Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि चान्यधर्म्मं पुरातनम् । व्यासजैमिनिसंवादं श्रोतॄणां पापनाशनम्

சூதர் கூறினார்—ஓ சௌனகரே, கேளுங்கள்; இன்னொரு பழமையான தர்ம உபதேசத்தைச் சொல்கிறேன்—வியாசர்-ஜைமினி உரையாடல், கேட்போரின் பாவங்களை அழிப்பது।

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे हरिमंदिरलेपनमाहात्म्यं । नाम द्वितीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில் ‘ஹரி-மந்திர-லேபன மாஹாத்மியம்’ எனப்படும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 3

व्यास उवाच । श्रीकृष्णमंदिरे यो वै लेपनं कुरुते नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तः श्रांतो याति हरेर्गृहम्

வியாசர் கூறினார்—ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ஆலயத்தில் லேபனம் (பூச்சு) செய்து பராமரிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, வாழ்வின் உழைப்பு முடிவில் ஹரியின் திருவீட்டினை அடைவான்।

Verse 4

यश्चांबुलेपनं कुर्यात्संक्षेपाच्छृणु जैमिने । तस्यपुण्यमहं वच्मि मंदिरे जगतीपतेः

ஓ ஜைமினி, சுருக்கமாகக் கேள்—உலகநாதனின் ஆலயத்தில் நீரால் சுத்தம் செய்து லேபனம் செய்வவனுடைய புண்ணியத்தை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 5

तत्र यावंति पश्यंति रजांसि च द्विजोत्तम । तावत्कल्पसहस्राणि स वसेद्विष्णुमंदिरे

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அங்கே அவன் காணும் தூசுத் துகள்கள் எத்தனைவோ, அத்தனை ஆயிரம் கல்பங்கள் அவன் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தில் (திருதாமத்தில்) வாசிப்பான்।

Verse 6

पुरासीद्दंडको नाम्ना चौरो लोकभयप्रदः । ब्रह्मस्वहारी मित्रघ्नो युगे द्वापरसंज्ञके

பண்டைய த்வாபர யுகத்தில் தண்டகன் என்னும் ஒரு திருடன் இருந்தான்; அவன் மக்களுக்கு அச்சமூட்டுபவன், பிராமணச் சொத்தை அபகரிப்பவன், நண்பனைக் கொல்லும் துரோகியும் ஆவான்।

Verse 7

असत्यभाषी क्रूरश्च परस्त्रीगमने रतः । गोमांसाशी सुरापश्च पाखंडजनसंगभाक्

அவன் பொய்யுரைப்பவன், கொடூர குணமுடையவன், பிறன் மனைவியிடம் செல்லும் ஆசைக்குட்பட்டவன்; பசு மாமிசம் உண்ணுபவன், மதுபானம் அருந்துபவன், பாசண்டர்களின் கூட்டுறவாளன் ஆவான்।

Verse 8

वृत्तिच्छेदी द्विजातीनां न्यासापहारकस्तथा । शरणागतहंता च वेश्याविभ्रमलोलुपः

இருபிறப்போரின் வாழ்வாதாரத்தை அறுப்பவன், ஒப்படைத்த நியாசத்தை அபகரிப்பவன், சரணடைந்தவரை கொல்வவன், வेश्यைகளின் மயக்கத்தில் காமலோலன்—இவன் கொடியப் பாவிகளில் எண்ணப்படுவான்।

Verse 9

एकदा स द्विजश्रेष्ठ कस्यचिद्विष्णुमंदिरम् । जगाम हरणार्थाय विष्णोर्द्रव्यं स मूढधीः

ஒருமுறை, ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே, அந்த மூடபுத்தியான் விஷ்ணு ஆலயமொன்றிற்குச் சென்றான்—விஷ்ணுவின் சொத்தினைத் திருடும் நோக்கத்துடன்।

Verse 10

अथ द्वारि प्रविश्यासावंघ्रिः कर्द्दमसंयुतः । प्रोच्छितः सकलं निम्ने भूमौ देवगृहस्य च

பின்னர் வாசல் வழியே நுழையும்போது, சேற்றால் பூசப்பட்ட அவன் பாதம் தேவாலயத்தின் தாழ்ந்த தரையை முழுவதும் அழுக்காக்கியது।

Verse 11

तेनैव कर्म्मणा भूमिर्निम्नरिक्ता बभूव ह । लोहस्य च शलाकाभ्यां मुद्घाट्यत्वररंमुदा

அதே செயல் காரணமாக நிலம் பள்ளங்களால் வெற்றிடமாயிற்று; அவன் இரு இரும்புக் கம்பிகளால் மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாக அதைத் திறந்து கிழித்தான்।

Verse 12

प्रविवेश हरेर्गेहं वितानवरशोभितम् । रत्नकांचनदीपाढ्यं परिध्वस्त महत्तमम्

அவன் ஹரியின் இல்லத்துள் நுழைந்தான்—அழகிய விதானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ரத்தினமும் பொன்னும் ஆன விளக்குகளால் செழித்த, மிகப் பெருமைமிக்க அந்த மாளிகையில்।

Verse 13

नानापुष्पसुगंधाढ्यं नानापात्रसमाकुलम् । सुवासितस्य तैलस्य गंधेन परिपूरितम्

அது பலவகைப் பூக்களின் நறுமணத்தால் செழித்து, பலவகைப் பாத்திரங்களால் நிரம்பி, நறுமணத் தைலத்தின் வாசனையால் எங்கும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 14

अनेनहारकेणाथ पर्य्यंके सुमनोहरे । शायितो राधया सार्द्धं दृष्टः पीतांबरोऽच्युतः

அப்போது இந்த மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பீதாம்பரம் தரித்த அச்யுதப் பெருமான் ராதையுடன் மிக இனிய படுக்கையில் சாய்ந்து கிடப்பதாகக் காணப்பட்டார்।

Verse 15

प्रणम्य राधिकानाथं निष्पापः सोऽभवत्तदा । नेष्याम्यथ न नेष्यामि अनेन किं भवेन्मम

ராதிகாநாதனை வணங்கி அவன் அக்கணமே பாவமற்றவனானான். “நான் (அவளை) அழைத்துச் சென்றாலும் செல்லாவிட்டாலும், இதனால் எனக்கு என்ன?” என்று கூறினான்।

Verse 16

सेवां कर्त्तुमशक्तोऽहं यतश्चौरोऽस्मि सर्वदा । द्रव्येण कार्यमस्तीति तन्नेतुं कृतवान्मनः

“நான் சேவை செய்ய இயலாதவன்; ஏனெனில் நான் எப்போதும் திருடன். செல்வத்தால் காரியம் நிறைவேறும்” என்று எண்ணி, அதை எடுத்துச் செல்ல மனம் வைத்தேன்।

Verse 17

पातयित्वांशुकं भूमौ कौशेयं कमलापतेः । बबंध वस्तुजातं च पाणौ कृत्वा सकंपितः

லக்ஷ்மீபதியின் பட்டாடையை தரையில் வீழ்த்தி அவன் நடுங்கினான்; பின்னர் பலவகைப் பொருட்களைச் சேர்த்து கையில் வைத்துக் கட்டினான்।

Verse 18

विष्णोर्मायापतेश्चाथ तानि सर्वाणि जैमिने । कृत्वा शब्दं सुघोरं च पतितान्यथ तानि वै

ஓ ஜைமினியே! விஷ்ணுவினதும் மாயாபதியினதும் அவை அனைத்தும் மிகக் கொடிய ஒலியை எழுப்பி நிச்சயமாகக் கீழே விழுந்தன.

Verse 19

परित्यज्य सुनिद्रां च धावंत इति किन्वहो । आगता बहुशो लोकाश्चोरो द्रव्यं जवेन च

ஆழ்ந்த உறக்கத்தை விட்டுத் திடுக்கிட்டு ஓடி—“இது என்ன, அய்யோ!” என்று கூவினர். மீண்டும் மீண்டும் மக்கள் கூட, திருடன் வேகமாகச் செல்வத்தை எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 20

त्यक्त्वा धनं च चौरोऽपि त्रस्तः किंचिज्जगाम ह । दंशितः कालसर्पेण मृतोऽसौ गतकिल्बिषः

செல்வத்தை விட்டுத் திருடன் அச்சத்துடன் சிறிது தூரம் சென்றான்; கால-சர்ப்பம் கடித்ததால் அவன் இறந்தான்—அவனுடைய பாவம் நீங்கியது.

Verse 21

यमाज्ञया तस्य दूताः पाशमुद्गरपाणयः । आगतास्तं समानेतुं दंष्ट्रिणश्चर्मवाससः

யமனின் ஆணையால் அவன் தூதர்கள்—கைகளில் பாசமும் கதையும் ஏந்தி—கோரைப் பற்கள் வெளிப்பட, தோல் ஆடைகள் அணிந்து, அவனைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்ல வந்தனர்.

Verse 22

बबंधुश्चर्मपाशेन निन्युर्दुर्गमवर्त्मना । दृष्ट्वा तं शमनः क्रुद्धः पप्रच्छ सचिवं प्रति

அவர்கள் அவனைத் தோல் பாசத்தால் கட்டி, கடினமான வழியில்லா பாதையில் இட்டுச் சென்றனர். அவனைப் பார்த்ததும் ஷமனன் (யமன்) சினந்து தன் உதவியாளனை வினவினான்.

Verse 23

यम उवाच । अनेन किं कृतं कर्म पापं वा पुण्यमेव वा । समूलं वद हे प्राज्ञ चित्रगुप्त ममाग्रतः

யமன் கூறினான்—இவன் செய்த செயல் எது? பாவமா அல்லது புண்ணியமா? ஹே ஞானமிகு சித்ரகுப்தா, என் முன்னிலையில் மூலக் காரணத்துடன் முழுதும் கூறு।

Verse 24

चित्रगुप्त उवाच । सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्

சித்ரகுப்தன் கூறினான்—படைத்தவன் பூமித்தளத்தில் எத்தனை பாவங்களை அமைத்தானோ, அவை அனைத்தையும் இம்மூடன் செய்தான்; நான் சொன்னது உண்மையே।

Verse 25

किंत्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्त्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्

ஆனால் கேளும், ஹே லோகேசா! இவனில் சுக்ருதமும் உள்ளது. யமுனையின் சகோதரன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) அருளால் அதுவே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் என நான் எண்ணுகிறேன்।

Verse 26

धर्मराज उवाच । किं पुण्यं वर्त्ततेऽमात्य वद सारं ममांतिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ

தர்மராஜன் கூறினான்—ஹே அமைச்சரே, எந்தப் புண்ணியம் உள்ளது? அதன் சாரத்தை என் அருகில் கூறு. அதை கேட்டபின் அவன் தகுதியடையுமாறு நான் ஏற்பாடு செய்வேன்।

Verse 27

यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्तांजलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज

யமனின் சொற்களை கேட்டுப் பயந்த சித்ரகுப்தன் கைகளை கூப்பி, ஹே த்விஜா, தன் ஆண்டவனிடம் கூறினான்।

Verse 28

चित्रगुप्त उवाच । हरणार्थं हरेर्द्रव्यं गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोज्झितः कर्द्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः

சித்ரகுப்தன் கூறினான்—பாவிகளில் முதன்மையான அவன் ஹரியின் செல்வத்தைப் பறிக்கச் சென்றான். அரசே, ஹரியின் வாசலில், அவரது திருவடிகளருகே, சேற்றைப் போல அவன் தள்ளப்பட்டான்.

Verse 29

बभूव लिप्ता सा भूमिर्बिलच्छिद्र विवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुंठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दंडतः

அந்த நிலம் நன்கு பூசப்பட்டதாய், குழி-பிளவுகள் இன்றியதாய் ஆனது. அந்தப் புண்ணியத்தின் வலிமையால் பெரும் பாவம் வெளியேறியது; உன் தண்டத்தால் விரட்டப்பட்ட அது, வைகுண்டத்திற்கே உரியதாய் அகன்றது.

Verse 30

व्यास उवाच । श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्योयमेनसः

வியாசர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டவுடன், அவனுக்கு பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தை அளித்தார். அவன் அங்கே அமர்ந்ததும், பாவம் நீங்கி, இவன் வணக்கத்திற்குரியவன் ஆனான்.

Verse 31

ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः । यम उवाच । पवित्रं मंदिरं मेऽद्य पादयोस्तद्धि रेणुभिः

அவன் தலை வணங்கி அவரை வணங்கி, பணிவுடன் பேசினான். யமன் கூறினான்—இன்று உன் திருவடித் தூளால் என் மாளிகை புனிதமாயிற்று.

Verse 32

कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः । इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मंदिरमुत्तमम्

நான் நிறைவேற்றம் பெற்றேன்—நிறைவேற்றம் பெற்றேன்—நிறைவேற்றம் பெற்றேன்; ஐயமில்லை. இப்போது, ஓ சாதுவே, ஹரியின் உத்தமமான திருக்கோவிலுக்குச் செல்.

Verse 33

नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम् । व्यास उवाच । इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यंदने स्वर्णनिर्मिते

“இது பலவகை போகங்களால் நிறைந்ததும், பிறப்பு–இறப்பை நீக்குவதுமானது.” வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த தர்மராஜன் பொன்னால் செய்யப்பட்ட தேரில் ஏறினான்.

Verse 34

राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम् । समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः

அரச அன்னங்கள் இழுக்கும் தெய்வீகத் தேரில், பாவம் நீங்கிய அவனை ஏற்றிவைத்து, சக்கரதாரி ஆண்டவன் எல்லாச் சுகமும் தரும் தாமத்திற்குப் பிரेषித்தான்.

Verse 35

एवं प्रविष्टो वैकुंठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम् । लेपनं ये प्रकुर्वंति भक्त्या तु हरिमंदिरम्

இவ்வாறு வைகுண்டத்தில் நுழைந்து, அவன் அங்கே நீண்ட காலம் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். பக்தியுடன் ஹரியின் ஆலயத்தை சுண்ணாம்பு பூசி பராமரிப்பவர்களும் பெரும் புண்ணியப் பயன் பெறுவர்.

Verse 36

तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः

அவர்களுக்கு என்ன ஆகுமோ, ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் யார் இதை பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அல்லது ஒருமுக மனத்துடன் இதை ஓதுகிறாரோ—

Verse 37

कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் நிச்சயமாக அழியும்—இதில் ஐயமில்லை.