Sukta 98

Mantra 1

बृहस्पते प्रति मे देवतामिहि मित्रो वा यद्वरुणो वासि पूषा । आदित्यैर्वा यद्वसुभिर्मरुत्वान्त्स पर्जन्यं शंतनवे वृषाय ॥

ஓ ப்ருஹஸ்பதே, என் அழைப்பின் முன்னே வந்து இங்கே தெய்வ-சக்தியை ஏற்று நிற்க; நீ மித்ரனாகவோ, வருணனாகவோ, பூஷனாகவோ இருப்பாயாக; ஆதித்யர்களோடு அல்லது வசுக்களோடு அல்லது மருத்களைத் தாங்குபவனாக இருப்பாயாக—அப்பொழுது சாந்தனுவின் வளர்ச்சிக்காக வृषா (மழை பொழிவோன்) பர்ஜன்யனை எழுப்பி, அவன் நன்மை தரும் மழையைப் பொழியச் செய்.

Mantra 2

आ देवो दूतो अजिरश्चिकित्वान्त्वद्देवापे अभि मामगच्छत् । प्रतीचीनः प्रति मामा ववृत्स्व दधामि ते द्युमतीं वाचमासन् ॥

ஓ தேவாபி, உன்னிடமிருந்து வரும் அந்த தெய்வத் தூதன்—வேகமிக்கவன், அறிவு தெளிவுடையவன்—என்னிடம் வருவானாக. அவன் என் பக்கம் திரும்பி, என் முன்னே முகம் வைத்து என்னை நோக்கி வருவானாக; உனக்காக உள்ளே அமர்ந்து நிலைக்கும் ஒளிமிகு வாக்கை நான் நிறுவுகிறேன்.

Mantra 3

अस्मे धेहि द्युमतीं वाचमासन्बृहस्पते अनमीवामिषिराम् । यया वृष्टिं शंतनवे वनाव दिवो द्रप्सो मधुमाँ आ विवेश ॥

ஓ ப்ருஹஸ்பதே, எங்களுள் அந்த ஒளிமிகு வாக்கை நிறுவு—உள்ளே உறுதியாக அமர்ந்தது, அனமீவா (காயமற்றது), ஊக்கத்தில் விரைவானது—அதனால் சாந்தனுவுக்கான வளர்ச்சி தரும் மழையை நாம் பெறுவோம்; மேலும் விண்ணின் தேன் நிறைந்த துளி (திவோ த்ரப்ஸः) எங்களுள் புகுவதாக.

Mantra 4

आ नो द्रप्सा मधुमन्तो विशन्त्विन्द्र देह्यधिरथं सहस्रम् । नि षीद होत्रमृतुथा यजस्व देवान्देवापे हविषा सपर्य ॥

தேன் நிறைந்த துளிகள் எங்களுள் புகுக. ஓ இந்திரா, ஆயிரமடங்கு வலமுடைய ரதத்தை எமக்கு அருள்வாயாக. ஓ தேவாபி, ஹோத்ரு-ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ருது (கால) ஒழுங்கின்படி யாகம் செய்; ஹவிஸால் தேவர்களை வழிபடு—அவ்வாறு தெய்வ சக்திகள் முற்றும் நிறைவு பெற்று, அவதரிப்பு உறுதியாகட்டும்.

Mantra 5

आर्ष्टिषेणो होत्रमृषिर्निषीदन्देवापिर्देवसुमतिं चिकित्वान् । स उत्तरस्मादधरं समुद्रमपो दिव्या असृजद्वर्ष्या अभि ॥

ஆர்ஷ்டிஷேண ரிஷி ஹோத்ரு-ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்—தேவாபி, தேவர்களின் சுமதி (தெய்வநோக்கிய நல்வழி) அறிந்தவன். மேல்சமுத்திரத்திலிருந்து கீழ்சமுத்திரம் வரை திவ்ய நீர்களையும் மழைநீர்களையும் அவன் விடுவித்தான்—உயரமும் ஆழமும் இடையே அடைக்கப்பட்ட ஓடைகளைத் திறந்து.

Mantra 6

अस्मिन्त्समुद्रे अध्युत्तरस्मिन्नापो देवेभिर्निवृता अतिष्ठन् । ता अद्रवन्नार्ष्टिषेणेन सृष्टा देवापिना प्रेषिता मृक्षिणीषु ॥

அந்த மேல்சமுத்திரத்தில் நீர்கள் தேவர்களால் தடுக்கப்பட்டு நின்றன. பின்னர் அவை ஓடின—ஆர்ஷ்டிஷேணால் விடுவிக்கப்பட்டு, தேவாபியால் தூண்டப்பட்டு—வழிகளிலும் சுத்திகரிப்பு ஓடைகளிலும் புகுந்து, வாழ்வும் மனமும் எனும் வெளியை கழுவி புதுப்பிக்க.

Mantra 7

यद्देवापिः शंतनवे पुरोहितो होत्राय वृतः कृपयन्नदीधेत् । देवश्रुतं वृष्टिवनिं रराणो बृहस्पतिर्वाचमस्मा अयच्छत् ॥

சந்தனுவிற்குப் புரோஹிதனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தேவாபி, கருணை உள்ளத்துடன் ஹோத்ரக் கிரியைக்காக அக்னியைத் தீவிரமாக ஏற்றினான்; தேவரால் கேட்கப்பட்ட, மழையை வெல்லும் (மழை வரவழைக்கும்) வாணியில் மகிழ்ந்து—அப்போது ப்ருஹஸ்பதி அவனுக்கு வாக்கை அருளினார்.

Mantra 8

यं त्वा देवापिः शुशुचानो अग्न आर्ष्टिषेणो मनुष्यः समीधे । विश्वेभिर्देवैरनुमद्यमानः प्र पर्जन्यमीरया वृष्टिमन्तम् ॥

அக்னியே! மனிதனான ஆர்ஷ்டிஷேண தேவாபி உன்னைத் தீவிரமாக எரியச் சமிதை செய்கிறான்; எல்லாத் தேவர்களாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டு மகிழ்விக்கப்படுகிற நீ—மழை கொண்ட பர்ஜன்யனை இயக்கி, மழையை எழுப்புவாயாக.

Mantra 9

त्वां पूर्व ऋषयो गीर्भिरायन्त्वामध्वरेषु पुरुहूत विश्वे । सहस्राण्यधिरथान्यस्मे आ नो यज्ञं रोहिदश्वोप याहि ॥

முன்னோர் ரிஷிகள் கீர்த்திகளுடன் உன்னிடம் வந்தனர்; யாகங்களில், ஓ புருஹூத, அனைவரும் உன்னை அழைத்தனர். எங்களுக்காக ஆயிரமடங்கு ரதங்களை (அளவற்ற இயக்கங்களை) இங்கே கொண்டு வா; ஓ ரோஹிதாஶ்வ! எங்கள் யஜ்ஞத்திற்குத் தா—அருகே வா.

Mantra 10

एतान्यग्ने नवतिर्नव त्वे आहुतान्यधिरथा सहस्रा । तेभिर्वर्धस्व तन्वः शूर पूर्वीर्दिवो नो वृष्टिमिषितो रिरीहि ॥

அக்னியே! இவை—தொண்ணூற்றொன்பது ஆயிரம் ரத-ஆஹுதிகள்—உன்னுள் அர்ப்பணிக்கப்பட்டன. அவைகளால், வீரனே, உன் உட்புறத் தெய்வீகத் தனுக்கள், பலவும் பழமையானவையும், வளரட்டும். பின்னர், உன் உந்துதலால் இயக்கப்பட்டு, விண்ணிலிருந்து எங்களுக்கு மழையை வரவழை—தடுக்கப்பட்டிருந்த நிறைவை விடுவி.

Mantra 11

एतान्यग्ने नवतिं सहस्रा सं प्र यच्छ वृष्ण इन्द्राय भागम् । विद्वान्पथ ऋतुशो देवयानानप्यौलानं दिवि देवेषु धेहि ॥

அக்னியே! இவை—தொண்ணூறு ஆயிரம் சக்திகள்—ஒன்றுசேர்த்து, வலிமைமிக்க இந்திரனுக்குரிய நியாயப் பங்காக முன்னே அளி. பருவ ஒழுங்கின்படி செல்லும் தேவயானப் பாதைகளை அறிந்தவனாய், எங்கள் இந்த ஆஹுதியையும் விண்ணில் தேவர்களிடையே நிறுவு—ஒளிமிகு உலகில் உறுதியாக வை.

Mantra 12

अग्ने बाधस्व वि मृधो वि दुर्गहापामीवामप रक्षांसि सेध । अस्मात्समुद्राद्बृहतो दिवो नोऽपां भूमानमुप नः सृजेह ॥

அக்னியே! பகைமையான ம்ருதங்களை அடக்கி அகற்று; கடக்க அரிய துன்ப-நோய்களை நீக்கு; ரக்ஷாஂஸி—உண்ணும் இருள்-சக்திகளை—பின்தள்ளு. இந்தப் பெருங்கடலிலிருந்து, இந்த விரிந்த விண்ணிலிருந்து, எங்களுக்காக இங்கே ‘அபாம் பூமான்’—நீரின் நிறைமையை—விடுவி; அது எங்களருகே வரச் செய்.