Sukta 25

Mantra 1

यच्चिद्धि ते विशो यथा प्र देव वरुण व्रतम् । मिनीमसि द्यविद्यवि ॥

ஓ தெய்வ வருணா! நாங்கள், உன் மக்கள், நாள்தோறும் உன் வ்ரதத்தை (ஆணை/஋தம்) குறைத்தும்—மீறியும்—இருந்தாலும்,

Mantra 2

मा नो वधाय हत्नवे जिहीळानस्य रीरधः । मा हृणानस्य मन्यवे ॥

எங்களை வதைக்க ஒப்படைக்காதே; கோபமுற்ற பகைவனின் அடிக்கு எங்களை விட்டுவிடாதே; மேலும் புண்பட்ட (அவமதிக்கப்பட்ட) ஒருவனின் மன்யு—கோபம்—க்கு எங்களை ஆளாக்காதே.

Mantra 3

वि मृळीकाय ते मनो रथीरश्वं न संदितम् । गीर्भिर्वरुण सीमहि ॥

ஓ வருணா! உன் ம்ரளீக (அருள்) பொருட்டு, நாங்கள் எங்கள் மனத்தை—ரதிகன் நன்கு இணைக்கப்பட்ட குதிரையை யோகிப்பதுபோல்—யோகிக்கிறோம்; மேலும் ஸ்துதி-வாக்குகளால் (கீர்பிஹ்) உன்னை வழிபட்டு, அந்த மனம் உன் ருத (சத்திய-நியதி) ஒழுங்கில் சரியாகச் செல்லும்படி செய்கிறோம்.

Mantra 4

परा हि मे विमन्यवः पतन्ति वस्यइष्टये । वयो न वसतीरुप ॥

ஏனெனில் என் பிளந்த/குலைந்த கோபங்கள் உண்மையிலேயே விலகிப் பறந்து போகின்றன, மேன்மையான வசு (செழிப்பு) நாடி; பறவைகள் தங்கள் தங்குமிடங்களை நோக்கி மீளுவது போல—அவ்வாறே உயிர், ருதத்தின் விதிக்குட்பட்டு, மீண்டும் அமைதிக்குத் திரும்புகிறது.

Mantra 5

कदा क्षत्रश्रियं नरमा वरुणं करामहे । मृळीकायोरुचक्षसम् ॥

எப்போது நாம் வருணனை—க்ஷத்ர-ஶ்ரீ (அரசத் தேஜஸ்) உடைய அந்த நர-ஆத்மாவை—அவன் ம்ரளீக (கருணை) பொருட்டு நெருங்கக் கொண்டு வருவோம்? அவன் உரு-சக்ஷஸ் (விரிந்த பார்வை) உடையவன்—எங்கள் இருப்பு ருதத்தின் அரச ஆளுமையில் நிலைபெறும்படி.

Mantra 6

तदित्समानमाशाते वेनन्ता न प्र युच्छतः । धृतव्रताय दाशुषे ॥

அவர்கள் இருவரும் அதே ஒரே நிறைவை நாடுகின்றனர்; முன்னே செல்லும் இயக்கத்தில் தவறுவதில்லை—விரும்பியதின் காதலர்கள் போல—திடவிரதன் (வருணன்) நோக்கி, யாகத்தில் தன்னை அர்ப்பணிக்கும் தாசுஷ் (யஜமானன்) காக.

Mantra 7

वेदा यो वीनां पदमन्तरिक्षेण पतताम् । वेद नावः समुद्रियः ॥

அவர் அந்தரிக்ஷத்தில் பறக்கும் பறவைகளின் பாதையை அறிவார்; கடலில் செல்லும் கப்பல்களையும் அறிவார்—வருணன், அனைத்தையும் அறிந்தவன், தன் விசாலமான ருத-ஒழுங்கில் எல்லா இயக்கங்களையும் தாங்குபவன்.

Mantra 8

वेद मासो धृतव्रतो द्वादश प्रजावतः । वेदा य उपजायते ॥

திடவிரதன் பன்னிரண்டு மாதங்களையும் அறிவான்—பிரஜை நிறைந்த அந்த பன்னிரண்டு; அதன் பின் பிறப்பதையும் அறிவான்—வருணன், ருதத்தின் விதியில் காலத்தையும் வெளிப்படும் வரிசையையும் அளப்பவன்.

Mantra 9

वेद वातस्य वर्तनिमुरोॠष्वस्य बृहतः । वेदा ये अध्यासते ॥

அவர் வாயுவின் பாதையை அறிகிறார்—அந்த விரிந்த, உயர்ந்த, மாபெரும் ஒன்றின்; மேலும் மேலே அமர்ந்திருப்பவர்களையும் அவர் அறிகிறார். உயர்ந்த ஆசனங்களையும் பிராணன் (உயிர்மூச்சு) நகர்வையும் முழுமையாக அறிபவர் வருணன்.

Mantra 10

नि षसाद धृतव्रतो वरुणः पस्त्यास्वा । साम्राज्याय सुक्रतुः ॥

த்ருதவ்ரதனான வருணன் பஸ்த்யா (வாசஸ்தலங்கள்) இல் தன் ஆசனத்தை அமர்ந்தான்—சார்வபௌம ஆட்சிக்காக; அவன் ஸுக்ரது, எங்கள் இல்லங்களில் ருதத்தின் அரசாட்சியை நிறுவுபவன்.

Mantra 11

अतो विश्वान्यद्भुता चिकित्वाँ अभि पश्यति । कृतानि या च कर्त्वा ॥

ஆகையால் சிகித்வான் (விவேகி) எல்லா அதிசயங்களையும் நோக்குகிறான்—செய்யப்பட்டவற்றையும், செய்யப்பட வேண்டியவற்றையும்; வருணனின் பார்வை எங்கள் செயல்களை ருதத்தின் வழி செலுத்தும் ஒளியாகிறது.

Mantra 12

स नो विश्वाहा सुक्रतुरादित्यः सुपथा करत् । प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥

நல்ல உறுதியுடைய ஆதித்யன் எங்களுக்காக எப்போதும் நல்வழியை அமைப்பானாக; எங்கள் பிராணங்களை முன்னே நடத்தி அக்கரை சேர்ப்பானாக; எங்கள் ஆண்டுகள் மேலும் நிறைவு நோக்கி விரியட்டும்.

Mantra 13

बिभ्रद्द्रापिं हिरण्ययं वरुणो वस्त निर्णिजम् । परि स्पशो नि षेदिरे ॥

வருணன் பொன்னிறத் த்ராபியைத் தாங்கி, ஒளிமிகு தூய்மையின் பிரகாசமான ஆடையை அணிகிறான்; அவனைச் சுற்றி ஸ்பஷர்கள்—விழிப்பான காவலர்-நோக்கர்கள்—அமர்ந்து, ருதத்தை நோக்கி காத்தருள்கின்றனர்.

Mantra 14

न यं दिप्सन्ति दिप्सवो न द्रुह्वाणो जनानाम् । न देवमभिमातयः ॥

அவனை பகை நாடுவோர் பற்ற இயலார்; மனிதர்களில் துரோகிகளும் இயலார்; அபிமாதயः—தாக்கும் சக்திகளும்—அந்த தேவனை வீழ்த்த இயலாது; ருதம் நிலைபெற்ற இடத்தில் பொய் பற்றுக் கொள்ளாது.

Mantra 15

उत यो मानुषेष्वा यशश्चक्रे असाम्या । अस्माकमुदरेष्वा ॥

மனிதர்களிடையே ஒப்பற்ற புகழை உருவாக்குபவன்—அந்த ஆற்றல் எங்கள் உள்ளத்தின் ஆழத்திலும், எங்கள் உட்புற அறைகளிலும் புகுந்து, எங்களுள் கூட அதே விரிவு மற்றும் ṛta (ஒழுங்கு-நியதி) யின் நேர்மை நிலைபெறச் செய்யட்டும்.

Mantra 16

परा मे यन्ति धीतयो गावो न गव्यूतीरनु । इच्छन्तीरुरुचक्षसम् ॥

என் dhīti (சிந்தனை-ஓட்டங்கள்) மேய்ச்சல் வழிகளில் மாடுகள் போல் முன்னே செல்கின்றன; அவை uru-cakṣas—விரிந்த பார்வையுடையவனை—தேடி, அந்தப் பெரும் தரிசனத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன; அங்கே ṛta தெளிவாகிறது, மனம் தன் உண்மைப் பாதையை அடைகிறது.

Mantra 17

सं नु वोचावहै पुनर्यतो मे मध्वाभृतम् । होतेव क्षदसे प्रियम् ॥

இப்போது நாம் மீண்டும் ஒரே இசைவில் உரைப்போம்—எனக்காகத் தேன் போன்ற இன்பம் கொண்டுவரப்பட்ட இடத்திலிருந்து; யாகத்தின் hotṛ போல நீர் பிரியமான ரசத்தைச் சுவைப்பீர்—அவ்வாறே தெய்வீக மాధுரியம் சொல்லிலும் இதயத்திலும் மீண்டும் திரும்பட்டும்.

Mantra 18

दर्शं नु विश्वदर्शतं दर्शं रथमधि क्षमि । एता जुषत मे गिरः ॥

இப்போது காணத்தக்கது—எங்கும் காணத்தக்க அந்தத் தெய்வத் தோற்றம்; பூமியின் மேல் நிலைபெற்ற ரதமும் காணத்தக்கது. என் ‘கிரः’ (ஸ்துதி-வாக்குகள்) ஏற்றுக்கொள்ளப்படுக.

Mantra 19

इमं मे वरुण श्रुधी हवमद्या च मृळय । त्वामवस्युरा चके ॥

வருணா, என் இந்த ‘ஹவ’ (அழைப்பு) கேளும்; இன்றும் அருள் புரிவாயாக. உன் உதவியை நாடி, உன்னிடமே நான் திரும்புகிறேன்.

Mantra 20

त्वं विश्वस्य मेधिर दिवश्च ग्मश्च राजसि । स यामनि प्रति श्रुधि ॥

மெதிர (ஞானமிகு) தேவா, நீயே அனைத்திற்கும்—திவ் (வானம்) மற்றும் க்ம (பூமி)—இரண்டிற்கும் அரசன். ஆகவே இந்த யாமனி (பாதை/இயக்கம்) யில் எங்களையும் எதிரொலியாகக் கேளும்.

Mantra 21

उदुत्तमं मुमुग्धि नो वि पाशं मध्यमं चृत । अवाधमानि जीवसे ॥

எங்களை உச்சப் பந்தத்திலிருந்து விடுவி; நடுப்பட்ட கண்ணியை வெட்டி அகற்று; கீழ்ப்பட்ட கட்டுகளைத் தளர்த்து விடு—நாம் வாழ்வதற்காக. ṛta-வின் விரிவில் உயிர் மீண்டும் ஓடட்டும்; அறியாமை, அச்சம் ஆகிய முடிச்சுகளிலிருந்து ஆன்மாவை விடுவி.