Sukta 19

Mantra 1

अपाय्यस्यान्धसो मदाय मनीषिणः सुवानस्य प्रयसः । यस्मिन्निन्द्रः प्रदिवि वावृधान ओको दधे ब्रह्मण्यन्तश्च नरः ॥

அர்ப்பணத்தின் நிறைவிலிருந்து பிழிந்த யஜ்ஞரசத்தின் ஆனந்தத்தை, மநீஷி ऋஷி பரவசத்திற்காக அருந்தினார். அந்த (ஸோம) இல் இந்திரன், உயர்த் திவியில் வளர்ந்து, தன் இல்லத்தை நிறுவினான்; மேலும் பிரஹ்மத்தை நாடும் மனிதர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கூடுகின்றனர்.

Mantra 2

अस्य मन्दानो मध्वो वज्रहस्तोऽहिमिन्द्रो अर्णोवृतं वि वृश्चत् । प्र यद्वयो न स्वसराण्यच्छा प्रयांसि च नदीनां चक्रमन्त ॥

இந்த மதுரத்தில் மகிழ்ந்து, வஜ்ரஹஸ்தனான இந்திரன், வெள்ளத்தை மூடியிருந்த அஹியைப் பிளந்து அகற்றினான். அப்போது, பறவைகள் தம் தம் ஓடைகளைக் நோக்கிச் செல்லுவது போல, நதிகளின் இயக்கங்களும் முன்னோட்டப் பாய்ச்சல்களும் இயக்கமடைந்து, ஓட்டம் எழுந்தது.

Mantra 3

स माहिन इन्द्रो अर्णो अपां प्रैरयदहिहाच्छा समुद्रम् । अजनयत्सूर्यं विदद्गा अक्तुनाह्नां वयुनानि साधत् ॥

அந்த மகிமைமிகு இந்திரன்—அஹிஹா (வ்ருத்ரஹன்)—நீர்களின் பெருக்கை கடல்நோக்கி ஓடச்செய்தான். அவன் சூரியனைப் பிறக்கச் செய்தான்; கதிர்களை (பசுக்கள் என) கண்டுபிடித்தான்; இரவும் பகலும் ‘ருத’ ஒழுங்குடன் கூடிய விவேகத்தின் செயல்களை நிறைவேற்றினான்.

Mantra 4

सो अप्रतीनि मनवे पुरूणीन्द्रो दाशद्दाशुषे हन्ति वृत्रम् । सद्यो यो नृभ्यो अतसाय्यो भूत्पस्पृधानेभ्यः सूर्यस्य सातौ ॥

அவன் இந்திரன், மனுவுக்கு பல அப்பிரதிஹத வரங்களை அளித்தான்; தானம் செய்பவனுக்காக வ்ருத்ரனை அவன் கொல்கிறான். சூரிய-வெற்றியின் போரில், பகைமையுடன் மோதுபவர்களுக்கு எதிராக, மனிதர்க்கு உடனே அஜேயனாக ஆகிறவன் அவனே.

Mantra 5

स सुन्वत इन्द्रः सूर्यमा देवो रिणङ्मर्त्याय स्तवान् । आ यद्रयिं गुहदवद्यमस्मै भरदंशं नैतशो दशस्यन् ॥

சோமத்தைப் பிழிபவனுக்காக, புகழ்ந்து பாடும் மானிடனுக்கு இந்திர-தேவன் சூரியனை அருகே கொண்டு வருகிறான். மேலும் அவனுக்காக மறைந்திருந்த குற்றமற்ற நிறைவை வெளிப்படுத்தும்போது, அதை உரிய பங்காகச் சுமந்து தருகிறான்—சேவையில் எதச (Etaśa) பங்கை கொண்டு வருவது போல.

Mantra 6

स रन्धयत्सदिवः सारथये शुष्णमशुषं कुयवं कुत्साय । दिवोदासाय नवतिं च नवेन्द्रः पुरो व्यैरच्छम्बरस्य ॥

வானின் சாரதியான குத்ஸனுக்காக, உலர்த்தும் ஶுஷ்ணனையும் குயவனையும் அவர் அடக்கினார். திவோதாஸனுக்காக, ஶம்பரனுடைய தொண்ணூற்று ஒன்பது கோட்டைகளை இந்திரன் உடைத்து திறந்தான்.

Mantra 7

एवा त इन्द्रोचथमहेम श्रवस्या न त्मना वाजयन्तः । अश्याम तत्साप्तमाशुषाणा ननमो वधरदेवस्य पीयोः ॥

இந்திரா, இவ்வாறே புகழுக்காக உம்மை நாம் பாடுவோம்; நம் சொந்த வலிமையால் செல்வங்களை வெல்ல முயல்வோம். விரைந்து முன்னேறி அந்த ஏழாம் பதம்/லோகத்தை நாம் அடைவோமாக; தேவமற்றோரின் ஆயுதவலி—பெருகிய பகைச் சக்தி—எங்கள் முன் தலைவணங்கட்டும்.

Mantra 8

एवा ते गृत्समदाः शूर मन्मावस्यवो न वयुनानि तक्षुः । ब्रह्मण्यन्त इन्द्र ते नवीय इषमूर्जं सुक्षितिं सुम्नमश्युः ॥

வீரனே, இவ்வாறே உன் உதவியை நாடும் க்ருத்ஸமதர்கள் தங்கள் மனக்கருத்துகளை நுண்ணிய கைவினைபோல் வடித்தனர். பிரஹ்மத்தை நாடி, இந்திரா, அவர்கள் உன் புதியதொரு அருளை அடைந்தனர்—தூண்டுதல் மற்றும் வளர்ச்சி, நன்கு நிலைபெற்ற வாழ்வு, மற்றும் நிறைவு தரும் அருள்.

Mantra 9

नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

இப்போது நிச்சயமாக, ஓ இந்திரா, பாடகருக்காக உமக்கு எதிரொலியாக அந்தப் பெருந்தாராளமான, நிறைச் செல்வமுடைய தக்ஷிணா (தானம்) பிழிந்து வழங்கப்படுக. ஸ்தோத்ரர்களுக்கு அருள்/தானம் அளி; எங்கள் ‘பக’ (நலப் பங்கு) எரியவும் குறையவும் வேண்டாம். விததே (சபை/யாகக் கூடல்) யில் நாம் ‘ப்ருஹத்’ (மகத்தான வாக்கு/ஸ்துதி) பேசுவோமாக—சுவீராஃ (நல்ல வீரத்திறன் உடையோர்) ஆக.