Shloka 14
The Discourse of Rukmāṅgada
Prabodhinī Ekādaśī, Kārtika-vrata, and Satya-dharma
रममाणस्य सुचिरं बहवः कार्तिका गताः । प्रिया सौख्येन मुग्धस्य न गतो हरिवासरः ॥ १४ ॥
ramamāṇasya suciraṃ bahavaḥ kārtikā gatāḥ | priyā saukhyena mugdhasya na gato harivāsaraḥ || 14 ||
நீண்ட காலம் இன்பத்தில் மூழ்கி இருப்பவனுக்கு பல கார்த்திக மாதங்கள் கடந்து போகும்; ஆனால் பிரியையின் சுகத்தில் மயங்கியவனுக்கு புனித ஹரிவாசரம் (ஏகாதசி) வந்ததே தெரியாது॥१४॥
Sanatkumara (teaching Narada in the Kartika-mahātmya context)
Vrata: Ekadashi (Hari-vāsara)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It warns that attachment to pleasure makes sacred time slip away; even the auspicious Kārtika season and Hari’s Ekādaśī can pass unnoticed when one is absorbed in sensual comfort instead of devotion.
Bhakti requires alertness to Viṣṇu’s sacred days and vows; the verse contrasts mindful observance of Harivāsara (Ekādaśī) with the negligence produced by infatuation and indulgence.
Kalpa/ritual discipline is implied through the emphasis on vrata-timing—especially Ekādaśī (Harivāsara) within Kārtika—showing the practical importance of observing sacred calendrical days in dharmic practice.