Sukta 94

Mantra 1

प्रैते वदन्तु प्र वयं वदाम ग्रावभ्यो वाचं वदता वदद्भ्यः । यदद्रयः पर्वताः साकमाशवः श्लोकं घोषं भरथेन्द्राय सोमिनः ॥

இவை (கற்கள்) முன்னே பேசட்டும்; நாமும் பேசுவோம். பேசுகின்றவர்களிடையே, பிழியும் கற்களான கிராவங்களுக்கு வாக்கைச் சொல். அந்தக் கற்கள்—மலைபோல், ஒன்றாக விரைந்து—சோமம் தாங்குவோருக்காக இந்திரனிடம் பாடல்-ஸ்லோகம் மற்றும் ஒலிக்கும் கோஷத்தை கொண்டு வருகின்றன.

Mantra 2

एते वदन्ति शतवत्सहस्रवदभि क्रन्दन्ति हरितेभिरासभिः । विष्ट्वी ग्रावाणः सुकृतः सुकृत्यया होतुश्चित्पूर्वे हविरद्यमाशत ॥

இவர்கள் (கிராவாணः) நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் பேசுகின்றனர்; பசுமைத் தழை நிற வாய்களால் சுற்றிலும் முழங்குகின்றனர். நன்கு செய்யப்பட்ட பிழியும் கற்கள் தங்கள் நற்கிரியையால்—ஹோதாவின் பழமையான, உண்ணத்தக்க ஹவிஸையும்—அடைந்தன.

Mantra 3

एते वदन्त्यविदन्नना मधु न्यूङ्खयन्ते अधि पक्व आमिषि । वृक्षस्य शाखामरुणस्य बप्सतस्ते सूभर्वा वृषभाः प्रेमराविषुः ॥

இவர்கள் பேசுகின்றனர்; வாகனமின்றியே மதுவை கண்டடைந்தனர்; பழுத்த ஆமிஷியின் மேல் அழுத்தி ஆட்டி நசுக்குகின்றனர். செந்நிற மரத்தின் கிளைபோல் தாக்குகின்றனர்; சுமைத் தாங்கும் அந்த வृषபர்கள் முன்னே முழங்கினர்.

Mantra 4

बृहद्वदन्ति मदिरेण मन्दिनेन्द्रं क्रोशन्तोऽविदन्नना मधु । संरभ्या धीराः स्वसृभिरनर्तिषुराघोषयन्तः पृथिवीमुपब्दिभिः ॥

அவர்கள் விரிந்த (பெரும்) வாக்கை உரைக்கின்றனர்; மதிரை-உல்லாசத்தில் இந்திரனை அழைத்து, நேரடியாக மதுவை கண்டடைந்தனர். ஒன்றாகப் பற்றிக்கொண்டு, திடநிலை உடையோர் தங்கள் ஸ்வஸ்ரு (சகோதரிகளுடன்) ஆடினர்; தங்கள் ஒலிப்பிரதித்வனிகளால் பூமியை முழங்கச் செய்தனர்.

Mantra 5

सुपर्णा वाचमक्रतोप द्यव्याखरे कृष्णा इषिरा अनर्तिषुः । न्यङ्नि यन्त्युपरस्य निष्कृतं पुरू रेतो दधिरे सूर्यश्वितः ॥

சுபர்ணர்கள் (அழகிய சிறகுடையோர்) வாக் (வாணி)யை உருவாக்கினர்; த்யௌவின் வெற்றிடக் குகையில் கருமையான, வேகமிகு (இஷிரா)வர்கள் நடனமாடினர். அவர்கள் கீழ்நோக்கிச் செல்கின்றனர்—மேலுலகத்தின் நிஷ்க்ருத (வெட்டிப் பிரித்த/உருவாக்கிய) இடத்தினை நோக்கி; சூர்ய-ஶ்வித் (சூரியத் தேஜஸால் ஒளிர்வோர்) அவர்கள் மிகுந்த ரேதஸ் (விதை/வீரியம்) வைத்தனர்.

Mantra 6

उग्रा इव प्रवहन्तः समायमुः साकं युक्ता वृषणो बिभ्रतो धुरः । यच्छ्वसन्तो जग्रसाना अराविषुः शृण्व एषां प्रोथथो अर्वतामिव ॥

உக்கிரர்கள் போல முன்னே பாய்ந்து அவர்கள் ஒன்றாக இழுத்துச் சேர்ந்தனர்; ஒன்றிணைந்து யோகமடைந்து, வ்ருஷபர்கள் (வலிமையோர்) துர் (நுகத்தடிகள்) தாங்குகின்றனர். அவர்கள் மூச்சிரைத்துக் கொண்டு, விழுங்கிக் கொண்டு கர்ஜிக்கையில், குதிரைகளின் இடிமுழக்கம் போல் அவர்களின் முழக்கம் கேட்கிறது.

Mantra 7

दशावनिभ्यो दशकक्ष्येभ्यो दशयोक्त्रेभ्यो दशयोजनेभ्यः । दशाभीशुभ्यो अर्चताजरेभ्यो दश धुरो दश युक्ता वहद्भ्यः ॥

பத்து அவனி (பட்டைகள்), பத்து கக்ஷ்ய (கட்டுகள்/கிர்த்), பத்து யோக்த்ர (நுகம்/இணைப்பு), பத்து யோஜன (பிணைப்புகள்)—இவற்றை நோக்கிப் பாடுங்கள். பத்து பீஷு (கயிறு/கட்டுப்பாடு), அஜர (அழியாத)வற்றை வணங்கிப் புகழுங்கள். பத்து துர் (நுகத்தடிகள்), பத்து யுக்த வாககர்கள்—சுமையை ஏந்திச் செல்பவர்கள்.

Mantra 8

ते अद्रयो दशयन्त्रास आशवस्तेषामाधानं पर्येति हर्यतम् । त ऊ सुतस्य सोम्यस्यान्धसोंऽशोः पीयूषं प्रथमस्य भेजिरे ॥

அந்த அத்ரிகள் (சோமப் பிழியும் கற்கள்) பத்துமுறை அமைந்த யந்திரத்துடன், வேகமுடையவை; அவற்றின் ஹரித-பொன்னான, விரும்பத்தக்க ஆதானம் (நிறுத்தல்) சுற்றிலும் சுழல்கிறது. பிழிந்த சோமத்தின் சோம்ய அந்தஸின் அம்ʼசத்தின் முதல் இனிய சாரம்—ஆனந்தப் பால் போன்ற பீயூஷம்—அவை தமக்கெனப் பெறுகின்றன.

Mantra 9

ते सोमादो हरी इन्द्रस्य निंसतेंऽशुं दुहन्तो अध्यासते गवि । तेभिर्दुग्धं पपिवान्त्सोम्यं मध्विन्द्रो वर्धते प्रथते वृषायते ॥

அவை சோமம் உண்ணும் ஹரிகள் (இந்திரனின் குதிரைகள்) அருகே வருகின்றன; சோம-அம்ʼசுவை பால் கறப்பதுபோல் கறந்து, ‘கவி’ (கௌ—ஒளிமிகு வெளி) மீது அமர்கின்றன. அவைகளால் கறந்த சோம்ய மதுவை அருந்தி இந்திரன் வளர்கிறான்—விரிகிறான்; வृषா-வலிமையாக வெளிப்படுகிறான்.

Mantra 10

वृषा वो अंशुर्न किला रिषाथनेळावन्तः सदमित्स्थनाशिताः । रैवत्येव महसा चारवः स्थन यस्य ग्रावाणो अजुषध्वमध्वरम् ॥

உங்களுக்குச் சோம-அம்ʼசு வृषா (காளை-வலிமை); அடிப்பதில் நீங்கள் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை. இளா-நிறைந்தவர்களாய், எப்போதும் ஸ்தன-ஆஹாரத்தால் போஷிக்கப்படுங்கள். ரைவதீ போல மகிமையால் அழகுற, ஒளிருங்கள்—ஓ கிராவாணஃ—மத்வர (யாகம்) ஐ ஆனந்தமுடன் ஏற்றவர்கள்.

Mantra 11

तृदिला अतृदिलासो अद्रयोऽश्रमणा अशृथिता अमृत्यवः । अनातुरा अजराः स्थामविष्णवः सुपीवसो अतृषिता अतृष्णजः ॥

ஓ சோமப் பீடனத்தின் அத்ரி (அரைக்கும் கற்களே), நீங்கள் உறுதியும் உடையாதவர்களும்; சோர்வில்லாதவர்களும் தளராதவர்களும், செயலில் அமரத்தன்மையுடையவர்கள். நீங்கள் நோயற்றவர், முதுமையற்றவர்; சிதையாத வலிமையில் நிலைத்தவர். சாறு நிறைந்தவர், தாகமற்றவர்; தாகமற்ற ஆனந்தத்திலிருந்து பிறந்தவர்.

Mantra 12

ध्रुवा एव वः पितरो युगेयुगे क्षेमकामासः सदसो न युञ्जते । अजुर्यासो हरिषाचो हरिद्रव आ द्यां रवेण पृथिवीमशुश्रवुः ॥

யுகம் யுகமாக உங்கள் பிதர்கள் திடநிலையினர்; நல-அமைதியை நாடுபவர்கள்; சபையின் தலைவர்கள் போல உங்களைச் செயலில் இணைக்கிறார்கள். முதுமையற்ற, ஹரிஷாச்—பசுமை-பொன் இயக்கமுடைய, ஹரித்ரவ—மஞ்சள் ஒளி பாய்வோர், உங்கள் முழக்கத்தால் வானமும் பூமியும் ஒலிக்கச் செய்கிறீர்கள்.

Mantra 13

तदिद्वदन्त्यद्रयो विमोचने यामन्नञ्जस्पा इव घेदुपब्दिभिः । वपन्तो बीजमिव धान्याकृतः पृञ्चन्ति सोमं न मिनन्ति बप्सतः ॥

விமோசனத்தின் தருணத்தில் இந்த அத்ரிகள் இதையே அறிவிக்கின்றன; பதிலடி அடிகளால் வேகமுடைய அஞ்ஜஸ்பா (விரைவு-அழுத்துவோர்) போல. விதை விதைப்போர் போல, பழுத்த தானியத்தை உருவாக்குவோர் போல, அவர்கள் சோமத்தைத் தெளிக்கிறார்கள்; உழைப்பிலும் முயற்சியிலும் அதைச் சுருக்குவதில்லை.

Mantra 14

सुते अध्वरे अधि वाचमक्रता क्रीळयो न मातरं तुदन्तः । वि षू मुञ्चा सुषुवुषो मनीषां वि वर्तन्तामद्रयश्चायमानाः ॥

பிழிந்த சோம அர்ப்பணத்தில், இடையறாத அத்வர யாகத்தில், நீங்கள் வாக்கை அதன்மேல் நிறுவினீர்கள்—விளையாட்டில் பிள்ளைகள் தம் தாயைத் தட்டித் துளைப்பதுபோல். நன்கு பிழிந்த (ஸுஷுவுஷः) மநீஷா—உள்ளுணர்வு-சிந்தனையை—முழுதும் விடுவியுங்கள்; மேலும் தேடி-சேர்த்து வரும் அத்ரி (சோம அரைக்கும் கற்கள்) தம் நியதிச் சுற்றில் சுழன்று இயங்கட்டும்.