Sukta 46

Mantra 1

त्वावतः पुरूवसो वयमिन्द्र प्रणेतः । स्मसि स्थातर्हरीणाम् ॥

ஹே புரூவஸு இந்திரா, ஹே பிரணேதா—நாங்கள் உன்னவர்களே, உன்னால் காக்கப்படுவோர்; ஹரிகளின் (ஹரி-அசுவ்களின்) அதிபதியே, உன் சக்திகளோடு நாங்கள் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறோம்.

Mantra 2

त्वां हि सत्यमद्रिवो विद्म दातारमिषाम् । विद्म दातारं रयीणाम् ॥

ஹே அத்ரிவோ (வஜ்ரதாரி), நீயே சத்தியம்; ‘இஷா’களின் தாதாவென உன்னை அறிகிறோம், ‘ரயி’களின் (செல்வ-சமృద్ధிகளின்) தாதாவென உன்னை அறிகிறோம்.

Mantra 3

आ यस्य ते महिमानं शतमूते शतक्रतो । गीर्भिर्गृणन्ति कारवः ॥

ஓ சதமூதே, ஓ சதக்ரதோ! உன் அந்த மகிமையை நோக்கி பாடகர்-கவிஞர் தங்கள் கீர்த்திவாக்குகளால் எழுகின்றனர்; ஊக்கமூட்டிய வாணியால் ரிஷிகள் உன்னைப் புகழ்கின்றனர்.

Mantra 4

सुनीथो घा स मर्त्यो यं मरुतो यमर्यमा । मित्रः पान्त्यद्रुहः ॥

உண்மையாகவே, மருதர், அர்யமன் மற்றும் அத்ருஹ (ஏமாற்றமற்ற) மித்ரன் காக்கும் அந்த மனிதன் சுநீதன் (நல்ல வழிநடத்தல்) உடையவன்; அவன் ருதத்தின் (ऋत) சத்தியப் பாதையில் செல்கிறான்.

Mantra 5

दधानो गोमदश्ववत्सुवीर्यमादित्यजूत एधते । सदा राया पुरुस्पृहा ॥

கோமத் (பசு-செல்வம்) மற்றும் அஶ்வவத் (குதிரை-செல்வம்) ஆகிய வளத்தையும், சுவீர்ய (உயர்ந்த வீர-வலிமை) யையும் தாங்கி, ஆதித்யர்களின் ஊக்கத்தால் அவன் வளர்கிறான்; எப்போதும் பலர் விரும்பும் புருஸ்ப்ருஹா (பெரிதும் நாடப்படும்) ராயா (செல்வம்) கொண்டு செழிக்கிறான்.

Mantra 6

तमिन्द्रं दानमीमहे शवसानमभीर्वम् । ईशानं राय ईमहे ॥

அந்த இந்திரனை—தானம் அளிப்பவனை, வலிமையில் பேராற்றலானவனை, அஞ்சாதவனை—நாம் வேண்டுகிறோம். செல்வ-சமృద్ధியின் அதிபதியை, ரயி (செல்வம்/ஐசுவரியம்) யின் ஆண்டவனை நாம் நாடுகிறோம்॥

Mantra 7

तस्मिन्हि सन्त्यूतयो विश्वा अभीरवः सचा । तमा वहन्तु सप्तयः पुरूवसुं मदाय हरयः सुतम् ॥

ஏனெனில் அவரிடமே, அவருடன் சேர்ந்து, எல்லா அஞ்சாத உதவிகளும் உள்ளன. ஏழு-யோகம் பூண்டவர்கள் அவரை இங்கு கொண்டுவரட்டும்—புருவசு (பலசெல்வம்) உடைய இந்திரனை—மத (ஆனந்த-உன்மத்தம்) க்காக; ஹரய (செம்மஞ்சள்/தாமிரநிற) குதிரைகள் சுத (பிழிந்த) சோமத்தை ஏந்தி வரட்டும்॥

Mantra 8

यस्ते मदो वरेण्यो य इन्द्र वृत्रहन्तमः । य आददिः स्वर्नृभिर्यः पृतनासु दुष्टरः ॥

ஓ இந்திரா, வ்ருத்ரஹன்! உன் மத (உற்சாக-ஆனந்த)மே மிகச் சிறந்த தேர்வுக்குரியது; தடையைச் சாய்ப்பதில் நீ உச்சமானவன். மனித வலிமைகளுடன் நீ ஸ்வః (வானொளி/சுவர்க்கப் பிரகாசம்) ஐப் பெற்றவன்; போர்களில் நீ துஸ்தர (கடக்க இயலாதவன்/அஜேயன்)—அந்த வெற்றிவலிமையை எங்களுள் செயல்படச் செய்॥

Mantra 9

यो दुष्टरो विश्ववार श्रवाय्यो वाजेष्वस्ति तरुता । स नः शविष्ठ सवना वसो गहि गमेम गोमति व्रजे ॥

வெல்வதற்கு அரியவன், எல்லா விரும்பத்தக்க நலங்களையும் உடையவன், கேட்கத் தகுதியும் பின்பற்றத் தகுதியும் உடையவன், மேலும் வாஜங்களில் (வெற்றி-ஆற்றல்களில்) தருதா—வெற்றி-வலிமை—ஆக இருப்பவன்; ஹே மிக வல்லவனே, ஹே வசு (செல்வம் அளிப்பவனே), எங்கள் சோம-சவனங்களுக்கு வா. ஞான-கதிர்கள் நிறைந்த ஒளிமிகு கோமதி வ்ரஜம்—மாட்டுத் தொழுவம் போன்ற தெய்வீக மடம்—அதை நாம் அடைவோமாக.

Mantra 10

गव्यो षु णो यथा पुराश्वयोत रथया । वरिवस्य महामह ॥

பழங்காலத்தில் இருந்ததுபோல, எங்களுக்காக கவ்வ்யः—ஒளியை நோக்கி—விரிந்த பாதையை அமைத்தருள்வாயாக; அச்வ-பலத்தாலும், ரத-பலத்தாலும். ஹே மஹாமஹ (மிகப் பெருமையுடையவனே), எங்கள் வரிவஸ்ய—விரிவு, விடுதலை இடம், நேரிய இயக்கம்—இவற்றை விரிவாக்கு.

Mantra 11

नहि ते शूर राधसोऽन्तं विन्दामि सत्रा । दशस्या नो मघवन्नू चिदद्रिवो धियो वाजेभिराविथ ॥

ஹே வீரனே, உன் ராதஸ்—தான-மகிமை—இதற்கு எந்த எல்லையும் நான் எவ்விதத்திலும் காணேன். ஹே மகவன், எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக; ஹே அத்ரிவோ (கல்லைத் தாங்குபவனே), இப்போதும் வாஜங்களால் (வெற்றி-ஆற்றல்களால்) எங்கள் தியஃ—உந்தப்பட்ட சிந்தனைகள்/புத்திகள்—நீ காத்து வளர்த்துள்ளாய்.

Mantra 12

य ऋष्वः श्रावयत्सखा विश्वेत्स वेद जनिमा पुरुष्टुतः । तं विश्वे मानुषा युगेन्द्रं हवन्ते तविषं यतस्रुचः ॥

உயர்ந்தவன்; கேள்வியை எழுப்பும் நண்பன்—அந்தப் பலஸ்துதன் எல்லா பிறப்புகளையும், எல்லா ஆகுதல்களையும் அறிவான். அவனையே—இந்திரனை—அந்தப் பேர்தவிஷை, யாகத்தில் ஸ்ருசு (கரண்டி) யை முறையாகக் கையாள்வோர் உட்பட எல்லா மனித யுகங்களும் அழைக்கின்றன.

Mantra 13

स नो वाजेष्वविता पुरूवसुः पुरस्थाता मघवा वृत्रहा भुवत् ॥

வாஜங்கள் (வல-செல்வங்கள்) நிறைந்த இடங்களில் அவர் எங்களுக்கு உதவியாளனாக இருப்பானாக—பலவஸு உடையவன்; முன்னணியில் நின்று எங்கள் புரஸ்தாதா (முன்னிலைத் தலைவர்) ஆகட்டும். அந்த மகவா, அந்த வ்ருத்ரஹா—எங்களுக்காக அப்படியே ஆகட்டும்.

Mantra 14

अभि वो वीरमन्धसो मदेषु गाय गिरा महा विचेतसम् । इन्द्रं नाम श्रुत्यं शाकिनं वचो यथा ॥

சோம-மதங்களில், ஓ மக்களே, உங்கள் வீரனை—மகத்தான கீரையால்—பாடுங்கள்: பரந்த விவேகம் உடைய இந்திரனை. அப்பொழுது வாக்கு செயலாற்றும்; அவன் பெயர் ‘ஸ்ருத்ய’ (கேட்கத்தக்கது) ஆக ஒலிக்கட்டும்—திறன் மிக்க செய்பவர்கள் செய்வதுபோல்.

Mantra 15

ददी रेक्णस्तन्वे ददिर्वसु ददिर्वाजेषु पुरुहूत वाजिनम् । नूनमथ ॥

ஓ புருஹூதா! நீ தநு (உயிர்நிலை)க்கு ரேக்ண (செல்வச் செழிப்பு) அளிப்பவன்; வஸு (தனம்) அளிப்பவன்; வாஜங்களில் (வலச் செழிப்புகளில்) தானம் செய்பவன். எங்களுள் வெற்றியுடைய வாஜின் (அசுவின் வலிமை) இப்போது—அப்பொழுதே—அருள்வாயாக.

Mantra 16

विश्वेषामिरज्यन्तं वसूनां सासह्वांसं चिदस्य वर्पसः । कृपयतो नूनमत्यथ ॥

எல்லா வஸுக்களிலும் (செல்வங்களிலும்) அவனே விரும்பப்படுபவன்; தன் வற்பஸ்/வர்பஸ் (ஒளிமிக்க இருப்பும் ரூபமும்) மட்டுமே கொண்டு அவன் அடக்கி வெல்லுபவன். இப்போது—அப்பொழுதே—எங்கள் சிந்தனை-வறுமை மீது கருணை கொண்டு, அதைத் தாண்டி எங்களை உயர்த்துவாயாக.

Mantra 17

महः सु वो अरमिषे स्तवामहे मीळ्हुषे अरंगमाय जग्मये । यज्ञेभिर्गीर्भिर्विश्वमनुषां मरुतामियक्षसि गाये त्वा नमसा गिरा ॥

மகத்திற்காக, உன் நலனும் வளர்ச்சியும் வேண்டி, நாங்கள் புகழால் உன்னை உறுதிப்படுத்துகிறோம்—ஓ மீள்ஹுஷ் (உதார தானதாரி), வருவதற்கு ஆயத்தமானவன், வந்து சேர்ந்தவன். யஜ்ஞங்களாலும் கீராக்களாலும் (ஊக்கமூட்டும் மந்திரவாணிகளாலும்) நீ மனிதரின் உலகளாவிய முயற்சியைப் போஷிக்கிறாய்; மருதர்களையும் நீ முன்னேற்றுகிறாய். நமஸ் உடன், கீரா (மந்திரவாணி) கொண்டு நான் உன்னைப் பாடுகிறேன்.

Mantra 18

ये पातयन्ते अज्मभिर्गिरीणां स्नुभिरेषाम् । यज्ञं महिष्वणीनां सुम्नं तुविष्वणीनां प्राध्वरे ॥

மலைகளின் வழியே துடிப்பான அடிகளால் விரைந்து செல்பவர்கள், ஓடையெனப் பாயும் அவர்களின் சக்திகளுடன்—அவர்களின் யஜ்ஞம் இந்த அத்வரப் பயணத்தில் முன்னேறட்டும். மஹா-ஸ்வணீ, துவி-ஸ்வணீ (மாபெரும் ஒலி உடையோர், வலிமையான ஒலி உடையோர்) அவர்களின் சும்னம்—அருள்-நன்மை—இந்த அத்வரத்தில் பெருகட்டும்.

Mantra 19

प्रभङ्गं दुर्मतीनामिन्द्र शविष्ठा भर । रयिमस्मभ्यं युज्यं चोदयन्मते ज्येष्ठं चोदयन्मते ॥

ஓ இந்திரா, மிகச் சவிஷ்ட (அதிபராக்கிரமன்), துர்மதிகளின் பிரபங்கம்—தீய, வளைந்த எண்ணங்களின் முறிவு—எங்களுக்காகக் கொண்டு வா. மேலும் எங்களிடம் யுஜ்ய ரயி—செயலில் இணைக்கத் தகுந்த செல்வ-வளத்தை—தூண்டு; எங்கள் மதே (விழித்த நோக்கம்) உள்ளே ஜ்யேஷ்ட—மிகச் சிறந்த, முதன்மையான—நிறைவு-சக்தியையும் தூண்டு.

Mantra 20

सनितः सुसनितरुग्र चित्र चेतिष्ठ सूनृत । प्रासहा सम्राट् सहुरिं सहन्तं भुज्युं वाजेषु पूर्व्यम् ॥

ஓ சனிதஃ ஸுசனிதஃ—உக்ர, சித்ர, சேதிஷ்ட, சூந்ருத (உண்மைச் சொல்) வெற்றியாளனே—ப்ராஸஹா, சம்ராட், ஸஹுரி, ஸஹந்த—தாக்கும் வலிமையை வென்று அடக்கு. மேலும் வாஜங்களின் களங்களில் எங்களுக்காக பூர்வ்ய புஜ்யு—பழமையான அனுபவிப்பவன்/பரிபாலிப்பவன்—அவனைத் தாங்கி நிறுத்தி, செயல்திறன் வலிமையின் நிறைவை அருள்வாயாக.

Mantra 21

आ स एतु य ईवदाँ अदेवः पूर्तमाददे । यथा चिद्वशो अश्व्यः पृथुश्रवसि कानीतेऽस्या व्युष्याददे ॥

அவன் இங்கே வருக—தேவர்களுடன் செல்லாதவனாயினும் முழு ஆஹுதியை ஏற்றுக்கொள்பவன்; பரந்த புகழுடைய கானீதத்தில், விடியற்காலப் புலர்ச்சியில், அஸ்வாரோஹி வஶன் அவளை ஏற்றுக்கொண்டதுபோல்.

Mantra 22

षष्टिं सहस्राश्व्यस्यायुतासनमुष्ट्रानां विंशतिं शता । दश श्यावीनां शता दश त्र्यरुषीणां दश गवां सहस्रा ॥

அஸ்வ-பலம் அறுபதாயிரம்; அடைவு-ஆசனமாகப் பத்துப் பத்தாயிரம்; உஷ்டிரங்கள் இருநூறு; ஶ்யாவங்கள் ஆயிரம்; த்ர்யருஷிகள் ஆயிரம்; கோவுகள் பத்தாயிரம்—இவ்வாறு அளவிடப்பட்ட நிறைவு திரட்டப்பட்டது.

Mantra 23

दश श्यावा ऋधद्रयो वीतवारास आशवः । मथ्रा नेमिं नि वावृतुः ॥

பத்து ஶ்யாவ சக்திகள்—஋த்த-ரய, வேகமிக்கவை, விரும்பிய வரங்களை வெல்லுபவை—மத்தாணி போல நெமியைத் தாழ்த்தித் திருப்பின; இயக்கச் சக்கரத்தைச் சரியான சுழற்சியில் நிலைநிறுத்தின.

Mantra 24

दानासः पृथुश्रवसः कानीतस्य सुराधसः । रथं हिरण्ययं ददन्मंहिष्ठः सूरिरभूद्वर्षिष्ठमकृत श्रवः ॥

இவை தானங்கள்—பிருது-ஶ்ரவஸ் (பரந்த புகழுடைய) கானீதனுடையவை; சுராதஸ் (நல்ல செல்வ-வளம்) நிறைந்தவை. பொன்னாலான ரதத்தைத் தானமாக அளித்து, அவர் மிகப் பெரும் தாராளமான ஸூரி (தானதிபதி) ஆனார்; மழைபோல் பொழியும் யசஸை—ஒளிமிகு, நிலைத்த புகழின் பெருக்கை—அவர் ஏற்படுத்தினார்.

Mantra 25

आ नो वायो महे तने याहि मखाय पाजसे । वयं हि ते चकृमा भूरि दावने सद्यश्चिन्महि दावने ॥

வாயுவே, எங்களிடம் வாரும்—மகே தநே (மாபெரும் விரிவு) பெறுவதற்காக; யாகத்திற்காகவும், ஒளிமிகு பாஜஸ் (வல-ஒளி) பெறுவதற்காகவும் வாரும். ஏனெனில் உமது தானத்திற்காக நாங்கள் பலவற்றை அமைத்துள்ளோம்; ஆம், இப்பொழுதே கூட, உமது தானம் இறங்குவதற்கென ஒரு பெரும் தளத்தை நாங்கள் உருவாக்கியுள்ளோம்.

Mantra 26

यो अश्वेभिर्वहते वस्त उस्रास्त्रिः सप्त सप्ततीनाम् । एभिः सोमेभिः सोमसुद्भिः सोमपा दानाय शुक्रपूतपाः ॥

அவர் குதிரைகளால் ஏற்றிச் செல்லப்படுபவர்; உஸ்ரா (விடியற்காலைப் பசுக்கள்) உடன் வாசிப்பவர்—‘எழுபதிகளின் மூன்று-ஏழு, ஏழு-ஏழு’ (த்ரிஃ ஸப்த ஸப்ததீநாம்). இச் சோமங்களால், சோமஸுத் (சோம-பிழிவால் உண்டான) ரசங்களால்—சோமபா, தானத்திற்காக வாரும்; ஶுக்ரபூதபா, சுத்தமாக்கப்பட்ட ஒளியைப் பருகுபவனே!

Mantra 27

यो म इमं चिदु त्मनामन्दच्चित्रं दावने । अरट्वे अक्षे नहुषे सुकृत्वनि सुकृत्तराय सुक्रतुः ॥

என்னைப் பற்றியும்—இந்தத் தன்னையே—ஒளிமிகு (சித்ர) தானத்திற்காக மகிழ்விப்பவன்; சுழலும் அச்சில், நஹுஷனுக்காக—சுக்ருத் (நற்கருமம் செய்பவன்) காகவும், அதிலும் மேம்பட்ட சுக்ருத்தரனுக்காகவும்—அவன் சுக்ரது (ஒளிமிகு சங்கல்பம்/தீப்த அறிவு உடையவன்).

Mantra 28

उचथ्ये वपुषि यः स्वराळुत वायो घृतस्नाः । अश्वेषितं रजेषितं शुनेषितं प्राज्म तदिदं नु तत् ॥

உச்சரிக்கப்படும் ஸ்தோத்திரத்தில், உருவில் ஸ்வராட் (சுய-ஆட்சி) உடையவன்; மேலும் நீயும், ஓ வாயு, க்ருத-ஸ்நாத (நெய் போன்ற ஒளியில் நனைந்தவன்); அஸ்வ-வேகத்தால் இயக்கப்பட்டு, ரஜ (விரிந்த வெளி/அந்தரிக்ஷம்) ஆல் இயக்கப்பட்டு, சுன (நாய் போன்ற தேடல்-உந்துதல்) ஆல் இயக்கப்பட்டு—பாதை முன்னே செல்கிறது; இதுவே அந்த ‘தத்’—இப்போது, இங்கே.

Mantra 29

अध प्रियमिषिराय षष्टिं सहस्रासनम् । अश्वानामिन्न वृष्णाम् ॥

அப்போது பிரியமான இஷிரா (தூண்டுபவன்/உந்துபவன்) காக—ஷஷ்டி ஸஹஸ்ர ஆசனம் (அறுபதாயிரம் ஆசனங்கள்) போன்ற—விரிந்த ஆதாரம் வருகிறது; வृष்ண அஸ்வங்களின் பொங்கும் வலிமை போல.

Mantra 30

गावो न यूथमुप यन्ति वध्रय उप मा यन्ति वध्रयः ॥

மாடுகள் தங்கள் யூதம் (கூட்டம்) நோக்கி செல்லுவது போல, ‘வத்ரய’ (Vádhraya) எனப்படும் சக்திகள் அருகே வருகின்றன—ஆம், அவை என்னிடமே வருகின்றன—சிதறிய இருப்பை ஒன்றுமையாக்கச் சேரும் சங்கம ஆற்றல்களை கொண்டு வருகின்றன.

Mantra 31

अध यच्चारथे गणे शतमुष्ट्राँ अचिक्रदत् । अध श्वित्नेषु विंशतिं शता ॥

பின்னர், (அந்த சக்தி) கணம் (கூட்டம்) உடன் சென்றபோது, நூறு ஒட்டகங்களை இயக்கமடையச் செய்தது; மேலும் ஒளிமிக்கவர்களிடையே அது இரண்டாயிரம் (கொணர்ந்தது)—பயணத்திற்கும் பிரகாச ஆற்றல்களின் வளர்ச்சிக்கும் விடுபட்ட பலமடங்கு திறன்களின் குறியீடுகள்.

Mantra 32

शतं दासे बल्बूथे विप्रस्तरुक्ष आ ददे । ते ते वायविमे जना मदन्तीन्द्रगोपा मदन्ति देवगोपाः ॥

தாசன் பல்பூதனுக்கு நூறு—ஊக்கமுற்ற விப்ரன் தருக்ஷன் அளித்தான். ஓ வாயு, இம்மக்கள் மகிழ்கின்றனர்—இந்திரன் காக்க மகிழ்கின்றனர், தேவர்கள் காக்க மகிழ்கின்றனர்—பிராணனும் ஒளிமிக்க சக்திகளும் உள்ளார்ந்த சமூகத்தை உறுதியாகக் காக்கும்போது.

Mantra 33

अध स्या योषणा मही प्रतीची वशमश्व्यम् । अधिरुक्मा वि नीयते ॥

அப்போது அந்த மாபெரும் சக்தியுடைய யோஷணா நம்மை நோக்கி மீளத் திரும்பி, அச்வ-பலத்தின் மீது வசியம் (ஆட்சி) கொண்டு வருகிறாள்; ஸ்வர்ண-ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக அவள் முன்னே நடத்தப்படுகிறாள்.