Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे व्यासजैमिनिसंवादे प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபாத்ம மஹாபுராணத்தின் பிரஹ்மகண்டத்தில் வ்யாசர்–ஜைமினி உரையாடலின் முதல் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ पुण्यात्मनां वरो भवान् । सर्वेषां च जनानां च शुभवाञ्छो निरंतरम्

சூதர் கூறினார்— சாது, சாது, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! நீர் புண்ணியாத்மர்களில் முதன்மை. எல்லா மக்களுக்கும் இடையறாது மங்களத்தை விரும்புபவர் நீர்.

Verse 3

एतद्व्यासः पुरा विप्रः सर्वज्ञः सर्वपूजितः । पृष्टो जैमिनिना तं स यदाह शृणु वैष्णव

முன்னொரு காலத்தில் அனைத்தையும் அறிந்தும் அனைவராலும் போற்றப்பட்டும் இருந்த வியாச முனிவரை ஜைமினி கேட்டார். வைஷ்ணவரே, அவர் சொன்ன பதிலை கேளுங்கள்.

Verse 4

दंडवत्प्रणिपत्यासौ व्यासं सर्वार्थपारगम् । गुरुं सत्यवतीसूनुं पप्रच्छ मुनिपुंगवः

அந்த முனிவர்களில் தலைசிறந்தவர் தண்டவத் வணங்கி, அனைத்துப் பொருள்களின் அர்த்தத்தையும் அறிந்த குருவான சத்யவதியின் புதல்வர் வியாசரை வினவினார்.

Verse 5

जैमिनिरुवाच । कलौ नृणां भवेत्केन मोक्षो वै कथयस्व मे । अल्पेनापि च पुण्येन मर्त्याश्चाल्पायुषो यतः

ஜைமினி கூறினார்— கலியுகத்தில் மனிதர்களுக்கு எந்த வழியால் மோட்சம் கிடைக்கும்? எனக்குச் சொல்லுங்கள். மானிடர் குறுகிய ஆயுளுடையவர்கள்; அற்ப புண்ணியத்தாலேயும் மோட்சம் எவ்வாறு பெறப்படும்?

Verse 6

व्यास उवाच । साधुसंगाद्भवेद्विप्र शास्त्राणां श्रवणं प्रभो । हरिभक्तिर्भवेत्तस्मात्ततो ज्ञानं ततो गतिः

வியாசர் கூறினார்— ஓ பிராமணரே, ஓ பிரபுவே! சாது சங்கத்தால் சாஸ்திரங்களின் கேள்வி உண்டாகிறது. அதனால் ஹரிபக்தி பிறக்கிறது; பக்தியால் ஞானம், ஞானத்தால் பரமகதி (மோட்சம்) கிடைக்கிறது.

Verse 7

न रोचते कथा भूमौ पापिष्ठाय जनाय वै । वैष्णवी स तु विज्ञेयः पापिष्ठप्रवरो द्विजः

இந்தப் பூமியில் மிகப் பாவிகளுக்காகக் கதை சொல்லப்படும்போது அதில் விருப்பமில்லாதவன்—அந்தத் த்விஜன் வைஷ்ணவன் என அறியப்பட வேண்டும்; பாவத்தை விலக்குவோரில் அவன் முதன்மை.

Verse 8

श्रीकृष्णस्य कथां श्रुत्वाऽऽनंदी भवति वैष्णवः । असत्यां तां तु यो ब्रूयाज्ज्ञेयः स पापिनां गुरुः

ஸ்ரீகிருஷ்ணக் கதையை கேட்டால் வைஷ்ணவன் ஆனந்தமடைவான்; ஆனால் அந்தக் கதையை பொய்யாகச் சொல்வவன் பாவிகளின் குரு என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 9

यस्मिन्यस्मिन्स्थले विप्र कृष्णस्य वर्तते कथा । तस्मात्तस्माज्जगन्नाथो याति त्यक्त्वा न कर्हिचित्

ஓ பிராமணரே! எந்த எந்த இடத்தில் கிருஷ்ணக் கதை நடைபெறுகிறதோ, அந்த அந்த இடத்திற்கே ஜகந்நாதன் வருகிறான்; அவன் ஒருபோதும் அதை விட்டு விலகான்.

Verse 10

कृष्णस्य यः कथारंभे कुर्याद्विघ्नं नराधमः । नरकान्निष्कृतिर्नास्ति मन्वंतरशतावधि

கிருஷ்ணக் கதையின் தொடக்கத்திலேயே தடையிடும் அந்த நராதமனுக்கு நரகத்திலிருந்து மீட்பு இல்லை—நூறு மன்வந்தரங்கள் வரை கூட இல்லை.

Verse 11

ये पुराणकथां श्रुत्वा निंदंत्युपहसंति वै । तेषां करस्था नरका बहुक्लेशकराः सदा

புராணக் கதைகளை கேட்டபின் அவற்றை இகழ்ந்து பரிகசிப்போருக்கு நரகங்கள் கைப்பத்திலே இருப்பதுபோல்—எப்போதும் பல துன்பங்களைத் தருவன.

Verse 12

जन्मांतरार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । श्रीकृष्णचरितं यो वै श्रोतुमिच्छां करोत्यपि

முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த பாவம் அந்தக் கணமே அழிகிறது; ஸ்ரீகிருஷ்ண சரிதத்தை கேட்க விருப்பம் மட்டும் கொண்டவர்க்கும்.

Verse 13

भक्त्या यो वै नरः कुर्यात्श्रीकृष्णचरितं तथा । न जाने श्रवणे तस्य का गतिर्वा भविष्यति

பக்தியுடன் யார் ஸ்ரீகிருஷ்ண சரிதத்தை இயற்றியோ/பாடியோ ஓதுகிறாரோ, அதைச் செவிமடுப்பவர்க்கு எத்தகைய உயர்ந்த கதியுண்டோ—நான் கூற இயலாது.

Verse 14

ब्रह्महत्यादिकं पापं अकालमरणं तथा । सुरापानं तथास्तेयं सर्वं नश्यति पापिनः

பிராமணஹத்தி முதலிய பாவங்கள், அகாலமரணம், மதுபானம், திருட்டு—இவை அனைத்தும் பாவியின் பாவமாக அழிகின்றன.

Verse 15

पापं कृत्वा तु यो मर्त्यः पश्चात्पापं निवर्तयेत् । तस्य पापं व्रजेन्नाशमग्निना तूलराशिवत्

பாவம் செய்து பின்னர் அந்தப் பாவத்திலிருந்து விலகும் மனிதனின் பாவம், தீயால் பருத்திக் குவியல் எரிவதுபோல் அழிகிறது.

Verse 16

श्रीकृष्णचरितं विप्र तिष्ठेद्वै पुस्तकं गृहे । तस्य गृहसमीपं हि नायांति यमकिंकराः

ஓ விப்ரரே! யாருடைய இல்லத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ண சரிதம் கொண்ட நூல் நிலைத்திருக்கிறதோ, அந்த இல்லத்தின் அருகே யமதூதரும் வரார்.

Verse 17

जैमिनिरुवाच । वदंति वैष्णवान्कांश्च वांच्छा ब्रूहि गुरो मम । इदानीं तान्समाज्ञातुं तेषां माहात्म्यमुत्तमम्

ஜைமினி கூறினார்—குருதேவா, வைஷ்ணவர்கள் எந்தெந்த விருப்பங்களையும் (நோக்கங்களையும்) கூறுகின்றனர்? இப்போது அவற்றைத் தெளிவாக அறிந்து, அவர்களின் உத்தமமான மஹாத்மியத்தை உணர விரும்புகிறேன்.

Verse 18

व्यास उवाच । यो नरो मस्तके भक्त्या वैष्णवांघ्रिजलं द्विज । करोति सेचनं पापी तीर्थस्नानेन तस्य किम्

வ்யாசர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பாளனே, பக்தியுடன் வைஷ்ணவரின் திருவடிகள் கழுவிய நீரைத் தன் தலைமேல் ஊற்றும் பாவிக்கு தீர்த்தங்களில் நீராடுதல் எதற்கு?

Verse 19

साधुसंगं तु यः कुर्य्यात्क्षणं वार्द्धक्षणं द्विज । तस्य नश्यंति पापानि ब्रह्महत्यामुखानि च

ஓ இருபிறப்பாளனே, யார் சத்சங்கத்தை ஒரு கணம்—அல்லது அரைக்கணம்கூட—செய்கிறாரோ, அவரின் பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்கள் அழிகின்றன.

Verse 20

यत्रयत्र कुले चैव एको भवति वैष्णवः । कुलं तस्य यदा पापैर्युक्तं तन्मोक्षगामि वै

எந்தக் குலத்திலாவது ஒரே ஒரு வைஷ்ணவர் பிறந்தால்கூட, அந்தக் குலம் பாவங்களால் மாசுபட்டிருந்தாலும், அவரால் அது மோட்சம் அடையும் வழியிலாகிறது.

Verse 21

हिंसादंभकामक्रोधैर्वर्जिताश्चैव ये नराः । लोभमोहपरित्यक्ता ज्ञेयास्ते वैष्णवा द्विज

ஓ பிராமணனே, வன்முறை, பாசாங்கு, காமம், கோபம் இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, பேராசையும் மயக்கமும் துறந்தவர்களையே வைஷ்ணவர்கள் என்று அறிக.

Verse 22

पितृभक्ता दयायुक्ताः सर्वप्राणिहिते रताः । अमत्सरा वैष्णवा ये विज्ञेयाः सत्यभाषिणः

பித்ருபக்தியுடையோர், கருணை நிறைந்தோர், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபடுவோர், பொறாமையற்றோர், சத்தியவாக்கினர்—இவர்களே உண்மையான வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 23

विप्रभक्तिरता ये च परस्त्रीषु नपुंसकाः । एकादशीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

பிராமண சேவையில் ஈடுபடுவோர், பிறர் மனைவியரிடத்தில் முற்றும் கட்டுப்பாடு உடையோர் (நபுஂசகர் போல), மேலும் ஏகாதசி விரதத்தில் உறுதியானோர்—இவர்களே வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 24

गायंति हरिनामानि तुलसीमाल्यधारकाः । हर्यंघ्रिसलिलैः सिक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ஹரிநாமங்களைப் பாடுவோர், துளசி மாலை அணிவோர், ஹரியின் திருவடி கழுவிய நீரால் சிக்தராய் இருப்போர்—இவர்களே வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 25

श्रोत्रयोर्मस्तके येषां तुलस्याः पर्णमुत्तमम् । कर्हिचिद्दृश्यते विप्र विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ஓ விப்ரரே! யாருடைய காதுகளில் அல்லது தலையில் எப்போதாவது துளசியின் சிறந்த இலை காணப்படுகிறதோ—அவர்களை வைஷ்ணவர்கள் என அறிய வேண்டும்.

Verse 26

पाखंडसंगरहिता विप्रद्वेषविवर्जिताः । सिंचेयुस्तुलसीं ये च ज्ञातव्या वैष्णवा नराः

பாகண்டர்களின் சங்கமமின்றி, பிராமண த்வேஷமற்றவராய், துளசிக்கு நீர் ஊற்றுவோர்—அத்தகையோர் வைஷ்ணவ நரர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 27

पूजयंति हरिं ये च तुलस्या चार्चयंति ये । कन्यादानरता ये च ये वै ह्यतिथिपूजकाः

ஹரியைப் பூஜிப்போர், புனித துளசியை அர்ச்சிப்போர், கன்யாதானத்தில் ஈடுபடுவோர், விருந்தினரை மதிப்போர்—இவர்கள் உண்மையிலே தர்மநிஷ்டர்கள்.

Verse 28

शृण्वंति विष्णुचरितं विज्ञेया वैष्णवा नराः । यस्य गृहे सुप्रतिष्ठेत्शालग्रामशिलापि च

விஷ்ணு சரிதத்தைச் செவிமடுக்குமோர் வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்; மேலும் யாருடைய இல்லத்தில் சாலகிராமச் சிலா முறையாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருக்கிறதோ அவரும் வைஷ்ணவரே.

Verse 29

मार्जयंति हरेः स्थानं पितृयज्ञप्रवर्तकाः । जने दीने दयायुक्ता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

ஹரியின் திருத்தலத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்போர், பித்ருயஜ்ஞத்தை நடத்துவோர், ஏழை எளியோரிடம் கருணையுடையோர்—இவர்களை வைஷ்ணவர்கள் என அறிய வேண்டும்.

Verse 30

परस्वं ब्राह्मणद्रव्यं पश्यंति विषवच्च ये । हरिनैवेद्यं येऽश्नन्ति विज्ञेया वैष्णवा जनाः

பிறருடைய செல்வத்தை—குறிப்பாகப் பிராமணரின் பொருளை—விஷம்போல் கருதுவோர், மேலும் ஹரிக்கு அர்ப்பணித்த நைவேத்யமே உண்ணுவோர்—இவர்கள் வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 31

वेदशास्त्रानुरक्ता ये तुलसीवनपालकाः । राधाष्टमीव्रतरता विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

வேத-சாஸ்திரங்களில் பற்றுடையோர், துளசி வனத்தைப் பாதுகாப்போர், ராதாஷ்டமி விரதத்தில் உறுதியாக இருப்போர்—இவர்கள் வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்.

Verse 32

श्रीकृष्णपुरतो ये च दीपं यच्छंति श्रद्धया । परनिंदां न कुर्वंति विज्ञेयास्ते च वैष्णवाः

எவர்கள் பக்தியுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் முன்னிலையில் தீபம் அர்ப்பணித்து, பிறரை இகழ்ந்து பேசாமல் இருப்பார்களோ—அவர்களே உண்மையான வைஷ்ணவர்கள் என அறியப்படுவர்।

Verse 33

सूत उवाच । पृष्टो जैमिनिना व्यास इत्युक्तः स यथाक्रमम् । मयेदं कथ्यते ब्रह्मन्यत्प्रसंगाद्गुरोः श्रुतम्

சூதர் கூறினார்—ஜைமினி கேட்டபோது வியாசர் முறையாகப் பதிலளித்தார். ஓ பிராமணரே, குருவின் உரையாடல் வழியில் நான் கேட்டதையே இப்போது கூறுகிறேன்।

Verse 34

अध्यायं श्रद्धया युक्तं ये शृण्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः परं पदम्

இந்த அத்தியாயத்தை பக்தியுடன் கேட்கும் மனிதர்களில் சிறந்தோர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைவர்।