Sukta 73

Mantra 1

स्रक्वे द्रप्सस्य धमतः समस्वरन्नृतस्य योना समरन्त नाभयः । त्रीन्त्स मूर्ध्नो असुरश्चक्र आरभे सत्यस्य नावः सुकृतमपीपरन् ॥

த்ரப்ஸின் பொழிவிற்காக (சோமப் பிழிவின்) உதடுகள் ஒன்றாக ஒலித்தன; நாபி-மையங்கள் ருதத்தின் யோனியில் ஒன்றுகூடின. அந்த அசுரன் மூன்று மூர்த்ந-சிகரங்களை ஆதாரமாக நிறுவினான்; சத்தியத்தின் நாவுகள் எங்களுள் சு-க்ருத (நன்றாகச் செய்யப்பட்ட) செயலைப் பெருக்கி வளர்த்தன.

Mantra 2

सम्यक्सम्यञ्चो महिषा अहेषत सिन्धोरूर्मावधि वेना अवीविपन् । मधोर्धाराभिर्जनयन्तो अर्कमित्प्रियामिन्द्रस्य तन्वमवीवृधन् ॥

சம்யக்-சம்யஞ்சமாக, அந்த மஹிஷா (வல்லமைமிக்கோர்) எழுச்சியுடன் பொங்கினர்; சிந்து-வின் ஊர்மி (அலை) மீது வேனா (வேட்கையாளர்/தேடுபவர்) அதிர்ந்து அதை நடுங்கச் செய்தனர். மது-தாரைகளால் அவர்கள் அர்க் (ஒளி-ஸ்துதி) யை உருவாக்கினர்; மேலும் உள்ளார்ந்த நிலையில் இந்திரனின் பிரிய தனுவை வளர்த்தனர்.

Mantra 3

पवित्रवन्तः परि वाचमासते पितैषां प्रत्नो अभि रक्षति व्रतम् । महः समुद्रं वरुणस्तिरो दधे धीरा इच्छेकुर्धरुणेष्वारभम् ॥

பவித்ரத்தின் ஆற்றலால் நிறைந்தவர்கள் ஊக்கமூட்டும் வாக்கைச் சுற்றி அமர்கிறார்கள்; அவர்களுள் உள்ள ப்ராசீன பிதா அவர்களின் ருத-வ்ரதத்தை (நியமமான தர்மச் செயலை) காக்கிறார். வருணன் மகத்தான சமுத்திரம்—விஸ்தாரத்தின் பெருங்கடல்—மேல், போல் ஒரு மறையை வைத்திடுகிறான்; தீர் (ஒளியுற்ற) தேடுவோர் தாரண (தாங்கும்) ஆதாரங்களில் பற்றுக் கொள்ள விரும்புகின்றனர்.

Mantra 4

सहस्रधारेऽव ते समस्वरन्दिवो नाके मधुजिह्वा असश्चतः । अस्य स्पशो न नि मिषन्ति भूर्णयः पदेपदे पाशिनः सन्ति सेतवः ॥

ஓ ஆயிரம்-ஓடைகள் உடையவனே! உன்னிடமிருந்து தேன்-நாவுடைய ஓடைகள் ஒன்றாய் எழுகின்றன—திவ்ய நாகே (வானின் உச்சியில்)—இடையறாது, நின்றொழியாது. அவனுடைய ஸ்பஷ (காவலர்) கண் இமைக்கார்; அடியடியாக பாசின் (பந்தம்-தாங்கிகள்) சேதுக்கள் (கடத்தல் வழிகள்) அமைக்கின்றனர்—பாதையின் காவலர்கள்.

Mantra 5

पितुर्मातुरध्या ये समस्वरन्नृचा शोचन्तः संदहन्तो अव्रतान् । इन्द्रद्विष्टामप धमन्ति मायया त्वचमसिक्नीं भूमनो दिवस्परि ॥

தந்தை-தாயிலிருந்து எழுந்து, அவர்கள் ருசா (஋ச்சா) மூலம் ஒரே ஸ்வரத்தில் ஒத்திசைகின்றனர்; எரிந்து அவர்கள் அவ்ரதான்—விரதமற்ற, நியமம் மீறுவோரை—சுட்டழிக்கின்றனர். மாயா-சக்தியால், இந்திரன் வெறுக்கும் அந்த அசிக்னீ (கருமையான) தோலை, திவத்தின் சுற்றிலும் பரந்த வெளியில் படர்ந்திருப்பதைக், அவர்கள் ஊதித் தள்ளுகின்றனர்.

Mantra 6

प्रत्नान्मानादध्या ये समस्वरञ्छ्लोकयन्त्रासो रभसस्य मन्तवः । अपानक्षासो बधिरा अहासत ऋतस्य पन्थां न तरन्ति दुष्कृतः ॥

பழம்பெரும் மானம் (அளவு) இலிருந்து அவர்கள் ஒரே ஸ்வரத்தில் எழுகின்றனர்—ஸ்லோக-யந்திரத்துடன் இணைக்கப்பட்ட, வேகமிகு ஆற்றலால் உந்தப்படும் இம்மந்திர-சிந்தனைகள். ஆனால் துஷ்க்ருதர்கள்—அச்சில்லாதோர், செவிடர்கள்—வீழ்ந்து ஒதுங்குகின்றனர்; அவர்கள் ருதத்தின் பாதையைத் தாண்ட இயலார்.

Mantra 7

सहस्रधारे वितते पवित्र आ वाचं पुनन्ति कवयो मनीषिणः । रुद्रास एषामिषिरासो अद्रुहः स्पशः स्वञ्चः सुदृशो नृचक्षसः ॥

ஆயிரம் ஓடைகள் கொண்ட, விரிந்த பவித்ரத்தில் கவிகளும் மனீஷிகளும் வாக்கைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர். அவர்களின் ஆற்றல்கள் ருத்ர-சமம்—கூர்மையானவை, விரைவானவை, அத்ருஹ (துரோகம் அற்றவை)—; அவர்களின் ஸ்பஷ் (காவலர்/நோக்கினர்) ஸ்வஞ்ச் (தாமே நேரானவை), சுத்ருஷ் (தெளிவாகக் காண்பவை), ந்ருசக்ஷஸ் (மனிதனை அறியும் பார்வை) உடையவை.

Mantra 8

ऋतस्य गोपा न दभाय सुक्रतुस्त्री ष पवित्रा हृद्यन्तरा दधे । विद्वान्त्स विश्वा भुवनाभि पश्यत्यवाजुष्टान्विध्यति कर्ते अव्रतान् ॥

அவன் ṛta-வின் கோபா—மேய்ப்பன்-காவலன்; ஏமாற்ற இயலாதவன்; சுக்ரது (நல்ல சங்கல்பம்) உடையவன். இதயத்தின் உள்ளே மூன்று பவித்ரங்களை—தூய்மைப்படுத்தும் புனிதங்களை—நிறுத்துகிறான். அறிந்தவனாய் எல்லாப் புவனங்களையும் சுற்றிலும் நோக்குகிறான்; விரும்பப்படாதவர்களையும், அவ்ரத—விரதமற்ற, விதி மீறி குழப்பம் செய்பவர்களையும்—அவன் தாக்கி வீழ்த்துகிறான்.

Mantra 9

ऋतस्य तन्तुर्विततः पवित्र आ जिह्वाया अग्रे वरुणस्य मायया । धीराश्चित्तत्समिनक्षन्त आशतात्रा कर्तमव पदात्यप्रभुः ॥

ṛta-வின் தந்து பவித்ரமாக விரிந்துள்ளது; வருணனின் மாயா (உருவாக்கும் சக்தி) மூலம் அது நாவின் முனையில், முன்னே, நிறுவப்பட்டுள்ளது. தீரர்—ஒளிபெற்றோர்—கூட அதனோடு தங்களை இணைத்துக் கொள்கிறார்கள்; அதை அடைகிறார்கள். இங்கே வளைவின்/குடிலத்தின் கர்த்தா படிப்படியாக வீழ்கிறான்—அப்ரபு, ஆற்றலற்றவன்.