Adhyaya 16

Verse 1

शौनक उवाच । कर्मणा केन भोः सूत चैनसां संक्षयो भवेत् । श्रीहरेश्च कृपा भूयात्तद्वदस्वानुकंपया

சௌனகர் கூறினார்— ஓ சூதரே! எந்தக் கர்மத்தால் பாவங்கள் நாசமடையும்? மேலும் ஸ்ரீஹரியின் அருள் எவ்வாறு பெருகும்? கருணையால் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । शृणु शौनक वक्ष्यामि शृण्वतां पापनाशनम् । येन विष्णोः कृपा स्याद्वै वृजिनक्षयकारिणी

சூதர் கூறினார்— சௌனகரே, கேளுங்கள்; கேட்போரின் பாவங்களை அழிக்கும் ஒன்றை நான் உரைக்கிறேன்; அதனால் விஷ்ணுவின் அருள் உறுதியாக எழுந்து, துன்பமும் தீவினையும் ஒழியும்।

Verse 3

पौर्णमास्यां तु यो विप्र भक्तिभावसमन्वितः । कुर्य्यान्नानाविधानेन सपर्य्यां श्रीजगद्विभोः

ஓ பிராமணரே! பௌர்ணமி நாளில் பக்தி உணர்வுடன், பல விதிகளின்படி ஸ்ரீ ஜகத்விபு (பெருமானின்) ஆராதனை-பூஜையை செய்பவன்।

Verse 4

कलुषं तस्य नश्येत कोटिजन्मार्जितं मुने । तस्मिन्श्रीरमणस्यास्य कृपा जाता भवेद्ध्रुवम्

ஓ முனிவரே! அவனுடைய கோடி பிறவிகளில் சேர்த்த கலுஷம் (மாசு) அழியும்; மேலும் அவன்மேல் ஸ்ரீ-ரமணன் (விஷ்ணு) அருள் உறுதியாகப் பிறக்கும்।

Verse 5

द्वादश्यामन्नदानं यो भक्त्या कुर्याद्द्विजातये । तस्य नश्यंति पापानि तमांसी वारुणोदये

த்வாதசி நாளில் பக்தியுடன் ஒரு த்விஜன் (பிராமணன்)க்கு அன்னதானம் செய்பவனின் பாவங்கள், சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல் அழியும்।

Verse 6

यो नरः श्रीहरिं कुर्यात्स्नपनं पयसा द्विज । तत्प्रीतिः श्रीहरेः सद्यो द्वादश्यां शर्करादिभिः

ஓ இருபிறப்பனே! யார் ஸ்ரீஹரியைப் பாலால் அபிஷேகம் செய்து, த்வாதசியில் சர்க்கரை முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர்மேல் ஸ்ரீஹரி உடனே அருள்புரிவார்।

Verse 7

मंत्रं विना तु यो विप्र दद्याच्छ्रीहरये किल । पाषाणसदृशं पुष्पं दाता याति अधोगतिम्

ஓ பிராமணனே! மந்திரமின்றி ஸ்ரீஹரிக்குப் பூவை அர்ப்பணிப்பவன், அந்தப் பூ கல்லைப் போல ஆகும்; தானம் செய்தவன் கீழ்நிலைக்குச் செல்கிறான்।

Verse 8

क्ष्मासुराय च मूर्खाय पाषाणसदृशं तु यत् । दद्याद्दानं नरो यो वै तस्य पुण्यं न विद्यते

கொடூரமான அசுரப் பண்புடையவனுக்கும், மூடனுக்கும்—கல்லைப் போல உணர்வற்றவனுக்கும்—யார் தானம் செய்கிறாரோ, அந்தத் தானத்தால் புண்ணியம் உண்டாகாது।

Verse 9

विद्याहीनो द्विजो मोहाद्दानं गृह्णाति मूढधीः । कालानलं यथा जीर्णं तेन स निरयं व्रजेत्

உண்மை அறிவில்லாத, மயக்கத்தில் மூழ்கிய மூடபுத்தியுடைய இருபிறப்பன் தானத்தை ஏற்கிறான்; காலாக்னியால் பழுதடைந்தது எரிவதுபோல், அதனால் அவன் நரகத்தை அடைகிறான்।

Verse 10

यथा दारुमयो हस्ती मृगश्चित्रमयो यथा । विद्याहीनो द्विजो विप्र त्रयस्ते नामधारकाः

மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானை போலவும், ஓவியத்தில் உள்ள மான் போலவும், ஓ பிராமணனே, கல்வியற்ற இருபிறப்பன்; இம்மூவரும் பெயரளவிலேயே உள்ளவர்கள்।

Verse 11

यथाध्वनिस्थितं वारि पवनार्केण शुद्ध्यति । भक्त्या तु पार्षदं दृष्ट्वा तस्य नश्यति कल्मषम्

பாதையில் நின்ற நீர் காற்றும் சூரியஒளியும் கொண்டு தூய்மையடைவதுபோல், பக்தியுடன் இறைவனின் பார்ஷதரை தரிசித்தால் அவனுடைய பாவக்கல்மஷம் அழிகிறது।

Verse 12

यो नरश्चाश्विने मासि सघृतान्पूर्णिमा दिने । दद्याच्छ्रीहरये लाजान्क्रीडार्थं तु वराटिकाम्

ஆச்வின மாதப் பௌர்ணமி நாளில் நெய் கலந்த லாஜா (வறுத்த தானியம்) ஸ்ரீஹரிக்குப் படைத்து, விளையாட்டு நிமித்தமாக ஒரு சிறு வராடிகா நாணயமும் அளிப்பவன் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 13

भक्त्या याति हरेः स्थानं पुनरावृत्तिवर्जितः । न दद्याद्यो नरो मोहात्तस्मिन्न तुष्टिदो हरिः

பக்தியால் ஒருவர் ஹரியின் தாமத்தை அடைந்து மறுபிறவி இல்லாத நிலை பெறுவான். ஆனால் மயக்கத்தால் தானம் செய்யாதவனிடம் திருப்தி அளிப்பவன் ஹரி மகிழ்வதில்லை।

Verse 14

वराटिकां यावतीं यो हरये पौर्णिमादिने । तावद्दिनं हरेः स्थानं चाश्विने संवसेद्ध्रुवम्

பௌர்ணமி நாளில் ஹரிக்குத் தன்னால் இயன்ற அளவு வராடிகா நாணயங்களை அளிப்பவன், ஆச்வின மாதத்தில் அவ்வளவு நாட்கள் உறுதியாக ஹரியின் தாமத்தில் வாசம் செய்வான்।

Verse 15

करवीरपुरे ह्यासीत्पुरा शूद्रोऽपि निर्द्दयः । कालद्विजो द्विजश्रेष्ठ नाम्ना पापी भयंकरः

கரவீரபுரத்தில் ஒருகாலத்தில் இரக்கமற்ற ஒரு சூத்ரன் வாழ்ந்தான். அவன் பயங்கரப் பாவி; ‘காலத்விஜ’ என்ற பெயரால்—‘த்விஜச்ரேஷ்டன்’ எனும் பெயரைப் போலவே—அறியப்பட்டான்।

Verse 16

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் பிரம்மகண்டத்தில் சூத-சௌனக உரையாடலில் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 17

आगतास्तं समानेतुं यमस्यतु निकेतनम् । बद्ध्वा निन्युश्च तं दृष्ट्वा पृष्टवान्सचिवं यमः

அவர்கள் அவனை யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வந்தனர்; கட்டி இழுத்துச் சென்றனர். அவனைப் பார்த்த யமன் தன் பணியாளனை வினவினான்।

Verse 18

यम उवाच । अस्य किं विद्यतेऽमात्य कर्मापि च शुभाशुभम् । कथयस्व समूलं तु चित्रगुप्त विचक्षण

யமன் கூறினான்—ஓ அமைச்சரே! இவனுடைய நற்செயல்-தீச்செயல் எவை பதிவாகியுள்ளன? அறிவுடைய சித்ரகுப்தா, வேரோடு முழுக் கணக்கையும் உரை।

Verse 19

चित्रगुप्त उवाच । असौ पापी दुराचारः स्वामिकार्यप्रणाशकः । नास्ति पुण्यं चाणुमात्रं नरके परिपच्यताम्

சித்ரகுப்தன் கூறினான்—இவன் பாவி, தீயொழுக்கன், தன் ஆண்டவனின் காரியங்களை அழிப்பவன். இவனில் அணுவளவும் புண்ணியம் இல்லை; நரகத்தில் வேதனைப்படட்டும்।

Verse 20

शतमन्वन्तरं राजन्नागयोनौ च निष्ठुरः । पाषाणे जन्म चासाद्य गृहे स्थातुं निरंतरम्

ஓ அரசே! அந்தக் கடுங்கருணையற்றவன் நூறு மன்வந்தரங்கள் வரை நாகயோனியில் பிறக்கட்டும்; கல்லாகப் பிறந்தாலும் இடையறாது வீட்டில் அசையாது நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 21

सूत उवाच । तावत्कालं ततो विप्र निरये स पपात ह । ततोऽप्यश्मगृहे नागयोनौ जातः सुदुःखितः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! அவன் அந்தக் காலமெல்லாம் நரகத்தில் வீழ்ந்தான். பின்னர் ‘அஷ்மகிருஹம்’ எனும் கல்லறையில் நாகயோனியில் மிகுந்த துயருடன் பிறந்தான்.

Verse 22

एकदा चाश्विने मासि पौर्णमासीदिने द्विज । लाजान्वराटिका नागो बिलात्प्राक्षेपयद्बहिः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! ஒருமுறை ஆஷ்வின மாதப் பௌர்ணமி நாளில் ‘லாஜான்வராடிகா’ எனும் நாகம் தன் பிலத்திலிருந்து துள்ளி வெளியே வந்தது.

Verse 23

पतिता सा हरेरग्रे पापमस्य स्वयं हरिः । तूर्णं तु नाशयामास दयालुर्दुःखनाशकः

ஹரியின் முன்னிலையில் வீழ்ந்தவுடன் அவளுடைய பாவத்தைத் தாமே ஹரி—கருணையாளர், துயரநாசகர்—உடனே அழித்தார்.

Verse 24

कदाचित्प्राप्तकालस्तु पंचत्वं स जगाम ह । यमदूतास्तमानेतुं चागता बहुशो द्विज

பின்னர் அவனுக்குரிய காலம் வந்தபோது அவன் மரணத்தை அடைந்தான். ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே! அவனை அழைத்துச் செல்ல யமதூதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வந்தனர்.

Verse 25

बद्ध्वा नेतुं यदा चक्रुर्यमस्य सदनं प्रति । तदागता विष्णुदूताः शंखचक्रगदाधराः

அவர்கள் அவனை கட்டி யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்ல முயன்றபோது, அக்கணமே சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய விஷ்ணுதூதர்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 26

पाशं छित्त्वा रथे दिव्ये तमाशुगतकिल्बिषम् । तत्र चारोपयामासुः यमदूताः पलायिताः

பாசத்தை அறுத்து, அவனை விரைவில் பாவமற்றவனாக்கி தெய்வ ரதத்தில் ஏற்றினர்; அப்போது யமதூதர்கள் ஓடினர்।

Verse 27

ततो निकेतनं विष्णोर्नागस्तैर्वेष्टितो ययौ । तत्र तस्थौ हरेरग्रे पुनरावर्त्तिवर्जितः

பின்னர் நாகங்கள் சூழ அவன் விஷ்ணுவின் திருத்தலத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே ஹரியின் முன்னிலையில் நின்றான், மீள்வரவு அற்றவன்।

Verse 28

भक्त्या यो हरये दद्याल्लाजांश्च सघृतान्द्विज । वराटिकां तस्य पुण्यं न जाने किं भवेद्ध्रुवम्

ஓ த்விஜரே! பக்தியுடன் ஹரிக்குக் கீ கலந்த லாஜங்களையும் ஒரு சிறு வராடிகையையும் அர்ப்பணிப்பவன்—அவனுடைய புண்ணியத்தை நான் அளக்க இயலேன்; அதன் பயன் நிச்சயமாக அளவிலாதது।

Verse 29

य इमं शृणुयाद्विप्र चाध्यायं पापनाशनम् । तस्य नश्यंति पापानि श्रीहरेः कृपयापि च

ஓ பிராமணரே! பாவநாசகமான இந்த அத்தியாயத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அவருடைய பாவங்கள் அழிகின்றன—ஸ்ரீஹரியின் அருளாலும்।