Sukta 110

Mantra 1

ततं मे अपस्तदु तायते पुनः स्वादिष्ठा धीतिरुचथाय शस्यते । अयं समुद्र इह विश्वदेव्यः स्वाहाकृतस्य समु तृप्णुत ऋभवः ॥

நான் விரித்த செயல்—அது உண்மையிலே மீண்டும் மீண்டும் விரிகிறது; உச்சதா (உச்சரிப்பு-ஸ்தோத்திரம்)க்காக மிக இனிய ஊக்கமுற்ற தீ (தியான-ஞானம்) பாடப்படுகிறது. இங்கே இந்த அனைத்துத் தேவமயப் பரப்பில் இந்த சமுத்திரம் உள்ளது; ஹே ரிபுக்கள், ‘ஸ்வாஹா’ என அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவியால் முழுமையாகத் திருப்தியடையுங்கள்.

Mantra 2

आभोगयं प्र यदिच्छन्त ऐतनापाकाः प्राञ्चो मम के चिदापयः । सौधन्वनासश्चरितस्य भूमनागच्छत सवितुर्दाशुषो गृहम् ॥

விரிந்த அனுபவமும் நிறைவும் நாடி அவர்கள்—இன்னும் அபாக (ஆனால் ஆவலுடன்)—முன்னே சென்றனர்; என் சில ஆபः (நீரோட்டங்கள்) கூட வெளியே நோக்கிப் பாய்ந்தன. அப்போது சௌதன்வனர்கள் (ரிபுக்கள்) தங்கள் நிறைவேற்றிய இயக்கத்தின் பெருமையால், தானம் ஏற்கும் தாதா சவிதாவின் இல்லத்தை அடைந்தனர்.

Mantra 3

तत्सविता वोऽमृतत्वमासुवदगोह्यं यच्छ्रवयन्त ऐतन । त्यं चिच्चमसमसुरस्य भक्षणमेकं सन्तमकृणुता चतुर्वयम् ॥

அந்த சவிதா உங்களுள் அமரத்துவத்தை ஊதினார்—மறைந்த (அகோஹ்ய) தத்துவத்தை—நீங்கள் சத்தியத்தின் ‘கேள்வி/கேட்கப்படுதல்’ வெளிப்படச் செய்து முன்னே சென்றபோது. மேலும் அசுரனின் போகப் பாத்திரமான அந்த ஒரே கலசத்தையும் நீங்கள் நான்கு வகை வடிவமாக ஆக்கினீர்கள்.

Mantra 4

विष्ट्वी शमी तरणित्वेन वाघतो मर्तासः सन्तो अमृतत्वमानशुः । सौधन्वना ऋभवः सूरचक्षसः संवत्सरे समपृच्यन्त धीतिभिः ॥

உகந்த தங்குமிடத்தை அடைந்து, ‘தரணித்வ’—அப்பால் கடக்கும் ஆற்றல்—மூலம், பாடகர் மக்கள் மானிடராயிருந்தும் அமரத்துவத்தை அடைந்தனர். சௌதன்வன ரிபுக்கள், சூரியக் கண்களையுடையோர், ஆண்டுச் சுழற்சியில் தங்கள் ‘தீதி’ (ஒளிமிகு ஞானம்) உடன் முற்றிலும் இணைந்தனர்.

Mantra 5

क्षेत्रमिव वि ममुस्तेजनेनँ एकं पात्रमृभवो जेहमानम् । उपस्तुता उपमं नाधमाना अमर्त्येषु श्रव इच्छमानाः ॥

வயலை அளப்பதுபோல், அளவுக் கயிற்றால் அவர்கள் அந்த ஒரே நடுங்கும் பாத்திரத்தை அளந்தனர். புகழப்பட்டவர்களாய், பரம ஒப்புமை நோக்கி முயன்று, அமரர்களிடையே அழியாத ‘ஶ்ரவஸ்’ (புகழ்) வேண்டினர்.

Mantra 6

आ मनीषामन्तरिक्षस्य नृभ्यः स्रुचेव घृतं जुहवाम विद्मना । तरणित्वा ये पितुरस्य सश्चिर ऋभवो वाजमरुहन्दिवो रजः ॥

நாம் அறிவால் வழிநடத்தப்படும் மனீஷையால், அந்தரிக்ஷத்தின் நரர்/தேவ-சக்திகளுக்காக, ஸ்ருசி (ஹவிர் கரண்டி)யில் நெய் போன்ற செழுமையை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கிறோம். ‘தரணித்வ’ (கடத்தும் ஆற்றல்) மூலம் பிதாவுடன் இணைந்திருந்த அந்த ரிபுக்கள், ‘வாஜ’த்தில் ஏறி, த்யுலோகத்தின் ஒளிமிகு ரஜஸில் உயர்ந்தனர்.

Mantra 7

ऋभुर्न इन्द्रः शवसा नवीयानृभुर्वाजेभिर्वसुभिर्वसुर्ददिः । युष्माकं देवा अवसाहनि प्रियेऽभि तिष्ठेम पृत्सुतीरसुन्वताम् ॥

ரிபு எங்களுக்கு இந்திரனைப் போல இருப்பாராக—வலிமையில் புதுமையுடன்; மேலும் ரிபு, வாஜங்களாலும் வசுக்களாலும், எங்களுக்கு உண்மையான செல்வத்தை அளிப்பாராக. தேவர்களே, போரின் பிரிய நாளில் உங்கள் அவஸ் (அருள்-உதவி) மூலம், சோமத்தைப் பிழியாதவர்களின் பகைத் தாக்குதல்களை மீறி நாம் நிலைத்து நிற்போமாக.

Mantra 8

निश्चर्मण ऋभवो गामपिंशत सं वत्सेनासृजता मातरं पुनः । सौधन्वनासः स्वपस्यया नरो जिव्री युवाना पितराकृणोतन ॥

தோல் (சர்ம) இலிருந்து, ரிபுக்களே, நீங்கள் பசுவை வடித்தீர்கள்; கன்றுடன் இணைத்து, தாயை மீண்டும் முன்புபோல் மீட்டீர்கள். சௌதன்வன நரர்களே, உங்கள் ஸ்வபஸ்யா (நுட்பக் கைவினை) மூலம், இரு பிதர்களையும் மீண்டும் இளமையாக்கினீர்கள்—ஜிவ்ரீ மற்றும் மற்றவர்.

Mantra 9

वाजेभिर्नो वाजसातावविड्ढ्यृभुमाँ इन्द्र चित्रमा दर्षि राधः । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

வாஜங்களால், வாஜ-வெற்றியின் போரில் எங்களுக்கு துணைபுரிவாயாக; ரிபு-வலமுடைய இந்திரா, ஒளிவீசும் ராதஸ் (தானம்) எமக்கு வெளிப்படுத்துவாயாக. அதை எமக்காக மித்ரனும் வருணனும் பெருக்கட்டும்; அதிதி, சிந்து, ப்ருதிவி, மேலும் த்யௌ (வானம்) கூட.