Sukta 93

Mantra 1

महि द्यावापृथिवी भूतमुर्वी नारी यह्वी न रोदसी सदं नः । तेभिर्नः पातं सह्यस एभिर्नः पातं शूषणि ॥

மிகப் பெரிதாயின த்யாவா-பிருதிவீ—விரிந்தவை, தாய்மையுடையவை, வலிமைமிக்கவை—இந்த இரு உலகங்களும் எங்களுக்கு எப்போதும். இவற்றினாலே எங்களைப் பாதுகாப்பீராக, மேலோங்கும் வலிமைகளிலிருந்து; இவற்றினாலே எங்களைப் பாதுகாப்பீராக, தாக்கிவரும் சூஷணி (வன்முறை) யிலிருந்து.

Mantra 2

यज्ञेयज्ञे स मर्त्यो देवान्त्सपर्यति । यः सुम्नैर्दीर्घश्रुत्तम आविवासत्येनान् ॥

யாகம் பின் யாகமாக, அந்த மானிடன் தேவர்களை உண்மையாய் சேவிக்கிறான்; அவர்களின் சும்னம் (அருள்)-களால் அவன் ‘தீர்க்ஷ்ருத்’—தூரம்வரை கேட்டு அறியும் மிகச் சிறந்தவன்—ஆகிறான்; மேலும் சத்தியமிக்க வரவேற்பால் அவர்களை இடையறாது இங்கே நிகழ்த்துகிறான்.

Mantra 3

विश्वेषामिरज्यवो देवानां वार्महः । विश्वे हि विश्वमहसो विश्वे यज्ञेषु यज्ञियाः ॥

எல்லாப் பிரகாசமும் கொண்ட, தீவிரத் தேஜஸுடைய சக்திகளே! நீங்களே தேவர்களின் மாபெரும் கவசம்—காக்கும் வலிமை. ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் உலகமெங்கும் விரியும் மகிமையுடையோர்; நீங்கள் அனைவரும் யாகங்களில் ‘யஜ்ஞிய’—அழைக்கத் தகுந்த, வழிபடத் தகுந்தோர்.

Mantra 4

ते घा राजानो अमृतस्य मन्द्रा अर्यमा मित्रो वरुणः परिज्मा । कद्रुद्रो नृणां स्तुतो मरुतः पूषणो भगः ॥

இவர்களே அமரத்துவத்தின் மகிழ்வான அரசர்கள்—அர்யமன், மித்ரன், அனைத்தையும் சுற்றிச் செல்பவன் வருணன்; மேலும் மனிதர்களால் புகழப்படும் ருத்ரன்; மருதர்கள், பூஷன், பகன்—இவர்கள் நம்முள் உள்ள அமரப் பரப்பை ஆளவும் பகிரவும் செய்கின்ற சக்திகள்.

Mantra 5

उत नो नक्तमपां वृषण्वसू सूर्यामासा सदनाय सधन्या । सचा यत्साद्येषामहिर्बुध्नेषु बुध्न्यः ॥

மேலும் எங்களுக்காக, நீர்மங்களுடன் இராத்திரி வருக; வலமளிப்போர் ஆகிய சூரியனும் சந்திரனும் எங்கள் சித்த-ஆசனத்திற்கும் உண்மையான லாபத்திற்கும் வருக. அவர்கள் ஒன்றாய் அமரும்போது, ஆழங்களில் உள்ள அஹி (சர்ப்ப-சக்தி) தன் அடித்தளங்களில் விழித்தெழுகிறது.

Mantra 6

उत नो देवावश्विना शुभस्पती धामभिर्मित्रावरुणा उरुष्यताम् । महः स राय एषतेऽति धन्वेव दुरिता ॥

மேலும் தெய்வீக அஷ்வினர்கள்—ஒளிமிகு நல்வாழ்வின் அதிபதிகள்—மற்றும் மித்ர-வருணர் தங்கள் நிலைபெற்ற ஒளியின் தாமங்களால்/சக்திகளால் எங்களைப் பாதுகாப்பாராக. அப்போது மகத்தான ரயி (செல்வ-நிறைவு) முன்னேறி, பரந்த வறண்ட தன்வ (பாழ்வெளி) கடப்பதுபோல் துன்பங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறது.

Mantra 7

उत नो रुद्रा चिन्मृळतामश्विना विश्वे देवासो रथस्पतिर्भगः । ऋभुर्वाज ऋभुक्षणः परिज्मा विश्ववेदसः ॥

மேலும் ருத்ரர்களும் எங்களுக்கு அருள் புரிவாராக; அஷ்வினர்கள், எல்லாத் தேவர்கள், ரதப் பாதையின் அதிபதி, மற்றும் பகன்; மேலும் ருபுக்கள்—வாஜன், ருபுக்ஷன், பரிஜ்மா—விச்வவேதஸ்கள்—எங்கள் துணைக்குவர்ந்து, எங்கள் ஆற்றல்களைச் சரியான வடிவில் அமைத்தருள்வாராக.

Mantra 8

ऋभुॠभुक्षा ऋभुर्विधतो मद आ ते हरी जूजुवानस्य वाजिना । दुष्टरं यस्य साम चिदृधग्यज्ञो न मानुषः ॥

ரிபு, ரிபுக்ஷ, ரிபு—விதாதாவின் மது (உற்சாகம்) எழ, ஹே வாஜின் (செழிப்பு-அதிபதி), உனக்காக உன் இரு ஹரி (குதிரைகள்) விரைந்த இயக்கத்திற்காக யோகப்படுகின்றன. அவனுடைய சாமம் (இசை-ஒற்றுமை/சாம-ராகம்) கூட கடக்க அரியது; அவனுடைய யஜ்ஞம் மனிதத்தன்மை அல்ல—தனித்த, அதிமானுட சக்தியாகிறது.

Mantra 9

कृधी नो अह्रयो देव सवितः स च स्तुषे मघोनाम् । सहो न इन्द्रो वह्निभिर्न्येषां चर्षणीनां चक्रं रश्मिं न योयुवे ॥

ஹே தேவ சவிதா, எங்களை அஹ்ரய (தாமதமற்ற/சோர்வற்ற)வர்களாகச் செய்—அவசரமின்றி, அசைவற்ற உறுதியுடன்; மேலும் கொடையாளர்கள் (மகோனர்கள்) நடுவே அவரை (உன்னை) நான் ஸ்தோத்திரிக்கிறேன். சுமக்கும் அக்னிகளுடன் இந்திரன், இச் சர்ஷணிகள் (மக்கள்) உடைய ஸஹ (வலிமை)யை எங்களுள் நிறுவட்டும்—சக்கரத்தின் விளிம்புபோல், ரஷ்மி (கதிர்/கயிறு) நேர்வழியில் பிடித்ததுபோல்.

Mantra 10

ऐषु द्यावापृथिवी धातं महदस्मे वीरेषु विश्वचर्षणि श्रवः । पृक्षं वाजस्य सातये पृक्षं रायोत तुर्वणे ॥

இவ்வெங்கள் (செயல்களில்), ஹே த்யாவா-ப்ருதிவீ, எங்களுக்காக மகத்தான—விஷ்வசர்ஷணி (அனைவரையும் தாங்கும்) ஸ்ரவஸ் (புகழ்/கீர்த்தி) எங்கள் வீரர்களிடையே நிறுவுங்கள். வாஜ (வல-செழிப்பு) பெறுதலுக்குப் (ஸாதி) பலப்படுத்துவதாக; ரயி (செல்வம்)க்குப் பலப்படுத்துவதாக; மேலும் துர்வண (வெற்றி மிக்க மீறல்/அடக்கம்)க்காகவும் பலப்படுத்துவதாக.

Mantra 11

एतं शंसमिन्द्रास्मयुष्ट्वं कूचित्सन्तं सहसावन्नभिष्टये । सदा पाह्यभिष्टये मेदतां वेदता वसो ॥

ஏ இந்திரா! உன்னை நாடி எழுந்த எங்கள் இந்தப் புகழ்வாக்கு—சிறிதெனத் தோன்றினாலும்—ஓ சகசாவன், எங்கள் அபிஷ்டி (உண்மையான பாதுகாப்பு)க்காக இதை ஏற்றுக்கொள். எப்போதும் எங்களை அபிஷ்டிக்காகக் காத்தருள்; ஓ வசு, எங்களை மேத (செல்வம்/போஷணம்) மற்றும் வேத (அறிவு) இல் வளரச் செய்.

Mantra 12

एतं मे स्तोमं तना न सूर्ये द्युतद्यामानं वावृधन्त नृणाम् । संवननं नाश्व्यं तष्टेवानपच्युतम् ॥

என் இந்த ஸ்தோமத்தை அவர்கள் மனிதர்களிடையே சூரியனின் தொலை-ஒளிரும் பாதைபோல் வளர்த்தனர். இது ஸம்வனன—ஒன்றிணைக்கும் பிணைப்பு—குதிரை-ரதக் கைவினைபோல் நன்கு வடிவமைந்தது, உறுதியானது, சறுக்காதது; எங்கள் உள்ளார்ந்த சக்திகளின் ஒன்றிணைவு நிலைத்தும் நீடித்தும் இருக்கும்படி.

Mantra 13

वावर्त येषां राया युक्तैषां हिरण्ययी । नेमधिता न पौंस्या वृथेव विष्टान्ता ॥

யாருடைய ராயா (செல்வ-வளமை) சுழன்று வந்து சரியான யோகத்தில் இணைகிறதோ, அவர்களுடன் பொன்னொளி இணைகிறது. அவர்களின் பௌம்ஸ்ய (ஆண்மை/வீரியம்) பாதி அளவெனத் தடுக்கப்படாது; அது வீணாகச் சிதறாது, மாறாகத் தன் நிலைபெற்ற முடிவை அடையும்.

Mantra 14

प्र तद्दुःशीमे पृथवाने वेने प्र रामे वोचमसुरे मघवत्सु । ये युक्त्वाय पञ्च शतास्मयु पथा विश्राव्येषाम् ॥

நான் அந்த வாக்கை முன்னே அறிவிக்கிறேன்—கடினமான நெருக்கடியிலும், பரந்த விரிவிலும்; வேன (தேடல்-ஆனந்தம்) நிலையில், அசுர-ஸ்வரூப மகாவான்களின் நடுவே. யுக்தி (இணைத்தல்/யோகம்) என்ற செயற்காக, எங்கள் ஆசையின் ஐந்நூறு பாதைகளை எங்கும் புகழ்பெறச் செய்தவர்கள் அவர்கள்.

Mantra 15

अधीन्न्वत्र सप्ततिं च सप्त च । सद्यो दिदिष्ट तान्वः सद्यो दिदिष्ट पार्थ्यः सद्यो दिदिष्ट मायवः ॥

அவன் இங்கே எழுபதையும் ஏழையும் நிறுவினான். உடனே அவன் அவற்றை உங்களுக்காக ஒழுங்குபடுத்தினான்—உடனே பார்திவ (பூமிசார்) அடித்தளம், உடனே செயற்படும் சிந்தனையின் மாயவ (வடிவமைக்கும்) சக்திகள்.