மோகினி அரசன் ருக்மாங்கதனை கார்த்திக விரதத்தை விட்டுவிடச் சவால் செய்து, விரதத்திற்கு மாற்றாக இன்பச் சேர்க்கையை முன்வைக்கிறாள். காமம்–தர்மம் இடையே கலங்கிய அரசன், மூத்த ராணி சந்த்யாவளியை அழைத்து, பக்திப் புண்ணியம் குன்றாதபடி க்ருச்ச்ர/வரக்ருச்ச்ர தவம் செய்யுமாறு ஆணையிடுகிறான். இதற்கிடையில் நகரில் பறைமுரசு அறிவிப்பாக கார்த்திக ஒழுக்கங்கள் கூறப்படுகின்றன—அதிகாலை எழுதல், ஒருவேளை உணவு, உப்பு-காரம்/க்ஷாரம் விலக்கு, ஹவிஷ்ய உணவு, தரையில் உறக்கம், வைராக்யம், புருஷோத்தம ஸ்மரணம். அறிவிப்பு பிரபோதினி (போதினி) ஏகாதசியை அடைகிறது—முழு உபவாசம், ஹரியை எழுப்புதல், அர்ப்பணங்களுடன் பூஜை; கடைப்பிடிக்காவிட்டால் குடிமுறை ஒழுங்குக்காக தண்டனை எனக் கூறப்படுகிறது. எதிர்கொள்ளப்பட்டபோது அரசன் ஏகாதசி முக்தி தருவதாக உறுதிப்படுத்தி விதி–விலக்குகளை விளக்குகிறான்—த்வாதசி பாரணம் தவறக்கூடாது; குழந்தைகள், பலவீனர்கள், கர்ப்பிணிகள், காவலர்/போராளிகளுக்கு விலக்கு. மோகினியின் ‘உண்ணு’ என்ற கோரிக்கையை மறுத்து, இன்பத்தை விட விரதநிஷ்டையைத் தேர்கிறான். இறுதியில் சத்தியஸ்துதி—சத்தியமே சூரியன், சந்திரன், பஞ்சபூதங்கள், பூமி, சமூக நிலைமை ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறது; ஆகவே விரதபாலனமே அரசனின் உயர்ந்த நெறிதர்மம்.
Verse 1
मोहिन्युवाच । वाक्यमुक्तं त्वया साधु कार्तिके यदुपोषणम् । व्रतादिकरणं राज्ञां नोक्तं क्वापि निदर्शने ॥ १ ॥
மோகினி கூறினாள்—கார்த்திக மாதத்தில் உபவாசம் செய்வது பற்றி நீ நன்றாக உரைத்தாய். ஆனால் எடுத்துக்காட்டாக அரசர்கள் விரதம் முதலியவற்றை எவ்வாறு மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை எங்கும் கூறவில்லை.
Verse 2
मुक्त्वैकं ब्राह्मणं लोके नोक्तं शूद्रविशोरपि । दानं हि पालनं युद्धं तृतीयं भूभुजां स्मृतम् ॥ २ ॥
இந்த உலகில் பிராமணனைத் தவிர சூத்ரனுக்கும் வைசியனுக்கும் (சிறப்பு) கடமை என்று கூறப்படவில்லை. ஆனால் அரசர்களுக்கு தானம், பாதுகாப்பு/ஆட்சி (பிரஜாரட்சணம்), மற்றும் போர்—இம்மூன்றும் முதன்மைக் கடமைகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.
Verse 3
न व्रतं हि त्वया कार्यं यदि मामिच्छसि प्रियाम् । मुहूर्तमपि राजेंद्र न शक्नोमि त्वया विना ॥ ३ ॥
நீ என்னை உன் பிரியையாக விரும்பினால், நீ விரதம் செய்ய வேண்டியதில்லை. ஓ ராஜேந்திரா, உன்னை இன்றி நான் ஒரு முஹூர்த்தமும் தாங்க முடியாது।
Verse 4
स्थातुं कमलगर्भाभ किं पुनर्माससंख्यया । यत्रोपवासकरणं मन्यसे वसुधाधिप ॥ ४ ॥
ஓ கமலகர்ப்பனே (பிரம்மா), மாதங்களை எண்ணிப் பேச வேண்டியது என்ன! ஓ பூமியின் அதிபதியே, நீ எங்கு உபவாசம் செய்ய வேண்டும் எனக் கருதுகிறாயோ, அங்கேயே அதன் பலன் உறுதி.
Verse 5
तत्र वै भोजनं देयं विप्राणां च महात्मनाम् । अथवा ज्येष्ठपत्नी या सा करोतु व्रतादिकम् । एवमुक्ते तु वचने मोहिन्या रुक्मभूषणः ॥ ५ ॥
அங்கே மகாத்மையான பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிக்க வேண்டும். அல்லது மூத்த மனைவி விரதம் முதலியவற்றை அனுஷ்டிக்கட்டும். மோகினி இவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்டதும், பொன்னாபரணத்தால் அலங்கரித்த ருக்மபூஷணன் பதிலளித்தான்।
Verse 6
आजुहाव प्रियां भार्यां नाम्ना संध्यावलिंशुभाम् । आहूता तत्क्षणात्प्राप्ता राजानं भूरिदक्षिणम् ॥ ६ ॥
அவன் தன் பிரிய மனைவி, மங்களமான பெயருடைய சந்த்யாவலியை அழைத்தான். அழைத்தவுடனே, பெருந்தக்ஷிணை வழங்குவதில் புகழ்பெற்ற அரசன் முன் அவள் உடனே வந்து நின்றாள்।
Verse 7
आशीनं शयने दिव्ये मोहिनीबाहुसंवृतम् । संघृष्टँ हि कुचाग्रेण स्वर्णकुंभनिभेन हि ॥ ७ ॥
அவன் தெய்வீக படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான்; மோகினியின் கரங்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். பொற்கலசம் போன்ற அவளது மார்பின் முனைகளால் அவன் அழுத்தப்பட்டும் உரசப்பட்டும் இருந்தான்।
Verse 8
शयने वामनेत्रायाः सकामाया महीपते । कृतां जलिपुटा भूत्वा भर्तुर्नमितकन्धरा ॥ ८ ॥
ஓ மஹீபதே! கணவன் படுக்கையில் கிடந்தபோது, அந்தக் காமினி இடக்கண் சாய்வுக் கடாட்சத்துடன், ஆண்டவனுக்கு கழுத்தைத் தாழ்த்தி, அஞ்சலி கூப்பி அவரை அணுகினாள்।
Verse 9
संध्यावली प्राह नृपं किमाहूता करोम्यहम् । तव वाक्ये स्थिता कांत दुःसापत्न्यविवर्जिता ॥ ९ ॥
சந்த்யாவளி அரசனை நோக்கி கூறினாள்—“அழைக்கப்பட்ட நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஓ காந்தா! உன் வார்த்தைக்கே கட்டுப்பட்டவள்; இணைமனைவியர் போட்டித் துயரமின்றி இருக்கிறேன்.”
Verse 10
यथा यथा हि रमसे मोहिन्या सह भूपते । तथा तथा मम प्रीतिर्वर्द्धते नात्र संशयः ॥ १० ॥
ஓ பூபதே! நீ மோஹினியுடன் எவ்வளவு எவ்வளவு மகிழ்ந்து இன்புறுகிறாயோ, அவ்வளவு அவ்வளவாகவே உன்னிடத்திலான என் ப்ரீதி பெருகுகிறது—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 11
भर्तुः सौख्येन या नारी दुःखयुक्ता प्रजायते । सा तु श्येनी भवेद्राजंस्त्रीणि वर्षाणि पञ्च च ॥ ११ ॥
ஓ ராஜன்! கணவன் சுகத்தில் இருந்தாலும் துயரத்தில் மூழ்கி வாழும் பெண், மூன்று ஆண்டும் மேலும் ஐந்து ஆண்டும்—மொத்தம் எட்டு ஆண்டுகள்—ஷ்யேனி (பருந்து) ஆகப் பிறக்கிறாள்।
Verse 12
आज्ञां मे देहि राजेंद्र मा व्रीहां कामिकां कुरु ॥ १२ ॥
ஓ ராஜேந்திரா! எனக்கு உன் ஆணையை அருள்வாயாக; இதை சுயநலக் காமனைத் தூண்டும் செயலாக மாற்றாதே।
Verse 13
रुक्मांगद उवाच । जानामि तव शीलं तु कुलं जानामि भामिनि । तव वाक्येन हि चिरं मोहिनी रमिता मया ॥ १३ ॥
ருக்மாங்கதன் கூறினான்—ஓ பாமினி, உன் குணத்தையும் உன் குலத்தையும் நான் அறிவேன். ஓ மோகினி, உன் சொற்களாலேயே நான் நீண்ட காலம் மயங்கி உன்னுடன் இன்புற்றேன்॥१३॥
Verse 14
रममाणस्य सुचिरं बहवः कार्तिका गताः । प्रिया सौख्येन मुग्धस्य न गतो हरिवासरः ॥ १४ ॥
நீண்ட காலம் இன்பத்தில் மூழ்கி இருப்பவனுக்கு பல கார்த்திக மாதங்கள் கடந்து போகும்; ஆனால் பிரியையின் சுகத்தில் மயங்கியவனுக்கு புனித ஹரிவாசரம் (ஏகாதசி) வந்ததே தெரியாது॥१४॥
Verse 15
सोऽहं तृप्तिमनुप्राप्तः कामभोगात्पुनः पुनः । ज्ञातोऽयं कार्तिको मासः सर्वपापक्षयंकरः ॥ १५ ॥
காம இன்பங்களை மீண்டும் மீண்டும் நாடி நான் திருப்தியை அடைந்தேன் என எண்ணினேன்; ஆனால் இப்போது அறிந்தேன்—கார்த்திக மாதமே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது॥१५॥
Verse 16
कर्तुकामो व्रतं देवि कार्तिकाख्यं सुपुण्यदम् । इयं वारयते मां च व्रताद्ब्रह्मसुता शुभे ॥ १६ ॥
ஓ தேவி, கார்த்திக-விரதம் எனப்படும் மிகப் புண்ணியமளிக்கும் விரதத்தை நான் மேற்கொள்ள விரும்புகிறேன்; ஆனால் ஓ சுபே, இந்த பிரம்மாவின் மகள் என்னை அந்த விரதத்திலிருந்து தடுக்கிறாள்॥१६॥
Verse 17
अस्या न विप्रियं कार्यं सर्वथा वरवर्णिनि । मामकं व्रतमाधत्स्व कृच्छ्राख्यं कायशोषकम् ॥ १७ ॥
ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, எந்த விதத்திலும் அவளுக்கு விரோதமானதைச் செய்யாதே. அதற்கு பதிலாக என் ‘க்ருச்ச்ர’ எனப்படும் விரதத்தை ஏற்று—அது உடலை மெலிவிக்கும் தவம்॥१७॥
Verse 18
सा चैवमुक्ता नवहेमवर्णा भर्त्रा तदा पीनपयोधरंगी । उवाच वाक्यं द्विजराजवक्त्राव्रतं चरिष्ये तव तुष्टिहेतोः ॥ १८ ॥
கணவன் இவ்வாறு கூற, புதுத் தங்க நிறமுடைய, நிறைந்த பால் மார்புகளையுடைய அவள் கூறினாள்— “இருபிறப்போரின் அரசன் (சந்திரன்) போன்ற முகமுடையவரே! உமது திருப்திக்காக நான் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிப்பேன்।”
Verse 19
येनैव कीर्तिस्तु यशो भवेच्च तथैव सौख्यं तव कीर्तियुक्तम् । करोमि सौम्यं नरदेवनाथ क्षिपामि देहं ज्वलनेत्वदर्थम् ॥ १९ ॥
இந்தச் செயல் மூலம் புகழும் கீர்த்தியும் உண்டாகட்டும்; உமது கீர்த்தியுடன் கூடிய இன்பமும் உமக்கு வரட்டும். ஓ மென்மையானவரே, அரசர்களின் நாதரே! நான் செய்வேன்— உமக்காக என் உடலை அக்கினியில் இடுவேன்।
Verse 20
अकार्यमेतन्नहि भूमिपाल वाक्येन ते हन्मि सुतं स्वकीयम् । किंत्वेवमेतद्व्रतकर्म भूयः करोमि सौम्यं नरदेवनाथ ॥ २० ॥
இது செய்யத் தகாதது, ஓ பூமிபாலா; உமது சொல்லுக்காக என் சொந்த மகனை நான் கொல்ல முடியாது. ஆனால், ஓ மென்மையான நரதேவநாதா, இதே விரதக் கர்மத்தை மீண்டும் நான் செய்வேன்।
Verse 21
इत्येवमुक्त्वा रविपुत्रशत्रुं प्रणम्य तं चारुविशालनेत्रा । व्रतं चकाराथ तदा हि देवी ह्यशेषपापौघविनाशनाय ॥ २१ ॥
இவ்வாறு கூறி, அழகிய விரிந்த கண்களையுடைய தேவி, சூரியபுத்திரனின் பகைவன் (யமன்) முன் வணங்கி, எல்லாப் பாபக் கூட்டத்தையும் அழிக்க அந்த விரதத்தை மேற்கொண்டாள்।
Verse 22
व्रते प्रवृत्ते वरकृच्छ्रसंज्ञे प्रियाकृते हर्षमवाप राजा । उवाच वाक्यं कुशकेतुपुत्रीं कृतं वचः सुभ्रु समीहितं ते ॥ २२ ॥
வரக்ருச்ச்ர எனப்படும் விரதம் தொடங்கியபோது, தமக்கு இனிய செயல் நிறைவேறியதால் அரசன் மகிழ்ந்தான். அவன் குசகேதுவின் மகளிடம்— “ஓ அழகிய புருவமுடையவளே! உன் விருப்பம் நிறைவேறியது; நீ நாடியது நிறைவு பெற்றது” என்றான்।
Verse 23
रमस्व कामं मयि सन्निविष्टसंपूर्णवांछा करभोरु हृष्टा । विमुक्तकार्यस्तव सुभ्रु हेतोर्नान्यास्ति नारी मम सौख्यहेतुः ॥ २३ ॥
யானையில் போன்ற தொடையுடையவளே! என்னுள் ஒன்றி அன்போடு இன்புறு; உன் ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேறி நீ மகிழ்வாயாக. அழகிய புருவமுடையவளே! உன் பொருட்டு நான் எல்லாப் பணிகளையும் விட்டு வைத்தேன்; என் இன்பத்தின் காரணம் நீயன்றி வேறு பெண் இல்லை.
Verse 24
सा त्वेवमुक्ता निजनायकेन प्रहर्षमभ्येत्य जगाद भूपम् । ज्ञात्वा भवंतं बहुकामयुक्तं त्रिविष्टपान्नाथ समागताहम् ॥ २४ ॥
தன் நாயகன் இவ்வாறு கூறியதும் அவள் பேரானந்தத்துடன் அணுகி அரசனிடம் சொன்னாள்—“தேவர்களின் நாதனே (திரிவிஷ்டபாநாத)! நீர் பல ஆசைகளால் நிறைந்தவர் என அறிந்து நான் இங்கு வந்தேன்.”
Verse 25
त्यक्त्वामरान्दैत्यगणांश्च सर्वान्गंधर्वयक्षोरगराक्षसांश्च । संदृश्यमानान्मम नाथ हेतोः स्नेहान्विताहं तव मंदराद्रौ ॥ २५ ॥
என் நாதனே! உம்மீது கொண்ட அன்பினால் நான் அனைத்தையும் துறந்தேன்—தேவர்கள், அசுரக் கூட்டங்கள், மேலும் கந்தர்வர், யக்ஷர், உரகர் (நாகர்), ராக்ஷசர் ஆகியோர் கண்முன் இருந்தபோதும்; உமது மந்தர மலைக்கு நான் வந்தடைந்தேன்.
Verse 26
एतत्कामफलं लोके यद्द्वयोरेकचित्तता । अन्यचेतः कृतः कामः शवयोरिव संगमः ॥ २६ ॥
உலகில் காமத்தின் பயன் இதுவே: இருவரின் மனமும் ஒன்றாகுதல். ஆனால் மனம் வேறிடத்தில் திரிந்தால், அந்தக் காமச் சேர்க்கை இரு சடலங்களின் சங்கமம்போல்—உயிரற்றதும் பயனற்றதும் ஆகும்.
Verse 27
सफलं हि वपुर्मेऽद्य सफलं रूपमेव हि । त्वया कामवता कांत दुर्ल्लभं यज्जगत्त्रये ॥ २७ ॥
இன்று என் உடல் நிறைவு பெற்றது; என் அழகும் நிச்சயமாக நிறைவு பெற்றது. ஆசையால் நிறைந்த என் காதலனே! உம்மால் நான் மூவுலகிலும் அரிதாகக் கிடைப்பதைக் பெற்றேன்.
Verse 28
प्रोन्नताभ्यां कुचाभ्यां हि कामिनो हृदयं यदि । संश्लिष्टं नहि शीर्येत मन्ये वज्रसमं दृढम् । तदेव चामृतं लोके यत्पुरंध्र्यधरासवम् ॥ २८ ॥
காமவெறியனின் இதயம் உயர்ந்த மார்புகளால் அணைத்தபோதும் உடையாவிடில், அது வஜ்ரம்போல் உறுதியானது என நான் கருதுகிறேன். இவ்வுலகில் அமுதம் எனப்படுவது—இல்லாளின் உதடுகளின் மயக்கச் சாறு.
Verse 29
कुचाभ्यां हृदि लीनाभ्यां मुखेन परिपीयते । एवमुक्त्वा परिष्वज्य राजानं रहसि स्थितम् ॥ २९ ॥
“அவள் தன் மார்புகளை அவன் நெஞ்சில் பதித்து, வாயால் அவனைப் பருகினாள்.” என்று சொல்லி, மறைவில் நின்ற அரசனை அவள் அணைத்துக் கொண்டாள்.
Verse 30
रमयामास तन्वंगी वात्स्यायनविधानतः । तस्यैवं रममाणस्य मोहिन्या सहितस्य हि ॥ ३० ॥
மெலிந்த அங்கங்களையுடைய அவள், வாத்ஸ்யாயன விதிமுறைகளின்படி அவனை இன்புறச் செய்தாள். அவன் மோஹினியுடன் இவ்வாறு இன்பத்தில் மூழ்கியிருந்தபோது—
Verse 31
रुक्मांगदस्य कर्णाभ्यां पटहध्वनिरागतः । मत्तेभकुंभसंस्थस्तु धर्मांगदनिदेशतः ॥ ३१ ॥
தர்மாங்கதன் ஆணையின்படி, மதயானையின் நெற்றி-கும்பங்களில் அமைந்திருந்த படஹத்தின் முழக்கம் ருக்மாங்கதனின் காதுகளுக்கு வந்தடைந்தது.
Verse 32
प्रातर्हरिदिनं लोकास्तिष्ठध्वं त्वेकभोजनाः । अक्षारलवणाः सर्वे हविष्यान्ननिषेविणः ॥ ३२ ॥
மக்களே, தினந்தோறும் விடியற்காலையில் எழுங்கள்; ஒருவேளை உணவு என்ற விரதத்தைப் பின்பற்றுங்கள். காரம் (க்ஷாரம்) மற்றும் உப்பைத் தவிர்த்து, ஹவிஷ்ய அன்னம் எனும் யாகத்திற்குரிய எளிய உணவையே உண்ணுங்கள்.
Verse 33
अवनीतल्पशयनाः प्रियासंगविवर्जिताः । स्मरध्वं देवदेवेशं पुराणं पुरुषोत्तमम् ॥ ३३ ॥
வெறும் பூமியிலே துயில்கொண்டு, பிரியர்சங்க ஆசக்தியை விட்டு விடுங்கள். தேவர்களின் தேவனாகிய பழம்பெரும் புருஷோத்தமனை நினையுங்கள்.
Verse 34
सकृद्भोजनसंयुक्ता उपवासं करिष्यथ । अकृतश्राद्धनिचया अप्राप्ताः पिंडमेव च ॥ ३४ ॥
ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு விரதம் மேற்கொள்ளுங்கள். சேர்த்துச் செய்ய வேண்டிய ஸ்ராத்தங்கள் செய்யப்படாதவர்களுக்கு பிண்டமும் கிடையாது.
Verse 35
गयामगतपुत्राश्च गच्छध्वं श्रीहरेः पदम् । एषा कार्तिकशुक्ला वै हरेर्निद्राव्यपोहिनी ॥ ३५ ॥
கயாவை அடைந்த புதல்வர்களே, இப்போது ஸ்ரீஹரியின் பரமபதத்திற்குச் செல்லுங்கள். கார்த்திக சுக்லபக்ஷம் ஹரியின் நித்திரையை நீக்கும்.
Verse 36
प्रातरेकादशी प्राप्ता मा कृथा भोजनं क्वचित् । ब्रह्महत्यादिपापानि कामकारकृतानि च ॥ ३६ ॥
ஏகாதசி காலை வந்தபோது எந்நேரமும் எங்கும் உணவு கொள்ளாதீர். இதனால் பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாபங்களும், ஆசையால் செய்த பாபங்களும் அழியும்.
Verse 37
तानि यास्यंति सर्वाणि उपोष्येमां प्रबोधिनीम् । प्रबोधयेद्धर्म्मपरान्न्यायाचार समन्वितान् ॥ ३७ ॥
இந்த பிரபோதினி (ஏகாதசி) அன்று உபவாசம் செய்தால் அவை அனைத்தும் (பாபம்/தடைகள்) ஒழியும். தர்மநிஷ்டையுடன் நீதியாசார ஒழுக்கம் கொண்டவர்களையும் விழிப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 38
हरेः प्रबोधमाधत्ते तेनैषा बोधिनी स्मृता । सकृच्चोपोषितां चेमां निद्राच्छेदकरीं हरेः ॥ ३८ ॥
இது (ஏகாதசி) ஹரியை விழிப்பிக்கச் செய்வதால் ‘போதினி’ என நினைக்கப்படுகிறது. இதை ஒருமுறை கூட உபவாசமாகக் கடைப்பிடித்தால் ஹரியின் யோகநித்திரை துண்டிக்கப்படும்.
Verse 39
तनयो न भवेन्मर्त्यो न गर्भे जायते पुनः । रुरुध्वं चक्रिणः पूजामात्मवित्तेन मानवाः ॥ ३९ ॥
மனிதன் மீண்டும் மகனாகப் பிணையப்படுவதும் இல்லை; கர்ப்பத்தில் மறுபடியும் பிறப்பதும் இல்லை. ஆகவே, மக்களே, உங்கள் நியாயமான செல்வத்தால் சக்கரதாரி விஷ்ணுவை உறுதியாக வழிபடுங்கள்.
Verse 40
वस्त्रैः पुष्पैर्धूपदीपैर्वरचंदनकुंकुमैः । सुहृद्यैश्च फलैर्गंधैर्यजध्वं श्रीहरेः पदम् ॥ ४० ॥
ஆடைகள், மலர்கள், தூபம்-தீபம், சிறந்த சந்தனம் குங்குமம், இனிய கனிகள் நறுமணங்களுடன் ஸ்ரீஹரியின் திருவடித் தாமரையை வழிபடுங்கள்.
Verse 41
यो न कुर्याद्वचो मेऽद्य धर्म्यं विष्णुगतिप्रदम् । स मे दंड्यश्च वाध्यश्च निर्वास्यो विषयाद्ध्रुवम् ॥ ४१ ॥
இன்று விஷ்ணுகதியை அளிக்கும் என் தர்மவாக்கை யார் நிறைவேற்றாதாரோ, அவர் என்னால் தண்டிக்கப்படுவார்; கண்டிக்கப்படுவார்; நிச்சயமாக நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவார்.
Verse 42
एवंविधे वाद्यमाने पटहे मेघनिःस्वने । हस्ता दमुंच तांबूलं सकर्पूरं नृपोत्तमः ॥ ४२ ॥
மேகமுழக்கம் போல் ஒலிக்கும் அத்தகைய பட்டகம் முழங்கிக் கொண்டிருக்கையில், அந்தச் சிறந்த அரசன் கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலத்தை கையிலிருந்து தவறவிட்டான்.
Verse 43
मोहिनीकुचयोर्लग्नं हृदयं स विकृष्य वै । उदत्तिष्ठन्महीपालः शय्यायां रतिवर्द्धनः ॥ ४३ ॥
மோகினியின் மார்பில் ஒட்டியதுபோல் இருந்த அவன் இதயம் சிரமத்துடன் இழுத்துப் பிரிக்கப்பட்டது; காமம் பெருகிய அரசன் படுக்கையில் எழுந்தான்.
Verse 44
मोहिनीं मोहकामार्त्तां सत्वियन् श्लक्ष्णया गिरा । देवि प्रातर्हरिदिनं भविष्यत्यधनाशनम् ॥ ४४ ॥
மயக்கத்தால் எழுந்த ஆசையால் துயருற்ற மோகினியை அவன் மென்மையான சொற்களால் ஆறுதலளித்து—“தேவி, நாளை காலை ஹரியின் நாள்; அது வறுமையை அழிப்பது” என்றான்.
Verse 45
संयतोऽहं भविष्यामि क्षम्यतां क्षम्यतामिति । तवाज्ञया मया कृच्छ्रं सन्ध्यावल्या तु कारितम् ॥ ४५ ॥
“இனி நான் தன்னடக்கத்துடன் இருப்பேன்—மன்னியுங்கள், மன்னியுங்கள். உங்கள் ஆணையின்படி சந்த்யாவலியால் க்ருச்ச்ர விரதம் (பிராயச்சித்தம்) செய்ய வைத்தேன்” என்றான்.
Verse 46
इयमेकादशी कार्या प्रबोधकरणी मया । अशेषपापबंधस्य छेदनी गतिदायिनी ॥ ४६ ॥
இந்த ஏகாதசியை நான் போதித்தபடி கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; இது ஆன்ம விழிப்பை அளித்து, எல்லாப் பாபப் பந்தங்களையும் அறுத்து, பரம கதியை வழங்கும்.
Verse 47
त्रयाणामपि लोकानां महोत्सवविधायिनी । तस्माद्धविष्यं भोक्ष्येऽहं नियतो मत्तगामिनी ॥ ४७ ॥
மூன்று உலகங்களுக்கும் மகோৎসவத்தை ஏற்படுத்துபவள் அவள்; ஆகவே நான் கட்டுப்பாட்டுடன் ஹவிஷ்யம் (எளிய யாக உணவு) மட்டுமே உண்ணுவேன், அவளும் என் விருப்பத்தின்படி நடப்பாள்.
Verse 48
मया सह विशालाक्षि त्वं चापि तमधोक्षजम् । आराधय हृषीकेशमुपवासपरायणा । येन यास्यसि निर्वाणं दाहप्रलयवर्जितम् ॥ ४८ ॥
ஓ விசாலநேத்திரி! என்னுடன் நீயும் உபவாசத்தில் பராயணமாக இருந்து அந்த அதோக்ஷஜனான ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதனை செய்; அதனால் தாகமும் பிரளயமும் அற்ற நிர்வாணத்தை அடைவாய்।
Verse 49
मोहिन्युवाच । साधूक्तं हि त्वया राजन्पूजनं चक्रपाणिनः । जन्ममृत्युजराछेदि करिष्येऽहं तवाज्ञया ॥ ४९ ॥
மோகினி கூறினாள்—ஓ அரசே! நீ கூறியது நன்றே; சக்கரபாணி பகவானின் பூஜைமே சிறந்தது. உன் ஆணையால் பிறப்பு, மரணம், மூப்பு ஆகியவற்றை அறுக்கும் அந்தப் பூஜையை நான் செய்வேன்।
Verse 50
प्रतिज्ञा या त्वया पूर्वं कृता मंदरमस्तके । करप्रदानसहिता भवता सुकृतांकिता ॥ ५० ॥
மந்தர சிகரத்தில் நீ முன்பு செய்த பிரதிஞ்ஞை—கை கொடுத்த உறுதியுடன்—நீயால் புண்ணியமிக்க புனித சங்கல்பமாக முறையாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டது।
Verse 51
तस्यास्तु समयः प्राप्तो दीयतां स हि मे त्वया । जन्मप्रभृति यत्पुण्यं त्वया यत्नेन संचितम् ॥ ५१ ॥
இப்போது அவளுக்கான நியதிக் காலம் வந்துள்ளது; ஆகவே அவளை எனக்குக் கொடு. பிறப்பிலிருந்து நீ முயன்று சேர்த்த புண்ணியமெல்லாமும் எனக்கு அர்ப்பணி।
Verse 52
तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं न ददासि वरं यदि । रुक्मांगद उवाच । एहि चार्वंगि कर्त्तास्मि यत्ते मनसि वर्तते ॥ ५२ ॥
நீ வரம் அளிக்காவிட்டால் அது அனைத்தும் விரைவில் அழியும். ருக்மாங்கதன் கூறினான்—வா, ஓ அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! உன் மனத்தில் இருப்பதையே நான் செய்வேன்।
Verse 53
नादेयं विद्यते किंचित्तुभ्यं मे जीवितावधि । किं पुनर्ग्रामवित्तादि धरायुक्तं च भामिनि ॥ ५३ ॥
அன்பே, என் உயிர் முடிவுவரை உனக்குக் கொடுக்காதது என்னிடத்தில் ஒன்றுமில்லை. அப்படியிருக்க, கிராமங்கள், செல்வம் முதலியவை, நிலத்துடன் சேர்த்து—இவை எவ்வளவு எளிதில் அளிக்கத்தக்கவை!
Verse 54
मोहिन्युवाच । नाथ कांत विभो राजन् जीवितेश रतिप्रिय । नोपोष्यं वामरं विष्णोर्भोक्तव्या यद्यहं प्रिया ॥ ५४ ॥
மோகினி கூறினாள்—ஓ நாதா, ஓ காதலே, ஓ வல்லமைமிகு அரசே! என் உயிரின் ஆண்டவனே, காதல் இன்பத்தில் மகிழ்பவனே! விஷ்ணுவின் வாமனரூபத்திற்காக உபவாசம் செய்யாதே; நான் உனக்குப் பிரியமானவளானால் உணவு உண்ணு.
Verse 55
न च तेऽहं प्रिया राजन् सुहूर्तमपि कामये । त्वत्संयोगं विना भूता भविष्यामि वरं विना ॥ ५५ ॥
ஓ அரசே, ஒரு கணம்கூட உன் பிரியமானவளாக இருக்க நான் விரும்பவில்லை. உன்னுடன் சேர்க்கை இல்லாமல் நான் வரமற்றவளாய், அருளற்றவளாய் இருப்பேன்.
Verse 56
तस्मान्मां यदि वांछेथा भोक्तुं सत्यपरायण । तदा त्यजोपवासं हि भुज्यतां हरिवासरे ॥ ५६ ॥
ஆகையால், ஓ சத்தியநிஷ்டனே, உண்மையாகவே எனக்கு உணவு அளிக்க விரும்பினால், உபவாசத்தை விட்டுவிட்டு ஹரியின் புனித நாளான ஹரிவாசரத்தில் உணவு உண்ணு.
Verse 57
एष एव वरो देयो यो मया प्रार्थितः पुरा । न चेद्दास्यसि राजेंद्र भूत्वानृतवचाभवान् ॥ ५७ ॥
இதுவே அந்த வரம்—நான் முன்பு வேண்டியதே—கண்டிப்பாக அளிக்கப்பட வேண்டும். நீ அளிக்காவிட்டால், ஓ ராஜேந்திரா, நீ பொய்வாக்குடையவனாக ஆகிவிடுவாய்.
Verse 58
यास्यते नरके घोरे यावदाभूतसंप्लवम् । राजोवाच । मैवं त्वं वद कल्याणि नेदं त्वय्युपपद्यते ॥ ५८ ॥
அவன் பேரழிவு (பிரளயம்) வரையிலும் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வான். அரசன் கூறினான்—அருள்மிகு கல்யாணியே, இப்படிச் சொல்லாதே; இது உனக்குப் பொருந்தாது.
Verse 59
विधेश्च तनया भूत्वा धर्मविघ्नं करोषि किम् । जन्मप्रभृत्यहं नैव भुक्तवान्हरिवासरे ॥ ५९ ॥
நீ படைப்பாளன் (பிரம்மா) மகளாக இருந்தும் தர்மத்திற்கு ஏன் தடையாகிறாய்? பிறந்த நாளிலிருந்து ஹரிவாசரத்தில் நான் ஒருபோதும் உணவு உண்டதில்லை.
Verse 60
स चाद्याहं कथं भोक्ता संजातपलितः शुभे । यौवनातीतमर्त्यस्य क्षीणेंद्रियबलस्य च ॥ ६० ॥
இப்போது, ஓ நல்வரமே, நான் எவ்வாறு இன்பம் அனுபவிப்பேன்? என் தலைமுடி நரைத்துவிட்டது; நான் யௌவனத்தைத் தாண்டிய மானவன், மேலும் இந்திரிய வலிமையும் குறைந்துவிட்டது.
Verse 61
स्वर्णदीसेवनं युक्तमथवा हरिपूजनम् । न कृतं यन्मया बाल्ये यौवने न कृतं च यत् ॥ ६१ ॥
புனித ஸ்வர்ணதீ நதிசேவை அல்லது ஸ்ரீஹரியின் பூஜை செய்வதே உரியது; ஆனால் குழந்தைப் பருவத்தில் நான் செய்யாததும், யௌவனத்திலும் செய்யாததும்—அந்த தவறவிட்ட கடமைகள் இப்போது என்னை அழுத்துகின்றன.
Verse 62
तदहं क्षीणवीर्योऽद्य कथं कुर्यां जुगुप्सितम् । प्रसीद चपलापांगि प्रसीद वरवर्णिनि ॥ ६२ ॥
ஆகையால் இன்று என் வலிமை சோர்ந்துவிட்டது—அத்தகைய அருவருப்பான செயலை நான் எவ்வாறு செய்வேன்? ஓ சஞ்சலக் கடைக்கண் உடையவளே, அருள்புரி; ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அருள்புரி.
Verse 63
मा कुरुष्व व्रते भंगं दाताहं राज्यसंपदाम् । अथवा नेच्छसि त्वं तत्करोम्यन्यत्सुलोचने ॥ ६३ ॥
விரதத்தை முறிக்காதே. அரசாட்சி செல்வத்தை அளிக்க நான் வல்லவன். அல்லது அது உனக்கு வேண்டாமெனில், ஓ சுலோசனே, உனக்காக வேறொன்றைச் செய்வேன்.
Verse 64
आरोपयित्वा शिबिकां विमानप्रतिमां शुभाम् । यत्रेच्छसि नयिष्यामि पादचारी कलत्रयुक् ॥ ६४ ॥
விமானத்தை ஒத்த மங்களமான பல்லக்கில் உன்னை அமர்த்தி, நான்—கால்நடையாக, என் மனைவியுடன்—நீ விரும்பும் இடமெல்லாம் அழைத்துச் செல்வேன்.
Verse 65
यदि तच्चापि नेच्छेस्त्वं विमानं हि कृतं मया । तर्हि स्वर्णमयौ स्तंभौ कृत्वा विद्रुमभूषितौ ॥ ६५ ॥
நான் செய்துவைத்த அந்த விமானத்தையும் நீ ஏற்க விரும்பாவிட்டால், பவள அலங்காரமுடைய இரண்டு பொன் தூண்களைச் செய்யச் செய்.
Verse 66
मुक्ताफलमयीं दोलां करिष्ये त्वत्कृते प्रिये । तत्र त्वां दोलयिष्यामि बहून्मासानहर्निशम् ॥ ६६ ॥
அன்பே, உனக்காக முத்துகளால் ஆன ஊஞ்சலைச் செய்வேன்; அதில் உன்னை பல மாதங்கள் பகலும் இரவும் ஊஞ்சலாடச் செய்வேன்.
Verse 67
व्रतभंगं वरारोहे मा कुरुष्व मम प्रिये । वरं श्वपचमांसं हि श्वमांसं वा वरानने ॥ ६७ ॥
ஓ வராரோஹே, என் அன்பே—விரதத்தை முறிக்காதே. ஓ வரானனே, விரதபங்கத்தைச் செய்வதைவிட நாய்சமைப்பவனின் இறைச்சியையோ, நாயின் இறைச்சியையோ கூடத் தாங்குவது மேல்.
Verse 68
आत्मनो वा नरैर्भुक्तं यैर्भुक्तं हरिवासरे । त्रैलोक्यघातिनः पापं मैथुने शशिनः क्षये ॥ ६८ ॥
ஹரிவாசரம் (ஏகாதசி) நாளில் தானே உண்டாலோ, பிறரையும் உண்ணச் செய்தாலோ, அது மூவுலகையும் அழிக்கும் பாபம் எனக் கூறப்படுகிறது; அதுபோல சந்திரன் குறையும் இறுதிக்காலத்தில் மைதுனமும் பெரும் பாவம்.
Verse 69
नरस्य संचरेत्पापं भूतायां क्षौरकर्मणि । भोजने वासरे विष्णोस्तैले षष्ठ्यां व्यवस्थिते ॥ ६९ ॥
பூத திதி நிலவும் போது க்ஷௌரகர்மம் (முடி/தாடி கத்தரித்தல்) செய்தால் பாபம் சேரும்; அதுபோல விஷ்ணு-வாசரத்தில் உண்பதும், ஷஷ்டி திதியில் எண்ணெய் தடவுவதும் பாபம் தரும்.
Verse 70
लवणे तु तृतीयायां सप्तम्यां पिशिते शुभे । आज्येषु पौर्णमास्यां वै सुरायां रविसंक्रमे ॥ ७० ॥
உப்பு எடுத்தால் (தோஷம்/அசௌசம்) மூன்று நாட்கள் எனக் கணிக்கப்படுகிறது; மாம்சம் எடுத்தால் நல்விதமாக ஏழு நாட்கள்; நெய் எடுத்தால் பௌர்ணமி வரை; சுரா (மதம்) எடுத்தால் சூரியன் சங்கிராந்தி வரை.
Verse 71
गोचारस्य प्रलोपे च कूटसाक्ष्यप्रदायके । निक्षेपहारके वापि कुमारीविघ्नकारके ॥ ७१ ॥
மாடுகளைத் திருடுபவன், பொய்ச் சாட்சியம் அளிப்பவன், ஒப்படைக்கப்பட்ட நிக்ஷேபத்தை அபகரிப்பவன், மேலும் கன்னியின் நலனில் தடையிடுபவன்—இவர்களுக்கும் (பிராயச்சித்தம்) விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 72
विश्वस्तघातके चापि मृतवत्साप्रदोग्धरि । ददामीति द्विजाग्र्याय प्रतिश्रुत्य न दातरि ॥ ७२ ॥
நம்பியவரைத் துரோகம் செய்து அழிப்பவனுக்கும், கன்று இறந்த பசுவை பால் கறப்பவனுக்கும், மேலும் உயர்ந்த பிராமணரிடம் ‘தருவேன்’ என்று வாக்குக் கொடுத்து தராதவனுக்கும் (பாபம்/பிராயச்சித்தம்) உண்டு.
Verse 73
मणिकूटे तुलाकूटे कन्यानृतगवानृते । यत्पातकं तदन्ने हि संस्थितं हरिवासरे ॥ ७३ ॥
மணிகளில் மோசம், எடை‑அளவுகளில் கபடம், கன்னியை ஏமாற்றுதல், மாடுகள் பற்றிப் பொய்—இவற்றால் உண்டாகும் பாவம், ஹரியின் புனித நாளான ஹரிவாசரத்தில் அசுத்த அன்னத்தில் தங்கும் என்று சொல்லப்படுகிறது।
Verse 74
तद्विद्वांश्चारुनयने कथं भोक्ष्यामि पातकम् । मोहिन्युवाच । एकभुक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च ॥ ७४ ॥
அப்போது அந்த அறிஞன் கூறினான்—“அழகிய கண்களையுடையவளே! இதை அறிந்தும், இந்தப் பாவத்திற்கு நான் எவ்வாறு பரிகாரம் செய்வேன்?” மோகினி சொன்னாள்—“ஒருநாள் ஒருமுறை உணவு, நக்த‑விரதம் (இரவு உணவு), மேலும் கேட்காமல் கிடைத்த அன்னமே ஏற்றல்.”
Verse 75
उपवासेन राजेंद्र द्वादशीं न हि लंघयेत् । गुर्विणीनां गृहस्थानां क्षीणानां रोगिणां तथा ॥ ७५ ॥
ஓ அரசே! உபவாசத்துடன் த்வாதசி நாளைத் தாண்டக் கூடாது. இந்த விதி கர்ப்பிணிகள், இல்லறத்தார், உடல் சோர்ந்தோர் மற்றும் நோயாளிகளுக்கும் பொருந்தும்।
Verse 76
शिशूनां वलिगात्राणां न युक्तं समुपोषणम् । यज्ञभोगोद्यतानां च संग्रामक्षितिसेविनाम् ॥ ७६ ॥
குழந்தைகளுக்கும், உடல் பலவீனமாகச் சோர்ந்தவர்களுக்கும், யாகப் பிரசாதத்தைப் பகிர்ந்து உண்ணும் பணியில் இருப்பவர்களுக்கும், போர்க்களத்திலும் நாட்டுக் காவலிலும் ஈடுபட்டவர்களுக்கும் கடுமையான உபவாசம் உரியதல்ல।
Verse 77
पतिव्रतानां राजेंद्र न युक्तं समुपोषणम् । एतन्मे गौतमः प्राह स्थिताया मंदराचले ॥ ७७ ॥
ஓ அரசே! பதிவிரதா பெண்களுக்கு முழு உபவாசம் மேற்கொள்வது உரியதல்ல. மந்தர மலையில் நான் தங்கியிருந்தபோது, கௌதமர் இதையே எனக்குச் சொன்னார்।
Verse 78
नाव्रतेन दिनं विष्णोर्नेयं मनुजसत्तम । ते गृहस्था द्विजा ज्ञेया येषामग्निपरिग्रहः ॥ ७८ ॥
மனிதரில் சிறந்தவனே, விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்த விரதமின்றி ஒரு நாளும் கழிக்கக் கூடாது. விதிப்படி அக்னியை நிறுவி அதை பேணும் இருபிறப்பினர் தான் உண்மையான இல்லறத்தார் என அறியப்படுவர்.
Verse 79
राजानस्ते तु विज्ञेया ये प्रजापालने स्थिताः । गुर्विणी ह्यष्टमासीया शिशवश्चाष्टवत्सराः ॥ ७९ ॥
பிரஜைகளைப் பாதுகாப்பதில் நிலைத்திருப்பவர்களே உண்மையான ‘அரசர்கள்’ என அறியப்படுவர்; குறிப்பாக எட்டாம் மாத கர்ப்பிணியையும், எட்டு வயது வரை உள்ள குழந்தைகளையும் காக்கிறவர்கள்.
Verse 80
अतिलंघनिनः क्षीणा वलिगात्रास्तु वार्द्धकाः । ये विवाहादिमांगल्यकर्मव्यग्रा महोत्सवाः ॥ ८० ॥
ஒழுங்கை மீறுபவர்கள் சோர்ந்து மெலிவர்; முதியோர் உடல் சுருக்கங்களால் அடையாளம் பெறும். ஆயினும் அவர்கள் திருமணம் முதலிய மங்களச் சடங்குகளில் பரபரப்பாக இருந்து, பெருவிழாக்களில் மூழ்கியிருப்பர்.
Verse 81
निवृत्ताश्च प्रवृत्तेभ्यो यज्ञानां चोद्यता हि ते । त्रिविधेन पुराणेन भर्त्तुर्या स्त्री हिते रता ॥ ८१ ॥
உலகப் பற்றுகளிலிருந்து விலகி, யாகச் செயல்களில் உறுதியாக இருப்பவள்—மூவகை புராண நெறியால் கணவனின் நலனிலேயே ஈடுபடும் மனைவியாக இருப்பாள்.
Verse 82
पतिव्रता तु सा ज्ञेया योनिसंरक्षणा तथा । किमन्यैर्बहुभिर्भूप वाक्यालापकृतैर्मया ॥ ८२ ॥
அவளே உண்மையான பத்திவிரதை என அறியப்பட வேண்டும்; அவளே கற்பைக் காக்கும் பெண்ணும் ஆவாள். அரசனே, நான் வெறும் பேச்சுக்காக பல சொற்கள் சொல்லி இன்னும் என்ன கூறுவேன்?
Verse 83
भोजने तु कृते प्रीतिरेकादश्यां त्वया मम । न प्रीतिर्यदि मे छित्वा शिरः स्वं हि प्रयच्छसि ॥ ८३ ॥
ஏகாதசியன்று நீ உணவு உண்டால் என் அருள் உனக்கு இல்லை. நீ உன் தலையை வெட்டி எனக்கு அர்ப்பணித்தாலும் கூட நான் மகிழமாட்டேன்.
Verse 84
न करिष्यसि चेद्राजन् भोजनं हरिवासरे । तदा ह्यसत्यवचसो देहं न स्पर्शयामि ते ॥ ८४ ॥
அரசே, ஹரியின் புனித நாளில் நீ உணவைத் தவிர்க்காவிட்டால் உன் சொல் பொய்யாகும்; ஆகவே நான் உன் உடலைத் தொடமாட்டேன்.
Verse 85
वर्णानामाश्रमाणां हि सत्यं राजेंद्र पूज्यते । विशेषाद्भूमिपालानां त्वद्विधानां महीपते ॥ ८५ ॥
அரசர்களின் அரசே, எல்லா வர்ணங்களிலும் ஆசிரமங்களிலும் சத்தியமே போற்றப்படுகிறது. குறிப்பாக பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசர்களில்—உன்னைப் போன்றவர்களில்—சத்தியம் மிக உயர்வாக மதிக்கப்படுகிறது, மஹீபதே.
Verse 86
सत्येन सूर्यस्तपति शशी सत्येनराजते । सत्ये स्थिता क्षितिर्भूप सत्यं धारयते जगत् ॥ ८६ ॥
சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பம் தருகிறான்; சத்தியத்தால் சந்திரன் ஒளிர்கிறான். அரசே, பூமி சத்தியத்தில் நிலைத்துள்ளது; சத்தியமே உலகைத் தாங்குகிறது.
Verse 87
सत्येन वायुर्वहति सत्येन ज्वलते शिखी । सत्या धारमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ८७ ॥
சத்தியத்தால் காற்று வீசுகிறது; சத்தியத்தால் தீ எரிகிறது. அசையாததும் அசையும் இத் தனை உலகமும் சத்தியமே அடித்தளமாகத் தாங்குகிறது.
Verse 88
न सत्याच्चालते सिंधुर्न विंध्यो वर्द्धते नृप । न गर्भं युवती धत्ते वेलातीतं कदाचन ॥ ८८ ॥
அரசே! சத்தியத்தின் வல்லமையால் கடல் தன் எல்லையை மீறாது; விந்திய மலை வளர்ந்து பெருகாது; இளம்பெண் உரிய காலத்தைத் தாண்டி எப்போதும் கருவுறுவதில்லை।
Verse 89
सत्ये स्थिता हि तरवः फलपुष्पप्रदर्शिनः । दिव्यादिसाधनं नॄणां सत्याधारं महीपते ॥ ८९ ॥
மன்னரே! மரங்கள் சத்தியத்தில் நிலைத்து கனிகளையும் மலர்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றன; அதுபோல மனிதர்க்கு தெய்வீக சாதனங்களும் பிற ஆன்மிகப் பயன்களும் பெறுவதற்கான அடித்தளம் சத்தியமே.
Verse 90
अश्वमेधसहस्रेभ्यः सत्यमेव विशिष्यते । मदिरापानतुल्येन कर्मणा लिप्यसेऽनृतात् ॥ ९० ॥
ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களைவிட சத்தியமே உயர்ந்தது. பொய்மையால் மதுபானம் செய்ததற்கு ஒப்பான பாவச் செயலால் மனிதன் களங்கமடைகிறான்.
Verse 91
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे रुक्मांगदसँलापो नाम त्रयोविंशोऽध्यायः ॥ २३ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் உத்தரபாகத்தில் ‘ருக்மாங்கத-சம்லாபம்’ எனப்படும் இருபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
It is presented as the day that ‘awakens Hari’ from divine sleep, destroys grave sins (including deliberate transgressions), and opens the liberating path through worship of Viṣṇu (Cakrin/Hṛṣīkeśa/Adhokṣaja) with fasting and disciplined offerings.
Observe a full fast on Ekādaśī; adopt early rising, one-meal and haviṣya discipline in Kārtika; do not let Dvādaśī pass while still fasting (pāraṇa timing); and recognize exemptions/modified observance for infants, the weak/emaciated, the sick, pregnant women, and those engaged in protection and warfare.
It acknowledges kingship’s classical triad—charity, protection, and warfare—yet insists the king’s legitimacy rests on vow-integrity and truthfulness. The public proclamation and threat of punishment show that the ruler’s personal vrata becomes civic dharma, safeguarding collective religious order.
Truth is depicted as the metaphysical support of cosmic regularity and social stability—governing the sun, moon, elements, earth, oceans, and moral order—making falsehood spiritually contaminating and vow-breaking intolerable for a king devoted to dharma.