Adhyaya 9

Verse 1

सूत उवाच । ततोऽमरगणास्ते च सगंधर्वाः सदानवा । उत्पाट्य मंदरं शैलं चिक्षिपुः पयसां निधौ

சூதர் கூறினார்—அப்போது தேவர்கள், கந்தர்வர் மற்றும் தானவர்களுடன் சேர்ந்து மந்தர மலைையைப் பிடுங்கி நீர்நிதியான கடலில் எறிந்தனர்।

Verse 2

ततः सनातनः श्रीमान्दयालुर्जगदीश्वरः । अधारयद्गिरेर्मूलं कूर्मरूपेण पृष्ठतः

அப்போது சனாதனன், ஸ்ரீமான், கருணைமிகு ஜகதீஸ்வரன் ஆமை வடிவம் கொண்டு தன் முதுகில் மலையின் அடிப்பகுதியைத் தாங்கினார்।

Verse 3

अनंतं तत्र संवेष्ट्य ममंथुर्दुग्धसागरम् । एकादश्यां मथ्यमाने चोद्भूतं प्रथमं द्विज

அங்கே அவர்கள் அனந்தனைச் சுற்றி வைத்து பாற்கடலைக் கடைந்தனர். ஏகாதசியன்று கடையப்படுகையில், ஓ த்விஜா, முதலில் இதுவே தோன்றியது।

Verse 4

कालकूटविषं ते तु दृष्ट्वा सर्वे प्रदुद्रुवुः । ततस्तान्विद्रुतान्दृष्ट्वा शंकरश्चोक्तवानिदम्

ஆனால் காலகூட விஷத்தைப் பார்த்ததும் அனைவரும் ஓடினர். அவர்களின் ஓட்டத்தைப் பார்த்த சங்கரன் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 5

भोभोऽमरगणा यूयं विषं कुरुतमादरम् । वारयिष्याम्यहं तूर्णं कालकूटं महाविषम्

“ஓ தேவர்களே! இந்த விஷத்தின்மேல் கவனம் செலுத்துங்கள். இந்தக் கொடிய காலகூட மகாவிஷத்தை நான் விரைவில் அடக்குவேன்.”

Verse 6

इत्युक्त्वा पार्वतीनाथो ध्यायन्नारायणं हृदि । महामंत्रं समुच्चार्य विषमादद्भयंकरम्

இவ்வாறு கூறி பார்வதிநாதன் சிவன், உள்ளத்தில் நாராயணனைத் தியானித்து, மகாமந்திரத்தை உச்சரித்தான்—அது ஆபத்திலும் அதிசயமும் அச்சமூட்டுவதுமாய் இருந்தது.

Verse 7

महामंत्रप्रभावेण विषं जीर्णं गतं महत् । अच्युतानंतगोविंद इति नामत्रयं हरेः

மகாமந்திரத்தின் வல்லமையால் அந்தக் கொடிய விஷம் செரிந்து நீங்கியது. ‘அச்யுத, அனந்த, கோவிந்த’—இவை ஹரியின் மூன்று நாமங்கள்.

Verse 8

योजपेत्प्रयतो भक्त्या प्रणवाद्यं नमोंऽतिकम् । विषभोगाग्निजं तस्य नास्ति मृत्योर्भयं तथा

ஒழுக்கத்துடன் பக்தியால், பிரணவம் (ஓம்) தொடங்கி ‘நமோ’வில் முடியும் இந்தப் புனித வணக்கமந்திரத்தை ஜபிக்க/ஆற்ற வேண்டும்; அவனுக்கு விஷம், பாம்பு, தீ ஆகியவற்றால் வரும் மரணப் பயம் இல்லை.

Verse 9

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे समुद्रमथनं । नाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில், சூத-சௌனக உரையாடலில் ‘சமுத்திரமதனம்’ எனும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 10

रूक्षपिंगलकेशा च जरतीं बिभ्रती तनुम् । सा च ज्येष्ठाब्रवीद्देवान्किंकर्तव्यं मयेति वै

கரடுமுரடான செம்மஞ்சள் நிறக் கூந்தலுடன், முதுமைத் தளர்ந்த உடலைத் தாங்கிய ஜ்யேஷ்டா தேவர்களிடம் கூறினாள்—“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 11

देवास्तथाब्रुवंस्तां च देवीं दुःखस्यभाजनम् । येषां नॄणां गृहे देवी कलहः संप्रवर्तते

அப்போது தேவர்கள் துயரத்தின் பாத்திரமான அந்த தேவியிடம் இவ்வாறு கூறினர்—எவர் இல்லத்தில் இத்தேவி புகுகின்றாளோ, அங்கே சண்டை எழுந்து தொடர்ந்து நிலைக்கும்.

Verse 12

तत्र स्थानं प्रयच्छामो वस ज्येष्ठे शुभान्विता । निष्ठुरं वचनं ये च वदंति येऽनृतं नराः

அங்கே உனக்கு இடம் அளிக்கிறோம்; நல்வழங்கும் மூத்தவளே, அங்கே வாசம் செய். மேலும் கடுஞ்சொல் பேசுவோரும் பொய் பேசுவோரும்…

Verse 13

संध्यायां ये हि चाश्नंति दुःखदा तिष्ठ तद्गृहे । कपालकेशभस्मास्थि तुषांगाराणि यत्र तु

சந்தியா நேரத்தில் உண்போர் துயரை வரவழைப்பர்; நீ அந்த இல்லத்தில் தங்குவாயாக—அங்கே மண்டை, முடி, சாம்பல், எலும்பு, துவரம், நெருப்புக் கரி வைத்திருப்பர்.

Verse 14

स्थानं ज्येष्ठे तत्र तव भविष्यति न संशयः । अकृत्वा पादयोर्धौतं ये चाश्नंति नराधमाः

மூத்தவளே, அங்கே உனக்கிடமுண்டு—இதில் ஐயமில்லை. கால்களை கழுவாமல் உண்போர் எனும் கீழ்மக்கள்…

Verse 15

तद्गृहे सर्वदा तिष्ठ दुःखदारिद्रदायिनी । वालुकालवणांगारैः कुर्वंति दंतधावनम्

துயரும் வறுமையும் அளிப்பவளே, அந்த இல்லத்தில் நீ எப்போதும் தங்குவாயாக—அங்கே மக்கள் மணல், உப்பு, நெருப்புக் கரியால் பல் துலக்குவர்.

Verse 16

तेषां गेहे सदा तिष्ठ दुःखदा कलिना सह । छत्राकं श्रीफलं शिष्टं ये खादंति नराधमाः

கலியுடன் சேர்ந்து, சத்ராகக் காளான் மற்றும் சிஷ்டருக்கென விடப்பட்ட ஸ்ரீபலம் (தேங்காய்) உண்ணும் அந்த இழிந்தோரின் வீட்டில் எப்போதும் தங்குவாயாக।

Verse 17

गेहे तेषां तव स्थानं ज्येष्ठे कलुषदायिनि । तिलपिष्टमलाबुं ये गृंजनं पोतिकादलम्

ஓ மூத்தவளே, மாசு விளைவிப்பவளே! எள்ளுப்பிசை, அலாபு (சுரைக்காய்), கிருஞ்ஜனம் (வெங்காயம்) மற்றும் போதிகா இலைகள் உண்ணுவோரின் வீட்டிலே உன் இருப்பிடம் உள்ளது।

Verse 18

कलं बुकं पलांडुं ये चाश्नंति पापबुद्धयः । तेषां गृहे तव स्थानं भविष्यति न संशयः

கல, புக்க, பலாண்டு போன்ற காரமான கிழங்குகளை உண்ணும் பாவமனம் கொண்டோர் வீட்டில் உன் வாசம் நிச்சயம் இருக்கும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

गुरु देवातिथीनां च यज्ञदानविवर्जितम् । यत्रवेदध्वनिर्नास्ति तत्र तिष्ठ सदाऽशुभे

ஓ அசுபமே! குரு, தேவர், அதிதி ஆகியோருக்கு மரியாதை இல்லாத இடத்தில், யாகமும் தானமும் இல்லாத இடத்தில், வேத ஒலி கேட்காத இடத்தில் நீ எப்போதும் தங்குவாயாக।

Verse 20

दंपत्योः कलहो यत्र पितृदेवार्चनं न वै । दुरोदररता यत्र तत्र तिष्ठ सदाशुभे

கணவன்-மனைவி இடையே எப்போதும் சண்டை இருக்கும் இடத்தில், பித்ரு-தேவர் வழிபாடு இல்லாத இடத்தில், சூதாட்டத்தில் ஈடுபடுவோர் இருக்கும் இடத்தில்—ஓ எப்போதும் அசுபமே, அங்கே தங்குவாயாக।

Verse 21

परदाररता यत्र परद्रव्यापहारिणः । विप्रसज्जनवृद्धानां यत्र पूजा न विद्यते । तत्र स्थाने सदा तिष्ठ पापदारिद्र्यदायिनी

எங்கு பரஸ்திரீ ஆசை உண்டோ, எங்கு பிறருடைய செல்வம் அபகரிக்கப்படுகிறதோ, மேலும் எங்கு பிராமணர், சஜ்ஜனர், முதியோர் ஆகியோருக்கு பூஜை இல்லையோ—ஓ பாபமும் தரித்திரமும் அளிப்பவளே, நீ எப்போதும் அங்கேயே தங்குவாயாக।

Verse 22

इत्यादिश्य सुरा ज्येष्ठां सर्वेषां कलिवल्लभाम् । क्षीराब्धेर्मथनं चक्रुः पुनस्ते सुसमाहिताः

இவ்வாறு அனைவருக்கும் பிரியமான, கலியுகத்திற்கும் வல்லபமான அந்த முதன்மை தேவியை அறிவுறுத்தி, அவர்கள் மீண்டும் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி க்ஷீரசாகரத்தை மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினர்।