Adhyaya 5

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाप्राज्ञ पुत्रहीनो जनो भवेत् । कर्मणा केन वै सूत पुत्रो भवति केन च

சௌனகர் கூறினார்—ஓ மிகுந்த ஞானமுடைய சூதரே, கூறுக: எந்தக் கர்மத்தால் மனிதன் புத்திரமில்லாதவனாகிறான்? எந்தக் கர்மத்தால் புத்திரன் பெறுகிறான்?

Verse 2

सूत उवाच । एतत्पृष्टः पुरा ब्रह्मा नारदेन महात्मना । स यदाह तदा तं च शृणुष्व मुनिपुंगव

சூதர் கூறினார்—இந்தக் கேள்வியை முன்பு மகாத்மா நாரதர் பிரம்மாவிடம் கேட்டார். ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அப்போது அவர் கூறியதை கேளுங்கள்.

Verse 3

नारद उवाच । पितामह महाप्राज्ञ सर्वतत्त्वार्थपारग । अपुत्रो वै भवेन्मर्त्यः कर्मणा केन पद्मज

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிதாமஹா, மஹாப்ராஜ்ஞா, எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருளையும் அறிந்தவனே! ஓ பத்மஜ பிரம்மா, எந்தக் கர்மத்தால் மனிதன் புத்திரஹீனனாகிறான்?

Verse 4

वंध्या स्त्री वा भवेत्केन वृजिनेन ममाग्रतः । कथय शृण्वतो वै मे सर्वप्राणिहिते रत

என் கண்முன்னே எந்தப் பாவத்தால் ஒரு பெண் வന്ധ்யையாகிறாள்? எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவனே, நான் கேட்கிறேன்—எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 5

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे ब्रह्मनारदसंवादे कर्मविपाककथनं । नाम पंचमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மஹாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், ‘கர்மவிபாகக் கதனம்’ எனப் பெயருடைய ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । कथयामि समासेन सावधानेन तच्छ्रणु । वृत्तांतं पृच्छसि त्वं वै शृण्वतां विस्मयप्रदम्

பிரம்மா கூறினார்—சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்; கவனமாகக் கேள். நீ கேட்கும் இந்த நிகழ்வு, கேட்போர்க்கு வியப்பை அளிப்பதாகும்।

Verse 7

पूर्वजन्मनि यो मर्त्यो वर्तनं ब्राह्मणस्य च । हरेद्वा हारयेदत्र पुत्रहीनो भवेत्किल

முன்ஜென்மத்தில் பிராமணனின் வாழ்வாதாரத்தைத் தானே கவர்ந்தவனோ அல்லது பிறரால் கவரச் செய்தவனோ, அவன் இவ்வாழ்வில் நிச்சயமாக புத்திரஹீனனாகிறான்।

Verse 8

इह जन्मनि यो मर्त्यः पुराणश्रवणं हि च । ससस्या भूमेर्दानं च कुर्याद्वै श्रद्धयान्वितः

இவ்வாழ்விலேயே புராணங்களைச் செவிமடுத்து, நம்பிக்கையுடன் பயிர்களுடன் கூடிய நிலத்தை தானமாக அளிப்பவன் மிகுந்த புண்ணியம் அடைவான்.

Verse 9

धेनुं बहुगुणां हैमीं बहुदुग्धां सदक्षिणाम् । सुवर्णप्रतिमां चैव तस्य पुत्रो भवेद्ध्रुवम्

பல நற்குணங்களும் மிகுந்த பாலும் உடைய, தக்க தக்ஷிணையுடன் கூடிய பொன்-பசுவையும், பொன்-பிரதிமையையும் தானம் செய்பவனுக்கு நிச்சயமாக மகன் பிறப்பான்.

Verse 10

पूर्वजन्मनि या नारी परबालकघातनम् । करोति कपटेनैव बालहीना भवेद्ध्रुवम्

முன்ஜென்மத்தில் வஞ்சகத்தால் பிறருடைய குழந்தையின் கொலைக்கு காரணமான பெண், நிச்சயமாக பிள்ளையற்றவளாக ஆகிறாள்.

Verse 11

सौवर्णप्रतिमादानं या नारी श्रद्धयान्विता । कुर्यात्पानं ब्राह्मणस्य भक्त्या वै चरणोदकम्

நம்பிக்கையுடன் பொன்-பிரதிமை தானம் செய்கிற பெண், பக்தியுடன் பிராமணரின் பாதம் கழுவிய நீரையும் பருக வேண்டும்.

Verse 12

पुराणश्रवणं चैव दद्याद्वै बहुदक्षिणाम् । बह्वपत्या जीववत्सा भवेन्नास्त्यत्र संशयः

புராணப் பாராயண-श्रவணத்தை நடத்தி, மிகுந்த தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். அவள் பல பிள்ளைகளுடன், உயிருடன் வாழும் சந்ததியுடன் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 13

जले निमग्नं बालं यो दृष्ट्वा या न समुद्धरेत् । इह जन्मन्यपुत्रो वै साऽपुत्री च भवेद्ध्रुवम्

நீரில் மூழ்கும் குழந்தையைப் பார்த்தும் காப்பாற்றாதவன் இவ்வாழ்விலேயே புத்ரஹீனன் ஆவான்; அந்தப் பெண்ணும் நிச்சயமாக சந்தானமற்றவளாவாள்।

Verse 14

वृषभं चैव कूष्मांडं ससुवर्णं सवस्त्रकम् । दद्याद्दानं ब्राह्मणस्य कुर्याद्बालव्रतं शुभम्

காளையையும் குஷ்மாண்டம் (பரங்கிக்காய்) என்பதையும் பொன்னும் ஆடையும் சேர்த்து பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் மங்களமான பாலவிரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 15

गौरीं कन्यां तथा कुर्यात्पुराणश्रवणं हि यः । पुत्रो वै जायते तस्य सर्वपातकनाशनम्

யார் கன்னியைக் கௌரியைப் போலச் சீர்செய்து, புராணச் செவியுணர்வை ஏற்பாடு செய்கிறாரோ, அவருக்கு எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புதல்வன் பிறப்பான்।

Verse 16

पूर्वजन्मनि यो मर्त्यो निराशं चातिथिं द्विज । कुर्यात्क्रोधेन दंडं च पुत्रहीनो भवेद्ध्रुवम्

ஓ த்விஜரே! முன்ஜென்மத்தில் விருந்தினரை ஏமாற்றி மனமுடைந்து அனுப்பி, கோபத்தால் தண்டித்த மனிதன் நிச்சயமாக புத்ரஹீனன் ஆவான்।

Verse 17

ब्राह्मणं चातिथिं चैव कुर्याद्भक्त्या प्रपूजनम् । अन्नदानं जलं चैव तथा देवालयं शुभम्

பக்தியுடன் பிராமணரையும் விருந்தினரையும் முறையாகப் போற்ற வேண்டும்; அன்னதானமும் நீர்தானமும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மங்களமான தேவாலயத்தை நிறுவவோ ஆதரிக்கவோ வேண்டும்।

Verse 18

पूर्वजन्मनि या नारी भ्रूणहत्यां च यो नरः । कुर्यात्सा मृतवत्सा च मृतवत्सो भवेद्ध्रुवम्

முன்ஜென்மத்தில் கருக்கொலை செய்த பெண்ணும், அதையே செய்த ஆணும், நிச்சயமாக முறையே ‘மృతவத்ஸா’ மற்றும் ‘மృతவத்ஸன்’ (சந்ததி நாசம் அடைவர்) ஆகின்றனர்।

Verse 19

या नारी स्वामिसहिता कुर्याच्च हरिवासरम् । सुपुत्रा भर्तृसुभगा भवेत्सा प्रतिजन्मनि

கணவருடன் சேர்ந்து ஹரிவாசரம் (விஷ்ணுவின் புனித நாள்) விரதம் அனுஷ்டிப்பவள், ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நல்ல புதல்வர்களும் கணவன்-சௌபாக்யமும் பெறுவாள்।

Verse 20

यो नरो गोधनं कुर्याच्छूद्रः कुर्याद्विमोहितः । ब्राह्मणीहरणं वापि कर्मणा स नपुंसकः

மாட்டுச் செல்வத்தைத் திருடும் ஆணும்—மயக்கத்தால் ஒரு சூத்ரனும் அப்படியே செய்தாலும்—அல்லது செய்கையால் பிராமணியை அபகரித்தாலும், அக்கருமங்களால் அவன் நபுஂசகன் (அவமதிக்கப்பட்டவன்) ஆகிறான்।

Verse 21

इदं तु वृजिनं कृत्वा पश्चात्पुण्यं करोति यः । इह पुण्यप्रभावेण दुहिता जायते द्विज

ஓ த்விஜரே! இத்தீவினை செய்து பின்னர் புண்ணியச் செயல்களைச் செய்பவன், இவ்வாழ்விலேயே அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனால் மகள் பிறப்பைப் பெறுவான்।

Verse 22

आसीत्त्रेतायुगे राजा श्रीधरो नामतो द्विज । अपुत्रो धनवांस्तस्य जाया हेमप्रभावती

ஓ த்விஜரே! திரேதாயுகத்தில் ‘ஸ்ரீதரன்’ என்னும் பெயருடைய ஒரு அரசன் இருந்தான். செல்வமிக்கவனாயினும் புதல்வன் இல்லாதவன்; அவன் மனைவி ஹேமப்ரபாவதி.

Verse 23

व्यासं सकलशास्त्रज्ञं सर्वलोकहितैषिणम् । आगतं चैव पप्रच्छ चापुत्रोऽहं कथं द्विज

அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தும் உலக நலன் நாடும் வியாசர் வந்தபோது, அரசன் கேட்டான்— “ஓ த்விஜரே, நான் எவ்வாறு புத்திரமில்லாதவன்?”

Verse 24

उवाच नृपतेः श्रुत्वा वचनं विनयान्वितम् । राज्ञा दत्ते च पीठे च निर्मिते कनकादिभिः

அரசனின் பணிவான சொற்களை கேட்ட மুনি உரைத்தார்; அரசன் பொன் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தையும் அளித்திருந்தான்।

Verse 25

राजाराज्ञी तस्य पादौ धौतं कृत्वा च हर्षितौ । पीत्वा पादोदकं द्वौ च सर्वपातकनाशनम्

அரசனும் அரசியும் மகிழ்ந்து அவரின் பாதங்களை கழுவி, இருவரும் பாதோதகத்தை அருந்தினர்— அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 26

व्यास उवाच । राजन्शृणुष्व यत्पृष्टमपुत्रो येन कर्मणा । तवेयं राज्ञी चापुत्री चैकपत्नीव्रतस्तथा

வியாசர் கூறினார்— அரசனே, நீ கேட்டதை கேள்; எந்தக் கர்மத்தால் புத்திரமில்லாதவனும் புத்திரம் பெறுவான். உன் அரசியும் நிசந்தானம்; ஒரே கணவன் விரதத்தில் உறுதியானவள்.

Verse 27

पूर्वजन्मनि चंद्रस्त्वं नाम्ना वरतनु स्मृतः । भार्या तवापि शुभ्रांगी नाम्ना वै शंकरी स्मृता

முன் பிறவியில், ஓ சந்திரா, நீ ‘வரதனு’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டாய்; உன் வெண்மையான அங்கங்களையுடைய மனைவி ‘சங்கரி’ என்ற பெயரால் புகழப்பட்டாள்.

Verse 28

एकदा पथियातौ च नीचपुत्रं जलेपि च । मग्नं दृष्ट्वा हेलया च गतौ स पंचतां गतः

ஒருமுறை வழியில் செல்லும் போது அவர்கள் நீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருந்த தாழ்குலப் புதல்வனை கண்டனர்; ஆனால் அலட்சியமாக விட்டுச் சென்றனர். அதன் பயனாக அந்தச் சிறுவன் மரணமடைந்தான்.

Verse 29

बहुपुण्यप्रभावेण राज्ञीराजा गतौ युवाम् । तेन कर्मविपाकेन युवायोर्न भवेत्सुतः

மிகுந்த புண்ணியத்தின் பலனால் ராணியும் அரசனும் தத்தம் கதியை அடைந்தனர்; ஆனால் அந்தக் கர்மவிபாகத்தால் உங்களிருவருக்கும் புதல்வன் பிறக்கமாட்டான்.

Verse 30

राजोवाच । इदानीं केन पुण्येन सुतो वै जायते प्रभो । अपुत्रस्य मनुष्याणां जीवनं हि निरर्थकम्

அரசன் கூறினான்—பிரபுவே! இப்போது எந்தப் புண்ணியச் செயலில் புதல்வன் பிறக்கிறான்? ஏனெனில் புதல்வன் இல்லாத மனிதரின் வாழ்வு உண்மையில் பயனற்றது.

Verse 31

व्यास उवाच । सवस्त्रं चैव कूष्मांडं वृषभं ससुवर्णकम् । देहि दानं ब्राह्मणस्य कुरु बालव्रतं तथा

வியாசர் கூறினார்—ஆடை உடன் கூஷ்மாண்டம் (பூசணிக்காய்) தானம் செய்; மேலும் பொன்னுடன் கூடிய காளையைப் பிராமணருக்கு தானமாக அளி; அதுபோல பாலவ்ரதத்தையும் அனுஷ்டி.

Verse 32

गौरीं कन्यां तथा देहि पुराणश्रवणं कुरु । पुत्रो वै जायते तत्र सर्वपातकनाशनम्

கௌரியை ஒத்த (வெண்நிற) கன்னியைக் கல்யாணத் தானமாக அளித்து, புராணம் கேள்; அப்போது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புதல்வன் நிச்சயமாகப் பிறப்பான்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा ततो राजा व्यासोक्तं दानमुत्तमम् । पुराणश्रवणं चैव चकार गतकिल्बिषः

பிரம்மா கூறினார்—இதைக் கேட்ட அரசன் வியாசர் உபதேசித்த சிறந்த தானத்தைச் செய்தான்; புராண-श्रவணமும் செய்தான்; அவனுடைய பாவங்கள் நீங்கின।

Verse 34

ततः पुत्रो वर्षमध्ये बभूव सर्वपूजितः । अभूद्राजा सार्वभौमः सुंदरः कुलनायकः

பின்னர் அந்த ஆண்டின் நடுவில் ஒரு மகன் பிறந்தான்; அனைவராலும் போற்றப்பட்டான். அவன் சార்வபௌம அரசனானான்—அழகன், குலத்தின் தலைவன்।

Verse 35

सूत उवाच । य इदं शृणुयाद्भक्त्या करोति दानमुत्तमम् । अपुत्रो लभते पुत्रं संक्षेपात्कथितं मया

சூதர் கூறினார்—இதை பக்தியுடன் கேட்பவன் சிறந்த தானத்தின் பயனை அடைகிறான். புத்திரமில்லாதவனும் புத்திரனைப் பெறுவான்—இதை நான் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்।

Verse 36

भक्त्या श्रुत्वा तु या नारी कुर्याद्ब्राह्मणपूजनम् । सुपुत्रा सा भवेन्नित्यं शास्त्रोक्तविधिना द्विज

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! இதை பக்தியுடன் கேட்டு, சாஸ்திர விதிப்படி பிராமணப் பூஜை செய்கிற பெண் எப்போதும் நல்ல புதல்வர்களால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாள்।

Verse 37

सुवर्णं रजतं वस्त्रं पुष्पमाल्यं च चंदनम् । यो दद्यात्पुस्तके भक्त्या सर्वपापप्रणाशनम्

பக்தியுடன் புனித நூலுக்கு பொன், வெள்ளி, ஆடை, மலர்மாலை, சந்தனம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிப்பவன்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் வழியாகும்।

Verse 38

पूर्वजन्मनि यो मूढो ब्रह्मबालकघातकः । तस्य क्रूरो भवेत्पुत्रः सप्तजन्मांतरैर्द्विजः

ஓ த்விஜரே! முன்ஜென்மத்தில் மயக்கத்தால் பிராமணக் குழந்தையை கொன்றவன், ஏழு பிறவிகளுக்குப் பின் கொடூரமான மகனைப் பெறுவான்.