Adhyaya 8

Verse 1

शौनक उवाच । समुद्रमथनं सूत पुरा कस्मात्कृतं गुरो । हृदये कौतुकं जातं श्रोतुं मे वद चामरैः

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதரே, குருவே! பழங்காலத்தில் கடல் மத்தனம் எதற்காகச் செய்யப்பட்டது? என் உள்ளத்தில் ஆர்வம் எழுந்துள்ளது; தேவர்களின் வரலாறுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

सूत उवाच । ब्रह्मन्वच्मि समासेन सिंधोर्मथनकारणम् । दुर्वाससेंद्र संवादमितिहासं शृणुष्व तत्

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, கடல் மத்தனத்தின் காரணத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். துர்வாசரும் இந்திரனும் உரையாடிய அந்தப் பழம்பெரும் வரலாற்றைக் கேள்.

Verse 3

महातपा महातेजा दुर्वासा ईश्वरांशजः । ब्रह्मर्षिः प्रययौ स्वर्गमिन्द्रं द्रष्टुं स चैकदा

மிகுந்த தவமும் ஒளியும் உடைய, ஈசுவர அம்சமாகப் பிறந்த துர்வாசர்—அந்த பிரம்மரிஷி ஒருமுறை இந்திரனைச் சந்திக்கச் சுவர்க்கத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 4

तस्मिन्ददर्श काले तं गजारूढं शचीपतिम् । दृष्ट्वा स्रजं पारिजातां ददौ तस्मै महामुनिः

அந்நேரத்தில் அவர், சசீபதி இந்திரன் யானைமேல் ஏறியிருப்பதை கண்டார். அதைக் கண்ட மகாமுனி பாரிஜாத மலர்களின் மாலையை அவருக்கு அர்ப்பணித்தார்॥

Verse 5

गृहीत्वा तां स्रजं चेंद्रो विन्यस्य गजमूर्द्धनि । देवराट्प्रययौ ब्रह्मन्ससैन्यो नंदनं प्रति

அம்மாலையை எடுத்த இந்திரன் அதை யானையின் தலையில் வைத்தான். ஓ பிராமணரே! தேவராஜன் இந்திரன் படையுடன் நந்தன வனத்தை நோக்கி புறப்பட்டான்॥

Verse 6

हस्ती चादाय तां मालां छित्त्वा तु धरणीतले । चिक्षेप च महाक्रुद्धस्तमित्याह महामुनिः

அப்போது யானை அந்த மாலையைப் பிடித்து கிழித்து தரையில் வீசியது. மிகக் கோபமுற்ற மகாமுனி அவனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்॥

Verse 7

त्रैलोक्यैकश्रियायुक्तो यस्मात्त्वमवमन्यसे । तव त्रैलोक्यश्रीर्नष्टा भवत्येव न संशयः

மூன்று உலகங்களின் தனித்த பெருமையால் விளங்குபவரை நீ அவமதித்ததால், உன் மூவுலகப் புகழும் செல்வமும் நிச்சயமாக அழியும்—சந்தேகம் இல்லை॥

Verse 8

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे समुद्रमथनोद्योगोनामाष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில் ‘சமுத்திரமதனத் தயாரிப்பு’ எனப்படும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது॥

Verse 9

नष्टमंतर्द्धानवत्यां तदा तस्यां जगत्त्रयम् । क्षुत्पिपासान्विताः सर्वे चुक्रुशुर्वै निरंतरम्

அந்தர்தான சக்தியுடைய அவள் மறைந்தபோது, பசி தாகத்தால் வாடிய மூவுலகமும் இடையறாது கதறியது।

Verse 10

न ववर्षुर्वारिवाहाः शुष्काश्चैव जलाशयाः । सर्वे ते शाखिनः शुष्काः फलपुष्पविवर्जिताः

மழை தரும் மேகங்கள் பொழியவில்லை; நீர்த்தேக்கங்களும் வறண்டன; எல்லா மரங்களும் காய்ந்து கனியும் மலரும் இன்றாயின।

Verse 11

क्षुत्पिपासार्दिताः सर्वे ब्रह्मणः सन्निधिं ययुः । तं सर्वे कथयामासुः दुःखशोकं पितामहम्

பசி தாகத்தால் துன்புற்ற அனைவரும் பிரம்மாவின் முன்னிலையில் சென்று, பிதாமஹனிடம் தங்கள் துயரமும் சோகமும் உரைத்தனர்।

Verse 12

देवानां वचनं श्रुत्वा धाता देवगणैः सह । भृग्वादिमुनिभिश्चैव प्रययौ क्षीरसागरम्

தேவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டுத் தாதா (பிரம்மா) தேவர்கணங்களுடனும், ப்ருகு முதலிய முனிவர்களுடனும் பாற்கடலுக்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 13

विष्णुं समर्चयामास क्षीराब्धेरुत्तरे तटे । मंत्रमष्टाक्षरं वेधा जपन्ध्यायन्जगत्पतिम्

பாற்கடலின் வடகரையில் வேதா (பிரம்மா) விஷ்ணுவை முறையாக வழிபட்டார்; அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் ஜபித்து உலகநாதனைத் தியானித்தார்।

Verse 14

ततः प्रसन्नो भगवान्सर्वेषां च दिवौकसाम् । वैनतेयं समारुह्य चागतः सदयः प्रभुः

அப்போது விண்ணுலக வாசிகள் அனைவர்மீதும் பிரசன்னமான கருணைமிகு பகவான் பிரபு வைநதேயன் (கருடன்) மீது ஏறி அங்கே வந்தார்।

Verse 15

पीतवस्त्रं चतुर्बाहुं शंखचक्रगदाधरम् । दृष्ट्वा तं जगतामीशं पुंडरीकनिभेक्षणम्

மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, நான்கு கரங்களுடன், சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய, தாமரை போன்ற கண்களையுடைய உலகநாதனை அவர்கள் கண்டனர் (அச்சமரியாதையுடன்).

Verse 16

विष्णुं भवोदधेः पोतं वनमालाविभूषितम् । श्रीवत्सकौस्तुभोरस्कमानंदाश्रुपरिप्लुताः

பவசாகரத்தைத் தாண்டச் செய்யும் படகாகிய விஷ்ணுவை, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவராக, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துப மணியும் தாங்கியவராகக் கண்டு அவர்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தனர்।

Verse 17

तुष्टुवुर्जयशब्देन नमश्चक्रुर्निरंतरम् । श्रीभगवानुवाच । वरं वृणीध्वं भो देवाः कस्माद्यूयं समागताः । वरदोऽस्मि तद्वदत वो ददामि च नान्यथा

அவர்கள் ‘ஜயம்’ எனும் முழக்கத்தால் துதித்து, இடையறாது நமஸ்காரம் செய்தனர். அப்போது ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“தேவர்களே, வரம் கேளுங்கள்; எதற்காக நீங்கள் இங்கு வந்தீர்கள்? நான் வரதன்; சொல்லுங்கள், அதையே அளிப்பேன், வேறல்ல.”

Verse 18

देवा ऊचुः । कृपालो ब्रह्मशापेन संपद्धीनं जगत्त्रयम् । क्षुत्पिपासार्दितं नाथ सदेवासुरमानुषम्

தேவர்கள் கூறினர்—“கருணைமிகு நாதா! பிரம்மாவின் சாபத்தால் மூவுலகங்களின் செல்வம் குன்றியது; தேவர், அசுரர், மனிதர் அனைவரும் பசி தாகத்தால் வாடுகின்றனர்.”

Verse 19

रक्ष सर्वानिमांल्लोकान्याताः स्म शरणं तव । श्रीभगवानुवाच । इंदिरा ब्रह्मशापेन चान्तर्द्धानं गता सुराः

“இவ்வனைத்து உலகங்களையும் காத்தருளுங்கள்; நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்.” ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— “பிரம்ம சாபத்தால் இந்திரா (லக்ஷ்மி) அந்தர்தானம் ஆனாள்; தேவர்களும் மறைந்தனர்.”

Verse 20

यस्याः कटाक्षमात्रेण जगदैश्वर्यसंयुतम् । तदा यूयं सुराः सर्वे चोत्पाट्य स्वर्णपर्वतम्

“அவளின் ஒரு கடாட்சமட்டுமே உலகை ஆட்சிச் செல்வமும் வளமுமாக நிறையச் செய்கிறது. ஆகவே, தேவர்களே, பொன்மலையையும் பெயர்த்து எடுத்துவருங்கள்.”

Verse 21

मंदरं घर्घरं कृत्वा सर्पराजेन वेष्टितम् । कुरुध्वं मथनं देवाः सदैत्याः क्षीरसागरम्

“மந்தர மலையை மத்துக் கம்பமாக்கி, நாகராஜன் வாசுகியால் சுற்றி, தேவர்கள் தைத்யர்களுடன் சேர்ந்து பாற்கடலைக் கடையுங்கள்.”

Verse 22

तस्मादुत्पत्स्यते लक्ष्मीर्जगन्माता च भोः सुराः । तया हृष्टा महाभागा भविष्यथ न संशयः

“ஆகவே, தேவர்களே, அதிலிருந்து உலகமாதா லக்ஷ்மி தோன்றுவாள். அவளால் மகிழ்ந்து, நீங்கள் எல்லோரும் பெரும் பாக்கியமுடன் செழிப்படைவீர்கள்; ஐயமில்லை.”

Verse 23

धारयाम्यहमेवाद्रिं कूर्मरूपेण सर्वतः । इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुरंतर्द्धानं जगाम सः । जग्मुः सुरासुराः सर्वे समुद्रमथनं द्विज

“ஆமை வடிவம் கொண்டு இந்த மலையை எல்லாத் திசைகளிலும் நான் தாங்குவேன்.” என்று கூறி பகவான் விஷ்ணு அந்தர்தானமானார். பின்னர், ஓ த்விஜனே, தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் கடல் மத்தனத்திற்குச் சென்றனர்.