Adhyaya 14

Verse 1

शौनक उवाच । कथयस्व महाप्राज्ञ ब्राह्मणस्य कृपार्णव । माहात्म्यं सर्ववर्णानां श्रेष्ठस्य कृपया च मे

சௌனகர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடையவரே, கருணைக் கடலே! தயை செய்து, எல்லா வர்ணங்களிலும் சிறந்த பிராமணனின் மகிமையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । ब्राह्मणः सर्ववर्णानां गुरुरेव द्विजोत्तम । सर्वामराश्रयो ज्ञेयः साक्षान्नारायणः प्रभुः

சூதர் கூறினார்—இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! பிராமணன் எல்லா வர்ணங்களுக்கும் குருவே. அவர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அடைக்கலமென அறியப்பட வேண்டும்; அவர் சாட்சாத் நாராயணப் பெருமான்.

Verse 3

कुर्यात्प्रणामं यो विप्रं हरिबुद्ध्या तु भूसुरम् । भक्त्या तस्य द्विजश्रेष्ठ वर्द्धते संपदादिकम्

பக்தியுடன், ஹரியுடன் தொடர்புடைய உணர்வோடு, அந்த பூசுரப் பிராமணனை வணங்குகிறவன்—இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! அவனுக்கு செல்வம் முதலிய நன்மைகள் பெருகும்।

Verse 4

न नमेद्ब्राह्मणं दृष्ट्वा हेलयापि च गर्वितः । छेदनं तु तस्य शिरः कर्तुमिच्छेत्सदा हरिः

அகந்தையால் மயங்கி, பிராமணரை கண்டும் இகழ்ச்சியால்கூட வணங்காதவனின் தலையை அறுக்க ஹரி எப்போதும் விரும்புவான்।

Verse 5

कृतापराधं विप्रं ये द्विषंति पापबुद्धयः । हरिं द्विषंति ते ज्ञेया निरयं यांति दारुणम्

பாவபுத்தியுடையோர், குற்றம் செய்த பிராமணரையும்கூட வெறுப்பாராயின், அவர்கள் ஹரியை வெறுப்பவர்கள் என அறியப்படுவர்; அவர்கள் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 6

यः कर्तुं प्रार्थनां विप्रं पश्येत्क्रोधेन चागतम् । कृतांतश्चक्षुषोस्तस्य तप्तसूचीं ददाति वै

வேண்டுதல் செய்ய வருகிற பிராமணரை கோபத்துடன் நோக்குபவனின் கண்களுக்கு, க்ருதாந்தன் (மரணம்) உண்மையாகவே செந்நெருப்பு ஊசியை அளிக்கிறான்।

Verse 7

कुरुते भूसुरं मूढो भर्त्सनं यो नराधमः । यमदूता मुखे तस्य तप्तलोहं ददंति च

பிராமணரை இழிவுபடுத்தும் மடையன், மனிதரில் தாழ்ந்தவன்—அவனுடைய வாயில் யமதூதர்கள் உருகிய இரும்பை ஊற்றுவர்।

Verse 8

येषां निकेतने भुंक्ते क्ष्मासुरो वै तपोधनः । सुपर्वाणैः स्वयं कृष्णो भुंक्ते तेषां निकेतने

யாருடைய இல்லத்தில் தவச்செல்வம் கொண்ட க்ஷ்மாசுரன் (பூசுரன்) உண்பானோ, அதே இல்லத்தில் புனிதப் பண்டிகை நாட்களில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாமும் உண்பார்।

Verse 9

नश्यंति सर्वपापानि द्विजहत्यादिकानि च । कणमात्रं भजेद्यस्तु विप्रांघ्रिसलिलं नरः

பிராமணரின் திருவடிகள் கழுவிய நீரை ஒரு துளி அளவாவது பக்தியுடன் அருந்தும் மனிதனின் பிரம்மஹத்தி முதலான மகாபாபங்களும் உட்பட எல்லாப் பாபங்களும் அழியும்.

Verse 10

यो नरश्चरणौधौतं कुर्याद्धस्तेन भक्तितः । द्विजातेर्वच्मि सत्यं ते स मुक्तः सर्वपातकैः

யார் பக்தியுடன் தம் கையால் இருமுறை பிறந்தவரான (பிராமணரின்) திருவடிகள் கழுவிய நீரை அகற்றித் தூய்மைப்படுத்துகிறாரோ, உமக்கு உண்மையாய் சொல்கிறேன்—அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 11

पुत्रहीना च या नारी मृतवत्सा च यांगना । सपुत्रा जीववत्सा सा द्विजपद्मांघ्रिसेवनात्

மகன் இல்லாத பெண்ணும், குழந்தையை இழந்த பெண்ணும், பிராமணரின் தாமரைத் திருவடிகளைப் பணிவுடன் சேவிப்பதால் மகப்பேறு பெற்று உயிருடன் குழந்தைகள் உடையவளாகிறாள்.

Verse 12

ब्रह्मांडे यानि तीर्थानि तानि तीर्थानि सागरे । उदधौ यानि तीर्थानि तिष्ठंति द्विजपादयोः । द्विजांघ्रिसलिलैर्नित्यं सेचितं यस्य मस्तकम्

பிரபஞ்சத்தில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் கடலிலும் உள்ளன; கடலில் உள்ள தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் பிராமணரின் திருவடிகளில் தங்கியுள்ளன. யாருடைய தலை பிராமணப் பாதப் பிரக்ஷாலன நீரால் தினமும் தெளிக்கப்படுகிறதோ, அவர் எப்போதும் பரிசுத்தராவார்.

Verse 13

स स्नातः सर्वतीर्थेषु स मुक्तः सर्वपातकैः । शृणु शौनक वक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम्

அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவரைப் போல; எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர். ஓ சௌனகா, கேள்—பாவநாசகமான மஹாத்மியத்தை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 14

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे ब्राह्मणमाहात्म्यं । नाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில், சூதர்–சௌனகர் உரையாடலில், ‘பிராமண மஹாத்மியம்’ எனும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 15

शूद्रो भीमो द्वापरे च ब्रह्महत्यासहस्रकृत् । निष्ठुरः सर्वदा तुष्टः समहान्वैश्यया पुनः

த்வாபர யுகத்தில் பீமன் சூத்ரனாய் இருந்து, பிராமணஹத்தி ஆயிரம் முறை செய்தவன்; இயல்பில் கடுமையானவன், எப்போதும் தன்னிறைவு கொண்டவன், மீண்டும் ஒரு வைசியப் பெண்ணுடன் இணைந்தான்।

Verse 16

शूद्राचारपरिभ्रष्टो भीमोऽसौ गुरुतल्पगः । प्रत्येकं वच्मि किं तस्य दस्योः संख्या न विद्यते

சூத்ர நடத்தை வழி வீழ்ந்த அந்த பீமன் குருவின் படுக்கையை மீறுபவனானான். அத்தகைய தஸ்யுவைப் பற்றி நான் இன்னும் என்ன சொல்வேன்? அவன் போன்றோர் எண்ணிக்கையற்றோர்।

Verse 17

पापानां मुनिशार्दूल भीमस्य दुष्टचेतसः । एकदा स गतः कश्चिद्ब्राह्मणस्य निवेशनम्

முனிசார்தூலரே! பாவியும் தீய மனத்தவனுமான பீமன் ஒருமுறை ஒரு பிராமணனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 18

गत्वा तं तस्य गेहात्तु द्रव्यं नेतुं मनो दधे । तत्रोवास ब्राह्मणस्य बहिर्द्वारसमीपतः

அங்கே சென்று, அந்தப் பிராமணனின் வீட்டிலிருந்து செல்வத்தை எடுத்துச் செல்ல மனத்தில் தீர்மானித்தான்; மேலும் வெளிப்புற வாசலருகே தங்கினான்।

Verse 19

दैन्ययुक्तं वचः प्राह क्ष्मासुरं स तपोधनम् । भो स्वामिन्शृणु मे वाक्यं दयालुरिव मन्यते

தாழ்மையால் நிறைந்த சொற்களுடன் அந்தத் தவநிதி க்ஷ்மாசுரனை நோக்கி— “ஓ ஸ்வாமி, என் சொல்லைக் கேளும்,” அவனை இரக்கமுள்ளவன் என எண்ணி கூறினான்.

Verse 20

क्षुधार्तोऽहं देहि चान्नं प्राणा यास्यंति मे द्रुतम्

நான் பசியால் வாடுகிறேன்—எனக்கு அன்னம் தாரும்; இல்லையெனில் என் உயிர் விரைவில் பிரியும்.

Verse 21

ब्राह्मण उवाच । क्षुधार्त्त शृणु मे कश्चिद्वाक्यं कर्तुं न विद्यते । पाकं मे तंडुलानि त्वं नीत्वा भुंक्ष्व यथासुखम्

பிராமணன் கூறினான்— “பசியால் வாடுபவனே, என் சொல்லைக் கேள்; சொல்லுவதற்கு விரிவான வார்த்தைகள் என்னிடம் இல்லை. என் அரிசியை எடுத்துச் சென்று சமைத்து, உனக்கு இன்பமாக இருப்பதுபோல் உண்டு கொள்.”

Verse 22

नास्ति मे जनको माता नास्ति सूनुः सहोदरः । नास्ति जाया मातृबंधुर्मृताः सर्वे विहाय माम्

எனக்கு தந்தையும் இல்லை, தாயும் இல்லை; மகனும் இல்லை, உடன்பிறந்தோரும் இல்லை. மனைவியும் இல்லை, தாய்வழி உறவினரும் இல்லை—அனைவரும் இறந்து என்னை விட்டுச் சென்றனர்.

Verse 23

तिष्ठाम्येको गृहेऽकर्मा भाग्यहीनोतिथे हरिः । एको मे वसतौ चास्ति न जाने तद्विना किल

நான் வீட்டில் தனியாகவே இருக்கிறேன், செயல்விலகி—ஓ விருந்தினனே, ஓ ஹரியே—நல்லபேறு இழந்தவன். என் இல்லத்தில் ஒரே ஒரு துணை/ஆதாரம் உள்ளது; அது இல்லாமல் நான் எப்படி இருப்பேன் என்று உண்மையில் அறியேன்.

Verse 24

भीम उवाच । मम कश्चिद्द्विजश्रेष्ठ नास्ति सेवां तवापि च । शूद्रोऽहं निलये जात्या कृत्वा स्थास्यामि ते सदा

பீமன் கூறினான்: ஓ அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை. ஆகையால் நான் உமக்கு சேவை செய்வேன். நான் பிறப்பால் சூத்திரன், இந்த உறுதியுடன் நான் எப்போதும் உம்முடனே இருப்பேன்.

Verse 25

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा सानंदः क्ष्मासुरस्तदा । पाकं विधाय तूर्णं स ददावन्नं तपोधन

சூதர் கூறினார்: அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்டு அந்த அந்தணர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். பிறகு விரைவில் உணவைச் சமைத்து, அந்தத் தவசிக்கு அன்னம் அளித்தார்.

Verse 26

सोऽपि हर्षसमायुक्तस्तस्थौ तत्र द्विजालये । सेवां कुर्वन्स्नेहयुक्तां भूसुरस्य मनोहराम्

அவனும் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த அந்தணரின் இல்லத்தில் தங்கினான். அன்புடன் அந்த பூசுரருக்கு (அந்தணருக்கு) மனதிற்கினிய சேவை செய்தான்.

Verse 27

अद्य श्वो वा हनिष्यामि द्रव्यमस्य ममापि च । नेतुं यदा करिष्यामि नेष्यामि नात्र संशयः

இன்றோ அல்லது நாளையோ நான் இவனைக் கொன்று, இவனது செல்வத்தையும் என்னுடையதையும் எடுத்துச் செல்வேன். நான் எடுத்துச் செல்ல நினைக்கும் போது, நிச்சயமாக எடுத்துச் செல்வேன்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

Verse 28

परामृश्य च हृद्यंतः कृत्वा तस्य क्रियां वदेत् । पादधौतादिकं चासौ शिरसा गतपातकः

மனதிற்குள் சிந்தித்து, அவனுக்கான சடங்கைக் கூற வேண்டும். பாதங்களைக் கழுவுதல் போன்ற செயல்களைச் செய்து, தலை வணங்கினால், அவனது பாவங்கள் நீங்குகின்றன.

Verse 29

आचम्यांघ्रिजलं दध्रेच्छद्मना प्रतिदिनं द्विजः । एकदा हारकः कश्चिद्द्रव्यं नेतुं समागतः

ஒரு த்விஜன் தினந்தோறும் காரணம் காட்டி ஆச்சமனமும் பாதப் பிரக்ஷாளனமும் செய்த நீரைச் சேமித்து வைத்தான். ஒருநாள் ஒரு திருடன் பொருள்களை எடுத்துச் செல்ல அங்கே வந்தான்.

Verse 30

उत्पाट्य रात्रावररं गतोऽसौ तद्गृहांतरम् । दृष्ट्वा भीमं प्रहारार्थं दंडहस्तः समागतः

இரவில் கட்டப்பட்ட தடையைப் பிய்த்து அவன் அந்த வீட்டின் உள்ள்பகுதிக்குள் சென்றான். பீமனைப் பார்த்து அடிக்க எண்ணி, கையில் தண்டம் ஏந்தி அணைந்தான்.

Verse 31

हारको मस्तकं तस्य छित्त्वा तूर्णं पलायितः । अथ तस्य भटा विष्णोः शंखचक्रगदाधराः

ஹாரகன் அவனுடைய தலையை வெட்டி உடனே தப்பி ஓடினான். அப்போது சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய விஷ்ணுவின் சேனையர் தோன்றினர்.

Verse 32

समायातास्तथा नेतुं भीमं तं वीतकिल्बिषम् । स्यंदनं चागतं दिव्यं राजहंसयुतं द्विज

அவர்கள் பாபமற்றவனான அந்தப் பீமனை அழைத்துச் செல்ல வந்தனர். ஓ த்விஜனே! அரச அன்னங்கள் பூட்டிய தெய்வீக ரதமும் அங்கே வந்தது.

Verse 33

तत्रारूढो ययौ विष्णोर्भवनं दुर्लभं किल । माहात्म्यं भूमिदेवस्य मया ते तत्प्रकीर्तितम् । शृणुयाद्यो नरो भक्त्या तस्य पातकनाशनम्

அங்கே அதில் ஏறி அவன் அடைய அரிதான விஷ்ணுவின் திருவடிவீட்டிற்குச் சென்றான். பூமிதேவனின் மஹாத்மியத்தை நான் உனக்குச் சொன்னேன்; இதை பக்தியுடன் கேட்பவரின் பாவங்கள் அழியும்.