Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 64, Shloka 69
शब्दवेध्य-अनर्थः, ऋषिशापः, दशरथस्य प्राणत्यागः
The Sound-Target Tragedy, the Sage’s Curse, and Dasaratha’s Death
न ते मनुष्या देवास्ते ये चारुशुभकुण्डलम्।मुखं द्रक्ष्यन्ति रामस्य वर्षे पञ्चदशे पुनः।।।।
na te manuṣyā devās te ye cāruśubhakuṇḍalam | mukhaṃ drakṣyanti rāmasya varṣe pañcadaśe punaḥ ||
பதினைந்தாம் ஆண்டில் ராமன் மீண்டும் திரும்பி வரும்போது, அழகிய மங்களக் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன் முகத்தை காண்போர் சாதாரண மனிதர் அல்லர்; தேவர்க்கு ஒப்பானவர்கள்.
Those who will behold Rama's countenance adorned with auspicious ear-rings on his return in the fifteenth year are gods not men.
FAQs
It honors steadfast dharma: enduring exile faithfully is so elevating that witnessing the dharmic hero’s return is treated as a near-divine privilege.
Daśaratha, knowing he will not live to see it, imagines Rama’s eventual return and praises those who will witness it.
Rama’s constancy and auspiciousness—his moral radiance is depicted as worthy of divine comparison.