Sukta 11

Mantra 1

वृषा वृष्णे दुदुहे दोहसा दिवः पयांसि यह्वो अदितेरदाभ्यः । विश्वं स वेद वरुणो यथा धिया स यज्ञियो यजतु यज्ञियाँ ऋतून् ॥

வலிமைமிக்கவன் வலிமைமிக்கவனுக்காக, பால் கறக்கும் செயலில், விண்ணின் பாய்ச்சல்களை—அதிதியின் அசையாத, வேகமிக்க பயஸ்-நதிகளை—கறந்தெடுத்தான். வருணன் ஒளிமிகு ‘தியா’வால் யதார்த்தமாக அனைத்தையும் அறிகிறான்; நம்முள் உள்ள யஜ்ஞிய (யஜ்ஞம் செய்பவன்/சக்தி) ‘ருத’த்தின் புனித ऋதுக்களை யஜனம் செய்யட்டும்.

Mantra 2

रपद्गन्धर्वीरप्या च योषणा नदस्य नादे परि पातु मे मनः । इष्टस्य मध्ये अदितिर्नि धातु नो भ्राता नो ज्येष्ठः प्रथमो वि वोचति ॥

வேகமுடைய கந்தர்வீகளும் நீர்களும்—அந்த கன்னியரும்—நதியின் நாதத்தைச் சுற்றி என் மனத்தைப் பாதுகாக்கட்டும். இஷ்ட-யாகத்தின் நடுவில் அதிதி எங்களை நிலைநிறுத்தட்டும்; எங்கள் மூத்த சகோதரன், முதற்பிறந்தவன், எங்களுக்காக வெளிப்படையாக உரைக்கிறான்.

Mantra 3

सो चिन्नु भद्रा क्षुमती यशस्वत्युषा उवास मनवे स्वर्वती । यदीमुशन्तमुशतामनु क्रतुमग्निं होतारं विदथाय जीजनन् ॥

அவ்வாறே அந்தப் பத்திரா உஷா—செழுமை நிறைந்தவள், புகழொளி உடையவள், ஸ்வர்வதீ—மனுவுடன் வாசம் செய்தாள். ஏனெனில் நாடுபவர்கள், நாடுவோரின் நாடலைத் தொடர்ந்து, க்ரது ஒழுங்கின்படி, விததத்திற்காக அக்னி—ஹோதா—வை எழுப்பும்போது, அவள் மனிதரிடத்தில் தங்க வருகிறாள்.

Mantra 4

अध त्यं द्रप्सं विभ्वं विचक्षणं विराभरदिषितः श्येनो अध्वरे । यदी विशो वृणते दस्ममार्या अग्निं होतारमध धीरजायत ॥

அப்போது தூண்டப்பட்ட ஷ்யேனன் அந்த விரிந்த, ஒளிமிக்க, தொலைநோக்குடைய த்ரப்ஸை அத்வரத்தின் பாதையில் கொண்டு வந்தான். ஆரிய மக்கள் அதிசயமான அக்னியை ஹோதாவாகத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அப்பொழுதே நிச்சயமாக தீர்-புத்தி பிறக்கிறது.

Mantra 5

सदासि रण्वो यवसेव पुष्यते होत्राभिरग्ने मनुषः स्वध्वरः । विप्रस्य वा यच्छशमान उक्थ्यं वाजं ससवाँ उपयासि भूरिभिः ॥

அக்னியே! நீ எப்போதும் இனிமையுடையவன்; மனிதன் சுவத்‌வர—ஒழுங்கமைந்த யாகத்தை—நிறைவேற்றும் போது, ஹோத்ரா (அழைப்புச் செயல்கள்) மூலம் நீ மேய்ச்சல் புல் (யவாஸா) போல வளர்ந்து புஷ்டியடைகிறாய். மேலும், விப்ரன் (ரிஷி) முயன்று உக்த்ய—ஸ்தோத்திரத்திற்குரிய—வாஜம் (வலிமை/செல்வம்) வென்றபோது, நீ மிகுந்த வளங்களுடன் அருகே வந்து சேர்கிறாய்.

Mantra 6

उदीरय पितरा जार आ भगमियक्षति हर्यतो हृत्त इष्यति । विवक्ति वह्निः स्वपस्यते मखस्तविष्यते असुरो वेपते मती ॥

பிதர்களே! எழுங்கள்—ஜாரன் (அன்பன்) முன்னே வருகின்றான்; அவன் பகன் (பாக்ய-தேவன்) பெற விரும்புகிறான். இதயத்தில் தூண்டப்பட்ட உற்சாகி முன்னே தள்ளிச் செல்கிறான். வஹ்னி (ஹவியை ஏந்துபவன்) வேறுபடுத்தி அறிகிறான்; நன்றாக உழைக்கிறான்; மக (யாக)த்தின் வலிமை வலுப்படுகிறது; அசுர-வலிமை மனத்தில் நடுங்குகிறது.

Mantra 7

यस्ते अग्ने सुमतिं मर्तो अक्षत्सहसः सूनो अति स प्र शृण्वे । इषं दधानो वहमानो अश्वैरा स द्युमाँ अमवान्भूषति द्यून् ॥

அக்னியே, ஸஹஸஸ்ஸூனோ! எந்த மானவன் உன் சுமதி—நல்வழி அருள்/நல்லறிவு—அடைந்தானோ, அவன் முழுமையாகக் கேட்கப்படுகிறான். இஷ் (தூண்டுதல்-ஓடை) தாங்கி, சக்தியின் குதிரைகளால் (அஷ்வைः) இழுக்கப்பட்டு, அவன் ஒளிமிக்கவனும் வலிமையுடையவனுமாகிறான்; நாட்களை ஒளியால் அலங்கரிக்கிறான்.

Mantra 8

यदग्न एषा समितिर्भवाति देवी देवेषु यजता यजत्र । रत्ना च यद्विभजासि स्वधावो भागं नो अत्र वसुमन्तं वीतात् ॥

அக்னியே, இந்தச் சமிதி தேவர்களிடையே தேவியாகி—வழிபடத்தக்கவளாய், யஜத்ரனே—நிகழும் போது, ஸ்வதாவனே, நீ ரத்தினங்களைப் பகிர்ந்து அளிக்கையில், இங்கே எங்களுக்கு வசுமந்தமான, ஆன்மச் செல்வம் நிறைந்த பங்கினை அருள்வாயாக.

Mantra 9

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथममृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर्देवानामप भूरिह स्याः ॥

அக்னியே, சதனத்தில், சதஸ்தத்தில் எங்கள் வேண்டுதலைக் கேள்; அம்ருதத்தின் செல்வம் கொண்ட வேகமிகு ரதத்தை யோகப்படுத்து. தேவர்புத்ரனே, இரு ரோதஸிகளையும் எங்களிடம் கொண்டு வா; தேவர்களிடமிருந்து விலகாதே—இங்கேயே இரு, இங்கிருந்து அகலாதே.