Adhyaya 103

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल एरण्डीसङ्गमं परम् । यच्छ्रुतं वै मया राजञ्छिवस्य वदतः पुरा

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, அப்போது அரசன் பரமமான ஏரண்டீ-சங்கமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; முன்பு சிவன் உரைத்ததை நான் கேட்டதையே உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

एतदेव पुरा प्रश्नं गौर्या पृष्टस्तु शङ्करः । प्रोवाच नृपशार्दूल गुह्याद्गुह्यतरं शुभम्

இதுவே முன்பு கௌரி சங்கரரிடம் கேட்ட கேள்வி; அரசர்களில் புலியே, அவர் மறைவிலும் மறைவான மங்கள ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि परं गुह्यं नाख्यातं कस्यचिन्मया । रेवायाश्चोत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । भ्रूणहत्याहरं देवि कामदं पुत्रवर्धनम्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, நான் எவரிடமும் சொல்லாத பரம ரகசியத்தை கேள். ரேவையின் வடகரையில் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; தேவி, அது கருவழிப்பு பாவத்தை நீக்கி, வேண்டுதல்களை அளித்து, சந்தான வளர்ச்சியைத் தரும்.

Verse 4

पार्वत्युवाच । कथयस्व महादेव तीर्थं परमशोभनम् । भ्रूणहत्याहरं कस्मात्कामदं स्वर्गदर्शनम्

பார்வதி கூறினாள்—மகாதேவா, அந்த பரம அழகிய தீர்த்தத்தைச் சொல்லுங்கள்; அது கருவழிப்பு பாவத்தை எவ்வாறு நீக்குகிறது, வேண்டுதல்களை எவ்வாறு அளிக்கிறது, சொர்க்க தரிசனத்தை எவ்வாறு வழங்குகிறது?

Verse 5

ईश्वर उवाच । अत्रिर्नाम महादेवि मानसो ब्रह्मणः सुतः । अग्निहोत्ररतो नित्यं देवतातिथिपूजकः

ஈசுவரன் கூறினான்—ஹே மகாதேவி! அத்திரி என்னும் மகரிஷி பிரம்மாவின் மானசப் புதல்வன். அவர் எப்போதும் அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபட்டு, தேவர்களையும் விருந்தினர்களையும் இடையறாது பூஜித்தார்।

Verse 6

सोमसंस्थाश्च सप्तैव कृता विप्रेण पार्वति । अनसूयेति विख्याता भार्या तस्य गुणान्विता

ஹே பார்வதி! அந்த அந்தணர் ஏழு சோம-ஸம்ஸ்தைகளையும் (சோம யாகங்களையும்) நிறைவேற்றினார். அவருடைய மனைவி ‘அனசூயா’ எனப் புகழ்பெற்று, நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்.

Verse 7

पतिव्रता पतिप्राणा पत्युः कार्यहिते रता । एवं याति ततः काले न पुत्रा न च पुत्रिका

அவள் பத்தினி; கணவரையே உயிரெனக் கருதி, அவருடைய கடமைகளின் நலனில் ஈடுபட்டிருந்தாள். ஆயினும் காலம் சென்றபோதும் அவர்களுக்கு மகனும் இல்லை, மகளும் இல்லை।

Verse 8

अपराह्णे महादेवि सुखासीनौ तु सुन्दरि । वदन्तौ सुखदुःखानि पूर्ववृत्तानि यानि च

பிற்பகலில், ஹே மகாதேவி, ஹே அழகியே! அந்த இருவரும் சுகமாக அமர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் இன்பத் துன்பங்களையும் முன்பு நிகழ்ந்தவற்றையும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 9

अत्रिरुवाच । सौम्ये शुभे प्रिये कान्ते चारुसर्वाङ्गसुन्दरि । विद्याविनयसम्पन्ने पद्मपत्रनिभेक्षणे

அத்திரி கூறினார்—ஹே சௌம்யே! ஹே சுபமே! ஹே பிரிய காந்தே! அழகிய அங்கங்களால் விளங்கும் சுந்தரியே! கல்வியும் பணிவும் நிறைந்தவளே, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே!

Verse 10

पूर्णचन्द्रनिभाकारे पृथुश्रोणिभरालसे । न त्वया सदृशी नारी त्रैलोक्ये सचराचरे

ஓ அழகியே! உன் உருவம் பூர்ணசந்திரனைப் போல் ஒளிர்கிறது; அகன்ற இடுப்பின் இனிய கனத்துடன் விளங்குகின்றாய். அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் கொண்ட மும்முலகிலும் உனக்குச் சமமான பெண் இல்லை.

Verse 11

रतिपुत्रफला नारी पठ्यते वेदवादिभिः । पुत्रहीनस्य यत्सौख्यं तत्सौख्यं मम सुन्दरि

வேதவாதிகள் உரைப்பது: பெண் ரதியும் புத்ரனும் தரும் பலனை அளிப்பவள். ஓ அழகியே! புத்ரமில்லாதவனுக்குரிய இன்பம் எதுவோ, அதே இன்பமே எனக்கு உள்ளது.

Verse 12

यथाहं न तथा पुत्रः समर्थः सर्वकर्मसु । पुन्नामनरकाद्भद्रे जातमात्रेण सुन्दरि

நான் போல் புத்ரன் எல்லாக் கடமைகளிலும் திறமையுடையவனாக இருக்க வேண்டியதில்லை; ஆயினும், ஓ பத்திரையே, ஓ அழகியே! பிறந்ததாலேயே அவன் ‘புன்னாம’ நரகத்திலிருந்து (தந்தையை) மீட்கின்றான்.

Verse 13

पतन्तं रक्षयेद्देवि महापातकिनं यदि । महाघोरे गता वापि दुष्टकर्मपितामहाः

ஓ தேவியே! வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மகாபாதகனையும் (புத்ரன்) காக்க வல்லவனானால், தீய கர்மம் செய்த பிதாமகர்களும் மிகக் கொடிய நிலையிலே சென்றிருந்தாலும் மீட்கப்படுவர்.

Verse 14

तद्धरन्ति सुपुत्राश्च वैतरण्यां गतानपि । पुत्रेण लोकाञ्जयति पौत्रेण परमा गतिः

அந்த பாரத்தை சுபுத்ரர்கள் அகற்றுவர்—வைதரணியை அடைந்தவர்களுக்குக் கூட. புத்ரனால் உலகங்கள் வெல்லப்படுகின்றன; பௌத்திரனால் பரமகதி பெறப்படுகிறது.

Verse 15

अथ पुत्रस्य पौत्रेण प्रगच्छेद्ब्रह्म शाश्वतम् । नास्ति पुत्रसमो बन्धुरिह लोके परत्र च

பின்னர் மகனின் பேரன் மூலமாக ஒருவன் நித்தியமான பிரம்மத்தை அடைகிறான். இம்மையிலும் மறுமையிலும் மகனுக்கு இணையான உறவு வேறு இல்லை.

Verse 16

अहश्च मध्यरात्रे च चिन्तयानस्य सर्वदा । शुष्यन्ति मम गात्राणि ग्रीष्मे नद्युदकं यथा

பகலிலும் நள்ளிரவிலும் எப்போதும் கவலைப்படுவதால், கோடைக்காலத்தில் நதி நீர் வற்றுவது போல என் உறுப்புகள் உலர்ந்து போகின்றன.

Verse 17

अनसूयोवाच । यत्त्वया शोचितं विप्र तत्सर्वं शोचयाम्यहम् । तवोद्वेगकरं यच्च तन्मे दहति चेतसि

அனசூயை கூறினாள்: 'ஓ அந்தணரே! எதற்காக நீங்கள் வருந்துகிறீர்களோ, அதற்காக நானும் வருந்துகிறேன். எது உங்களுக்குத் துயரத்தை அளிக்கிறதோ, அது என் மனதையும் எரிக்கிறது.'

Verse 18

येन पुत्रा भविष्यन्ति आयुष्मन्तो गुणान्विताः । तत्कार्यं च समीक्षस्व येन तुष्येत्प्रजापतिः

நீண்ட ஆயுளும் நற்பண்புகளும் கொண்ட புத்திரர்கள் எதனால் பிறப்பார்களோ, அந்தச் செயலைச் சிந்தியுங்கள்; எதனால் பிரஜாபதி மகிழ்ச்சி அடைவாரோ, அதைக் கருத்தில் கொள்ளுங்கள்.

Verse 19

अत्रिरुवाच । तपस्तप्तं मया भद्रे जातमात्रेण दुष्करम् । व्रतोपवासनियमैः शाकाहारेण सुन्दरि

அத்ரி கூறினார்: 'மங்களகரமானவளே! நான் பிறந்ததிலிருந்தே கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டேன். அழகியவளே! விரதங்கள், உண்ணாவிரதங்கள், நியமங்கள் மற்றும் இலைதழைகளை உண்பதன் மூலம் இத்தவத்தைச் செய்தேன்.'

Verse 20

क्षीणदेहस्तु तिष्ठामि ह्यशक्तोऽहं महाव्रते । तेन शोचामि चात्मानं रहस्यं कथितं मया

உடல் சோர்ந்திருந்தாலும் நான் நின்றிருக்கிறேன்; இந்த மகாவிரதத்தில் நான் ஆற்றலற்றவன். ஆகவே என்னையே நினைந்து வருந்துகிறேன்—இந்த இரகசியத்தை உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 21

अनसूयोवाच । भर्तुः पतिव्रता नारी रतिपुत्रविवर्धिनी । त्रिवर्गसाधना सा च श्लाघ्या च विदुषां जने

அனசூயை கூறினாள்—கணவனிடம் பக்தியுடன் நிலைத்த பத்தினி, தாம்பத்திய ஒற்றுமையையும் பிள்ளையையும் வளர்ப்பவள்; அவள் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் மும்முனை இலக்குகளின் சாதகி, அறிஞர்களிடையே போற்றப்படுபவள்.

Verse 22

जपस्तपस्तीर्थयात्रा मृडेज्यामन्त्रसाधनम् । देवताराधनं चैव स्त्रीशूद्रपतनानि षट्

ஜபம், தவம், தீர்த்தயாத்திரை, ம்ருட் (ருத்ரன்) வழிபாடு, மந்திர சாதனை, தேவர்களை ஆராதித்தல்—இவ்வாறு ஆறு செயல்கள் இங்கு பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 23

ईदृशं तु महादोषं स्त्रीणां तु व्रतसाधने । वदन्ति मुनयः सर्वे यथोक्तं वेदभाषितम्

பெண்கள் விரதம் மேற்கொள்வதில் இத்தகைய பெருந்தோஷம் உண்டு எனக் கூறப்படுகிறது; வேதவாக்கியத்தில் சொல்லப்பட்டதுபோல எல்லா முனிவரும் அதையே உரைக்கின்றனர்.

Verse 24

अनुज्ञाता त्वया ब्रह्मंस्तपस्तप्स्यामि दुष्करम् । पुत्रार्थित्वं समुद्दिश्य तोषयामि सुरोत्तमान्

ஓ பிராமணரே! உமது அனுமதியால் நான் கடினமான தவம் செய்வேன். புத்ரப் பெறும் விருப்பத்தால் தேவர்களில் உத்தமரை மகிழ்விப்பேன்.

Verse 25

अत्रिरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञे मम संतोषकारिणि । आज्ञाता त्वं मया भद्रे पुत्रार्थं तप आश्रय

அத்திரி கூறினார்— நன்று, நன்று, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞே, என் உள்ளத்தை மகிழ்விப்பவளே. பத்திரே, என் ஆணையினால் புத்ரார்த்தம் தவத்தைச் சரணடை.

Verse 26

देवतानां मनुष्याणां पित्ःणामनृणो भवे । न भार्यासदृशो बन्धुस्त्रिषु लोकेषु विद्यते

இத்தகைய தர்மநடத்தையால் ஒருவர் தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கான கடனிலிருந்து விடுபடுவார்; மூன்று உலகங்களிலும் மனைவியைப் போன்ற உறவு இல்லை.

Verse 27

तेन देवाः प्रशंसन्ति न भार्यासदृशं सुखम् । सन्मुखे मन्मुखाः पुत्राः विलोमे तु पराङ्मुखाः

ஆகவே தேவர்கள் புகழ்கிறார்கள்— மனைவியைப் போன்ற இன்பம் இல்லை. சாதகமாக இருந்தால் மகன்கள் முகம்நோக்கி பற்றுடன் இருப்பர்; எதிர்மாறாகில் விலகிச் செல்வர்.

Verse 28

तेन भार्यां प्रशंसन्ति सदेवासुरमानुषाः । महाव्रते महाप्राज्ञे सत्त्ववति शुभेक्षणे

ஆகவே தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் மனைவித் தன்மையைப் புகழ்கிறார்கள்— ஓ மஹாவ்ரதே, மஹாப்ராஜ்ஞே, சத்த்வவதீ, சுபேக்ஷணே.

Verse 29

तपस्तपस्व शीघ्रं त्वं पुत्रार्थं तु ममाज्ञया । एतद्वाक्यावसाने तु साष्टाङ्गं प्रणताब्रवीत्

என் ஆணையினால் நீ விரைவாகப் புத்ரார்த்தம் தவம் செய். இவ்வார்த்தை முடிந்ததும் அவள் அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து பின்னர் பேசினாள்.

Verse 30

त्वत्प्रसादेन विप्रेन्द्र सर्वान्कामानवाप्नुयाम् । हंसलीलागतिः सा च मृगाक्षी वरवर्णिनी

ஓ விப்ரேந்திரரே! உங்கள் அருளால் நான் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவேனாக. அவள் அன்னத்தின் விளையாட்டுப் போல் நடையுடையவள்; மான்-கண்கள் கொண்டவள்; சிறந்த நிறமுடையவள்.

Verse 31

नियमस्था ततो भूत्वा सम्प्राप्ता नर्मदां नदीम् । शिवस्वेदोद्भवां देवीं सर्वपापप्रणाशनीम्

பின் விரதநியமங்களில் நிலைத்து அவள் நர்மதா நதியை அடைந்தாள்—சிவனின் வியர்வையிலிருந்து தோன்றிய தேவியாகப் புகழ்பெற்றவள்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்.

Verse 32

यस्या दर्शनमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । स्नानमात्रेण वै यस्या अश्वमेधफलं लभेत्

அவளை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தால் பாவச் சேமிப்பு அழிகிறது; அவளில் வெறும் நீராடலாலேயே அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கிறது.

Verse 33

ये पिबन्ति महादेवि श्रद्दधानाः पयः शुभम् । सोमपानेन तत्तुल्यं नात्र कार्या विचारणा

ஓ மகாதேவி! நம்பிக்கையுடன் அவளின் புனித நீரை அருந்துவோர், அது சோமபானத்துக்கு ஒப்பானது; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்.

Verse 34

ये स्मरन्ति दिवा रात्रौ योजनानां शतैरपि । मुच्यन्ते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं प्रयान्ति ते

நாள் இரவும், நூற்றுக் கணக்கான யோஜனைகள் தூரத்திலிருந்தாலும், அவளை நினைவு கூர்வோர்—அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவர்.

Verse 35

नर्मदायाः समीपे तु तावुभौ योजनद्वये । न पश्यन्ति यमं तत्र ये मृता वरवर्णिनि

நர்மதையின் அருகில் இருபுறமும் இரண்டு யோஜனை அளவுக்குள், ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அங்கே இறப்போர் யமனை காணார்।

Verse 36

ततस्तदुत्तरे कूले एरण्ड्याः सङ्गमे शुभे । नियमस्था विशालाक्षी शाकाहारेण सुन्दरि

பின்னர் நர்மதையின் வடகரையில் எரண்டி நதியின் புனித சங்கமத்தில், ஓ பெரிய கண்களையுடைய அழகியே, அவள் நியமங்களில் நிலைத்து காய்கறி உணவால் வாழ்ந்தாள்।

Verse 37

तोषयन्ती त्रींश्च देवाञ्छुभैः स्तोत्रैर्व्रतैस्तथा । ग्रीष्मेषु च महादेवि पञ्चाग्निं साधयेत्ततः

புனித ஸ்தோத்திரங்களாலும் விரதங்களாலும் முப்பது தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, ஓ மகாதேவி, அவள் கோடையில் பஞ்சாக்னி தவத்தை மேற்கொண்டாள்।

Verse 38

वर्षाकाले चार्द्रवासाश्चरेच्चान्द्रायणानि च । हेमन्ते तु ततः प्राप्ते तोयमध्ये वसेत्सदा

மழைக்காலத்தில் ஈர ஆடைகளை அணிந்து சாந்திராயண விரதங்களை அனுஷ்டித்தாள்; குளிர்காலம் வந்தபோது எப்போதும் நீரின் நடுவே தங்கினாள்।

Verse 39

प्रातःस्नानं ततः सन्ध्यां कुर्याद्देवर्षितर्पणम् । देवानामर्चनं कृत्वा होमं कुर्याद्यथाविधि

அவள் விடியற்காலத்தில் நீராடி, பின்னர் சந்த்யாவந்தனம் செய்து தேவர்-ரிஷிகளுக்கு தர்ப்பணம் அளித்தாள். தேவர்களை அர்ச்சித்து விதிப்படி ஹோமம் செய்தாள்।

Verse 40

यजते वैष्णवांल्लोकान् स्नानजाप्यहुतेन च । एवं वर्षशते प्राप्ते रुद्रविष्णुपितामहाः

ஸ்நானம், ஜபம், ஹோம ஆஹுதிகளால் அவள் வைஷ்ணவ லோகங்களை வழிபட்டு அவற்றை அடைகிறாள். இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது ருத்ரன், விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) அங்கே தோன்றினர்.

Verse 41

सम्प्राप्ता द्विजरूपैस्तु एरण्ड्याः सङ्गमे प्रिये । पुरतः संस्थितास्तस्या वेदमभ्युद्धरन्ति च

அன்பே, அவர்கள் பிராமணர் வடிவம் கொண்டு எரண்டீ சங்கமத்துக்கு வந்தனர். அவளின் முன்னே நின்று வேதத்தின் மகிமையை உயர்த்திப் பாடினர்.

Verse 42

अनसूया जपं त्यक्त्वा निरीक्ष्य तान्मुहुर्मुहुः । उत्थिता सा विशालाक्षी अर्घं दत्त्वा यथाविधि

அனசூயா ஜபத்தை நிறுத்தி அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினாள். பின்னர் அந்த விசாலநேத்திரி எழுந்து விதிப்படி அர்க்யம் அளித்தாள்.

Verse 43

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं तपः । दर्शनेन तु विप्राणां सर्वपापैः प्रमुच्यते

இன்று என் பிறவி நிறைவேறியது; இன்று என் தவம் நிறைவேறியது. புனித பிராமணர்களின் தரிசனமட்டுமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை அளிக்கும்.

Verse 44

प्रदक्षिणं ततः कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणताब्रवीत् । कन्दमूलफलं शाकं नीवारानपि पावनान् । प्रयच्छाम्यहमद्यैव मुनीनां भावितात्मनाम्

பின்னர் பிரதட்சிணம் செய்து அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து அவள் கூறினாள்—“இன்றே நான் தூய்மனத்தையுடைய முனிவர்களுக்கு கிழங்குகள், வேர், பழங்கள், கீரைகள் மற்றும் புனிதமான நீவார (காட்டுத் தானியம்) ஆகியவற்றை அளிப்பேன்.”

Verse 45

विप्रा ऊचुः । तपसा तु विचित्रेण तपःसत्येन सुव्रते । तृप्ताः स्म सर्वकामैस्तु सुव्रते तव दर्शनात्

விப்ரர்கள் கூறினர்—ஓ சுவிரதையே! உன் அதிசயத் தவமும் தவஸ்ஸத்தியமும் காரணமாக நாங்கள் எல்லா விருப்பங்களிலும் திருப்தியடைந்தோம்; உன் தரிசனமட்டுமே போதும்।

Verse 46

अस्माकं कौतुकं जातं तापसेन व्रतेन यत् । स्वर्गमोक्षसुतस्यार्थे तपस्तपसि दुष्करम्

உன் தாபஸ விரதத்தைப் பற்றி எங்களுக்கு ஆவல் எழுந்தது; ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷம், புத்ரப் பெறுதல் ஆகியவற்றிற்காக நீ கடினத் தவத்தின் மேல் கடினத் தவம் செய்கிறாய்।

Verse 47

अनसूयोवाच । तपसा सिध्यते स्वर्गस्तपसा परमा गतिः । तपसा चार्थकामौ च तपसा गुणवान्सुतः । तप एव च मे विप्राः सर्वकामफलप्रदम्

அனசூயை கூறினாள்—தவத்தால் ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கும்; தவத்தால் பரமகதி அடையப்படும். தவத்தால் அர்த்தமும் காமமும் பெறப்படும்; தவத்தால் குணமிக்க புத்ரன் கிடைப்பான். ஓ விப்ரர்களே! தவமே எனக்கு எல்லா நோக்கங்களின் பலனையும் அளிப்பது।

Verse 48

विप्रा ऊचुः । तन्वी श्यामा विशालाक्षी स्निग्धाङ्गी रूपसंयुता । हंसलीलागतिगमा त्वं च सर्वाङ्गसुन्दरी

விப்ரர்கள் கூறினர்—நீ மெலிந்தவள், சியாம நிறமுடையவள், விசாலக் கண்களுடையவள், மென்மையான அங்கங்களுடன் அழகால் நிறைந்தவள்; உன் நடை அன்னத்தின் லீலைநடையைப் போன்றது, நீ முழுதும் அழகானவள்।

Verse 49

किं च ते तपसा कार्यमात्मानं शोच्यसे कथम्

மேலும் உனக்கு தவம் செய்ய வேண்டிய தேவை என்ன? நீ உன்னைப் பற்றியே ஏன் வருந்துகிறாய்?

Verse 50

अनसूयोवाच । यदि रुद्रश्च विष्णुश्च स्वयं साक्षात्पितामहः । गूढरूपधराः सर्वे तच्चिह्नमुपलक्षये

அனசூயா கூறினாள்—நீங்கள் ருத்ரனும் விஷ்ணுவும், மேலும் சாக்ஷாத் பிதாமஹன் (பிரம்மா) தாமும் ஆகி, அனைவரும் மறைரூபம் தரித்திருந்தால், அந்தத் தத்துவத்தின் அடையாளத்தை நான் அறிகிறேன்।

Verse 51

तस्या वाक्यावसाने तु स्वरूपं दर्शयन्ति ते । स्वस्वरूपैः स्थिता देवाः सूर्यकोटिसमप्रभाः

அவளுடைய சொற்கள் முடிந்தவுடன் அவர்கள் தம் தம் உண்மை வடிவங்களை வெளிப்படுத்தினர். தேவர்கள் தங்கள் தெய்வீக இயல்பில் நிலைத்து, கோடி சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.

Verse 52

चतुर्भुजो महादेवि शङ्खचक्रगदाधरः । अतसीपुष्पवर्णस्तु पीतवासा जनार्दनः

மகாதேவி! ஜனார்தனன் நான்கு கரங்களுடன் தோன்றி, சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கினான்; அவன் நிறம் அதசி மலரைப் போன்றது, மஞ்சள் ஆடையையும் அணிந்திருந்தான்.

Verse 53

गरुत्मान्वाहनं यस्य श्रिया च सहितो हरिः । प्रसन्नवदनः श्रीमान्स्वयंरूपो व्यवस्थितः

கருடனை வாகனமாகக் கொண்ட ஹரி, ஸ்ரீதேவியுடன் கூடி, அமைதியான முகத்துடன், மங்கள ஒளியுடன், தன் வெளிப்பட்ட சொரூபத்தில் அங்கே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 54

पीतवासा महादेवि चतुर्वदनपङ्कजः । हंसोपरि समारूढो ह्यक्षमालाकरोद्यतः

மகாதேவி! மஞ்சள் ஆடை அணிந்த பிரம்மா—நான்கு முகங்களும் தாமரை போன்ற முகமும் உடையவர்—அன்னத்தின் மீது ஏறி தோன்றினார்; அவர் கையில் அக்ஷமாலை உயர்த்திப் பிடித்திருந்தார்.

Verse 55

आगतो नर्मदातीरे ब्रह्मा लोकपितामहः । योऽसौ सर्वजगद्व्यापी स्वयं साक्षान्महेश्वरः

நர்மதா கரையில் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா வந்தார்; மேலும் அனைத்துலகையும் வியாபித்த சாக்ஷாத் மகேஸ்வரன் தாமே நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 56

वृषभं तु समारूढो दशबाहुसमन्वितः । भस्माङ्गरागशोभाढ्यः पञ्चवक्त्रस्त्रिलोचनः

காளையின் மேல் ஏறி, பத்து கரங்களுடன், உடலெங்கும் திருநீற்றின் ஒளியால் அலங்கரித்து—ஐந்து முகமும் மூன்று கண்களும் உடைய ஆண்டவன் தோன்றினார்।

Verse 57

जटामुकुटसंयुक्तः कृतचन्द्रार्द्धशेखरः । एवंरूपधरो देवः सर्वव्यापी महेश्वरः

சடைமுடி மகுடம் சூடி, அரைச்சந்திரத்தைச் சிரோபூஷணமாகத் தாங்கி—இவ்வுருவில் அனைத்திலும் வியாபிக்கும் மகேஸ்வரன் நின்றார்।

Verse 58

अनसूया निरीक्ष्यैतद्देवानां दर्शनं परम् । वेपमाना ततः साध्वी सुरान्दृष्ट्वा मुहुर्मुहुः

தேவர்களின் இந்த உத்தம தரிசனத்தைப் பார்த்து, பத்தினி அனசூயா நடுங்கி, தேவர்களை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினாள்।

Verse 59

अनसूयोवाच । किं व्यापारस्वरूपास्तु विष्णुरुद्रपितामहाः । एतद्वै श्रोतुमिच्छामि ह्यशेषं कथयन्तु मे

அனசூயா கூறினாள்—விஷ்ணு, ருத்ரன், பிதாமகன் (பிரம்மா) இவர்களின் செயல்சொரூபம் என்ன? இதை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஒன்றும் விடாமல் சொல்லுங்கள்।

Verse 60

ब्रह्मोवाच । प्रावृट्कालो ह्यहं ब्रह्मा आपश्चैव प्रकीर्तिताः । मेघरूपो ह्यहं प्रोक्तो वर्षयामि च भूतले

பிரம்மா கூறினார்—நானே பிராவ்ருட் (மழைக்காலம்); நீருமாகவும் நானே புகழப்படுகிறேன். மேக-ரூபனெனச் சொல்லப்படுகிறேன்; பூமியில் மழையைப் பொழியச் செய்கிறேன்.

Verse 61

अहं सर्वाणि बीजानि प्राक्सन्ध्यासूदिते रवौ । एतद्वै कारणं सर्वं रहस्यं कथितं परम्

பிராதःஸந்த்யையில் சூரியன் உதயிக்கும் போது நானே எல்லா விதைகளும். இதுவே அனைத்திற்கும் காரணம்; இப் பரம ரகசியம் உரைக்கப்பட்டது.

Verse 62

विष्णुरुवाच । हेमन्तश्च भवेद्विष्णुर्विश्वरूपं चराचरम् । पालनाय जगत्सर्वं विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम्

விஷ்ணு கூறினார்—ஹேமந்த காலத்தில் நானே விஷ்ணு, அசையும் அசையாத அனைத்தையும் வியாபிக்கும் விஸ்வரூபமாகிறேன். உலகமெங்கும் காக்க இதுவே விஷ்ணுவின் உத்தம மஹாத்மியம்.

Verse 63

रुद्र उवाच । ग्रीष्मकालो ह्यहं प्रोक्तः सर्वभूतक्षयंकरः । कर्षयामि जगत्सर्वं रुद्ररूपस्तपस्विनि

ருத்ரன் கூறினார்—நானே கிரீஷ்ம காலம்; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் சயத்தை உண்டாக்கும். ஓ தவஸ்வினி, ருத்ர ரூபத்தில் நான் உலகமெங்கும் வற்றச் செய்து வலிமையை இழுக்கிறேன்.

Verse 64

एवं ब्रह्मा च विष्णुश्च रुद्रश्चैव महाव्रते । त्रयो देवास्त्रयः सन्ध्यास्त्रयः कालास्त्रयोऽग्नयः

இவ்வாறு, ஓ மகாவிரதையாள், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்—மூன்று தேவர்கள்; அதுபோல மூன்று சந்தியைகள், காலத்தின் மூன்று பகுப்புகள், மூன்று புனித அக்னிகள் உள்ளன.

Verse 65

तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च रुद्रश्चैकात्मतां गतः । वरं दद्युश्च ते भद्रे यस्त्वया मनसीप्सितम्

அவ்வாறே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் ஒரே தத்துவமாக ஒன்றிணைந்தனர். ஓ பத்திரே, உன் மனம் விரும்பிய வரத்தை அளிக்க அவர்கள் தயாராயினர்.

Verse 66

अनसूयोवाच । धन्या पुण्या ह्यहं लोके श्लाघ्या वन्द्या च सर्वदा । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च प्रसन्नवदनाः शुभाः

அனசூயா கூறினாள்—இந்த உலகில் நான் பாக்கியவதியும் புண்ணியவதியும்; எப்போதும் புகழத்தக்கவளும் வணங்கத்தக்கவளும். ஏனெனில் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் சுபமும் பிரசன்னமும் நிறைந்த முகத்துடன் என் முன் நிற்கின்றனர்.

Verse 67

यदि तुष्टास्त्रयो देवा दयां कृत्वा ममोपरि । अस्मिंस्तीर्थे तु सांनिध्याद्वरदाः सन्तु मे सदा

இந்த மூன்று தேவர்கள் என்மேல் கருணை கொண்டு திருப்தியடைந்திருந்தால், இந்த தீர்த்தத்தில் தங்கள் சான்னித்யத்தால் அவர்கள் எப்போதும் எனக்கு வரம் அளிப்பவர்களாக இருப்பாராக.

Verse 68

रुद्र उवाच । एवं भवतु ते वाक्यं यत्त्वया प्रार्थितं शुभे । प्रत्यक्षा वैष्णवी माया एरण्डीनाम नामतः

ருத்ரன் கூறினான்—ஓ சுபே, நீ வேண்டியதுபோலவே ஆகுக. இங்கே வைஷ்ணவீ மாயை நேரடியாக வெளிப்பட்டு ‘ஏரண்டீ’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படும்.

Verse 69

यस्या दर्शनमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । चैत्रमासे तु सम्प्राप्ते अहोरात्रोषितो भवेत्

அவளின் தரிசனமட்டுமே பாபச் சேர்க்கையை அழிக்கிறது. சைத்ர மாதம் வந்தபோது அங்கே ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்க வேண்டும்.

Verse 70

एरण्ड्याः सङ्गमे स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति । रात्रौ जागरणं कुर्यात्प्रभाते भोजयेद्द्विजान्

ஏரண்டீ சங்கமத்தில் நீராடினால் பிரம்மஹத்தி பாவமும் நீங்கும். இரவில் ஜாகரணம் செய்து, விடியற்காலையில் த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

यथोक्तेन विधानेन पिण्डं दद्याद्यथाविधि । प्रदक्षिणां ततो दद्याद्धिरण्यं वस्त्रमेव च

சொல்லப்பட்ட விதிமுறையின்படி முறையாக பிண்டதானம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் பிரதட்சிணை செய்து, பின்னர் தானமாக பொன்னும் ஆடையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 72

रजतं च तथा गावो भूमिदानमथापि वा । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तमिति स्वायम्भुवोऽब्रवीत्

வெள்ளி, பசுக்கள் அல்லது நிலதானம்—எதனைத் தானமாக அளித்தாலும், அவை அனைத்தும் கோடிமடங்கு புண்ணியத்தை அளிக்கும் என்று ஸ்வாயம்புவன் (மனு) கூறினார்.

Verse 73

ये म्रियन्ति नरा देवि एरण्ड्याः सङ्गमे शुभे । यावद्युगसहस्रं तु रुद्रलोके वसन्ति ते

தேவி! ஏரண்டீயின் புனித சங்கமத்தில் உயிர்நீத்தவர்கள் ஆயிரம் யுகங்கள் வரை ருத்ரலோகத்தில் வாசம் செய்கிறார்கள்.

Verse 74

अहोरात्रोषितो भूत्वा जपेद्रुद्रांश्च वैदिकान् । एकादशैकसंज्ञांश्च स याति परमां गतिम्

ஒரு பகலும் இரவும் அங்கு தங்கி, ‘ஏகாதச’ எனப் புகழ்பெற்ற வேத ருத்ர மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; அவனால் பரமகதி அடையப்படும்.

Verse 75

विद्यार्थी लभते विद्यां धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रांल्लभेत्कामान् यथेप्सितान्

கல்வியை நாடுபவன் கல்வியைப் பெறுவான்; செல்வத்தை நாடுபவன் செல்வத்தைப் பெறுவான். புதல்வரை நாடுபவன் புதல்வரைப் பெறுவான்; விரும்பியபடியே ஆசைகள் நிறைவேறும்.

Verse 76

एरण्ड्याः सङ्गमे स्नात्वा रेवाया विमले जले । महापातकिनो वापि ते यान्ति परमां गतिम्

ஏரண்டீ சங்கமத்தில் ரேவா (நர்மதா)வின் தூய நீரில் நீராடினால், மகாபாதகிகளும் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 77

अनसूयोवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा मम भक्तिप्रचोदिताः । मम पुत्रा भवन्त्वेव हरिरुद्रपितामहाः

அனசூயா கூறினாள்—என் பக்தியால் உந்தப்பட்டு இந்த மூன்று தேவர்கள் திருப்தியடைந்தால், ஹரி (விஷ்ணு), ருத்ரன் (சிவன்), பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆகியோர் நிச்சயமாக என் புதல்வர்களாகட்டும்.

Verse 78

विष्णुरुवाच । पूज्या यत्पुत्रतां यान्ति न कदाचिच्छ्रुतं मया । शुभे ददामि पुत्रांस्ते देवतुल्यपराक्रमान् । रूपवन्तो गुणोपेतान्यज्विनश्च बहुश्रुतान्

விஷ்ணு கூறினார்—வணக்கத்திற்குரியவளே, வணங்கத்தக்க தேவர்கள் புதல்வராகுதல் என நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. ஆயினும், நல்வளமே, தேவர்க்குச் சமமான வீரமுடைய, அழகிய, நற்குணம் நிறைந்த, யாகநிஷ்டையுடைய, பலசாஸ்திரம் கற்ற புதல்வர்களை உனக்கு அளிக்கிறேன்.

Verse 79

अनसूयोवाच । ईप्सितं तच्च दातव्यं यन्मया प्रार्थितं हरे । नान्यथा चैव कर्तव्या मम पुत्रैषणा तु या

அனசூயா கூறினாள்—ஹரியே, நான் வேண்டியதை நான் விரும்பியபடியே அளிக்க வேண்டும். என் புதல்வர்-வேட்கை வேறு முறையில் நிறைவேறக் கூடாது.

Verse 80

विष्णुरुवाच । पूर्वं तु भृगुसंवादे गर्भवास उपार्जितः । तस्याहं चैव पारं तु नैव पश्यामि शोभने

விஷ்ணு கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவுடன் நடந்த உரையாடலில் ‘கர்ப்பவாசம்’ தொடர்பான புண்ணியவிசேஷம் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. ஓ அழகியவளே! அதன் எல்லை, அதன் அப்பால் எனக்கு தெரியவில்லை.

Verse 81

स्मरमाणः पुरावृत्तं चिन्तयामि पुनःपुनः । एवं संचिन्त्य ते देवाः पितामहमहेश्वराः

முன்னே நிகழ்ந்ததை நினைத்து, அதையே நான் மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறேன். இவ்வாறு சிந்தித்தபடி, அந்த தேவர்கள்—பிதாமஹன் பிரம்மாவும் மகேஸ்வரன் சிவனும்—ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 82

अयोनिजा भविष्यामस्तव पुत्रा वरानने । योनिवासे महाप्राज्ञि देवा नैव व्रजन्ति च

ஓ வரானனே! நாங்கள் உன் புதல்வர்களாக இருப்போம்; யோனியில் பிறந்தவர்கள் அல்ல. ஓ மஹாப்ராஜ்ஞியே! தேவர்கள் யோனிவாசம் உடைய பிறவிக்குள் புகுவதில்லை.

Verse 83

सांनिध्यात्सङ्गमे देवि लोकानां तु वरप्रदाः । एरण्डी वैष्णवी माया प्रत्यक्षा त्वं भविष्यसि

ஓ தேவி! சங்கமத் தீர்த்தத்தில் உன் சன்னிதியால் நீ உலகங்களுக்கு வரம் அருள்பவளாக இருப்பாய். ‘ஏரண்டீ’ எனும் வைஷ்ணவீ மாயையாக நீ நேரில் வெளிப்படுவாய்.

Verse 84

त्रयो देवाः स्थिताः पाथ रेवाया उत्तरे तटे । वरप्राप्ता तु सा देवी गता माहेन्द्रपर्वतम्

ஓ அன்பனே! மூன்று தேவர்கள் ரேவையின் வடகரையில் தங்கினர். ஆனால் அந்த தேவி வரம் பெற்ற பின் மாஹேந்திர மலைக்குச் சென்றாள்.

Verse 85

क्षीणाङ्गी शुक्लदेहा च रूक्षकेशी सुदारुणा । कृतयज्ञोपवीता सा तपोनिष्ठा शुभेक्षणा

அவளது அங்கங்கள் மெலிந்தன; உடல் வெண்மையாயிருந்தது; கூந்தல் கரடுமுரடாயிருந்தது; தவம் மிகக் கடுமையாயிருந்தது. யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, தவநிஷ்டையுடன், மங்களமான பார்வையுடையவளாய் இருந்தாள்.

Verse 86

शिलातलनिविष्टोऽसौ दृष्टः कान्तो महायशाः । हृष्टचित्तोऽभवद्देवि उत्तिष्ठोत्तिष्ठ साब्रवीत्

கல்லடிப்படியில் அமர்ந்திருந்த அந்த மகாயசஸ்வி, காந்திமான் ஆண்டவன் காணப்பட்டான். தேவி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன்—“எழு, எழு!” என்று கூறினான்.

Verse 87

अत्रिरुवाच । साधु साधु महाप्राज्ञे ह्यनसूये महाव्रते । अचिन्त्यं गालवादीनां वरं प्राप्तासि दुर्लभम्

அத்திரி கூறினார்—“நன்று, நன்று! மகாப்ராஜ்ஞையான அனசூயையே, மகாவிரதமுடையவளே! காளவ முதலிய முனிவர்க்கும் அரிதான, சிந்திக்கமுடியாத வரத்தை நீ பெற்றாய்.”

Verse 88

अनसूयोवाच । त्वत्प्रसादेन देवर्षे वरं प्राप्तास्मि दुर्लभम् । तेन देवाः प्रशंसन्ति सिद्धाश्च ऋषयोऽमलाः

அனசூயை கூறினாள்—“தேவரிஷியே, உங்கள் அருளால் நான் அரிதான வரத்தைப் பெற்றேன். அதனால் தேவர்கள் என்னைப் புகழ்கிறார்கள்; சித்தர்களும் மாசற்ற முனிவர்களும் கூட.”

Verse 89

एवमुक्ता तु सा देवी हर्षेण महता युता । आलोकयेत्ततः कान्तं तेनापि शुभदर्शना

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த தேவி பேரானந்தத்தால் நிறைந்தாள். பின்னர் அவள் தன் காதலனை நோக்கினாள்; மங்களத் தோற்றமுடைய அவளையும் அவன் நோக்கிக் கண்டான்.

Verse 90

ईक्षणाच्चैव संजातं ललाटे मण्डलं शुभम् । नवयोजनसाहस्रं मण्डलं रश्मिभिर्वृतम्

அந்த நோக்கினாலேயே நெற்றியில் ஒரு மங்கள மண்டலம் தோன்றியது. அது ஒன்பதாயிரம் யோஜனை அளவு விரிந்து, தெய்வ ஒளிக்கதிர்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 91

कदम्बगोलकाकारं त्रिगुणं परिमण्डलम् । तस्य मध्ये तु देवेशि पुरुषो दिव्यरूपधृक्

அது கடம்ப மலர்க் கோளம்போல் வட்டமாக, மூன்று அடுக்குகளுடன், முற்றிலும் சமவட்டமாக இருந்தது. அதன் நடுவில், தேவేశி, தெய்வ வடிவம் தாங்கிய ஒரு புருஷன் இருந்தான்.

Verse 92

हेमवर्णोऽमृतमयः सूर्यकोटिसमप्रभः । आद्यः पुत्रोऽनसूयायाः स्वयं साक्षात्पितामहः

அவன் பொன்னிறம் கொண்டவன், அமிர்தமயமானவன், கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பான பிரகாசம் உடையவன். அனசூயையின் ஆதிப் புதல்வன் எனப் புகழ்பெற்றவன்; உண்மையில் அவனே சாட்சாத் பிதாமஹன் பிரம்மா.

Verse 93

चन्द्रमा इति विख्यातः सोमरूपो नृपात्मज । इष्टापूर्ते च संपाति कलाषोडशकेन तु

அரசகுமாரனே, அவன் ‘சந்திரமா’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; சோம ரூபம் உடையவன். பதினாறு கலைகளின் சுழற்சியால் இஷ்டம், பூர்த்தம் ஆகியவற்றின் பலன்களுடன் அவன் தொடர்புபடுகிறான்.

Verse 94

प्रतिपच्च द्वितीया च तृतीया च महेश्वरि । चतुर्थी पञ्चमी चैव अव्यया षोडशी कला

மகேஸ்வரியே, பிரதிபத், த்விதீயா, த்ரிதீயா; அதுபோல சதுர்த்தி, பஞ்சமி—இத்திதிகள் அழியாத ஷோடசீ கலையை ஒட்டி கூறப்படுகின்றன.

Verse 95

चतुर्विधस्य लोकस्य सूक्ष्मो भूत्वा वरानने । आप्रीणाति जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அவர் நான்கு வகை உலகிலும் நுண்ணுருவாய் இருந்து, அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய மும்முலகத்தையும், முழு பிரபஞ்சத்தையும் திருப்தியுறச் செய்து போஷிக்கிறார்.

Verse 96

सर्वे ते ह्युपजीवन्ति हुतं दत्तं शशिस्थितम् । वनस्पतिगते सोमे धनवांश्च वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அக்னியில் அர்ப்பணித்த ஹோமமும், தானமாக அளித்ததும்—சந்திரனில் நிலைபெற்றதாக—அதனால் எல்லா உயிர்களும் வாழ்கின்றன; மேலும் சோமன் தாவரங்களில் தங்கும்போது மனிதன் செல்வமுடையவனாகிறான்.

Verse 97

भुञ्जन् परगृहे मूढो ददेदब्दकृतं शुभम् । वनस्पतिगते सोमे यस्तु छिन्द्याद्वनस्पतीन् । तेन पापेन देवेशि नरा यान्ति यमालयम्

தேவேசி! பிறர் வீட்டில் உண்ணும் மூடனும் ஆண்டுதோறும் சேர்த்த புண்ணியத்தைத் தானமாக அளிக்கலாம்; ஆனால் சோமன் தாவரங்களில் இருக்கும் வேளையில் யார் மரங்களை வெட்டுகிறாரோ—அந்தப் பாவத்தால், தேவர்களின் அரசியளே, மனிதர் யமலோகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

Verse 98

वनस्पतिगते सोमे मैथुनं यो निषेवते । ब्रह्महत्यासमं पापं लभते नात्र संशयः

சோமன் தாவரங்களில் இருக்கும் காலத்தில் யார் மைதுனத்தில் ஈடுபடுகிறாரோ, அவர் பிரம்மஹத்தியாக் சமமான பாவத்தை அடைகிறார்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 99

वनस्पतिगते सोमे मन्थानं योऽधिवाहयेत् । गावस्तस्य प्रणश्यन्ति याश्च वै पूर्वसंचिताः

சோமன் தாவரங்களில் இருக்கும் வேளையில் யார் மத்தனக் கம்பை இயக்கி மத்தனம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பசுக்கள் அழிந்துபோகும்—முன்னரே சேர்த்திருந்தவையும் கூட.

Verse 100

वनस्पतिगते सोमे ह्यध्वानं योऽधिगच्छति । भवन्ति पितरस्तस्य तं मासं रेणुभोजनाः

சோமன் தாவரங்களில் நிலைத்திருக்கும் காலத்தில் யார் பயணம் தொடங்குகிறாரோ, அவருடைய அந்த மாதத்தில் பித்ருக்கள் பிண்ட-தர்ப்பணமின்றி ‘ரேணுபோஜிகள்’ (தூளுண்போர்) ஆகின்றனர்।

Verse 101

अमावस्यां महादेवि यस्तु श्राद्धप्रदो भवेत् । अब्दमेकं विशालाक्षि तृप्तास्तत्पितरो ध्रुवम्

அமாவாசை நாளில், ஓ மகாதேவி, யார் சிராத்தம் அளிக்கிறாரோ, ஓ விசாலாட்சி, அவருடைய பித்ருக்கள் நிச்சயமாக ஒரு ஆண்டு முழுதும் திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 102

हिरण्यं रजतं वस्त्रं यो ददाति द्विजातिषु । सर्वं लक्षगुणं देवि लभते नात्र संशयः

ஓ தேவி, யார் இருமுறை பிறந்தோருக்கு பொன், வெள்ளி, ஆடை ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் எல்லாவிதத்திலும் இலட்சமடங்கு புண்ணியத்தை அடைவார்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 103

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயக் குறி)

Verse 104

द्वितीयस्तु महादेवि दुर्वासा नाम नामतः । सृष्टिसंहारकर्ता च स्वयं साक्षान्महेश्वरः

ஓ மகாதேவி, இரண்டாவது (புதல்வன்) பெயரால் துர்வாசா; அவர் படைப்பு-அழிவை நிகழ்த்துபவர், தாமே சாட்சாத் மகேஸ்வரன்।

Verse 105

ऋषिमध्यगतो देवि तपस्तपति दुष्करम् । सोऽपि रुद्रत्वमायाति सम्प्राप्ते भूतविप्लवे

தேவி, முனிவர்களின் நடுவில் தங்கி அவன் மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்கிறான். உயிர்களின் கலக்கம் வந்தபோது அவனும் ருத்ரத்துவத்தை அடைகிறான்.

Verse 106

इन्द्रोऽपि शप्तस्तेनैव दुर्वाससा वरानने । द्वितीयस्य तु पुत्रस्य सम्भवः कथितो मया

அழகிய முகத்தையுடையவளே, அதே துர்வாசரால் இந்திரனும் சபிக்கப்பட்டான். இவ்வாறு இரண்டாம் புதல்வனின் பிறப்புக் கதையை நான் உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 107

दत्तात्रेयस्वरूपेण भगवान्मधुसूदनः । जगद्व्यापी जगन्नाथः स्वयं साक्षाज्जनार्दनः

தத்தாத்ரேய வடிவில் பகவான் மதுசூதனன் தோன்றினார்—அனைத்துலகும் வியாபித்த ஜகந்நாதன், நேரில் சாட்சாத் ஜனார்தனன்.

Verse 108

एते देवास्त्रयः पुत्रा अनसूयाया महेश्वरि । वरदानेन ते देवा ह्यवतीर्णा महीतले

மகேஸ்வரியே, அனசூயையின் இம்மூன்று புதல்வரும் உண்மையில் தேவர்கள். வரதானத்தின் பலனால் அந்தத் தேவர்கள் பூமியில் அவதரித்தனர்.

Verse 109

पुत्रप्राप्तिकरं तीर्थं रेवायाश्चोत्तरे तटे । अनसूयाकृतं पार्थ सर्वपापक्षयं परम्

பார்த்தா, ரேவையின் வடகரையில் புத்ரப் பெறுதலை அளிக்கும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது. அனசூயை நிறுவிய அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதில் மிகச் சிறந்தது.

Verse 110

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेऽस्मिन्नर्मदायां पुरातनम् । भ्रूणहत्या गता तत्र ब्राह्मणस्य नराधिप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ நராதிபா! இவ்வுலகில் நர்மதா கரையில் ஒரு பழமையான அதிசயம் உள்ளது; அங்கே ஒரு பிராமணனைப் பற்றிய கருக்கொலைப் பாவம் நீங்கியது.

Verse 111

युधिष्ठिर उवाच । इतिहासं द्विजश्रेष्ठ कथयस्व ममानघ । सर्वपापहरं लोके दुःखार्तस्य च कथ्यताम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, ஓ அநகா! உலகில் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அந்த இதிகாசத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; துயரால் வாடுபவர்க்கும் அது உரைக்கப்படட்டும்.

Verse 112

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सुवर्णशिलके ग्रामे गौतमान्वयसम्भवः । कृषीवलो महादेवि भार्यापुत्रसमन्वितः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மகாதேவி! சுவர்ணசிலக என்னும் கிராமத்தில், கௌதம குலத்தில் பிறந்த ஒரு விவசாயி மனைவி மகனுடன் வாழ்ந்தான்.

Verse 113

वसते तत्र गोविन्दः संजातो विपुले कुले । पुत्रदारसमोपेतो गृहक्षेत्ररतः सदा

அங்கே கோவிந்தன் எனும் ஒருவர் செழுமையான குலத்தில் பிறந்து வாழ்ந்தான்; எப்போதும் வீடும் வயலும் பற்றிய பணிகளில் ஈடுபட்டு, மனைவி மக்களுடன் இருந்தான்.

Verse 114

शकटं पूरयित्वा तु काष्ठानामगमद्गुहम् । प्रक्षिप्तानि च काष्ठानि ह्येकाकी क्षुधयान्वितः

அவன் விறகுகளால் வண்டியை நிரப்பி குகைக்குச் சென்றான்; தனியாக, பசியால் வாடி, அந்த விறகுகளை உள்ளே எறிந்தான்.

Verse 115

रिङ्गमाणस्तदा पुत्रः पितुः शब्दात्समागतः । न दृष्टस्तेन वै पुत्रः काष्ठैः संछादितोऽवशः

அப்போது ஊர்ந்து வந்த சிறு மகன் தந்தையின் ஒலியைக் கேட்டு அங்கே வந்தான்; ஆனால் தந்தை அவனைப் பார்க்கவில்லை—மரக்கட்டைகளால் மூடப்பட்டு உதவியற்றவனாய் கிடந்தான்.

Verse 116

आगतस्त्वरितो गेहे पिपासार्तो नराधिप । शकटं मोच्य तद्द्वारि सवृषं रज्जुसंयुतम्

ஓ நராதிபா! தாகத்தால் வாடி அவன் விரைந்து வீட்டிற்கு வந்து, வாசலில் வண்டியை அவிழ்த்தான்; ஆனால் காளை கயிற்றால் கட்டப்பட்டபடியே இருந்தது.

Verse 117

भार्या तस्यैव या दृष्टा चित्तज्ञा वशवर्तिनी । दृष्ट्वा निपातितं पुत्रं काष्ठैर्निर्भिन्नमस्तकम्

அவனுடைய மனைவி—உள்ளம் அறிந்தவள், கணவனுக்குக் கீழ்ப்படியும் பத்தினி—மகன் விழுந்து கிடப்பதையும், மரக்கட்டைகளால் அவன் தலை நொறுங்கியதையும் கண்டாள்.

Verse 118

अजल्पमानाकरुणं निक्षिप्तं ज्ञोलिकां शिशुम् । शुश्रूषणे रता साध्वी प्रियस्य च नराधिप

ஓ நராதிபா! அவள் ஒன்றும் பேசாமல், வெளிப்படையான இரங்கல் அழுகையுமின்றி, குழந்தையை ஒரு பையில் வைத்து; சேவையில் ஈடுபட்ட அந்த சாத்வி தன் பிரிய கணவனிடம் உறுதியாக இருந்தாள்.

Verse 119

ततः स्नानादिकं कृत्वा भोजनाच्छयनं शुभम् । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठा ह्युत्थापयति शासनैः

பின்னர் நீராடுதல் முதலியவற்றை செய்து, நல்ல உணவும் படுக்கையும் அமைத்து, தாய்மாரில் சிறந்தவளான அவள் மகனை கட்டளைகளால் எழுப்ப முயன்றாள்—அவன் உயிருடன் இருப்பதுபோல்.

Verse 120

यदा च नोत्थितः सुप्तः पुत्रः पञ्चत्वमागतः । तदा सा दीनवदना रुरोद च मुमोह च

உறங்கிய மகன் எழாதபடி, உண்மையில் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தான்; அப்போது துயர்முகத்தாள் அவள் அழுது, மயங்கி விழுந்தாள்।

Verse 121

तच्छ्रुत्वा रुदितं शब्दं गोविन्दस्त्रस्तमानसः । किमेतदिति चोक्त्वा तु पतितो धरणीतले

அழுகையின் ஒலியைக் கேட்ட கோவிந்தன் மனம் அச்சத்தால் நடுங்கியது; “இது என்ன?” என்று கூறி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 122

द्वावेतौ मुक्तकेशौ तु भूमौ निपतितौ नृप । विलेपाते च राजेन्द्र निःश्वासोच्छ्वासितेन च

அரசே! இவ்விருவரும் அவிழ்ந்த கூந்தலுடன் தரையில் விழுந்துள்ளனர்; அரசர்களில் சிறந்தவனே! மூச்சின் ஏற்றத் தாழ்வால் அவர்கள் மாசடைந்து ஒட்டிக் கிடக்கின்றனர்।

Verse 123

कं पश्ये प्राङ्गणे पुत्रं दृष्ट्वा क्रीडन्तमातुरम् । संधारयिष्ये हृदयं स्फुटितं तव कारणे

உன்னைப் பார்த்து முற்றத்தில் பதற்றமாய் விளையாடிய மகனை இப்போது யாரில் காண்பேன்? உன் காரணமாக சிதைந்த என் இதயத்தை எவ்வாறு தாங்குவேன்?

Verse 124

त्वज्जन्मान्तं यशो नित्यमक्षयां कुलसन्ततिम् । दृष्ट्वा किमनृणीभूतो यास्यामि परमां गतिम्

உன் வாழ்நாள் நிறைவு வரை நிலைத்த புகழையும், அழியாத குலத் தொடரையும் கண்ட பின், நான் கடன் நீங்கி பரமகதியை அடைவேனா?

Verse 125

मम वृद्धस्य दीनस्य गतिस्त्वं किल पुत्रक । एते मनोरथाः सर्वे चिन्तिता विफला गताः

நான் முதுமையும் துன்பமும் கொண்டவன்; அன்புப் புதல்வா, நீயே எனக்கான ஒரே சரணம் என்று சொல்லப்பட்டது. ஆனால் நீண்ட நாள் எண்ணி வைத்த எல்லா மனோரதங்களும் வீணாகி அழிந்தன.

Verse 126

इमां तु विकलां दीनां विहीनां सुतबान्धवैः । रुदन्तीं पतितां पाहि मातरं धरणीतले

மகனும் உறவினரும் இன்றி, உடைந்த மனத்துடன் ஏழையாக, அழுதபடி பூமியில் விழுந்த இந்தத் தாயை காத்தருள்வாயாக.

Verse 127

पुन्नाम्नो नरकाद्यस्मात्पितरं त्रायते सुतः । तेन पुत्र इति प्रोक्तः स्वयमेव स्वयम्भुवा

‘புன்னாம’ எனப்படும் நரகத்திலிருந்து தந்தையை மகன் மீட்பதால், ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) தாமே அவனை ‘புத்ரன்’ என்று கூறினார்.

Verse 128

अपुत्रस्य गृहं शून्यं दिशः शून्या ह्यबान्धवाः । मूर्खस्य हृदयं शून्यं सर्वशून्यं दरिद्रता

மகன் இல்லாதவனுக்கு வீடு வெறுமை; உறவினர் இல்லாதவனுக்கு திசைகளும் வெறுமை. மூடனின் இதயம் வெறுமை; வறுமை என்றால் எல்லாவிதத்திலும் வெறுமையே.

Verse 129

मृषायं वदते लोकश्चन्दनं किल शीतलम् । पुत्रगात्रपरिष्वङ्गश्चन्दनादपि शीतलः

சந்தனம் குளிர்ச்சி தரும் என்று மக்கள் பொய்யாகச் சொல்கிறார்கள்; மகனின் உடலை அணைத்துக் கொள்ளும் அணைப்பு சந்தனத்தினும் மேலான குளிர்ச்சியை அளிக்கும்.

Verse 130

श्मश्रुग्रहणक्रीडन्तं धूलिधूसरिताननम् । पुण्यहीना न पश्यन्ति निजोत्सङ्गसमास्थितम्

தாடியை இழுத்து விளையாடும், தூளால் மங்கிய முகமுடைய, தம் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தையையும் புண்ணியமற்றோர் காணார்.

Verse 131

दिगम्बरं गतव्रीडं जटिलं धूलिधूसरम् । पुण्यहीना न पश्यन्ति गङ्गाधरमिवात्मजम्

திகம்பரனாய், வெட்கமற்றவனாய், ஜடையுடையவனாய், தூளால் மங்கியவனாய்—கங்காதரன் சிவனைப் போலத் தம் மகனையும் புண்ணியமற்றோர் காணார்.

Verse 132

वीणावाद्यस्वरो लोके सुस्वरः श्रूयते किल । रुदितं बालकस्यैव तस्मादाह्लादकारकम्

உலகில் வீணையின் ஓசை மிக இனிமையாகக் கேட்கப்படுகிறது; ஆயினும் தன் குழந்தையின் அழுகையும் அதனால் மகிழ்வைத் தருவதாகிறது.

Verse 133

मृगपक्षिषु काकेषु पशूनां स्वरयोनिषु । पुत्रं तेषु समस्तेषु वल्लभं ब्रुवते बुधाः

மான், பறவைகள், காகங்கள், மேலும் எல்லா வகை விலங்குகளிலும்—அறிவோர் கூறுவர்: அனைவருக்கும் பிள்ளையே மிகப் பிரியமானது.

Verse 134

मत्स्याश्वप्रकराश्चैव कूर्मग्राहादयोऽपि वा । पुत्रोत्पत्तौ च हृष्यन्ति विपत्तौ यान्ति दुःखिताम्

மீன்கள், பலவகை குதிரைகள், மேலும் ஆமைகள், முதலைகள் முதலியனவும்—குழந்தை பிறப்பில் மகிழ்கின்றன; பேரிடர் வந்தால் துயருறுகின்றன.

Verse 135

देवगन्धर्वयक्षाश्च हृष्यन्ते पुत्रजन्मनि । पञ्चत्वे तेऽपि शोचन्ति मन्दभाग्योऽस्मि पुत्रक

தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்களும் மகன் பிறப்பில் மகிழ்வர்; அவன் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தபோது அவர்களும் துயர்ந்து— “மகனே, நான் மந்தபாக்கியன்” எனச் சொல்வர்.

Verse 136

ऋषिमेलापकं चक्रे पुत्रार्थे राघवो नृप । इन्द्रस्थाने स्थितस्तस्य प्रोक्षते ह्यासनं यतः

மகப்பேறு வேண்டி ராகவ மன்னன் ரிஷிகளின் பேரவையை அமைத்தான்; இந்திரஸ்தானத்தில் நின்று, விதிப்படி அந்த ஆசனத்தைப் ப்ரோக்ஷணம் (நீர் தெளித்தல்) செய்யச் செய்தான்.

Verse 137

स्वर्गवासं सुताद्बाह्यं विद्यते न तु पाण्डव । चक्रे दशरथस्तस्मात्पुत्रार्थं यज्ञमुत्तमम्

ஓ பாண்டவா, மகன் இன்றிச் சுவர்க்கவாசம் இல்லை; ஆகவே தசரதன் மகப்பேறு வேண்டி சிறந்த யாகத்தைச் செய்தான்.

Verse 138

रामो लक्ष्मणशत्रुघ्नौ भरतस्तत्र सम्भवात् । कार्तवीर्यो जितो येन रामेणामिततेजसा

அந்த (யாகத்திலிருந்து) ராமன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன், பரதன் பிறந்தனர்; அளவற்ற தேஜஸுடைய அந்த ராமனே கார்த்தவீர்யனையும் வென்றான்.

Verse 139

स रामो रामचन्द्रेण अष्टवर्षेण निर्जितः । एकाकिना हतो वाली प्लवगः शत्रुदुर्जयः

அந்த பரசுராமனும் எட்டு வயதான ராமச்சந்திரனால் வெல்லப்பட்டான்; மேலும் பகைவர்க்கு வெல்லரிய வானரன் வாலியையும் அவனே தனியாகக் கொன்றான்.

Verse 140

रावणो ब्रह्मपुत्रो यस्त्रैलोक्यं यस्य शङ्कते । हतः स रामचन्द्रेण सपुत्रः सहबान्धवः

பிரம்மபுத்திரன் எனப் புகழப்பட்ட ராவணன்; அவன் அச்சத்தால் முத்துலகமும் நடுங்கியது. அவன் ராமச்சந்திரனால் தன் புதல்வர், உறவினருடன் சேர்ந்து வதைக்கப்பட்டான்.

Verse 141

एवं पुत्रं विना सौख्यं मर्त्यलोके न विद्यते । वंशार्थे मैथुनं यस्य स्वर्गार्थे यस्य भारती

இவ்வாறு மனித உலகில் புதல்வன் இன்றிச் சுகம் இல்லை. ஒருவருக்கு சங்கமம் குலவளர்ச்சிக்காக; மற்றொருவருக்கு புனித பாரதி (வேதப் பாராயணம்-அধ্যயனம்) சொர்க்கப் பெறுதற்காக.

Verse 142

मृष्टान्नं ब्राह्मणस्यार्थे स्वर्गे वासं तु यान्ति ते । ब्रह्महत्याश्वमेधाभ्यां न परं पापपुण्ययोः

பிராமணருக்காகச் சிறந்த, நன்கு சமைத்த அன்னத்தை அளிப்போர் சொர்க்கத்தில் வாசம் பெறுவர். ஏனெனில் பாப-புண்ணிய அளவுகோலில் பிரம்மஹத்தியும் அச்வமேதமும் கடந்தது இல்லை.

Verse 143

पुत्रोत्पत्तिविपत्तिभ्यां न परं सुखदुःखयोः । किं ब्रवीमीति भो वत्स न तु सौख्यं सुतं विना

புதல்வன் பெறுதல், புதல்வன் இழத்தல்—இதற்கு மேல் சுகமும் துக்கமும் இல்லை. அன்புக் குழந்தையே, நான் என்ன சொல்வேன்? புதல்வன் இன்றிச் சத்தியமான ஆறுதல் இல்லை.

Verse 144

एवं बहुविधं दुःखं प्रलपित्वा पुनःपुनः । जनैश्चाश्वासितो विप्रो बालं गृह्य बहिर्गतः

இவ்வாறு பலவிதமாகத் துயரை மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி, மக்களால் ஆறுதல் பெறப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றான்.

Verse 145

ततः संस्कृत्य तं बालं विधिदृष्टेन कर्मणा । समवेतौ तु दुःखार्तावागतौ स्वगृहं पुनः

பின்னர் விதியின்படி அந்தக் குழந்தைக்குரிய ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்து, துயரால் வாடிய அந்த இருவரும் மீண்டும் தம் இல்லத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 146

एवं गृहागते विप्रे रात्रिर्जाता युधिष्ठिर । भूमौ प्रसुप्तो गोविन्दः पुत्रशोकेन पीडितः

யுதிஷ்டிரா! இவ்வாறு அந்தப் பிராமணன் வீட்டிற்கு வந்தபின் இரவு வந்தது. மகன் துயரால் வாடிய கோவிந்தன் தரையிலேயே உறங்கினான்।

Verse 147

यावन्निरीक्षते भार्या भर्तारं दुःखपीडितम् । कृमिराशिगतं सर्वं गोविन्दं समपश्यत

மனைவி துயரால் வாடிய கணவரை நோக்கியபோது, கோவிந்தன் முழுவதும் புழுக்களின் குவியலால் மூடப்பட்டதுபோல் இருப்பதை அவள் கண்டாள்।

Verse 148

दुःखाद्दुःखतरे मग्ना दृष्ट्वा तं पातकान्वितम् । एवं दुःखनिमग्नायाः शर्वरी विगता तदा

துயரிலிருந்து இன்னும் ஆழ்ந்த துயருக்குள் மூழ்கி, அவனைப் பாவக்கலங்கமுற்றவனாகக் கண்ட அவள் சோகத்தில் மூழ்கியே இருந்தாள்; அவளுக்குப் புலர்வரை இரவு அப்படியே கழிந்தது।

Verse 149

पशुपालस्तु महिषीमुक्त्वारण्येऽगमद्गृहात् । अरण्ये महिषीः सर्वा रक्षयित्वा गृहागतः

மேய்ப்பன் வீட்டிலிருந்து எருமைகளை ஓட்டிக்கொண்டு காட்டிற்குச் சென்றான். காட்டில் எல்லா எருமைகளையும் காத்து, பின்னர் வீட்டிற்கு மீண்டும் வந்தான்।

Verse 150

विज्ञप्तः पशुपालेन गोविन्दो ब्राह्मणोत्तमः । यावद्भोक्ष्याम्यहं स्वामिन्महिषीस्त्वं च रक्षसे

மாட்டுப்பாளன் பிராமணோத்தமன் கோவிந்தனிடம் விண்ணப்பித்தான்— “சுவாமி, நான் உண்பதுவரை நீங்கள் இம்மகிஷிகளை காத்தருளுங்கள்।”

Verse 151

ततः स त्वरितो विप्रो जगाम महिषीः प्रति । न तत्र महिषीः पश्येत्पश्चात्क्षेत्राभिसम्मुखम्

அப்போது அந்த விப்ரன் விரைந்து மகிஷிகளிடம் சென்றான். அங்கே அவற்றைக் காணவில்லை; பின்னர் முன்னிலையிலிருந்த வயல்களை நோக்கிப் பார்த்தான்.

Verse 152

धावमानश्च विप्रस्तु एरण्डीसङ्गमे गतः । ततः प्रविष्टस्तु जले रेवैरण्ड्योस्तु सङ्गमे

வேகமாக ஓடிய அந்த விப்ரன் எரண்டீ சங்கமத்தை அடைந்தான். பின்னர் ரேவா–எரண்டீ சங்கமத்திலுள்ள நீரில் இறங்கினான்.

Verse 153

तज्जलं पीतमात्रं तु त्वरया चातितर्षितः । अकामात्सलिलं पीत्वा प्रक्षाल्य नयने शुभे

மிகுந்த தாகத்தாலும் அவசரத்தாலும் அவன் அந்த நீரைச் சிறிதளவே அருந்தினான். பின்னர் அறியாமலே நீர் அருந்தி, தன் புனிதக் கண்களைத் துவைத்தான்.

Verse 154

आजगाम ततः पश्चाद्भवनं दिवसक्षये । भुक्त्वा दुःखान्वितो रात्रौ गोविन्दः शयनं ययौ

பின்னர் நாள் முடிவில் அவன் இல்லம் திரும்பினான். உணவு உண்டு, துயரால் நிறைந்த கோவிந்தன் இரவில் படுக்கைக்குச் சென்றான்.

Verse 155

निद्राभिभूतः शोकेन श्रमेणैव तु खेदितः । पुनस्तच्चार्धरात्रे तु तस्य भार्या युधिष्ठिर

துயரும் சோர்வும் மிக, நித்திரையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவன் படுத்தான். பின்னர் நள்ளிரவில், யுதிஷ்டிரரே, அவன் மனைவி அவனை மீண்டும் கண்டாள்.

Verse 156

कृमिभिर्वेष्टितं गान्त्रं क्वचित्पश्यत्यवेष्टितम् । पुनः सा विस्मयाविष्टा तस्य भार्या गुणान्विता । उवाच दुष्कृतं तस्य साध्वसाविष्टचेतसा

சில வேளைகளில் அவன் உடல் புழுக்களால் சுற்றப்பட்டதாகவும், சில வேளைகளில் சுற்றப்படாததாகவும் அவள் கண்டாள். அப்போது குணமிக்க மனைவி வியப்பும் அச்சமும் கொண்டு அவன் தீச்செயலைப் பற்றி கூறினாள்.

Verse 157

भार्योवाच । अतीते पञ्चमे चाह्नि त्विन्धनं क्षिपतस्तु ते । गृहपश्चाद्गतो बालो ह्यज्ञानाद्घातितस्त्वया

மனைவி கூறினாள்—ஐந்தாம் நாளில், நீ விறகுகளை எறிந்தபோது, வீட்டின் பின்புறம் சென்ற ஒரு சிறுவன் அறியாமையால் உன்னால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 158

मया तत्पातकं घोरं रहस्यं न प्रकाशितम् । तेन प्रच्छन्नपापेन दह्यमाना दिवानिशम्

அந்த கொடிய பாவத்தை நான் இரகசியமாகவே வைத்தேன்; வெளிப்படுத்தவில்லை. மறைக்கப்பட்ட அந்தப் பாவத்தால் நான் பகலும் இரவும் உள்ளே எரிகிறேன்.

Verse 159

न सुखं तव गात्रस्य पश्यामि न हि चात्मनः । निद्रा मम शमं याता रतिश्चैव त्वया सह

உன் உடலில் நலமும் இன்பமும் எனக்குக் காணவில்லை; எனக்குள்ளும் இல்லை. என் உறக்கம் ஒழிந்தது; உன்னுடன் இருந்த மகிழ்ச்சியும் முடிந்தது.

Verse 160

श्रूयते मानवे शास्त्रे श्लोको गीतो महर्षिभिः । स्मृत्वा स्मृत्वा तु तं चित्ते परितापो न शाम्यति

மனிதர்களுக்கான தர்ம சாஸ்திரங்களில் மகரிஷிகளால் பாடப்பட்ட ஒரு ஸ்லோகம் கேட்கப்படுகிறது. அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தாலும், என் மனதின் வேதனை தணியவில்லை.

Verse 161

कीर्तनान्नश्यते धर्मो वर्धतेऽसौ निगूहनात् । इह लोके परे चैव पापस्याप्येवमेव च

தர்மத்தை வெளியில் சொல்வதால் அது அழிகிறது; மறைத்து வைப்பதால் வளர்கிறது. இம்மையிலும் மறுமையிலும் பாவத்திற்கும் இதே நிலைதான்.

Verse 162

एवं संचित्यमानाहं स्थिता रात्रौ भयातुरा । कृमिराशिगतं त्वां हि कस्याहं कथयामि किम्

இவ்வாறு சிந்தித்தவாறே நான் இரவில் பயத்துடன் இருந்தேன். புழுக்களின் குவியலில் கிடக்கும் உன்னைக் கண்டு, நான் யாரிடம் என்ன சொல்வேன்?

Verse 163

पुनस्त्वं चाद्य मे दृष्टो भ्रूणहत्याकृमिश्रितः । क्वचिद्भिन्दन्ति ते गात्रं क्वचिन्नष्टाः समन्ततः

இன்றும் நான் உன்னை, கருவைக் கொன்ற பாவத்தால் உருவான புழுக்களோடு கலந்திருக்கக் கண்டேன். சில இடங்களில் அவை உன் உடலைக் கிழிக்கின்றன; சில இடங்களில் அவை மறைந்துவிடுகின்றன.

Verse 164

एतत्संस्मृत्य संस्मृत्य विमृशामि पुनःपुनः । न जाने कारणं किंचित्पृच्छन्त्याः कथयस्व मे

இதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து நான் பலமுறை சிந்திக்கிறேன். இதற்கான காரணம் எனக்குச் சிறிதும் தெரியவில்லை; நான் கேட்பதால் எனக்குச் சொல்வீராக.

Verse 165

तडागं वा सरिद्वापि तीर्थं वा देवतार्चनम् । यं गतोऽसि प्रभावोऽयं तस्य नान्यस्य मे स्थितम्

நீ குளமோ, ஆறோ, அல்லது ஏதாவது தீர்த்தக் கரையோ சென்றாயா? அல்லது தெய்வாராதனை செய்தாயா? நான் காணும் இந்த மாற்றம் அதனாலேயே ஏற்பட்டது; வேறொன்றால் அல்ல என்று உறுதியாக அறிகிறேன்।

Verse 166

एवमुक्तस्तु विप्रोऽसौ कथयामास भारत । भार्याया यद्दिवा वृत्तं शङ्कमानो नृपोत्तम

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்தப் பிராமணன், ஓ பாரதா, பகலில் மனைவியிடம் நடந்ததை விவரிக்கத் தொடங்கினான்; உயர்ந்த அரசன் சந்தேகத்துடன் கவனமாகக் கேட்டான்।

Verse 167

अद्याहं महिषीसार्थं एरण्डीसङ्गमं गतः । नाभिमात्रे जले गत्वा पीतवान्सलिलं बहु

இன்று நான் எரண்டீ சங்கமத்திற்குப் எருமைக் கூட்டத்துடன் சென்றேன். நாபி அளவு நீரில் இறங்கி அந்த நீரை மிகுதியாகக் குடித்தேன்।

Verse 168

नान्यत्तीर्थं विजानामि सरितं सर एव वा । सत्यं सत्यं पुनः सत्यं कथितं तव भामिनि

எனக்கு வேறு எந்தத் தீர்த்தமும் தெரியாது—வேறு ஆறும் இல்லை, வேறு ஏரியும் இல்லை. உண்மை, உண்மை—மீண்டும் உண்மை—ஓ பாமினி, நான் உனக்குச் சொன்னது சத்தியமே।

Verse 169

एवं ज्ञात्वा तु सा सर्वमुपवासकृतक्षणा । सपत्नीको गतस्तत्र सङ्गमे वरवर्णिनि

இவ்வாறு அனைத்தையும் அறிந்ததும் அவள் உடனே உபவாச விரதத்தை மேற்கொண்டாள். பின்னர் அவன் மனைவியுடன், ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அந்தச் சங்கமத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 170

स्नात्वा तत्र जले रम्ये नत्वा देवं तु भास्करम् । स्नापयामास देवेशं शङ्करं चोमया सह

அங்கே இனிய நீரில் நீராடி, பாஸ்கர தேவனை வணங்கி, பின்னர் உமையுடன் கூடிய தேவர்களின் ஈசன் சங்கரனை அவள் ஸ்நானாபிஷேகம் செய்தாள்.

Verse 171

पञ्चगव्यघृतक्षीरैर्दधिक्षौद्रघृतैर्जलैः । गन्धमाल्यादिधूपैश्च नैवेद्यैश्च सुशोभनैः

பஞ்சகவ்யம், நெய் மற்றும் பால், தயிர், தேன், நெய் மற்றும் நீர் ஆகியவற்றால்; மேலும் நறுமணம், மாலை, தூபம், அழகிய நைவேத்யங்களால்—

Verse 172

पूज्य त्रयीमयं लिङ्गं देवीं कात्यायनीं शुभाम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा पत्यासि पतिव्रता

மூன்று வேதங்களையும் உட்கொண்ட லிங்கத்தையும், மங்களமான காத்தியாயனியையும் வழிபட்டு, இரவில் ஜாகரணம் செய்தால், கணவனை அடைந்து பத்திவிரதையாக நிலைபெறுவாய்.

Verse 173

ततः प्रभाते विमले द्विजान्सम्पूज्य यत्नतः । गोदानेन हिरण्येन वस्त्रेणान्नेन भारत

பின்னர் தூய்மையான விடியற்காலையில், ஓ பாரதா, இருமுறை பிறந்தவர்களை முயற்சியுடன் போற்றி வணங்க வேண்டும்—கோதானம், பொன், ஆடை, அன்னதானம் ஆகியவற்றால்.

Verse 174

गोविन्दः पूजयामास स्वशक्त्या ब्राह्मणाञ्छुभान् । मुक्तपापो गृहायातः स्वभार्यासहितो नृप

அரசே! கோவிந்தன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப நற்குணமுடைய பிராமணர்களை பூஜித்தான்; பாவம் நீங்கி, மனைவியுடன் இல்லம் திரும்பினான்.

Verse 175

एवं यः शृणुते भक्त्या गोविन्दाख्यानमुत्तमम् । पठते परया भक्त्या भ्रूणहत्या प्रणश्यति

இவ்வாறு பக்தியுடன் கோவிந்தனின் இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை கேட்பவனும், அல்லது பரம பக்தியுடன் இதை பாராயணம் செய்வவனும்— அவனுடைய கருக்கொலைப் பாவம் அழியும்.

Verse 176

क्रीडते शांकरे लोके यावदाभूतसम्प्लवम् । यश्चैवाश्वयुजे मासि चैत्रे वा नृपसत्तम

அவன் மகாப்ரளயம் வரையில் சங்கரனின் லோகத்தில் ஆனந்தமாக விளையாடுவான். அரசர்களில் சிறந்தவனே, மேலும் ஆஸ்வயுஜ மாதத்திலோ அல்லது சைத்ர மாதத்திலோ இந்த அனுஷ்டானத்தை செய்பவன்...

Verse 177

सप्तम्यां च सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । सात्त्विकीं वासनां कृत्वा यो वसेच्छिवमन्दिरे

சுக்லபக்ஷத்தின் சப்தமியில் உபவாசமிருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, சாத்த்விக எண்ணத்தை வளர்த்து, சிவன் ஆலயத்தில் தங்குபவன்...

Verse 178

ध्यायमानो विरूपाक्षं त्रिशूलकरसंस्थितम् । कंसासुरनिहन्तारं शङ्खचक्रगदाधरम्

கையில் திரிசூலம் தாங்கிய விரூபாக்ஷனைத் தியானித்தபடியே, கம்சாசுரனை வதைத்த சங்க-சக்கர-கதாதாரி (விஷ்ணு)வையும் தியானிக்க வேண்டும்...

Verse 179

पक्षिराजसमारूढं त्रैलोक्यवरदायकम् । पितामहं ततो ध्यायेद्धंसस्थं चतुराननम्

பக்ஷிராஜன் (கருடன்) மீது அமர்ந்து மூன்று லோகங்களுக்கும் வரம் அருளும் இறைவனைத் தியானிக்க; பின்னர் ஹம்சத்தில் அமர்ந்த நான்முகப் பிதாமஹன் பிரம்மாவைத் தியானிக்க।

Verse 180

सर्गप्रदं समस्तस्य कमलाकरशोभितम् । यो ह्येवं वसते तत्र त्रियमे स्थान उत्तमे

அனைத்திற்கும் படைப்பை அருளும், தாமரைத் தோட்டச் சோபையால் அலங்கரித்த பிரம்மனைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அந்த உத்தம ஸ்தலத்தில் இரவின் மூன்று யாமம் தங்குபவன்…

Verse 181

ततः प्रभाते विमले ह्यष्टम्यां च नराधिप । ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या सर्वदोषविवर्जितान्

பின்னர் தூய்மையான விடியற்காலையில், அஷ்டமி திதியில், மனிதரின் அரசே, எல்லாத் தோஷங்களும் அற்ற பிராமணர்களை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 182

सर्वावयवसम्पूर्णान्सर्वशास्त्रविशारदान् । वेदाभ्यासरतान्नित्यं स्वदारनिरतान्सदा

உடல் உறுப்புகள் அனைத்தும் நிறைவுற்றவர்களாகவும், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்களாகவும், எப்போதும் வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டவர்களாகவும், தம் தர்மபத்னியிடமே நிலைத்த நம்பிக்கையுடையவர்களாகவும் உள்ள பிராமணர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 183

श्राद्धे दाने व्रते योग्यान् ब्राह्मणान् पाण्डुनन्दन । प्रेतानां पूजनं तत्र देवपूर्वं समारभेत्

பாண்டுவின் புதல்வனே, சிராத்தம், தானம், விரதம் ஆகியவற்றில் தகுதியான பிராமணர்களையே அமர்த்த வேண்டும்; அங்கே பித்ரு/பிரேத வழிபாட்டை முதலில் தேவர்களைப் பூஜித்த பின்பே தொடங்க வேண்டும்.

Verse 184

प्रेतत्वान्मुच्यते शीघ्रमेरण्ड्यां पिण्डतर्पणैः । दानानि तत्र देयानि ह्यन्नमुख्यानि सर्वदा

ஏரண்டீயில் பிண்டதானமும் தர்ப்பணமும் செய்தால் மனிதன் விரைவில் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபடுகிறான். ஆகையால் அங்கே எப்போதும் தானம் செய்ய வேண்டும்—முக்கியமாக அன்னதானம்.

Verse 185

हिरण्यभूमिकन्याश्च धूर्वाहौ शुभलक्षणौ । सीरेण सहितौ पार्थ धान्यं द्रोणकसंख्यया

ஏ பார்தா, பொன், நிலம், மேலும் முறையின்படி கன்யாதானமும் அளிக்க வேண்டும்; சுபலக்ஷணமுடைய காளை ஜோடியை உழவாரத்துடன் சேர்த்து, த்ரோண அளவின்படி தானியத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 186

अलंकृतां सवत्सां च क्षीरिणीं तरुणीं सिताम् । रक्तां वा कृष्णवर्णां वा पाटलां कपिलां तथा

அலங்கரிக்கப்பட்ட, கன்றுடன் கூடிய, பால் தரும் இளமையான பசுவை—வெள்ளை, சிவப்பு, கருப்பு, பாட்டள நிறம் அல்லது கபில நிறம்—எதுவாயினும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 187

कांस्यदोहनसंयुक्तां रुक्मखुरविभूषणाम् । स्वर्णशृङ्गीं सवत्सां च ब्राह्मणायोपपादयेत्

வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரத்துடன், குளம்புகளில் பொன் ஆபரணங்கள் அணிவிக்கப்பட்ட, பொன் பூசப்பட்ட கொம்புகளுடைய, கன்றுடன் கூடிய பசுவை பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 188

प्रीयतां मे जगन्नाथा हरकृष्णपितामहाः । संसाररक्षणी देवी सुरभी मां समुद्धरेत्

உலகநாதர்கள்—ஹரன், கிருஷ்ணன், பிதாமஹன்—என்னிடம் பிரீதியடையட்டும்; சம்சாரத்தில் காக்கும் தேவியான சுரபி என்னை உயர்த்தி மீட்கட்டும்.

Verse 189

पुत्रार्थं याः स्त्रियः पार्थ ह्येरण्डीसङ्गमे नृप । स्नाप्यन्ते रुद्रसूक्तैश्च चतुर्वेदोद्भवैस्तथा

ஏ பார்தா, ஏ அரசே, புதல்வேண்டி விரும்பும் பெண்கள் எரண்டீ சங்கமத்தில் ருத்ரஸூக்தங்களும் நான்கு வேதங்களில் பிறந்த மந்திரங்களும் ஓதப்படும் போது நீராடச் செய்யப்படுகின்றனர்.

Verse 190

चतुर्भिर्ब्राह्मणैः शस्तं द्वाभ्यां योग्यैश्च कारयेत् । एकेन सार्द्रकुम्भेन दाम्पत्यमभिषेचयेत्

நான்கு பிராமணர்களால் இந்தச் சடங்கு நடத்தப்படுதல் புகழத்தக்கது; தேவையெனில் தகுதியான இருவராலும் செய்யலாம். ஒரே நீர்நிறைந்த கும்பத்தால் கணவன்‑மனைவியை ஒன்றாக அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 191

दैवज्ञेनैव चैकेन अथवा सामगेन वा । पञ्चरत्नसमायुक्तं कुम्भे तत्रैव कारयेत्

அங்கேயே ஒரே தைவஞ்ஞன் (ஜோதிட‑புரோகிதன்) அல்லது சாமவேதப் பாடகர் மூலம் கும்பத்தைத் தயாரிக்கச் செய்ய வேண்டும். அந்தக் கும்பத்தில் பஞ்சரத்னங்கள் (ஐந்து ரத்தினங்கள்) சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 192

गन्धतोयसमायुक्तं सर्वौषधिविमिश्रितम् । आम्रपल्लवसंयुक्तमश्वत्थमधुकं तथा

நறுமணமுள்ள நீரைத் தயாரித்து, அதில் எல்லா மூலிகை மருந்துகளையும் கலக்க வேண்டும். அதனுடன் மாம்பழ இலைத் தளிர்களையும், அச்வத்தம் மற்றும் மதூகமும் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 193

गुण्ठितं सितवस्त्रेण सितचन्दनचर्चितम् । सितपुष्पैस्तु संछन्नं सिद्धार्थकृतमध्यमम्

அதை வெள்ளைத் துணியால் சுற்றி, வெள்ளைச் சந்தனக் குழம்பால் பூசி; வெள்ளைப் பூக்களால் மூடி, நடுவில் சித்தார்த்தகம் (கடுகு) வைக்க வேண்டும்.

Verse 194

कांस्यपात्रे तु संस्थाप्य पुत्रार्थी देशिकोत्तमः । अङ्गलग्नं तु यद्वस्त्रं कटकाभरणं तथा

அதை வெண்கலப் பாத்திரத்தில் நிறுவி, புத்திரார்த்தி பொருட்டு சிறந்த தேசிகர் (ஆசாரியர்) உடலில் அணிந்திருந்த ஆடையையும், கटकாபரணங்கள் (கைவளையங்கள் முதலியவை) யும் அங்கே வைக்க வேண்டும்.

Verse 195

तत्सर्वं मण्डले त्याज्यं सिद्ध्यर्थं चात्मनस्तदा । प्रणम्य भास्करं पश्चादाचार्यं रुद्ररूपिणम्

அப்போது தன் சித்திக்காக அவையனைத்தையும் மண்டலத்தில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பாஸ்கரன் (சூரியன்) முன் வணங்கி, பின்னர் ருத்ரரூபமான ஆசாரியருக்கு நமஸ்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 196

मधुरं च ततोऽश्नीयाद्देव्या भुवन उत्तमे । फलदानं च विप्राय छत्रं ताम्बूलमेव च

பின்னர் தேவியின் உத்தம உலகில் இனிப்பான ஒன்றை உண்ண வேண்டும். பிராமணருக்கு பழங்களை தானமாக அளித்து, குடையும் தாம்பூலமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 197

उपानहौ च यानं च स भवेद्दुःखवर्जितः । भास्करे क्रीडते लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

பாதுகைகளும் வாகனமும் தானம் செய்தால் அவன் துயரமின்றி ஆகிறான். மகாப்ரளயம் வரை பாஸ்கரனின் உலகில் விளையாடி மகிழ்கிறான்।

Verse 198

दानं कोटिगुणं सर्वं शुभं वा यदि वाशुभम् । यथा नदीनदाः सर्वे सागरे यान्ति संक्षयम्

எந்த தானமும் கோடிமடங்கு பலன் தரும்—அது நன்று அல்லது நன்றல்லாதது என்றாலும். எல்லா நதிகளும் ஓடைகளும் கடலில் சேர்ந்து நிறைவு பெறுவது போல।

Verse 199

एवं पापानि नश्यन्ति ह्येरण्डीसङ्गमे नृणाम् । समन्ताच्छस्त्रपातेन ह्येरण्डीसङ्गमे नृप

அரசே! இவ்வாறு எரண்டீ-சங்கமத்தில் மனிதர்களின் பாவங்கள் அழிகின்றன; அந்த எரண்டீ-சங்கமத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆயுதமழை பொழிவதுபோல।

Verse 200

भ्रूणहत्यासमं पापं नश्यते शङ्करोऽब्रवीत् । प्राणत्यागं च यो भक्त्या जातवेदसि कारयेत्

சங்கரர் உரைத்தார்—கருவழிப்பு (ப்ரூணஹத்யை) ஒப்பான பாவமும் அழியும். மேலும் பக்தியுடன் ஜாதவேதஸ் தீர்த்தத்தில் உயிர்த் தியாகம் செய்பவன்…