Sukta 107

Mantra 1

परीतो षिञ्चता सुतं सोमो य उत्तमं हविः । दधन्वाँ यो नर्यो अप्स्वन्तरा सुषाव सोममद्रिभिः ॥

எல்லாத் திசைகளிலும் பிழிந்த சோமத்தைச் சிந்துங்கள்—அதுவே உத்தம ஹவி. ஆண்மைக்-வலிமையைத் தாங்குபவன்; நீர்களின் உள்ளே அத்ரி (கல்)-களால் பிழியப்பட்டவன்—அந்த சோமம் எங்கள் செயல்-வட்டத்தில் நிலைபெறுக.

Mantra 2

नूनं पुनानोऽविभिः परि स्रवादब्धः सुरभिन्तरः । सुते चित्त्वाप्सु मदामो अन्धसा श्रीणन्तो गोभिरुत्तरम् ॥

இப்போது, பவமானனாய், அவி (ஆடு)-மயிர் வடிகட்டியில் ஊடாகச் சுற்றிலும் பாய்வாயாக—அடக்கமறியாதவன், மேலும் நறுமணமிக்கவன். பிழிந்த நிலையிலும், உன் அந்தஸ்-ரசத்தால் நீர்களில் நாம் மகிழ்கிறோம்; கோ-கதிர்களால் எங்களைப் பலப்படுத்தி, உயர்ந்த நிலைக்கே மேலெழுகிறோம்.

Mantra 3

परि सुवानश्चक्षसे देवमादनः क्रतुरिन्दुर्विचक्षणः ॥

சுற்றிலும் பாய்ந்து நீ காணப்படுகிறாய்—தேவர்களின் ஆனந்தமே! கிரது-சொரூபமான இந்து, ஒளிமிகு துளி—விவேகத்தில் விரிந்த பார்வையுடையவன்.

Mantra 4

पुनानः सोम धारयापो वसानो अर्षसि । आ रत्नधा योनिमृतस्य सीदस्युत्सो देव हिरण्ययः ॥

ஓ சோமா! நீ உன்னைப் புனிதப்படுத்திக் கொண்டு, அப்ஸ் (நீர்) எனும் ஆடையை அணிந்து, ஓடையாகப் பாய்கிறாய். ஓ ரத்னதாரகா! நீ ருதத்தின் யோனியில்—ஓ தேவா, ஹிரண்யய (பொன்னிற) உத்ஸ (ஊற்று) ஆக—அமர்கிறாய்.

Mantra 5

दुहान ऊधर्दिव्यं मधु प्रियं प्रत्नं सधस्थमासदत् । आपृच्छ्यं धरुणं वाज्यर्षति नृभिर्धूतो विचक्षणः ॥

தெய்வீக ஊதரைப் பிழிந்து—அன்பான மதுவை—அவன் பழமையான சதஸ்த (இணைவு-ஆசனம்) அடைந்தான். உறுதியான ஆதாரத்தை நாடி, வாஜ்ய (தூண்டும் வலிமை) பாய்கிறது; மனிதப் பலங்களால் தூத (சுத்த) செய்யப்பட்டு, விவேகத்தில் விசக்ஷண (தூரநோக்கன்) ஆகிறது.

Mantra 6

पुनानः सोम जागृविरव्यो वारे परि प्रियः । त्वं विप्रो अभवोऽङ्गिरस्तमो मध्वा यज्ञं मिमिक्ष नः ॥

ஓ சோமா! நீ உன்னைப் புனிதப்படுத்திக் கொண்டு, விழிப்புடன் அன்பானவனாய், ஊன் வடிகட்டி (வாரே) சுற்றிலும் சுழல்கிறாய். நீ விப்ரனாக ஆனாய்—அங்கிரஸ்களில் மிகச் சிறந்தவன்; உன் மதுரத்தால் எங்கள் யஜ்ஞத்தை கலந்து வளப்படுத்து.

Mantra 7

सोमो मीढ्वान्पवते गातुवित्तम ऋषिर्विप्रो विचक्षणः । त्वं कविरभवो देववीतम आ सूर्यं रोहयो दिवि ॥

தானம் நிறைந்த சோமன் பாய்கிறான்—வழியை மிகச் சிறப்பாகக் கண்டறிவோன்—ரிஷி, விப்ரன், தூரநோக்கன். நீ கவியாக ஆனாய், தேவர்க்கு மிகப் பிரியமானவன்; நீ சூரியனை திவியில் ஏறச் செய்கிறாய்.

Mantra 8

सोम उ षुवाणः सोतृभिरधि ष्णुभिरवीनाम् । अश्वयेव हरिता याति धारया मन्द्रया याति धारया ॥

சோமன் நிச்சயமாக, சோதிர்களால் பிழியப்பட்டு, அவீனாம் (ஆட்டின் மயிர்) எனும் மேடுகளின் மீது செல்கிறான். குதிரைபோல் அந்த ஹரித-பொன்னிறவன் ஓடையாய் செல்கிறான்; மந்திர (மகிழ்வூட்டும்) ஓடையாய் செல்கிறான்.

Mantra 9

अनूपे गोमान्गोभिरक्षाः सोमो दुग्धाभिरक्षाः । समुद्रं न संवरणान्यग्मन्मन्दी मदाय तोशते ॥

அனூபே (நீரற்ற விரிவில்), கோமான் (ஒளி-செல்வம் உடையவன்) ஆக, சோமன் கோபிஃ (கதிர்கள்) உடன் பாய்ந்தான்—துக்தாபிஃ (பால்-கலவைகள்) உடனும் பாய்ந்தான். கடலுக்குச் செல்லும் வழியில் மூடல்கள் திறப்பதுபோல் தடைகள் அகன்றன; மந்தீ (மகிழ்வூட்டும்) பரவசத்திற்காகத் திருப்தியடைகிறான்.

Mantra 10

आ सोम सुवानो अद्रिभिस्तिरो वाराण्यव्यया । जनो न पुरि चम्वोर्विशद्धरिः सदो वनेषु दधिषे ॥

ஓ சோமா! அத்ரி (அரைக்கற்கள்) கொண்டு பிழியப்பட்டவனாய், ஊன்-போன்ற வடிகட்டி வாயில்களைத் தாண்டி வா. மக்கள் கோட்டைக்குள் நுழைவதுபோல், ஒளிவிடும் ஹரி (செம்மஞ்சள் நிறத்தவன்) சம்வூ (பாத்திரங்கள்) உள்ளே நுழைகிறான்; நீ வனத்தில் உள்ள மரக் குண்டங்களில் உன் ஆசனத்தை நிறுவுகிறாய்.

Mantra 11

स मामृजे तिरो अण्वानि मेष्यो मीळ्हे सप्तिर्न वाजयुः । अनुमाद्यः पवमानो मनीषिभिः सोमो विप्रेभिॠक्वभिः ॥

அவன் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டான்—நுண்ணிய நூல்தந்துக்களைத் தாண்டி; மேஷம் போலவும், நிறைவு/செல்வம் நாடும் குதிரை போலவும். ஆனந்த-உன்மாதத்தின் பின்தொடர்வனாய், பவமான சோமன் மனீஷிகள், விப்ரர்கள், ருக்-பாடகர்கள் ஆகியோரால் ஊக்கப்படுகிறான்.

Mantra 12

प्र सोम देववीतये सिन्धुर्न पिप्ये अर्णसा । अंशोः पयसा मदिरो न जागृविरच्छा कोशं मधुश्चुतम् ॥

ஓ சோமா! தேவர்களின் மகிழ்-வரவேற்பிற்காக முன்னேறு; பெருக்கெடுக்கும் வெள்ளத்தால் நதிபோல் விரிந்து உயர். உன் அம்‌ஷத்தின் பாலரசால்—மதுவைப் போல—விழித்தெழுந்து எங்களை விழிப்புறச் செய்; தேன் சொட்டும் கோஷம் (பாத்திரம்) நோக்கி நேராகப் பாய்ந்து செல்.

Mantra 13

आ हर्यतो अर्जुने अत्के अव्यत प्रियः सूनुर्न मर्ज्यः । तमीं हिन्वन्त्यपसो यथा रथं नदीष्वा गभस्त्योः ॥

ஒளிரும் ஹரித-செம்பொன் நிற வடிகட்டி (அத்க) மீது அவர்—பிரிய சோமன்—நெய்யப்பட்டு விரிக்கப்படுகிறார்; மகனைப் போலத் தூய்மைப்படுத்தத் தகுந்தவன். செயல்வீரியங்கள் அவரை முன்னே தள்ளுகின்றன, ரதத்தை ஓட்டுவது போல; அவர் நதிநடைகளின் வழியாகப் பாய்ந்து, இரு கரங்கள் (கபஸ்தி) எனும் தாங்கும் உள்ளங்கைகளில் வந்து சேர்கிறார்.

Mantra 14

अभि सोमास आयवः पवन्ते मद्यं मदम् । समुद्रस्याधि विष्टपि मनीषिणो मत्सरासः स्वर्विदः ॥

இயக்கத்தில் ஆவலுற்ற சோம ஓடைகள் தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி, மதுரமான மத்திய-ஆனந்தம், பரவச-ரசமாக மாறுகின்றன. சமுத்திரத்தின் விரிந்த ஆசனத்தின் மீது அவை நிலைபெறுகின்றன—மனீஷிகள், பரவசம் தாங்குவோர், ஸ்வர்விதः—சூரிய-லோகம் (ஸ்வர்) கண்டடைவோர்.

Mantra 15

तरत्समुद्रं पवमान ऊर्मिणा राजा देव ऋतं बृहत् । अर्षन्मित्रस्य वरुणस्य धर्मणा प्र हिन्वान ऋतं बृहत् ॥

பவமானனாகிய தெய்வீக அரசன் தன் அலை (ஊர்மி) உடன் சமுத்திரத்தைத் தாண்டுகிறான்; அவன் ‘ருதம் ப்ருஹத்’—விரிந்த சத்தியத்தில்—இயங்குகிறான். மித்ரன், வருணன் ஆகியோரின் தர்மத்தின்படி அவன் பாய்கிறான்; தூண்டப்பட்டு முன்னே செல்கிறான்—‘ருதம் ப்ருஹத்’ எனும் அந்தப் பெருஞ்சத்தியத்தை நோக்கி.

Mantra 16

नृभिर्येमानो हर्यतो विचक्षणो राजा देवः समुद्रियः ॥

மனித வலிமைகளால் அளக்கப்பட்டும் வழிநடத்தப்பட்டும், தன் இயக்கத்தில் ஒளிரும், விவேகமிக்க தெய்வ அரசன் கடலென ஆகிறான்—இருப்பிலும் பார்வையிலும் பேர்விரிவு உடையவன்.

Mantra 17

इन्द्राय पवते मदः सोमो मरुत्वते सुतः । सहस्रधारो अत्यव्यमर्षति तमी मृजन्त्यायवः ॥

இந்திரனுக்காக மது (மயக்கம்) பாய்கிறது—மருத்வான் ஆண்டவனுக்காக பிழிந்த சோமன். ஆயிரம் தாரைகளுடன் அவன் மயிர்-வடிகட்டியைத் தாண்டி வேகமாய் பாய்கிறான்; ஆர்வமுள்ள ஆயவः அவனைத் துடைத்து ஒளிரச் செய்கின்றனர்.

Mantra 18

पुनानश्चमू जनयन्मतिं कविः सोमो देवेषु रण्यति । अपो वसानः परि गोभिरुत्तरः सीदन्वनेष्वव्यत ॥

பவமானனாகிய கவி சோமன் சமூ (படை/உள்-அமைப்பு) யை உருவாக்கி, ஊக்கமூட்டும் மதி யை பிறப்பிக்கிறான்; தேவர்களிடையே அவன் மகிழ்கிறான். ஆபः (நீர்கள்) அணிந்து, கோபிஃ (ஒளிக் கதிர்கள்) சூழ, அவன் மேலெழுந்து; மரத்தால் ஆன தொட்டிகளில் அமர்ந்து வடிகட்டப்படுகிறான்.

Mantra 19

तवाहं सोम रारण सख्य इन्दो दिवेदिवे । पुरूणि बभ्रो नि चरन्ति मामव परिधीँरति ताँ इहि ॥

ஓ சோமா, ஓ இந்துவே! உன் சখ্যத்தில் நான் நாள்தோறும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். எனக்குக் கீழே பல இருண்ட-மங்கலான பரிதிகள் சுற்றிச் செல்கின்றன; வா—அந்தச் சூழ்ந்த எல்லைகளைத் தாண்டி என்னை எடுத்துச் செல்.

Mantra 20

उताहं नक्तमुत सोम ते दिवा सख्याय बभ्र ऊधनि । घृणा तपन्तमति सूर्यं परः शकुना इव पप्तिम ॥

மேலும் நான், ஓ சோமா, இரவிலும் பகலிலும், உன் சখ্যத்திற்காக அந்த இருண்ட அடித்தளத்தில் நிலைபெறுகிறேன்; ஆயினும் வெப்பத்தால் எரியும் சூரியனையும் தாண்டி—அதற்கு அப்பால்—பறவைகளின் தொலைப் பறப்பைப் போல பறந்து செல்ல விரும்புகிறேன்.

Mantra 21

मृज्यमानः सुहस्त्य समुद्रे वाचमिन्वसि । रयिं पिशङ्गं बहुलं पुरुस्पृहं पवमानाभ्यर्षसि ॥

ஓ சுஹஸ்த்யா! நீ சுத்திகரிக்கப்படும்போது, கடல்போல் விரிந்த இடத்தில் வாக்கை இயக்குகிறாய். ஓ பவமானா! நீ முன்னே பாய்ந்து ஓடுகிறாய்; பிசங்க (செம்பொன்-மஞ்சள்) ஒளி-செல்வத்தை—மிகுதி, பலவகை, பேராசைபடும்—எங்களிடம் பொழியச் செய்கிறாய்.

Mantra 22

मृजानो वारे पवमानो अव्यये वृषाव चक्रदो वने । देवानां सोम पवमान निष्कृतं गोभिरञ्जानो अर्षसि ॥

ஓ சோமா! நீர் வழியே உன்னை ம்ருஜமானன் (சுத்திகரித்துக்) கொண்டு, அவ்யய (அழியாத) ஊன்-வடிகட்டியில் பவமானனாய் வழிந்தோடி, வலிமைமிகு வ்ருஷபன் போல, த்ரோண/வனே (அழுத்தும் கருவியின் மரத்தில்) ஒளிமிகு இயக்கத்தை நிகழ்த்துகிறாய். ஓ சோம பவமானா! தேவர்களுக்காக நிஷ்க்ருதம் (உகந்ததாய்/தயாராக்கப்பட்டதாய்) இருந்து, கோபிஃ (கோ—கதிர்கள்/ஒளிர் ரேகைகள்) மூலம் அஞ்சிதன் (ஒளியால் பூசப்பட்டவன்) ஆகி நீ பாய்ந்து செல்கிறாய்.

Mantra 23

पवस्व वाजसातयेऽभि विश्वानि काव्या । त्वं समुद्रं प्रथमो वि धारयो देवेभ्यः सोम मत्सरः ॥

வாஜஸாதயே (வலச் செல்வத்தின் வெற்றி) பொருட்டு பாய்ந்து வா; எல்லாக் காவ்யானி (ஊக்கமூட்டிய கவிவாணிகள்) யாவற்றையும் அபி (சூழ்ந்து/உள்ளடக்கி) கொள். ஓ சோமா, மத்ஸரன் (உல்லாசம் தருபவன்)! தேவர்களுக்காக சமுத்ரம் (சிந்தனை/சேதனையின் கடல்) என்பதை முதலில் விரிந்த பெருக்காக நீயே விதாரித்தாய்/நிறுவினாய்.

Mantra 24

स तू पवस्व परि पार्थिवं रजो दिव्या च सोम धर्मभिः । त्वां विप्रासो मतिभिर्विचक्षण शुभ्रं हिन्वन्ति धीतिभिः ॥

ஆகையால் ஓ சோமா! பார்திவம் ரஜஸ் (பூமிப் பகுதி) மற்றும் திவ்யம் (வானுலகம்) ஆகியவற்றை, உன் தர்மபிஃ (ருத-நியமங்கள்/நேர்செயல் விதிகள்) மூலம் பரி (சுற்றிலும்) பாய்ந்து சூழ். ஓ விசக்ஷணா (தூரநோக்கன்)! விப்ரர்கள் உன்னை—சுப்ரம், தூய ஒளிமிகு—தங்கள் மதிபிஃ (சிந்தனை-வலிமை) மற்றும் தீதிபிஃ (ஒருமுகமான உள்ளுணர்வு) கொண்டு ஊக்குவிக்கின்றனர்.

Mantra 25

पवमाना असृक्षत पवित्रमति धारया । मरुत्वन्तो मत्सरा इन्द्रिया हया मेधामभि प्रयांसि च ॥

பவமான ஓடைகள் விடுபட்டு, தங்கள் ஓட்டத்தால் பவித்ரம் (வடிகட்டி) அப்பால் சென்றன. மருத்வந்த—மருதர்களின் வலத்துடன்—அவை மட்சர (மயக்கம்/ஆனந்தம்) நிறைந்தவை; அவை இந்திரனின் இந்திரிய (சக்திகள்), வேகமான குதிரைகள் போல, மேதா நோக்கியும் முன்னேறும் பிரயாஂஸி (முன்னேற்ற இயக்கங்கள்) நோக்கியும் பாய்கின்றன.

Mantra 26

अपो वसानः परि कोशमर्षतीन्दुर्हियानः सोतृभिः । जनयञ्ज्योतिर्मन्दना अवीवशद्गाः कृण्वानो न निर्णिजम् ॥

அப் (நீர்) அணிந்து, இந்து—ரஸத் துளி—கோஷம் (பாத்திரம்) சுற்றி ஓடுகிறது; சோத்ரு (அழுத்திப் பிழிபவர்கள்) தூண்டுகின்றனர். ஜ்யோதி யை உருவாக்கி, மகிழ்ந்து, அவன் காஃ—கதிர்கள்/கோவுகள்—ஒளிரச் செய்கிறான்; ஒளிமிகு நிர்ணிஜம் (பிரகாசமான ஆடை/ஆவரணம்) ஒன்றை வடிப்பவன் போல.