Sukta 19

Mantra 1

महाँ इन्द्रो नृवदा चर्षणिप्रा उत द्विबर्हा अमिनः सहोभिः । अस्मद्र्यग्वावृधे वीर्यायोरुः पृथुः सुकृतः कर्तृभिर्भूत् ॥

மகான் இந்திரன்—ந்ருவத் (மனிதரை உறுதிப்படுத்தும்) வாக்குடன், சರ್ಷணிப்ர (மக்களைக் காக்கும்/நிறைவேற்றும்)வனுமாய்; மேலும் அவன் த்விபர்ஹா—தன் சஹோபிஹ் (வல்லமைகள்) காரணமாகக் குறையாதவன். எங்களை நோக்கித் திரும்பி அவன் வீர்யத்திற்காக வளர்ச்சியை அளித்தான்; அவன் உரு, ப்ருது—விரிந்தும் பரந்தும்—ஆகிறான், கர்த்ருபிஹ் (செயல்காரர்கள்) மூலம் சுக்ருத (நன்கு அமைந்த)வனாகிறான்.

Mantra 2

इन्द्रमेव धिषणा सातये धाद्बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । अषाळ्हेन शवसा शूशुवांसं सद्यश्चिद्यो वावृधे असामि ॥

வெற்றிக்காக திஷணா தானே இந்திரனை நிறுவினாள்—அந்த மாபெரும், உயர்ந்து எழும், அஜர, எந்நாளும் இளமையுடையவனை. அசைக்க முடியாத வலிமையால், மேலும் மேலும் தீவிரமடைந்து, அவர் ஒரு கணத்திலேயே அளவிட முடியாத விரிவாக வளர்கிறார்.

Mantra 3

पृथू करस्ना बहुला गभस्ती अस्मद्र्यक्सं मिमीहि श्रवांसि । यूथेव पश्वः पशुपा दमूना अस्माँ इन्द्राभ्या ववृत्स्वाजौ ॥

பரந்த கரங்களுடனும் மிகுந்த கதிர்களுடனும் எங்கள் பக்கம் திரும்பி, ஊக்கமூட்டும் ‘ச்ரவஸ்’ (புகழ்/உந்துதல்-கேள்வி) எனும் ஆற்றல்களை ஒன்றுசேர்த்து அமை. மந்தைகள் போல, ஹே பசுபா (மந்தைக் காவலன்), இல்லத் தலைவர், போரில் எங்களைச் சூழ்ந்து காத்தருள்வாயாக, ஹே இந்திரா.

Mantra 4

तं व इन्द्रं चतिनमस्य शाकैरिह नूनं वाजयन्तो हुवेम । यथा चित्पूर्वे जरितार आसुरनेद्या अनवद्या अरिष्टाः ॥

அந்த விவேகமிக்க இந்திரனை, அவன் சக்திகளோடு—இங்கே, இப்போதே, நிறைவு/செல்வம் நாடி—நாங்கள் அழைக்கிறோம். முன்னோர் பாடகர்கள் இருந்ததுபோல்—குற்றமற்ற, பழியிலாத, காயமிலாத—அப்படியே நாமும் இருப்போமாக.

Mantra 5

धृतव्रतो धनदाः सोमवृद्धः स हि वामस्य वसुनः पुरुक्षुः । सं जग्मिरे पथ्या रायो अस्मिन्त्समुद्रे न सिन्धवो यादमानाः ॥

த்ருதவ்ரதன், தனம் அளிப்பவன், சோமத்தால் வளர்ந்தவன்—அவனே விரும்பத்தக்க வசுவின் பலவாசஸ்தன் (புருக்ஷு). ரிதப் பாதையில் செல்லும் ராயின் ஓடைகள் அவனில் ஒன்றுகூடுகின்றன; கடலில் நதிகள் சேர்வதுபோல், தங்கள் வளத்தை அர்ப்பணித்தபடி.

Mantra 6

शविष्ठं न आ भर शूर शव ओजिष्ठमोजो अभिभूत उग्रम् । विश्वा द्युम्ना वृष्ण्या मानुषाणामस्मभ्यं दा हरिवो मादयध्यै ॥

ஓ வீரா, எங்களுக்கு மிக வேகமிக்க பலத்தையும், மிக வலிமையான ஓஜஸையும்—அடக்கி ஆளும், உக்கிரமானதையும்—கொண்டு வா. ஹரிவோ, மனிதர்களின் எல்லா த்யும்னங்களையும், எல்லா வ்ருஷ்ண்ய (வீரிய சக்தி)களையும் எங்களுக்கு அளி; தெய்வ ஆனந்தத்தில் நாம் மயங்கும்படியாக.

Mantra 7

यस्ते मदः पृतनाषाळमृध्र इन्द्र तं न आ भर शूशुवांसम् । येन तोकस्य तनयस्य सातौ मंसीमहि जिगीवांसस्त्वोताः ॥

இந்திரா, உன் மத் (உற்சாகம்) போரைக் கெல்வது, தவறாதது (அம்ரித்ர)—அந்த தீவிரமடைந்த உந்துதலை எங்களுக்கு கொண்டு வா. அதனால் நாம் தோகமும் தனயமும் பெறும் சாதனையில் வெற்றி நாடுவோம்; உன் ஓட்டத்தில் என்றும் ஜிகீவாஂஸ (வெற்றியாளர்) ஆக இருப்போம்.

Mantra 8

आ नो भर वृषणं शुष्ममिन्द्र धनस्पृतं शूशुवांसं सुदक्षम् । येन वंसाम पृतनासु शत्रून्तवोतिभिरुत जामीँरजामीन् ॥

இந்திரனே! எங்களிடம் அந்தக் காளைபோன்ற வீரியம், அந்தப் பேரெழுச்சியான ‘ஷுஷ்ம’ (வலிமை) யை கொண்டு வா—செல்வத்தை வெல்லும், தீவிரமாய் வளர்ந்து முதிர்ந்த, நன்கு திறமைமிக்கது. அதனால் போர்க்களங்களில் பகைவர்களை—உன் உதவிகளால்—மேலும் எதிர்த்து நிற்கும் நெருங்கிய உறவினரையும் (ஜாமீ) அயலாரையும் (அஜாமீ) நாங்கள் வெல்வோமாக।

Mantra 9

आ ते शुष्मो वृषभ एतु पश्चादोत्तरादधरादा पुरस्तात् । आ विश्वतो अभि समेत्वर्वाङिन्द्र द्युम्नं स्वर्वद्धेह्यस्मे ॥

உன் காளைபோன்ற ‘ஷுஷ்ம’ (வலிமை) எங்களிடம் பின்னாலிருந்து, மேலிருந்து, கீழிருந்து, முன்னாலிருந்து வருக. எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எங்களை நோக்கி திரும்பி ஒன்று சேர்ந்து வந்து சேருக. இந்திரனே! சூர்ய-லோகத்தால் நிறைந்த, ஒளிமிக்க ‘த்யும்ன’ (புகழ்-தேஜஸ்) எங்களுள் நிறுவு।

Mantra 10

नृवत्त इन्द्र नृतमाभिरूती वंसीमहि वामं श्रोमतेभिः । ईक्षे हि वस्व उभयस्य राजन्धा रत्नं महि स्थूरं बृहन्तम् ॥

இந்திரனே! உன் மிக ஆண்மையுள்ள உதவிகளுடன், எங்கள் ஊக்கமுற்ற வாக்கு-ஸ்துதிகளால் நாம் விரும்பிய நன்மையை வெல்வோமாக. ஏனெனில், செல்வங்களின் அரசனே! இருவகைச் செல்வத்தையும் நீ காண்கிறாய்; ஆகவே எங்களுள் அந்த மாபெரும் ரத்ன-செல்வத்தை நிறுவு—கனமானது, பெரிதும் பரந்தது।

Mantra 11

मरुत्वन्तं वृषभं वावृधानमकवारिं दिव्यं शासमिन्द्रम् । विश्वासाहमवसे नूतनायोग्रं सहोदामिह तं हुवेम ॥

மருத்துகளுடன் கூடிய, வृषபன் போல் வலிமைமிக்க, இடையறாது வளர்கின்ற, தாக்குதலில் அ-அகவாரி (அஞ்சாத), தெய்வீக ஆணையுடைய இந்திரனை இங்கே நாம் அழைக்கிறோம். அனைத்தையும் வெல்லும், புதுமையான துணை, உக்கிரன், வலிமை அளிப்பவன்—அவனையே நம் போஷண-பாதுகாப்பிற்காக வேண்டுகிறோம்.

Mantra 12

जनं वज्रिन्महि चिन्मन्यमानमेभ्यो नृभ्यो रन्धया येष्वस्मि । अधा हि त्वा पृथिव्यां शूरसातौ हवामहे तनये गोष्वप्सु ॥

வஜ்ரம் தாங்கியவனே, தன்னை எவ்வளவு பெரியதாக எண்ணினாலும் அந்த அகந்தை கொண்ட மனிதப் படையை, நான் நிற்கும் இம்மக்களுக்குமுன் எங்களுக்காக அடக்கிவை. ஆகவே, வீரனே, பூமியில் ‘ஶூரஸாதௌ’ (வீர-வெற்றியில்) நாம் உன்னை அழைக்கிறோம்—தனயே (உள்பிறப்பு/சந்ததி)க்காக, கோஷு (காவிய/கதிர்கள்)க்காக, அப்ஸு (ஆபः—நீர்களில்)க்காக.

Mantra 13

वयं त एभिः पुरुहूत सख्यैः शत्रोःशत्रोरुत्तर इत्स्याम । घ्नन्तो वृत्राण्युभयानि शूर राया मदेम बृहता त्वोताः ॥

பலமுறை அழைக்கப்படுபவனே (புருஹூத), உன் இச்சக்யங்களால் நாம் பகைவன் மேல் பகைவனை விட மேலும் மேலும் மேலானவர்களாக ஆகட்டும். வீரனே, இருபுறத்திலும் உள்ள வ்ருத்ரங்களை (தடைகளை) நசுக்கி, உன் பரந்த பாதுகாப்பால் காக்கப்பட்டு, நாம் ‘ப்ருஹதீ ராயா’ (மகத்தான செல்வ-நிறைவு)வில் மகிழ்வோமாக.