Sukta 10

Mantra 1

ओ चित्सखायं सख्या ववृत्यां तिरः पुरू चिदर्णवं जगन्वान् । पितुर्नपातमा दधीत वेधा अधि क्षमि प्रतरं दीध्यानः ॥

ஓ நண்பா! நட்பினால் நண்பனை நாடி, அவன் பல வெள்ளப் பெருக்குகளையும் கடந்து சென்றான். வேதா (அறிவோன்) தந்தையின் புதல்வனை நிறுவுகிறான்; பூமியில் அவனை முன்னோக்கி நடத்தும் ஒளியாகத் தீப்பற்றி ஒளிரச் செய்கிறான்.

Mantra 2

न ते सखा सख्यं वष्ट्येतत्सलक्ष्मा यद्विषुरूपा भवाति । महस्पुत्रासो असुरस्य वीरा दिवो धर्तार उर्विया परि ख्यन् ॥

உன் நண்பன் இத்தகைய நட்பை விரும்பான்—இந்த ஒரே அடையாளத்தை—அது பிளவுபட்ட வடிவமாக மாறும்போது. அசுரனின் மகாபலமிக்க புதல்வர்கள், வீரர்கள், விண்ணைத் தாங்குவோர்; விரிந்த (உர்வீ) பூமியைச் சுற்றிலும் பரந்து நோக்குகின்றனர்.

Mantra 3

उशन्ति घा ते अमृतास एतदेकस्य चित्त्यजसं मर्त्यस्य । नि ते मनो मनसि धाय्यस्मे जन्युः पतिस्तन्वमा विविश्याः ॥

அமரர்கள் (தேவர்கள்) நிச்சயமாக இதையே விரும்புகின்றனர்—ஒரு மர்த்தியனின் கட்டுப்பாடு/எல்லை நீக்கத்தையும் (அவர்கள் ஏற்கின்றனர்). உன் மனத்தை என் மனத்துள் நிலைநிறுத்து; துணைவர்-நிலையாக என் உடல்மூலமான இருப்பில் நுழை.

Mantra 4

न यत्पुरा चकृमा कद्ध नूनमृता वदन्तो अनृतं रपेम । गन्धर्वो अप्स्वप्या च योषा सा नो नाभिः परमं जामि तन्नौ ॥

முன்பு நாம் ஏதேனும் செய்திருந்தாலும், இப்போது—சத்தியம் பேசிக்கொண்டே—எப்படி அசத்தியத்தில் விழுவோம்? நீர்களில் இருக்கும் கந்தர்வனும், நீர்மயமான கன்னியும்—அவளே எங்கள் நாபி, எங்கள் உச்சமான ‘ஜாமி’ (அருகிய உறவுத்தொடர்); அதுவே எங்களுக்கிடையிலான அந்தப் பிணைப்பு.

Mantra 5

गर्भे नु नौ जनिता दम्पती कर्देवस्त्वष्टा सविता विश्वरूपः । नकिरस्य प्र मिनन्ति व्रतानि वेद नावस्य पृथिवी उत द्यौः ॥

கர்ப்பத்திலேயே எங்கள் ஜனகர்—இணையாய்—எந்த தேவன்? தேவ த்வஷ்டா, சவிதா, விஷ்வரூபன். அவன் வ்ரதங்களை (நியமங்களை) யாரும் மீறார்; அவனைப் பூமியும் த்யௌ (வானமும்) அறியும்—நாமும் அறிகிறோம்.

Mantra 6

को अस्य वेद प्रथमस्याह्नः क ईं ददर्श क इह प्र वोचत् । बृहन्मित्रस्य वरुणस्य धाम कदु ब्रव आहनो वीच्या नॄन् ॥

இந்த முதல் நாளை யார் அறிவார்? யார் அதைக் கண்டார், இங்கே யார் அதை அறிவிக்க முடியும்? மித்ரன்-வருணனின் தாமம் பேர்விரிவு உடையது—ஓ ‘ஆஹன்’ (வதைப்பவன்), தீர்மானிக்கும் சொல்லால் மனிதரைப் பிரிப்பதை நீ எவ்வாறு பேசுவாய்?

Mantra 7

यमस्य मा यम्यं काम आगन्त्समाने योनौ सहशेय्याय । जायेव पत्ये तन्वं रिरिच्यां वि चिद्वृहेव रथ्येव चक्रा ॥

யமனை நோக்கி—அந்த யம்யன், இரட்டையனை நோக்கி—எனக்குள் காமவேட்கை வந்தடைந்தது; ஒரே யோனியில் நாம் இருவரும் சேர்ந்து படுக்கும்படியாக. மனைவி கணவனுக்குத் தன் உடலை அர்ப்பணிப்பதுபோல், நான் என் உடல்மையை ஒப்புவிப்பேன்; மேலும், ரதத்தின் தடத்தில் சிக்கிய சக்கரம் பிளந்து விடுபடுவது போல, (பந்தத்தை) உடைத்து விடு.

Mantra 8

न तिष्ठन्ति न नि मिषन्त्येते देवानां स्पश इह ये चरन्ति । अन्येन मदाहनो याहि तूयं तेन वि वृह रथ्येव चक्रा ॥

இங்கே நடமாடும் தேவர்களின் இச் ‘ஸ்பஷ’ (காவலர்கள்) நில்லார்; இமைக்கவும் மாட்டார். இன்பத்தைத் தகர்ப்பவனே (மதாஹன), நீ வேறொரு வழியாக விரைந்து செல்; அதனால் நீ உன்னை விடுவித்துக்கொள்—ரதத்தின் தடத்திலிருந்து சக்கரம் கிழிந்து விடுபடுவது போல.

Mantra 9

रात्रीभिरस्मा अहभिर्दशस्येत्सूर्यस्य चक्षुर्मुहुरुन्मिमीयात् । दिवा पृथिव्या मिथुना सबन्धू यमीर्यमस्य बिभृयादजामि ॥

அவள் அவனை இரவுகளாலும் பகல்களாலும் சேவிக்கட்டும்; சூரியனின் கண் மீண்டும் மீண்டும் திறக்கட்டும். த்யாவும் ப்ருதிவியும் (வானும் பூமியும்) இரட்டையர்—உறவினரும் இணைந்தவரும்; யமீ, யமனைத் தாங்கட்டும்—அஜாமி (அவிதி-சேர்க்கை) அல்ல; மாறாக இரட்டைய-சக்தியை குழப்பமின்றித் தாங்குபவளாக.

Mantra 10

आ घा ता गच्छानुत्तरा युगानि यत्र जामयः कृणवन्नजामि । उप बर्बृहि वृषभाय बाहुमन्यमिच्छस्व सुभगे पतिं मत् ॥

இப்போது நீ மேலான பிந்தைய யுகங்களுக்குச் செல்; அங்கு உறவினர்கள் அஜாதம்—ஒரே குலமல்லாததையும்—உறவாக்குகின்றனர். வृषபன் போன்ற வலிமையுடைய ஒருவனுக்காக உன் புயத்தை உயர்த்து; சுபகே, என்னை அல்ல—வேறொரு கணவரை நாடு.

Mantra 11

किं भ्रातासद्यदनाथं भवाति किमु स्वसा यन्निॠतिर्निगच्छात् । काममूता बह्वेतद्रपामि तन्वा मे तन्वं सं पिपृग्धि ॥

சகோதரன் ஆதரவற்றவனாகி விட்டால் அவன் என்ன சகோதரன்? சகோதரிக்கு நிருதி—அழிவு—வந்து சேரின் அவள் என்ன சகோதரி? காமத்தால் உந்தப்பட்டு இதை நான் பலவாறு உரைக்கிறேன்—ஹே தநுவுடையவளே, உன் தநுவால் என் தநுவை நிறைவாக இணை.

Mantra 12

न वा उ ते तन्वा तन्वं सं पपृच्यां पापमाहुर्यः स्वसारं निगच्छात् । अन्येन मत्प्रमुदः कल्पयस्व न ते भ्राता सुभगे वष्ट्येतत् ॥

உன்னுடன் தநுவால் தநுவை நான் இணைக்கமாட்டேன்; சுவசாவிடம் செல்பவனைப் பாபம் எனக் கூறுவர். என்னைத் தவிர வேறொருவனால் உன் பிரமுத—மகிழ்ச்சி—அமைத்துக்கொள்; சுபகே, உன் சகோதரன் இதை விரும்பவில்லை.

Mantra 13

बतो बतासि यम नैव ते मनो हृदयं चाविदाम । अन्या किल त्वां कक्ष्येव युक्तं परि ष्वजाते लिबुजेव वृक्षम् ॥

அய்யோ, அய்யோ, யமா! உண்மையில் உன் மனத்தையும் இதயத்தையும் நான் அறியவில்லை. வேறொருத்தி உன்னைச் சுற்றி அணைக்கிறாள்—நுகத்தில் இணைக்கப்பட்டவனைப் பட்டை அணைப்பதுபோல்; மரத்தைப் பற்றிக் கொள்கின்ற கொடி போல.

Mantra 14

अन्यमू षु त्वं यम्यन्य उ त्वां परि ष्वजाते लिबुजेव वृक्षम् । तस्य वा त्वं मन इच्छा स वा तवाधा कृणुष्व संविदं सुभद्राम् ॥

யமீ, நீ வேறொருவரை நாடு; வேறொருவன் உன்னைச் சுற்றி அணைப்பான்—கொடி மரத்தை அணைப்பதுபோல். அவனை மனத்தால் விரும்பு; அவனும் உன்னை விரும்பட்டும்—அப்போது நீங்கள் இருவரும் சுபமான, சௌபாக்கியமிக்க ‘ஸம்-வித்’ (ஒற்றுமை/உடன்பாடு) ஏற்படுத்துங்கள்.