே, காலப்போக்கில் அவன் இறந்தான். வறுமையில் வீழ்ந்த ஒரு வணிகன் மகனை அவன் நண்பனாகக் கொண்டான்.

Verse 60

सुदेवमिति ख्यातं सर्वकर्मसु कोविदम् । एकदा तु समं तेन व्यवहारमचिन्तयत्

அவன் ‘சுதேவன்’ என்று புகழ்பெற்றவன்; எல்லாப் பணிகளிலும் தேர்ந்தவன். ஒருமுறை அவனுடன் சமமாக இணைந்து வாணிபம் செய்ய எண்ணினான்.

Verse 61

सखे समुद्रयानेन गच्छावोत्तरणैः शुभैः । भाण्डं बहु समादाय मदीये द्रव्यसाधने

‘நண்பா, கடல்-பயணமாகச் சென்று, நல்வழித் துறைமுகங்களிலும் இறங்கும் இடங்களிலும் தங்குவோம். மிகுந்த சரக்கை எடுத்துக்கொண்டு, என் முதல்தொகையால் செல்வம் ஈட்டுவோம்.’

Verse 62

परं तीरं गमिष्याव उत्कर्षस्त्वावयोः समः । इति तौ मन्त्रयित्वा तु मन्त्रवत्समभीप्सितम्

‘அப்பால் உள்ள கரைக்கு செல்வோம்; உயர்வு/லாபம் நமக்கு இருவருக்கும் சமமே.’ என்று ஆலோசித்து, உறுதியான திட்டமுடையவர்கள்போல் விரும்பிய செயலில் மனத்தை நிலைநிறுத்தினர்.

Verse 63

सर्वं प्रयाणकं गृह्य ह्यारूढौ लवणोदधिम् । तौ गत्वा तु परं भाण्डं विक्रीय पुरतस्तदा

பயணத்திற்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவர்கள் இருவரும் உப்புக் கடலில் கப்பலில் ஏறினர். அப்பால் சென்றபின், முன்னிருந்த நகரில் தங்கள் சரக்கை விற்றனர்.

Verse 64

प्राप्तौ बहु सुवर्णं च रत्नानि विविधानि च । नावं तां संगतां कृत्वा पश्चात्तावारुरोहतुः

அவர்கள் மிகுந்த பொன்னையும் பலவகை ரத்தினங்களையும் பெற்றனர். பின்னர் கப்பலைச் சீரமைத்து தயாராக்கி, திரும்பப் பயணிக்க இருவரும் மீண்டும் அதில் ஏறினர்.

Verse 65

नावमन्तर्जले दृष्ट्वा निशीथे स्वर्णसंभृताम् । दृष्ट्वा तु सोमशर्माणमुत्सङ्गे कृतमस्तकम्

நள்ளிரவில் நடுநீரில் பொன்னால் நிரம்பிய படகைக் கண்டு, மடியில் தலை வைத்து படுத்திருந்த சோமசர்மாவையும் கண்டான்।

Verse 66

शयानमतिविश्वस्तं सहदेवो व्यचिन्तयत् । एष निद्रावशं यातो मयि प्राणान्निधाय वै

மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் உறங்குவதைப் பார்த்த சகதேவன் மனத்தில் எண்ணினான்—“இவன் நித்திரையின் வசப்பட்டான்; உண்மையாகவே தன் உயிரை என்மேல் ஒப்படைத்தான்।”

Verse 67

अस्याधीनमिदं सर्वं द्रव्यरत्नमशेषतः । उत्कर्षार्द्धं तु मे दद्यात्तत्र गत्वेति वा न वा

“இந்த முழு செல்வமும் ரத்தினங்களும் அனைத்தும் அவன் கட்டுப்பாட்டில்தான். அங்கே சென்றபின் எனக்கு லாபத்தின் பாதியை தருவானா, இல்லையா?”

Verse 68

इति निश्चित्य मनसा पापस्तं लवणोदधौ । चिक्षेप सोमशर्माणं पापध्यातेन चेतसा

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, தீய எண்ணத்தால் மாசடைந்த மனத்துடன் அந்தப் பாவி சோமசர்மாவை உப்புக் கடலில் எறிந்தான்।

Verse 69

उत्तीर्य तरणात्तस्माद्गत्वा संगृह्य तद्धनम् । ततः कतिपयाहोभिः संयुक्तः कालधर्मणा

அந்தப் படகிலிருந்து இறங்கி சென்று அந்தச் செல்வத்தைச் சேர்த்தான்; பின்னர் சில நாட்களிலேயே காலதர்மத்துடன் சேர்ந்தான்—மரண விதியை அடைந்தான்।

Verse 70

गतो यमपुरं घोरं गृहीतो यमकिंकरैः । स नीतस्तेन मार्गेण यत्र संतपते रविः

அவன் கொடிய யமபுரிக்குச் சென்றான்; யமகிங்கரர்கள் அவனைப் பிடித்தனர். சூரியனும் துன்பமூட்டும் வெப்பத்தால் சுட்டெரிக்கும் அந்த வழியிலே அவன் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்.

Verse 71

कृत्वा द्वादशधात्मानं सम्प्राप्ते प्रलये यथा । सुतीक्ष्णाः कण्टका यत्र यत्र श्वानः सुदारुणाः

பிரளயம் வரும்போது போல, அவன் உடல் பன்னிரண்டு பகுதிகளாகப் பிளந்ததுபோல் துன்புற்றான். எங்கும் கூர்மையான முள்ளுகள் நிறைந்த, எங்கும் கொடூரமான நாய்கள் உலவும் இடங்களில் அவன் நுழைந்தான்.

Verse 72

तीक्ष्णदंष्ट्रा महाव्याला व्याघ्रा यत्र महावृकाः । सुतप्ता वालुका यत्र क्षुधा तृष्णा तमो महत्

அங்கே கூர்மையான பற்களுடைய பெரும் பாம்புகள், புலிகள், மாபெரும் ஓநாய்கள் உள்ளன. அங்குள்ள மணல் சுட்டெரிக்கும்; பசி, தாகம், ஆழ்ந்த இருள் நிறைந்திருக்கும்.

Verse 73

पानीयस्य कथा नास्ति न छाया नाश्रमः क्वचित् । अन्नं पानीयसहितं यावत्तद्दीयते विषम्

குடிநீரைப் பற்றிய பேச்சே இல்லை; எங்கும் நிழல் இல்லை, எங்கும் ஓய்விடம் இல்லை. அங்கே தரப்படும் உணவும் நீரும் அனைத்தும் விஷமே.

Verse 74

छायां संप्रार्थमानानां भृशं ज्वलति पावकः । तैर्दह्यमाना बहुशो विलपन्ति मुहुर्मुहुः

நிழலை வேண்டுவோர்க்கு அக்கினி மேலும் மேலும் கொழுந்தெழுகிறது. அதனால் மீண்டும் மீண்டும் எரியுண்டு அவர்கள் இடையறாது புலம்புகின்றனர்.

Verse 75

हा भ्रातर्मातः पुत्रेति पतन्ति पथि मूर्छिताः । इत्थंभूतेन मार्गेण स गीतो यमकिंकरैः

“அய்யோ அண்ணா! அய்யோ அம்மா! அய்யோ மகனே!” என்று அலறி அழுது, அவர்கள் வழியில் மயங்கி விழுகின்றனர். அத்தகைய பாதையில் யமனின் கிங்கரர்கள் அவனைத் துரத்தி நடத்திச் செல்கின்றனர்.

Verse 76

यत्र तिष्ठति देवेशः प्रजासंयमनो यमः । ते द्वारदेशे तं मुक्त्वाचक्षुर्यमकिंकराः

உயிர்களை அடக்கி ஆளும் தேவாதிபதி யமன் எங்கு இருப்பானோ, அங்கே வாசற்பகுதியில் யமனின் கிங்கரர்கள் அவனை விடுவித்து நிகழ்வை அறிவிக்கின்றனர்.

Verse 77

बद्ध्वा तं गलपाशेन ह्यासीनं मित्रघातिनम् । अवधारय देवेश बुध्यस्व यदनन्तरम्

அந்த நண்பனைக் கொன்றவனை கழுத்துக் கயிற்றால் கட்டி அமரச் செய்து அவர்கள் கூறினர்—“தேவேசா, கவனியுங்கள்; அடுத்ததை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.”

Verse 78

यम उवाच । न तु पूर्वं मुखं दृष्टं मया विश्वासघातिनाम् । ये मित्रद्रोहिणः पापास्तेषां किं शासनं भवेत्

யமன் கூறினான்—“நம்பிக்கையைத் துரோகிப்பவர்களின் முகத்தையே நான் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை. நண்பருக்கு துரோகம் செய்கிற பாவிகளுக்கு என்ன தண்டனை இருக்க வேண்டும்?”

Verse 79

ऋषयोऽत्र विचारार्थं नियुक्ता निपुणाः स्थिताः । ते यत्र ब्रुवते तत्र क्षिपध्वं मा विचार्यताम्

“இங்கே ஆலோசனைக்காக நிபுணமான ரிஷிகள் நியமிக்கப்பட்டு நிற்கின்றனர். அவர்கள் எங்கு சொல்கிறார்களோ அங்கே உடனே இவனை எறியுங்கள்—மேலும் விவாதம் வேண்டாம்.”

Verse 80

इत्युक्तास्ते तमादाय किंकराः शीघ्रगामिनः । मुनीशांस्तत्र तानूचुस्तं निवेद्य यमाज्ञया

இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்டதும், விரைவாகச் செல்லும் யமகிங்கரர்கள் அவனை எடுத்துக்கொண்டு அங்குள்ள முனீஸ்வரர்களிடம் சென்றனர்; யமனின் ஆணைப்படி அவனை அர்ப்பணித்து உரைத்தனர்.

Verse 81

द्विजा अनेन मित्रं स्वं प्रसुप्तं निशि घातितम् । विश्वस्तं धनलोभेन को दण्डोऽस्य भविष्यति

அவர்கள் கூறினர்—“ஓ இருபிறப்புச் சான்ற முனிவர்களே! இவன் செல்வ ஆசையால், நம்பிக்கையுடன் இரவில் உறங்கிய தன் நண்பனை கொன்றான். இவனுக்குரிய தண்டனை என்ன?”

Verse 82

मुनय ऊचुः । अदृष्टपूर्वमस्माभिर्वदनं मित्रघातिनाम् । कृत्वा पटान्तरे ह्येनं शृण्वन्तु गतिमस्य ताम्

முனிவர்கள் கூறினர்—“நண்பனைத் துரோகித்தவர்களின் முகத்தை நாம் முன்பு கண்டதில்லை. இவனைத் திரையின் பின்னால் வைத்துவிட்டு, தூதர்கள் இவனுக்குரிய கதியை (பலனை) கேட்கட்டும்.”

Verse 83

ते शास्त्राणि विचार्याथ ऋषयश्च परस्परम् । आहूय यमदूतांस्तानूचुर्ब्राह्मणपुंगवाः

பின்னர் ரிஷிகள் ஒருவருடன் ஒருவர் சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து, அந்த யமதூதர்களை அழைத்து, பிராமணச் சிறந்தோர் அவர்களிடம் உரைத்தனர்.

Verse 84

आलोकितानि शास्त्राणि वेदाः साङ्गाः स्मृतीरपि । पुराणानि च मीमांसा दृष्टमस्माभिरत्र च

“நாம் சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்தோம்—அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், ஸ்மிருதிகள், புராணங்கள், மீமாம்சையும்; இவ்விஷயத்தில் காணவேண்டிய விதியை இங்கே நாங்கள் தீர்மானித்தோம்.”

Verse 85

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च स्तेये गुर्वङ्गनागमे । निष्कृतिर्विहिता शास्त्रे कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்தியவன், திருடன், குருபத்னியை மீறியவன்—இவர்களுக்கு சாஸ்திரம் பிராயச்சித்தம் விதிக்கிறது; ஆனால் கृतக்ஞ துரோகிக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 86

ये स्त्रीघ्नाश्च गुरुघ्नाश्च ये बालब्रह्मघातिनः । विहिता निष्कृतिः शास्त्रे कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பெண்களை கொல்வோர், குருவை கொல்வோர், இளம் பிராமணர்களை கொல்வோர்—இவர்களுக்கும் சாஸ்திரம் பிராயச்சித்தம் கூறுகிறது; ஆனால் கృతக்ஞ துரோகிக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை।

Verse 87

वापीकूपतडागानां भेत्तारो ये च पापिनः । उद्यानवाटिकानां च छेत्तारो ये च दुर्जनाः

கிணறு, படிக்கிணறு, குளம் ஆகியவற்றை உடைத்து அழிக்கும் பாவிகள்; மேலும் தோட்டங்கள், பூங்காக்களை வெட்டி வீழ்த்தும் துஷ்டர்கள்।

Verse 88

दावाग्निदाहका ये च सततं येऽसुहिंसकाः । न्यासापहारिणो ये च गरदाः स्वामिवञ्चकाः

காட்டில் தீப்பரவலை ஏற்படுத்தி எரிப்போர், எப்போதும் உயிர்களைத் துன்புறுத்துவோர், ஒப்படைக்கப்பட்ட நியாசத்தை அபகரிப்போர், விஷம் கொடுப்போர், தம் ஆண்டவனை ஏமாற்றுவோர்।

Verse 89

मातापितृगुरूणां च त्यागिनो दोषदायिनः । स्वभर्तृवञ्चनपरा या स्त्री गर्भप्रघातिनी

தாய், தந்தை, குருவை விட்டு அவர்கள்மேல் குற்றம் சுமத்துவோர்; மேலும் கணவனை ஏமாற்றுவதில் ஈடுபட்டு கருவை அழிக்கும் பெண்—இவர்களும் குற்றவாளிகளாகக் கணிக்கப்படுவர்।

Verse 90

विवेकरहिता या स्त्री यास्नाता भोजने रता । द्विकालभोजनरतास्तथा वैष्णववासरे

விவேகம் இன்றிய பெண் நீராடாமலே உணவில் ஆசை கொண்டிருப்பதும், மேலும் வைஷ்ணவ வாசரத்திலும் தினம் இருமுறை உண்பதில் ஈடுபடுவோரும்—நிந்திக்கப்படுவர் என்று கூறப்பட்டது।

Verse 91

तासां स्त्रीणां गतिर्दृष्टा न तु विश्वासघातिनाम् । विश्वासघातिनां पुंसां मित्रद्रोहकृतां तथा

அந்தப் பெண்களின் நிலை காணப்பட்டும் அறியப்பட்டும் உள்ளது; ஆனால் நம்பிக்கையைத் துரோகிக்கும் ஆண்களின்—நம்பிக்கையை முறித்து நண்பருக்கு துரோகம் செய்பவர்களின்—நிலை அறியப்படவில்லை என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 92

तेषां गतिर्न वेदेषु पुराणेषु च का कथा । इति स्थितेषु पापेषु गतिरेषां न विद्यते

அவர்களுக்கான நிலை வேதங்களில்கூட சொல்லப்படவில்லை; புராணங்களில் என்ன சொல்ல இயலும்? இவ்வாறு பாவத்தில் நிலைத்திருப்போர்க்கு மீட்புப் பாதை இல்லை।

Verse 93

नान्या गतिर्मित्रहनने विश्वस्तघ्ने च नः श्रुतम् । इतो नीत्वा यमदूता एनं विश्वस्तघातिनम्

நண்பனை கொல்வோனுக்கும், நம்பியவனைச் சாய்ப்போனுக்கும் வேறு விதி உண்டு என்று நாம் கேள்வியில்லை. ஆகவே யமதூதர்கள் இந்த நம்பிக்கைத் துரோகியை இங்கிருந்து அழைத்துச் சென்று…

Verse 94

कल्पकोटिशतं साग्रं पर्यायेण पृथक्पृथक् । नरकेषु च सर्वेषु त्रिंशत्कोटिषु संख्यया

அவன் நூறு கோடி கல்பங்களுக்கும் மேலாக, மாறிமாறி தனித்தனியாக, முப்பது கோடி என எண்ணப்படும் எல்லா நரகங்களிலும் தண்டனை அனுபவிக்கச் செய்யப்படுவான்।

Verse 95

क्षिप्यतामेष मित्रघ्नो विचारो मा विधीयताम् । इति ते वचनं श्रुत्वा किंकरास्तं निगृह्य च

“இந்த நண்பன்-கொலையாளியை உள்ளே எறியுங்கள்—எந்த ஆலோசனையும் வேண்டாம்!” என்று கேட்டவுடன் பணியாளர்கள் அவனைப் பிடித்து உறுதியாகக் கட்டுப்படுத்தினர்.

Verse 96

यत्र ते नरका घोरास्तत्र क्षेप्तुं गतास्ततः । ते तमादाय हि नरके घोरे रौरवसंज्ञिते

பின்னர் அவனை எறிய வேண்டி, அந்தக் கொடிய நரகங்கள் உள்ள இடத்திற்குச் சென்றனர். அவனை அழைத்துச் சென்று ‘ரௌரவ’ எனப்படும் பயங்கர நரகத்திற்குக் கொண்டுபோனார்கள்.

Verse 97

चिक्षिपुस्तत्र पापिष्ठं क्षिप्ते रावोऽभवन्महान् । नरकस्थितभूतेषु मोक्तव्यो नैष पापकृत्

அங்கே அவர்கள் அந்தப் பெரும் பாவியை எறிந்தனர்; எறியப்பட்டவுடன் பேரலறல் எழுந்தது. நரகத்தில் அடைக்கப்பட்ட உயிர்களிடையே, இந்தப் பாவி விடுவிக்கப்படத் தகுதியற்றவன்.

Verse 98

अस्य संस्पर्शनादेव पीडा शतगुणा भवेत् । यथा व्यथासिकाष्ठैश्च समिद्धैर्दहनात्मकैः

இவனைத் தொடுவதாலேயே வேதனை நூறுமடங்கு ஆகும்—வலியளிக்கும் விறகுகள் தீவிரமாக எரிந்தால் தகிப்பு உண்டாவதுபோல்.

Verse 99

भवति स्पर्शनात्तस्य किमेतेन कृतामलम् । यथा दुर्जनसंसर्गात्सुजनो याति लाघवम्

அவனைத் தொடுதலாலேயே இவ்வாறு ஆகிறது—அப்படியெனில் அவன் செய்த மாசு எத்தகையது! தீயோரின் நட்பால் நல்லவரும் தாழ்வுறுவது போல.

Verse 100

सन्निधानात्तथास्याशु क्षते क्षारावसेचनम् । प्रसादः क्रियतामाशु नीयतां नरकेऽन्यतः

அவனுடைய சன்னிதானத்தாலேயே காயத்தில் உடனே காரம் ஊற்றியதுபோல் வேதனை உண்டாகிறது. ஆகவே உடனே அருள் செய்து—இவனை வேறொரு நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்।

Verse 101

एवमुक्तास्ततस्तैस्तु गतास्ते त्वशुचिं प्रति । तत्र ते नारकाः सन्ति पूर्ववत्तेऽपि चुक्रुशुः

அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னபின் அந்த ஊழியர்கள் அசுசி இடத்தினை நோக்கி விரைவாகச் சென்றனர். அங்கேயும் முன்புபோல நரகவாசிகள் இருந்தனர்; அவர்களும் அலறினர்।

Verse 102

एवं ते किंकराः सर्वे पर्यटन्नरकमण्डले । नरकेऽपि स्थितिस्तस्य नास्ति पापस्य दुर्मतेः

இவ்வாறு அந்த எல்லா ஊழியர்களும் நரக மண்டலமெங்கும் அலைந்தனர். அந்தப் பாவி தீயமனத்தவனுக்கு நரகத்தில்கூட நிலையான தங்குமிடம் இல்லை।

Verse 103

यदा तदा तु ते सर्वे तं गृह्य यमसन्निधौ । गत्वा निवेद्य तत्सर्वं यदुक्तं नारकैर्नरैः । नरके न स्थितिर्यस्य तस्य किं क्रियतां वद

பின்னர் ஒரு காலத்தில் அவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பிடித்து யமனின் சன்னிதிக்குச் சென்று, நரகவாசிகள் சொன்ன அனைத்தையும் அறிவித்தனர்—“நரகத்தில்கூட நிலை இல்லாதவனுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? கூறுங்கள்।”

Verse 104

यम उवाच । पापिष्ठ एष वै यातु योनिं तिर्यङ्निषेविताम् । कालं मुनिभिरुद्दिष्टः तिर्यग्योनिं प्रवेश्यताम्

யமன் கூறினான்—“இந்த மிகப் பாவி நிச்சயமாகத் திரியக் உயிர்கள் சாரும் யோனிக்குச் செல்லட்டும். முனிவர்கள் குறிப்பிட்ட காலம் வரை இவனைப் पशு-யோனியில் புகச் செய்யுங்கள்।”

Verse 105

एवमुक्ते तु वचने प्रजासंयमनेन च । स गतः कृमितां पापो विष्ठासु च पृथक्पृथक्

உயிர்களை அடக்கும் ஆளவர் இவ்வாறு சொன்னவுடன், அந்தப் பாவி பல்வேறு மலக்குவியல்களில் தனித்தனியாகப் புழுவாக ஆனான்।

Verse 106

ततोऽसौ दंशमशकान् पिपीलिकसमुद्भवान् । यूकामत्कुणकाढ्यांश्च गत्वा पक्षित्वमागतः

பின்னர் அவன் எறும்புகளிடையே பிறந்த கடிக்கும் ஈகளாகவும் கொசுக்களாகவும் ஆனான்; பேனும் படுக்கைப்பூச்சியும் நிறைந்தவனாய் இறுதியில் பறவை யோனியை அடைந்தான்।

Verse 107

स्थावरत्वं गतः पश्चात्पाषाणत्वं ततः परम् । सरीसृपानजगरवराहमृगहस्तिनः

அதன்பின் அவன் நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) யோனியை அடைந்து, மேலும் கல்லாகும் நிலையையும் பெற்றான்; பின்னர் ஊர்வன, மலைப்பாம்பு, காட்டுப்பன்றி, மான், யானை ஆகிய பிறவிகளையும் அடைந்தான்।

Verse 108

वृकश्वानखरोष्ट्रांश्च सूकरीं ग्रामजातिकाम् । योनिमाश्वतरीं प्राप्य तथा महिषसम्भवाम्

அவன் ஓநாய், நாய், கழுதை, ஒட்டகம் ஆகியவையாகவும் பிறந்தான்; மேலும் கிராமத்தில் வளர்ந்த பெண்பன்றியின் கருவிலும் புகுந்தான். கழுதை-குதிரைச் சேர்க்கை (மியூல்) பிறவியையும், அதுபோல எருமைப் பிறவியையும் அடைந்தான்।

Verse 109

एताश्चान्याश्च बह्वीर्वै प्राप योनीः क्रमेण वै । स ता योनीरनुप्राप्य धुर्योऽभूद्भारवाहकः

இவ்வாறும் இதுபோன்ற பல பிறவிகளையும் அவன் வரிசையாக அடைந்தான். அவற்றை எல்லாம் கடந்து இறுதியில் சுமை இழுக்கும் விலங்காக, பாரம் சுமப்பவனாக ஆனான்।

Verse 110

स गृहे पार्थिवेशस्य धार्मिकस्य यशस्विनः । स दृष्ट्वा कार्त्तिकीं प्राप्तामेकदा नृपसत्तमः

அவன் தர்மநிஷ்டையும் புகழும் உடைய அரசனின் இல்லத்தில் பிறந்தான். ஒருநாள் அரசர்களில் சிறந்தவன் கார்த்திகீ மாதம் வந்ததைப் பார்த்து உணர்ந்தான்.

Verse 111

पुरोहितं समाहूय ब्राह्मणांश्च तथा बहून् । न गृहे कार्त्तिकीं कुर्यादेतन्मे बहुशः श्रुतम्

அவன் புரோகிதனை அழைத்து, பல பிராமணர்களையும் வரவழைத்து கூறினான்—“வீட்டிற்குள் கார்த்திகீ விரதம் செய்யக் கூடாது; இதை நான் பலமுறை கேட்டுள்ளேன்.”

Verse 112

समेताः कुत्र यास्याम इति ब्रूत द्विजोत्तमाः । यो गृहे कार्त्तिकीं कुर्यात्स्नानदानादिवर्जितः

“ஓ த்விஜோத்தமர்களே! நாம் அனைவரும் கூடி எங்கே செல்ல வேண்டும்—சொல்லுங்கள். ஏனெனில் வீட்டிலேயே கார்த்திக விரதம் செய்து, ஸ்நானம், தானம் முதலியவற்றை விட்டு விடுபவன்…”

Verse 113

संवत्सरकृतात्पुण्यात्स बहिर्भवति श्रुतिः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तीर्थं सर्वगुणान्वितम्

“ஸ்ருதி மரபு கூறுகிறது—அவன் ஆண்டு முழுதும் செய்த புண்ணியத்தின் பலனிலிருந்து வெளியே தள்ளப்படுகிறான். ஆகவே எல்லா முயற்சியாலும் எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த தீர்த்தத்தை நாட வேண்டும்.”

Verse 114

सहितास्तत्र गच्छामः स्नातुं दातुं च शक्तितः । एवमुक्ते तु वचने पार्थिवेन द्विजोत्तमाः

“நாம் அனைவரும் ஒன்றாக அங்கே செல்வோம்—ஸ்நானம் செய்து, இயன்ற அளவு தானம் செய்வோம்.” அரசன் இவ்வாறு சொன்னபோது த்விஜோத்தமர்கள்…

Verse 115

ऊचुः श्रेष्ठं नृपथेष्ठ रेवाया उत्तरे तटे । भारेश्वरेति विख्यातं मुक्तितीर्थं नृपोत्तम

அவர்கள் கூறினர்—அரசவழியை நேசிக்கும் அரசே! ரேவா நதியின் வடகரையில் சிறந்த இடம் உள்ளது; ‘பாரேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்ற, முக்தி அளிக்கும் தீர்த்தம் அது, அரசர்களில் சிறந்தவரே।

Verse 116

तत्र यामो वयं सर्वे सर्वपापक्षयावहम् । एवमुक्तः स नृपतिर्गृहीत्वा प्रचुरं वसु

‘அங்கே நாம் அனைவரும் செல்லலாம்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.’ இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அந்த அரசன் தானத்திற்காக மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு…

Verse 117

शकटं संभृतं कृत्वा तत्र युक्तः स धूर्वहः । यः कृत्वा मित्रहननं गोयोनिं समुपागतः

அவன் வண்டியை நன்கு பொருட்களால் நிரப்பித் தயாரித்து, அதனைப் பூட்டி புறப்பட்டான். (அதில்) ஒரு சுமை இழுக்கும் விலங்கு இருந்தது; அது நண்பனை கொன்ற பாவத்தால் பசு-யோனியில் பிறந்தது.

Verse 118

इत्थं स नर्मदातीरे सम्प्राप्तस्तीर्थमुत्तमम् । गत्वा चतुर्दशीदिने ह्युपवासकृतक्षणः

இவ்வாறு அவன் நர்மதா கரையிலுள்ள அந்த உத்தம தீர்த்தத்தை அடைந்தான். சதுர்தசி நாளில் அங்கு சென்று, அந்த நேரம் முழுதும் உபவாசம் இருந்தான்.

Verse 119

गत्वा स नर्मदातीरे नाम रुद्रेत्यनुस्मरन् । शुचिप्रदेशाच्च मृदं मन्त्रेणानेन गृह्यताम्

நர்மதா கரைக்கு சென்று ‘ருத்ர’ நாமத்தை நினைந்து, தூய இடத்திலிருந்து மண்ணை (ம்ருதா) இந்த மந்திரத்தால் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 120

उद्धृतासि वराहेण रुद्रेण शतबाहुना । अहमप्युद्धरिष्यामि प्रजया बन्धनेन च

உன்னை வராஹன்—நூறு கரங்களையுடைய ருத்ரன்—உயர்த்தி மீட்டான். நானும் சந்ததியோடும் பந்தங்களோடும் என்னை மீட்டெடுப்பேன்.

Verse 121

स एवं तां मृदं नीत्वा मुक्त्वा तीरे तथोत्तरे । ददर्श भास्करं पश्चान्मन्त्रेणानेन चालभेत्

அவன் அந்தப் புனித மண்ணை எடுத்துச் சென்று வடகரையில் விடுவித்து, பின்னர் பாஸ்கரனைத் தரிசித்து, அதன் பின் இம்மந்திரத்தால் தொடிந்து/அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 122

अश्वक्रान्ते रथक्रान्ते विष्णुक्रान्ते वसुंधरे । मृत्तिके हर मे पापं जन्मकोटिशतार्जितम्

குதிரைத் தடம், தேர்த் தடம், விஷ்ணுவின் தடம் ஆகியவற்றால் புனிதமான வஸுந்தரையே! புனித மண்ணே! கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த என் பாவங்களை அகற்று.

Verse 123

तत एवं विगाह्यापो मन्त्रमेतमुदीरयेत् । त्वं नर्मदे पुण्यजले तवाम्भः शङ्करोद्भवम्

பின்னர் இவ்விதம் நீரில் இறங்கி இம்மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்—“புனித நீருடைய நர்மதையே! உன் நீர் சங்கரனிடமிருந்து தோன்றியது.”

Verse 124

स्नानं प्रकुर्वतो मेऽद्य पापं हरतु चार्जितम् । स स्नात्वानेन विधिना संतर्प्य पितृदेवताः

இன்று நான் நீராடும் போது சேர்த்த பாவம் நீங்குக. இவ்விதமாக நீராடிய பின் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 125

ययौ देवालयं पश्चादुपहारैः समन्वितः । भक्त्या संचिन्त्य सान्निध्ये शङ्करं लोकशङ्करम्

பின்னர் அவர் காணிக்கைகளுடன் ஆலயத்திற்குச் சென்றார். அங்கே சந்நிதியில் பக்தியுடன் உலகமங்கலன் சங்கரனைத் தியானித்தார்.

Verse 126

पुराणोक्तविधानेन पूजां समुपचक्रमे । पूजाचतुष्टयं देवि शिवरात्र्यां निगद्यते

புராணங்களில் கூறிய விதிமுறையின்படி அவர் பூஜையைத் தொடங்கினார். தேவி, சிவராத்திரியில் நான்கு வகைப் பூஜை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 127

संस्नाप्य प्रथमे यामे पञ्चगव्येन शङ्करम् । घृतेन पूरणं पश्चात्कृतं नृपवरेण तु

இரவு முதல் யாமத்தில் அவர் பஞ்சகவ்யத்தால் சங்கரருக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்தார். பின்னர் சிறந்த அரசன் நெய்யால் அபிஷேகம் செய்தான்.

Verse 128

धूपदीपनैवेद्याद्यं संकल्प्य च यथाविधि । अर्घेणानेन देवेशं मन्त्रेणानेन शङ्करम्

விதிப்படி சங்கல்பம் செய்து தூபம், தீபம், நைவேத்யம் முதலியவற்றை அமைத்தார். பின்னர் இந்த அர்க்யத்தால் தேவேசனைவும், இந்த மந்திரத்தால் சங்கரனையும் பூஜித்தார்.

Verse 129

नमस्ते देवदेवेश शम्भो परमकारण । गृहाणार्घमिमं देव संसाराघमपाकुरु

தேவர்களின் தேவேசனே! சம்புவே, பரம காரணனே! தேவா, இந்த அர்க்யத்தை ஏற்று, சம்சாரத்தில் பிறந்த பாவத்தை அகற்றுவாயாக.

Verse 130

वित्तानुरूपतो दत्तं सुवर्णं मन्त्रकल्पितम् । अग्निर्हि देवाः सर्वे सुवर्णं च हुताशनात्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்திய பொன்னைக் கொடையாக அளிக்க வேண்டும். ஏனெனில் அக்னியே எல்லாத் தேவர்களும்; பொன்னும் ஹுதாசனன் எனும் தீயிலிருந்து தோன்றியது.

Verse 131

अतः सुवर्णदानेन प्रीताः स्युः सर्वदेवताः । तदर्घं सर्वदा दातुः प्रीतो भवतु शङ्करः

ஆகையால் பொன் தானத்தால் எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்வர். அந்த அர்க்ய அர்ப்பணத்தால் தானம் செய்பவர்மேல் சங்கரன் எப்போதும் திருப்தியாயிருப்பானாக.

Verse 132

अनेन विधिना तेन पूजितः प्रथमे शिवः । यामे द्वितीये तु पुनः पूर्वोक्तविधिना चरेत्

இந்த விதிப்படி முதல் யாமத்தில் சிவன் வழிபடப்பட்டான். பின்னர் இரண்டாம் யாமத்தில் மீண்டும் முன் கூறிய முறையின்படியே நடத்த வேண்டும்.

Verse 133

स्नापयामास दुग्धेन गव्येन त्रिपुरान्तकम् । तंदुलैः पूरणं पश्चात्कृतं लिङ्गस्य शूलिनः

அவன் பசுவின் பாலால் திரிபுராந்தகன் (சிவன்) மீது அபிஷேகம் செய்தான். பின்னர் சூலதாரி ஆண்டவனின் லிங்கத்திற்கு அரிசித் துகள்களால் பூரணம்/நைவேத்யம் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 134

कृत्वा विधानं पूर्वोक्तं दत्तं वस्त्रयुगं सितम् । श्वेतवस्त्रयुगं यस्माच्छङ्करस्यातिवल्लभम्

முன்னர் கூறிய விதியை நிறைவேற்றி, வெண்மையான ஆடைகளின் ஜோடியை அர்ப்பணித்தான்; ஏனெனில் சங்கரனுக்கு வெள்ளை ஆடைகளின் ஜோடி மிகுந்த பிரியமானது.

Verse 135

प्रीतो भवति वै शम्भुर्दत्तेन श्वेतवाससा । यामं तृतीयं सम्प्राप्तं दृष्ट्वा नृपतिसत्तमः

வெள்ளை ஆடைகளைத் தானமாக அளித்தால் நிச்சயமாகச் சம்பு மகிழ்வார். மூன்றாம் யாமம் வந்ததைப் பார்த்த அரசர்களில் சிறந்தவன் மேலும் முன்னே சென்றான்.

Verse 136

देवं संस्नाप्य मधुना पूरणं चक्रिवांस्तिलैः । तिलद्रोणप्रदानं च कुर्यान्मन्त्रमुदीरयन्

தேவனைத் தேனினால் அபிஷேகம் செய்து, எள்ளால் அர்ப்பணப் பூஜையை நிறைவேற்றினான். மந்திரம் ஓதிக்கொண்டே எள்ளின் ஒரு த்ரோண அளவு தானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 137

तिलाः श्वेतास्तिलाः कृष्णाः सर्वपापहरास्तिलाः । तिलद्रोणप्रदानेनु संसारश्छिद्यतां मम

எள்—வெள்ளெள், கருஎள்—எள் அனைத்தும் பாவங்களைப் போக்கும். எள்ளின் ஒரு த்ரோண தானத்தால் என் சம்சாரப் பந்தம் அறுபடுக.

Verse 138

अनेन विधिना राजा यामिनीयामपूजनम् । अतिवाह्य विनोदेन ब्रह्मघोषेण जागरम्

இந்த முறையினால் அரசன் இரவின் யாமம் யாமமாகப் பூஜை செய்தான். பக்தி மகிழ்ச்சியுடனும் வேதப் பிரணவ ஒலியுடனும் விழிப்பை கழித்தான்.

Verse 139

चकार पूजनं शम्भोर्बहुपुण्यप्रसाधकम् । ये जागरे त्रिनेत्रस्य शिवरात्र्यां शिवस्थिताः

அவன் சம்புவுக்கு மிகுந்த புண்ணியம் தரும் பூஜையைச் செய்தான். சிவராத்திரியில் மும்முகக் கண் உடைய இறைவனுக்காக விழித்திருந்து சிவனில் நிலைத்திருப்போர்,

Verse 140

ते यां गतिं गताः पार्थ न तां गच्छन्ति यज्विनः । पापानि यानि कानि स्युः कोटिजन्मार्जितान्यपि

ஏ பார்தா! சிவராத்திரி ஜாகரணம் செய்பவர்கள் அடையும் அந்த உயர்ந்த கதியை யாகம் செய்பவர்களும் அடையார். எத்தகைய பாவங்களாயினும்—கோடி பிறவிகளில் சேர்த்தவையாயினும்—

Verse 141

हरकेशवयोः स्नान्ति जागरे यान्ति संक्षयम् । यावन्तो निमिषा नृणां भवन्ति निशि जाग्रताम्

ஜாகரணத்தில் ஹர-கேசவ தொடர்புடைய பாவங்கள் கழுவப்பட்டு அழிவடைகின்றன. மனிதர் இரவில் எத்தனை எத்தனை நிமிடங்கள் விழித்திருப்பார்களோ—

Verse 142

निमिषे निमिषे राजन्नश्वमेधफलं ध्रुवम् । उपवासपराणां च देवायतनवासिनाम्

அரசே! உபவாசத்தில் ஈடுபட்டு தேவாலய வளாகத்தில் தங்குவோருக்கு ஒவ்வொரு கணமும் உறுதியாக அச்வமேத யாகத்தின் பலன் உண்டாகிறது.

Verse 143

शृण्वतां धर्ममाख्यानं ध्यायतां हरकेशवौ । न तां बहुसुवर्णेन क्रतुना गतिमाप्नुयुः

இந்த தர்மக் கதையைச் செவிமடுத்து ஹரன் (சிவன்) மற்றும் கேசவன் (விஷ்ணு) ஆகியோரைக் தியானிப்போர் அடையும் அந்த கதியை, மிகுந்த பொன்னுடன் செய்யும் யாகங்களாலும் அடைய முடியாது.

Verse 144

शिवरात्रिस्तिथिः पुण्या कार्त्तिकी च विशेषतः । रेवाया उत्तरं कूलं तीरं भारेश्वरेति च

சிவராத்திரி திதி புனிதமானது—கார்த்திக மாதத்தில் விசேஷமாக. ரேவா (நர்மதா) நதியின் வடகரை ‘பாரேஸ்வர தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 145

जागृतश्चातिदुःखेन कथं पापं न हास्यति । इत्थंस जागरं कृत्वा शिवरात्र्यां नरेश्वरः

மிகுந்த துன்பத்திலும் விழிப்பிருப்பவன் பாவம் எவ்வாறு குறையாமல் இருக்கும்? இவ்வாறு, ஓ மனிதரின் அரசே, சிவராத்திரியில் இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டால் பாவநாசம் உண்டாகும்.

Verse 146

प्रभाते विमले गत्वा नर्मदातीरमुत्तमम् । स्नापितास्तेन ते सर्वे वाहनानि गजादयः

தூய விடியற்காலையில் அவன் நர்மதையின் சிறந்த கரையை அடைந்தான். அவனால் அந்த எல்லா வாகனங்களும்—யானை முதலியவை—நீராட்டப்பட்டன.

Verse 147

यैस्तु वाहैर्गतस्तीर्थं स्नातोऽहं स्नापयामि तान् । तत्र मध्यस्थितः स्नातस्तिर्यक्त्वान्निर्गतो वणिक्

‘எந்த வாகனங்களால் நான் தீர்த்தத்தை அடைந்து நீராடினேனோ, அவ்வாகனங்களையே நான் நீராட்டுகிறேன்.’ அங்கே நடுநீரோட்டத்தில் நின்று நீராடி, அந்த வணிகன் விலங்கு-பிறவியிலிருந்து விடுபட்டு வெளியே வந்தான்.

Verse 148

दानं ददौ तानुद्दिश्य किंचिच्छक्त्यनुरूपतः । तेन वाहकृताद्दोषान्मुक्तो भवति मानवः

அவர்களை நினைத்து தன் ஆற்றலுக்கேற்ப சிறிது தானம் அளித்தான். அதனால் மனிதன் வாகனப் பயன்பாட்டால் ஏற்பட்ட குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 149

अन्यथासौ कृतो लाभः कृतो व्रजति तान् प्रति । संस्नाप्य तं ततो राजा स्वयं स्नात्वा विधानतः

இல்லையெனில் பெற்ற லாபம் பயனற்றதாகி, அவர்களுக்கே எதிராக மாறிவிடும். ஆகவே அரசன் முதலில் அவனை விதிப்படி நீராட்டி, பின்னர் தானும் முறையாக நீராடினான்.

Verse 150

संतर्प्य पितृदेवांश्च कृत्वा श्राद्धं यथाविधि । कृत्वा पिण्डान्पितृभ्यश्च वृषमुत्सृज्य लक्षणम्

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து; பித்ருக்களுக்கு பிண்டங்களை அர்ப்பணித்து, லக்ஷணமுடைய காளையை சாஸ்திர விதிப்படி விடுதலை செய்தான்.

Verse 151

गत्वा देवालयं पश्चाद्देवं तीर्थोदकेन च । संस्नाप्य पञ्चगव्येन ततः पञ्चामृतेन च

பின்னர் ஆலயத்திற்குச் சென்று தீர்த்த நீரால் தேவனை ஸ்நானம் செய்து; அதன் பின் பஞ்சகவ்யத்தாலும், பின்னர் பஞ்சாம்ருதத்தாலும் அபிஷேகம் செய்தான்.

Verse 152

सर्वौषधिजलेनैव ततः शुद्धोदकेन च । चन्दनेन सुगन्धेन समालभ्य च शङ्करम्

முதலில் எல்லா மூலிகைகளும் கலந்த நீரால் (இறைவனை) ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் தூய நீரால் செய்ய வேண்டும்; மணமிக்க சந்தனக் குழம்பால் சங்கரனை அங்கலேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 153

कुङ्कुमैश्च सकर्पूरैर्गन्धैश्च विविधैस्तथा । पुष्पौघैश्च सुगन्धाढ्यैश्चतुर्थं लिङ्गपूरणम्

குங்குமம், கற்பூரம் மற்றும் பலவகை நறுமணப் பொருட்களாலும், மணம் நிறைந்த மலர்தொகுதிகளாலும்—இதுவே லிங்கத்திற்கு உரிய நான்காம் ‘லிங்கபூரண’ பூஜை-அலங்காரம் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 154

कृतं नृपवरेणात्र कुर्वता पूर्वकं विधिम् । गोदानं च कृतं पश्चाद्विधिदृष्टेन कर्मणा

இங்கே சிறந்த அரசன் சாஸ்திர விதிப்படி முன்னோட்டச் சடங்குகளை முறையாகச் செய்தான்; அதன் பின் விதியில் கூறியபடி கோதானத்தையும் நிறைவேற்றினான்.

Verse 155

धेनुके रुद्ररूपासि रुद्रेण परिनिर्मिता । अस्मिन्नगाधे संसारे पतन्तं मां समुद्धर

ஏ தாய்த் தேனுவே! நீ ருத்ரஸ்வரூபினி; ருத்ரனால் உருவாக்கப்பட்டவள். இந்த அகாதமான சம்சாரக் கடலில் வீழும் என்னை உயர்த்தி மீட்டு அருள்வாயாக॥

Verse 156

धेनुं स्वलंकृतां दद्यादनेन विधिना ततः । क्षमाप्य देवदेवेशं ब्राह्मणान् भोजयेद्बहून्

பின்னர் இதே விதிமுறையின்படி நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தேனுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தேவர்களின் தேவனாகிய ஈசனைப் பொறுத்தருள வேண்டி, பல பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 157

षड्विधैर्भोजनैर्भक्ष्यैर्वासोभिस्तान् समर्चयेत् । दक्षिणाभिर्विचित्राभिः पूजयित्वा क्षमापयेत्

ஆறு வகை அன்னங்களாலும், பலவகை உணவுப்பண்டங்களாலும், ஆடைகளாலும் அவர்களைச் சிறப்பித்து வணங்க வேண்டும்; பலவித தக்ஷிணைகளால் பூஜித்து மீண்டும் மன்னிப்பை வேண்ட வேண்டும்॥

Verse 158

स स्वयं बुभुजे पश्चात्परिवारसमन्वितः । तामेव रजनीं तत्र न्यवसज्जगतीपतिः

பின்னர் அவர் தம் பரிவாரத்துடன் தாமே உணவு உண்டார்; அதே இரவில் அந்த நாட்டின் அதிபதி அங்கேயே தங்கினார்॥

Verse 159

तस्य तत्रोषितस्यैवं निशीथेऽथ नरेश्वर । आकाशे सोऽति शुश्राव दिव्यवाणीसमीरितम्

இவ்வாறு அங்கே தங்கியிருந்த அந்த நரேசன், நள்ளிரவில் ஆகாயத்தில் ஒலித்த தெய்வீக வாணியைத் தெளிவாகக் கேட்டான்॥

Verse 160

वागुवाच । राजन्समं ततो लोके फलं भवति साम्प्रतम् । संसारसागरे ह्यत्र पतितानां दुरात्मनाम्

வாணி உரைத்தது—அரசே, அந்தச் செயலில் இருந்து இப்போது உலகில் சமமான பலன் உண்டாகிறது; இங்கு சம்சாரக் கடலில் வீழ்ந்த துராத்மர்களுக்காக.

Verse 161

यदि संनिधिमात्रेण फलं तत्रोच्यते कथम् । यदि शंतनुवंशस्य तत्रोन्मादकरं भवेत्

அங்கே வெறும் அருகாமையாலேயே பலன் உண்டாகும் என்று சொல்வது எப்படி? அப்படியானால், சாந்தனு வம்சத்தார்க்கு அது மயக்கம்/உன்மத்தம் தருவதாகிவிடுமே.

Verse 162

य एष त्वद्गृहे वोढा ह्यतिभारधुरंधरः । अनेन मित्रहननं पापं विश्वासघातनम्

உன் வீட்டிலுள்ள இந்தச் சுமைதாங்கி, மிகுந்த பாரத்தைத் தாங்க வல்லவன்; இவனே (முன்பிறவியில்) நண்பனை கொன்ற பாவத்தைச் செய்தான்—நம்பிக்கைத்துரோகமான தீச்செயல்.

Verse 163

कृतं जन्मसहस्राणामतीते परिजन्मनि । गतेन पाप्मनात्मानं नरकेषु च संस्थितिः

கடந்த ஒரு முன்பிறவியில் செய்த அந்தப் பாவம் ஆயிரம் பிறவிகளுக்குக் காரணமாயிற்று; அந்தப் பாவத்தால் அவன் ஆன்மா நரகங்களில் தங்கியது.

Verse 164

ततो योनिसहस्रेषु गतिस्तिर्यक्षु चैव हि । गोयोनिं समनुप्राप्तस्त्वद्गृहे स सुदुर्मतिः

பின்னர் அவன் ஆயிரம் யோனிகளில், விலங்கு பிறவிகளாகச் சுழன்று, இறுதியில் பசு யோனியை அடைந்தான்; அந்தத் தீயமதி உன் வீட்டில் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 165

स्नापितश्च त्वया तीर्थे ह्यस्मिन् पर्वसमागमे । दृष्ट्वा पूजां त्वया कॢप्तां कृता जागरणक्रिया

இந்தத் தீர்த்தத்தில் பண்டிகைச் சங்கம வேளையில் நீ அவனை நீராடச் செய்தாய். நீ ஏற்பாடு செய்த பூஜையைப் பார்த்து அவனும் ஜாகரண விரதத்தை அனுஷ்டித்தான்.

Verse 166

तेन निष्कल्मषो जातो मुक्त्वा देहं तवाग्रतः । स्वर्गं प्रति विमानस्थः सोऽद्य राजन्गमिष्यति

அதனால் அவன் மாசற்றவனானான்; உன் முன்னிலையிலேயே உடலைத் துறந்து, விமானத்தில் அமர்ந்து அவன் இன்று, அரசே, ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்வான்.

Verse 167

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवमुक्ते निपतितो धुर्यः प्राणैर्व्ययुज्यत । विमानवरमारूढस्तत्क्षणात्समदृश्यत

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த சுமைதாங்கும் விலங்கு விழுந்து உயிர் பிரிந்தது. அதே கணத்தில் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி அவன் (தெய்வீக வடிவில்) தோன்றினான்.

Verse 168

स तं प्रणम्य राजेन्द्रमुवाच प्रहसन्निव

அவன் அந்த அரசர்களின் தலைவனை வணங்கி, புன்னகையுடன் இருப்பதுபோல், பேசினான்.

Verse 169

वृष उवाच । भोभो नृपवरश्रेष्ठ तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । यत्र चास्मद्विधस्तीर्थे मुच्यते पातकैर्नरः । मया ज्ञातमशेषेण मत्समो नास्ति पातकी

வೃಷன் கூறினான்— அரசர்களில் சிறந்தவரே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹிமை மிக உயர்ந்தது; இங்கே என்னைப் போன்றவனும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். நான் முழுமையாக அறிந்தேன்— என்னைப் போன்ற பாவி யாருமில்லை.

Verse 170

अतः परं किं तु कुर्यां परं तीर्थानुकीर्तनम् । भवान्माता भवन्भ्राता भवांश्चैव पितामहः

இதற்கு அப்பால் நான் இன்னும் என்ன செய்ய முடியும்—இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையைப் போற்றுவதைத்தவிர? நீரே எனக்கு தாய், நீரே சகோதரன், நீரே பிதாமகனும் ஆவீர்.

Verse 171

क्षन्तव्यं प्रणतोऽस्म्यद्य यस्मिंस्तीर्थे हि मादृशाः । गतिमीदृग्विधां यान्ति न जाने तव का गतिः

மன்னிக்கவும்; இன்று நான் வணங்குகிறேன். என் போன்றோர் இத்தீர்த்தத்தில் இத்தகைய கதியை அடைகிறார்கள்; உங்கள் கதி என்னவோ எனக்கு அறிய இயலாது.

Verse 172

समाराध्य महेशानं सम्पूज्य च यथाविधि । का गतिस्तव संभाष्या देह्यनुज्ञां मम प्रभो

மகேசானை முறையாக ஆராதித்து, விதிப்படி பூஜித்து (பக்தன்) கூறினான்—“என்னுடன் உரையாடிய பின் உங்கள் கதி என்ன? என் பிரபோ, எனக்கு அனுமதி அருளுங்கள்.”

Verse 173

त्वरयन्ति च मां ह्येते दिविस्थाः प्रणयाद्गणाः । स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामीत्युक्त्वा सोऽन्तर्दधे क्षणात्

அன்பினால் விண்ணுலகக் கணங்கள் என்னை விரைவுபடுத்துகின்றனர். ‘உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக; நான் செல்கிறேன்’ என்று கூறி அவன் கணநேரத்தில் மறைந்தான்.

Verse 174

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गते चादर्शनं तत्र स राजा विस्मयान्वितः । तीर्थमाहात्म्यमतुलं वर्णयन्स्वपुरं गतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவன் சென்றுவிட்டு அங்கேயே மறைந்தபின், அரசன் வியப்பால் நிறைந்தான். அந்தத் தீர்த்தத்தின் ஒப்பற்ற மகிமையைப் புகழ்ந்து கூறிக்கொண்டே தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 175

इत्थंभूतं हि तत्तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम् । सर्वपापक्षयकरं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम्

இத்தகையதே அந்தத் தீர்த்தம் நர்மதா கரையில் நிறுவப்பட்டுள்ளது—அதியுத்தமம்; எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்தி, எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 176

उपपापानि नश्यन्ति स्नानमात्रेण भारत । कार्त्तिकस्य चतुर्दश्यामुपवासपरायणः

ஓ பாரதா! அங்கே வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தாலே துணைப் பாவங்கள் நாசமடைகின்றன; கார்த்திகச் சதுர்தசியன்று உபவாசத்தில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 177

चतुर्धा पूरयेल्लिङ्गं तस्य पुण्यफलं शृणु । ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वङ्गनागमः

லிங்கத்தை நான்கு முறைகளில் பூரயித்து (அர்ப்பித்து) செய்க; அதன் புண்ணியப் பயனை கேள். மகாபாபங்கள்—பிராமணஹத்தி, சுராபானம், திருட்டு, குருபத்னீகமனம்.

Verse 178

महापापानि चत्वारि चतुर्भिर्यान्ति संक्षयम् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य लभते फलमुत्तमम्

இந்த நான்கு மகாபாபங்களும் அந்த நான்கு (ஆசாரங்களால்) க்ஷயமடைகின்றன; அவன் அச்வமேத யாகத்தின் அதியுத்தமப் பலனை அடைகிறான்.

Verse 179

कार्त्तिके शुक्लपक्षस्य चतुर्दश्यामुपोषितः । स्वर्णदानाच्च तत्तीर्थे यज्ञस्य लभते फलम्

கார்த்திக மாத சுக்லபக்ஷ சதுர்தசியன்று உபவாசம் இருந்து, அந்தத் தீர்த்தத்தில் ஸ்வர்ணதானமும் செய்தால், யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 180

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां वैशाखे मासि पूर्ववत् । दीपं पिष्टमयं कृत्वा पितॄन् सर्वान् विमोक्षयेत्

வைசாக மாதத்தில் அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில், முன்னர் கூறிய முறையின்படி, மாவால் தீபம் செய்து எல்லாப் பித்ருக்களையும் விடுதலை பெறச் செய்வான்।

Verse 181

तत्र यद्दीयते दानमपि वालाग्रमात्रकम् । तदक्षयफलं सर्वमेवमाह महेश्वरः

அங்கே அளிக்கப்படும் தானம்—முடியின் நுனியளவு சிறிதாயினும்—அது அனைத்தும் அழியாத பலனைத் தரும்; இவ்வாறு மகேஸ்வரன் உரைத்தான்।

Verse 182

भारभूत्यां मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजञ्छिवलोकान्निरन्तरम्

அரசே! பாரபூத்யாவில் தியானநிஷ்டையுடன் ஒழுக்கமுற்றவர்கள் இறந்தால், அவர்களின் பயணம் திரும்பாதது; அவர்கள் இடையறாது சிவலோகத்தை அடைவர்।

Verse 183

अथवा लोकवृत्त्यर्थं मर्त्यलोकं जिगीषति । साङ्गवेदज्ञविप्राणां जायते विमले कुले

அல்லது உலக ஒழுக்கக் கடமைகளுக்காக மனிதலோகத்திற்குத் திரும்ப விரும்பினால், வேதமும் அதன் அங்கங்களும் அறிந்த பிராமணர்களின் தூய குலத்தில் பிறப்பான்।

Verse 184

धनधान्यसमायुक्तो वेदविद्यासमन्वितः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனாய், வேதக் கல்வியில் தேர்ந்தவனாய், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, நூறு சரத்காலங்கள் (ஆண்டுகள்) வாழ்வான்।

Verse 185

पुनस्तत्तीर्थमासाद्य ह्यक्षयं पदमाप्नुयात्

மீண்டும் அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்தால் அவன் நிச்சயமாக அழிவில்லா பதத்தை அடைவான்.

Verse 186

एतत्पुण्यं पापहरं कथितं ते नृपोत्तम । भारतेदं महाख्यानं शृणु चैव ततः परम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! புண்ணியமளித்து பாவத்தைப் போக்கும் இந்த வரலாறு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இனி பாரதப் பரம்பரையில் நிலைத்துள்ள இந்த மகாக் கதையின் தொடரையும் கேள்.