Sukta 27

Mantra 1

असत्सु मे जरितः साभिवेगो यत्सुन्वते यजमानाय शिक्षम् । अनाशीर्दामहमस्मि प्रहन्ता सत्यध्वृतं वृजिनायन्तमाभुम् ॥

அசத் நிலைகளின் நடுவே, ஓ ஜரிதः (பாடகர்), எனது தாக்குதல் வேகமாய் எழுகிறது—சோமம் பிழியும் யஜமானனுக்காக எனக்கு உபதேசம் அளிக்கப்படும்போது. மகிழ்வற்ற தானதாரனை நான் நசிப்பவன்; சத்தியத்திற்கு எதிராக பொய்யான தர்மத்தைப் பற்றிக் கொண்ட வளைந்த வழியில் செல்பவனை நான் அடித்து வீழ்த்துவேன்.

Mantra 2

यदीदहं युधये संनयान्यदेवयून्तन्वा शूशुजानान् । अमा ते तुम्रं वृषभं पचानि तीव्रं सुतं पञ्चदशं नि षिञ्चम् ॥

நான் போருக்குப் புறப்பட்டு, உடல் அகந்தையால் வீங்கும் தேவரற்றவர்களை ஒன்றுசேர்த்துக் கொண்டுவரும் போது, வீட்டில் உனக்காக வலிமைமிகு வृषப-வீரியத்தைச் சமைத்துத் தயார் செய்கிறேன்; தீவிரமாகப் பிழிந்த சோமத்தை, முழு பதினைந்து மடங்கு அளவாக, நான் ஊற்றுகிறேன்.

Mantra 3

नाहं तं वेद य इति ब्रवीत्यदेवयून्त्समरणे जघन्वान् । यदावाख्यत्समरणमृघावदादिद्ध मे वृषभा प्र ब्रुवन्ति ॥

‘இப்படியே’ என்று சொல்லுகிற அவனை நான் அறியேன்—ஆயினும் அவன் போரில் தேவரற்றவர்களை வீழ்த்தியுள்ளான். அவன் அந்தப் போர்மோதலை, பாய்ந்து வரும் தாக்குதல்போல், தெளிவாகக் கண்டபோது—அப்பொழுதே என் உள்ளே வृषப-சக்திகள் நிச்சயமாகப் பேசித் தோன்றுகின்றன.

Mantra 4

यदज्ञातेषु वृजनेष्वासं विश्वे सतो मघवानो म आसन् । जिनामि वेत्क्षेम आ सन्तमाभुं प्र तं क्षिणां पर्वते पादगृह्य ॥

அறியப்படாத, சிக்கலான வழித்தடங்களில் நான் இருந்தபோது, நிறைவைத் தாங்கும் எல்லாச் சக்திகளும்—ஓ மघவன்—என்னோடு இருந்தன. நான் வெல்லுகிறேன்; நான் க்ஷேமம், பாதுகாப்பும் நிலைபெற்ற நிலையையும், அடைகிறேன். பாத-ஆதாரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு நான் முன்னேறி, கடினத்தின் மலைமேல்கூடத் தடுப்பவனைச் சிதைக்கிறேன்.

Mantra 5

न वा उ मां वृजने वारयन्ते न पर्वतासो यदहं मनस्ये । मम स्वनात्कृधुकर्णो भयात एवेदनु द्यून्किरणः समेजात् ॥

நான் மனத்தில் சங்கல்பத்தை நிலைநிறுத்தினால், சிக்கலான வழிகளும் என்னைத் தடுக்காது; மலைகளும் தடுக்காது. என்னிடமிருந்து எழும் ஸ்வனம்/நாதம் கேட்டவுடன் கடினக் காதுடைய பயமும் பின்வாங்கும்; நாட்களைத் தொடர்ந்து செல்லும் கதிர் ஒன்றுகூடி, இசைவுடன் இயக்கமடைகிறது.

Mantra 6

दर्शन्न्वत्र शृतपाँ अनिन्द्रान्बाहुक्षदः शरवे पत्यमानान् । घृषुं वा ये निनिदुः सखायमध्यू न्वेषु पवयो ववृत्युः ॥

இங்கே காணப்படுகின்றனர்: சமைத்த பானத்தை அருந்தியும் இந்திரமற்றவர்கள்—புயத்தால் விழுங்குவோர், அம்பின் பாதைக்குத் துரிதமாய் பாய்வோர். அல்லது சखा-சக்தியை இகழ்வோர்; அவர்கள்மேல் கூர்மையாக்கப்பட்ட விளிம்புகள் திரும்பித் திரும்பி வந்து மோதுகின்றன.

Mantra 7

अभूर्वौक्षीर्व्यु आयुरानड्दर्षन्नु पूर्वो अपरो नु दर्षत् । द्वे पवस्ते परि तं न भूतो यो अस्य पारे रजसो विवेष ॥

நீ தோன்றினாய்; நீ வளர்ந்தாய்; நீ ஆயுளை விரித்து அதனை அடைந்தாய். இப்போது முன்னதையும் காண்கிறோம்; இப்போது பின்னதையும் காண்கிறோம். இரண்டு கூர்மையான விளிம்புகள் அவனைச் சுற்றி நிற்கின்றன—இந்த ரஜஸ் (மத்திய-வெளி/அந்தரிக்ஷம்) கடந்து அப்புறத் துறையில் புகுந்தவனாக யாரும் ஆக முடியாது.

Mantra 8

गावो यवं प्रयुता अर्यो अक्षन्ता अपश्यं सहगोपाश्चरन्तीः । हवा इदर्यो अभितः समायन्कियदासु स्वपतिश्छन्दयाते ॥

பசுக்கள்—வலிமையின் யவம் (அன்னம்/தானியம்) எனும் பொருளில் இணைக்கப்பட்ட கதிர்கள்—ஆர்யத் தூண்டுதலின் கீழ் நகர்ந்தன; காவலர்களுடன் (கோபர்கள்) அவை உலாவுவதை நான் கண்டேன். ஆர்யனின் அழைப்பு எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஒன்று கூடியது—அவற்றில் ஆத்மாவின் உண்மை ஆண்டவன் (ஸ்வபதி) எவ்வளவு தூரம் சம்மதித்து மகிழ்கிறான்?

Mantra 9

सं यद्वयं यवसादो जनानामहं यवाद उर्वज्रे अन्तः । अत्रा युक्तोऽवसातारमिच्छादथो अयुक्तं युनजद्ववन्वान् ॥

மனிதர்களிடையே யவசா (புல்) உண்ணும் நாங்களும், யவம் (தானியம்) உண்ணும் நானும், வஜ்ர-வலிமையின் விரிந்த வெளிக்குள் ஒன்றுகூடும் போது, இணைக்கப்பட்ட சக்தி உதவி-அளிப்பவனை நாடுகிறது; இன்னும் இணைக்கப்படாத சக்தியை வெற்றியாளர் (வவன்வான்) இணைக்கச் செய்கிறான்.

Mantra 10

अत्रेदु मे मंससे सत्यमुक्तं द्विपाच्च यच्चतुष्पात्संसृजानि । स्त्रीभिर्यो अत्र वृषणं पृतन्यादयुद्धो अस्य वि भजानि वेदः ॥

இங்கேயே நான் மனத்தில் உரைக்கப்பட்ட சத்தியத்தைத் தாங்குகிறேன்—இருகாலியும் நான்குகாலியும் ஆகிய சக்திகளைச் சரியான இணைப்பில் நான் அமைக்க வல்லவன். ஆனால் இங்கே பெண்மை-சக்திகளோடு வृषபன் (வृषண) மீது போர் தொடுப்பவன், தானே உண்மைப் போரற்றவனாய் இருந்தால்—அவனுடைய பங்கினை நான், அறிந்தவன், பிரித்து அளவிட்டு வழங்குகிறேன்; அவன் பங்கிற்கு எல்லை விதிக்கிறேன்.

Mantra 11

यस्यानक्षा दुहिता जात्वास कस्तां विद्वाँ अभि मन्याते अन्धाम् । कतरो मेनिं प्रति तं मुचाते य ईं वहाते य ईं वा वरेयात् ॥

யாருடைய மகள் ரதமற்றவள்—அவளை அறிந்தவன் யார் ‘அந்தா’ (குருடி) என்று கருதுவான்? என்மீது வைத்த ‘அளவு/பந்தம்’ யார் அவிழ்க்கிறான்—அவளைச் சுமப்பவனா, அல்லது அவளை வரிக்க விரும்புவனா?

Mantra 12

कियती योषा मर्यतो वधूयोः परिप्रीता पन्यसा वार्येण । भद्रा वधूर्भवति यत्सुपेशाः स्वयं सा मित्रं वनुते जने चित् ॥

இளமை உள்ளத்தின் ஆண்மகனுக்கும் வதூ-நிலைக்கும், பெண்-சக்தி எத்தனைப் பெரிது—புகழத்தக்க செல்வம்/வர்யம் கொண்டு அவள் நிறைவு பெறும்போது. ஸு-பேஷா (அழகிய வடிவமைப்பு) உடையவளாக இருந்தால் வதூ மங்களமாகிறாள்; அவள் தானே மக்களிடையிலும் நண்பனை வென்று பெறுகிறாள்.

Mantra 13

पत्तो जगार प्रत्यञ्चमत्ति शीर्ष्णा शिरः प्रति दधौ वरूथम् । आसीन ऊर्ध्वामुपसि क्षिणाति न्यङ्ङुत्तानामन्वेति भूमिम् ॥

வீழ்ந்தபோதும் அவன் விழித்தெழுகிறான்; திரும்பி வருவது (ப்ரத்யஞ்சம்) அதையே அவன் உண்ணுகிறான். தலையால் தலையிற்கே வரூதம் (பாதுகாப்புக் கவசம்) அமைக்கிறான். அமர்ந்தபடி மேலிருப்பதைச் சிதைக்கிறான்; கீழ்நோக்கி புரண்டு, நீண்டு, பூமியைப் பின்தொடர்கிறான். இவ்வாறு சரியான திசைமை கிடைக்கும் வரை உயிர் புரட்டலான இயக்கங்களில் நகர்கிறது.

Mantra 14

बृहन्नच्छायो अपलाशो अर्वा तस्थौ माता विषितो अत्ति गर्भः । अन्यस्या वत्सं रिहती मिमाय कया भुवा नि दधे धेनुरूधः ॥

பெருமையான, ஒளிவண்ணமுடைய, அபலாஷ (இலைகளற்ற) அசுவம் உறுதியாக நின்றது. தாய்—உள்உந்துதலால் இயக்கப்பட்டு—கருவை உண்டு/போஷிக்கிறாள். மற்றொருவரின் கன்றை நக்கி அவள் குரல் எழுப்புகிறாள்—எந்த ‘புவ’ (ஆகுதல்/உருவாதல்) மூலம் பசு தன் ஊதம் (மடி) கீழே வைத்திடுகிறது?

Mantra 15

सप्त वीरासो अधरादुदायन्नष्टोत्तरात्तात्समजग्मिरन्ते । नव पश्चातात्स्थिविमन्त आयन्दश प्राक्सानु वि तिरन्त्यश्नः ॥

ஏழு வீர சக்திகள் கீழிருந்து எழுந்தன; எட்டு மேல்புறத்திலிருந்து இறுதியில் ஒன்றுகூடின. ஒன்பது பின்னிருந்து வந்தன—திடமான திரளாக; பத்து முன்னிருந்து—அஷ்ன (கல்) எனும் சானு (மலைமுதுகு/ரிட்ஜ்) யை விரித்து, எதிர்க்கும் கடினத்தைக் கிழித்து வழியைத் திறக்கின்றன.

Mantra 16

दशानामेकं कपिलं समानं तं हिन्वन्ति क्रतवे पार्याय । गर्भं माता सुधितं वक्षणास्ववेनन्तं तुषयन्ती बिभर्ति ॥

பத்தினுள் ஒன்றே கபில (செம்பொன்/மஞ்சள்-செம்மை) சக்தி—இயல்பில் ஒன்றே; அதை அவர்கள் க்ரது (சங்கல்பம்/யாக-சக்தி) பொருட்டும், அப்பாற் கடத்தலின் ஒழுங்கிற்கும் முன்னே செலுத்துகின்றனர். தாய் தன் மார்புகளில் நன்கு நிலைபெற்ற கருவைத் தாங்குகிறாள்; அதை மகிழ்வித்து, காயப்படுத்தாமல், ஊட்டி வளர்த்து வடிவமாக்குகிறாள்.

Mantra 17

पीवानं मेषमपचन्त वीरा न्युप्ता अक्षा अनु दीव आसन् । द्वा धनुं बृहतीमप्स्वन्तः पवित्रवन्ता चरतः पुनन्ता ॥

வீரர்கள் நன்கு ஊட்டமுற்ற ஆட்டுக்கடாவைச் சமைத்தனர்; சூதுக்கட்டைகள் எறியப்பட்டன, அவை நாளின் ஓட்டத்தைப் பின்தொடர்ந்தன. நீர்களின் உள்ளே இரண்டு பெரும் வில்லுகள் உலாவுகின்றன, பவித்ரம் (சுத்திகரிப்பான்) தாங்கியவையாக; அவை சுற்றிச் சென்று தூய்மைப்படுத்துகின்றன—சத்தியத்திற்குத் தகுதியாக்குகின்றன.

Mantra 18

वि क्रोशनासो विष्वञ्च आयन्पचाति नेमो नहि पक्षदर्धः । अयं मे देवः सविता तदाह द्र्वन्न इद्वनवत्सर्पिरन्नः ॥

உயர்க் குரலால் அழைப்போர் எல்லாத் திசைகளிலும் புறப்பட்டனர்; அளவு (நேம) சமைக்கிறது, ஆனால் பாதி இறகாகி முதிராது. அப்போது என் தேவன் சவிதா இவ்வாறு சொன்னான்: ‘மரமே அன்னமாக உடையவனும் வெல்லுவான்; நெய்யே அன்னமாக உடையவனும் வெல்லுவான்’—ஏனெனில் சரியான ஊட்டமே உயர்வைத் தாங்குகிறது.

Mantra 19

अपश्यं ग्रामं वहमानमारादचक्रया स्वधया वर्तमानम् । सिषक्त्यर्यः प्र युगा जनानां सद्यः शिश्ना प्रमिनानो नवीयान् ॥

தூரத்திலிருந்து நான் அந்த நகரும் ‘கிராமம்’ (கூட்டம்/படை) ஒன்றைக் கண்டேன்—சக்கரமின்றி சுமக்கப்பட்டு, தன் ‘ஸ்வதா’ (சுயநியதி/உள்-சக்தி) யால் இயங்குவது. ஆர்யன் (உயர்ந்தவன்) மனிதர்களின் யுகப் பரம்பரைகளை முன்னே இணைக்கிறான்; அவன் எப்போதும் புதுமையானவன், உடனே பழைய அமைப்புகளின் கடினமான வீரியத்தை முறியடிக்கிறான்.

Mantra 20

एतौ मे गावौ प्रमरस्य युक्तौ मो षु प्र सेधीर्मुहुरिन्ममन्धि । आपश्चिदस्य वि नशन्त्यर्थं सूरश्च मर्क उपरो बभूवान् ॥

என் இந்த இரண்டு பசுக்கள் ‘ப்ரமர’ (அடிப்பவன்/அழிப்பவன்) உடன் யோகமாக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றைத் தடுக்காதே—மீண்டும் மீண்டும் அவை தங்கள் வலிமையால் என்னை மயக்குகின்றன. அவனுடைய குறிக்கோளை நீர்களும் சிதறடிக்கின்றன; மேலும் சூரியன்—இருள்—மேல்ச் சாயலாக (மூடியாக) ஆனது, உரிய வெற்றி நிலைபெறும் வரை.

Mantra 21

अयं यो वज्रः पुरुधा विवृत्तोऽवः सूर्यस्य बृहतः पुरीषात् । श्रव इदेना परो अन्यदस्ति तदव्यथी जरिमाणस्तरन्ति ॥

இந்த வஜ்ரம் பலவிதமாகத் திருப்பப்பட்டு, விரிந்த பெருஞ்செழுமையிலிருந்து சூரியனுக்குத் துணையாகிறது. இதனால் இன்னும் அப்பால், வேறொரு புகழும் உண்டு; அவ்யத (அசையாத)ோர் காலத்தின் ஜரா-சிதைவைக் கடந்த அந்தப் பரப்பைத் தாண்டிச் செல்கின்றனர்.

Mantra 22

वृक्षेवृक्षे नियता मीमयद्गौस्ततो वयः प्र पतान्पूरुषादः । अथेदं विश्वं भुवनं भयात इन्द्राय सुन्वदृषये च शिक्षत् ॥

மரத்திலிருந்து மரத்திற்குக் கட்டுப்பட்ட பசு முழங்கியது; அப்பொழுது பறவைகள் பறந்து சென்றன—மனிதனை விழுங்குபவன். பின்னர் இந்த முழு உலகமும், இந்தப் புவனமெல்லாம், அச்சத்தால் நடுங்கியது; இந்திரனுக்கும், சோமத்தைப் பிழியும் ரிஷிக்கும் கீழ்ப்படிதலைக் கற்றது.

Mantra 23

देवानां माने प्रथमा अतिष्ठन्कृन्तत्रादेषामुपरा उदायन् । त्रयस्तपन्ति पृथिवीमनूपा द्वा बृबूकं वहतः पुरीषम् ॥

தேவர்களின் அளவின்படி முதற் சக்திகள் நிலைபெற்றன; வெட்டித் துளைக்கும் செயலிலிருந்து அவர்களின் உயர்ந்தவை மேலெழுந்தன. மூன்று, விரிந்த பூமியிலும் அதன் நீர்ப்பரப்பிலும், தகிக்கின்றன; இரண்டு ‘ப்ரிபூக’ மற்றும் ‘புரீஷம்’—செழுமையானப் பொருள்—ஏந்தி, உருவாக்கப் பணியை முன்னெடுக்கின்றன.

Mantra 24

सा ते जीवातुरुत तस्य विद्धि मा स्मैतादृगप गूहः समर्ये । आविः स्वः कृणुते गूहते बुसं स पादुरस्य निर्णिजो न मुच्यते ॥

அதுவே உன் உயிர்வலிமை; அதன் மறைபொருளையும் அறிந்துகொள். சமர்யே—நேர்மையான நிறைவேற்றத்திற்கான போரில்—இத்தகைய தரிசனத்தை மறைக்காதே. சூரிய-லோகத்தை வெளிப்படுத்தியும், உமியை மறைத்துக் கொள்பவன்—அவன், வாசல்-காவலன், தன் மூடுபுடவை (நிர்ணிஜ்) யிலிருந்து விடுபடான்.