Jyotiṣa-śāstra Saṅgraha: Threefold Division, Gaṇita Methods, Muhūrta, and Planetary Reckoning

Verse 1

सनंदन उवाच । ज्योतिषांगं प्रवक्ष्यामि यदुक्तं ब्रह्मणा पुरा । यस्य विज्ञान मात्रेण धर्मसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १ ॥

சனந்தனர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா உரைத்த ஜ்யோதிஷம் எனும் வேதாங்கத்தை நான் விளக்குவேன்; அதன் அறிவு மட்டும் மனிதர்க்கு தர்மசித்தியை அளிக்கும்।

Verse 2

त्रिस्कंधं ज्यौतिषां शास्त्रं चतुर्लक्षमुदाहृतम् । गणितं जातकं विप्र संहितास्कंधसंज्ञिताः ॥ २ ॥

விப்ரரே! ஜ்யோதிஷ சாஸ்திரம் மூன்று ஸ்கந்தங்களாகவும் நான்கு லட்ச அளவாகவும் கூறப்படுகிறது; அதன் பிரிவுகள் கணிதம், ஜாதகம், ஸம்ஹிதை என அழைக்கப்படுகின்றன।

Verse 3

गणिते परिकर्मादि खगमध्यस्फुटक्रिंये । अनुयोगश्चंद्रसूर्यग्रहणं तचोदस्याकम् ॥ ३ ॥

கணிதத்தில் பரிகர்மம் முதலியவை, விண்மீன்களின் நடுப்பாதைத் துல்லியக் கணக்கீடு, பயன்பாட்டு வினாக்கள், சந்திர-சூரிய கிரகணக் கணக்கீடு மற்றும் அவற்றின் காரண நிர்ணய முறைகள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 4

छाया श्रृङ्गोन्नतियुती पातसाधानमीरितम् । जातके राशिभेदाश्च ग्रहयोनिश्च योनिजम् ॥ ४ ॥

நிழல்-சங்கு, கொம்பு-யந்திரம், உயர்வு-அளவீடு முதலியவற்றால் ‘பாத’ (அவநதி) நிர்ணயிக்கும் முறை கூறப்பட்டது. ஜாதகத்திலும் ராசி வேறுபாடுகள், கிரஹ-யோனி, அவற்றிலிருந்து பிறக்கும் யோனிஜம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டன.

Verse 5

निषेकजन्मारिष्टानि ह्यायुर्दायो दशाक्रमः । कर्माजीवं चाष्टवर्गो राजयोगाश्च नाभसाः ॥ ५ ॥

கர்ப்பதாரணம் மற்றும் பிறப்புக் கால அரிஷ்ட-லட்சணங்கள், ஆயுர்தாயம், தசைகளின் வரிசை, கர்மத்தால் நிர்ணயிக்கும் வாழ்வாதாரம், அஷ்டவர்கம், ராஜயோகங்கள், நாபஸ யோகங்கள் ஆகியவை கூறப்பட்டன.

Verse 6

चंद्रयोगाः प्रव्रज्याख्या राशिशीलं च दृक्फलम् । ग्रहभावफलं चैवाश्रययोगप्रकीर्णके ॥ ६ ॥

ஆஶ்ரய-யோகப் பிரகீர்ணகத்தில் சந்திர-யோகங்கள், ‘ப்ரவ்ரஜ்யா’ எனப்படும் யோகம், ராசிகளால் குறிக்கப்படும் இயல்பு-ஒழுக்கம், திருஷ்டி-பலன், மேலும் கிரஹ-பாவ பலன்கள் கூறப்பட்டன.

Verse 7

अनिष्टयोगाः स्रीजन्मपलं निर्याणमेव च । नष्टजन्मविधानं च तथा द्रेष्काणलक्षणम् ॥ ७ ॥

அநிஷ்ட யோகங்கள், பெண் பிறப்பைக் குறிக்கும் பலன்கள், மரணக் குறிகள், இழந்த/அறியப்படாத பிறப்பு விவரங்களை அறியும் முறை, மேலும் த்ரேஷ்காண லட்சணங்கள் விளக்கப்பட்டன.

Verse 8

संहिताशास्त्ररूपं च ग्रहचारोऽब्दलक्षणम् । तिथिवासरनक्षत्रयोगतिथ्यर्द्धसंज्ञकाः ॥ ८ ॥

இதில் ஸம்ஹிதா-சாஸ்திரத்தின் வடிவம், கிரஹச் சாரம், ஆண்டின் லட்சணங்கள்—திதி, வாரம், நக்ஷத்திரம், யோகம் முதலியவை—மேலும் அரைத் திதி (தித்யர்த்த) குறித்த பெயர்ச்சொற்களும் கூறப்பட்டன.

Verse 9

मुहूर्तोपग्रहाः सूयसंक्रांतिर्गोचरः क्रमात् । चंद्रता राबलं चैव सर्वलग्रार्तवाह्वयः ॥ ९ ॥

வரிசையாக முஹூர்த்தத்தின் துணைக் காரணிகள், சூரியன் சங்கிராந்தி, கிரகங்களின் கோசாரம்; சந்திரனின் நிலை, ராகுவின் பலம், மேலும் எல்லா லக்னங்களும் பருவகாலங்களும் தரும் குறியீடுகள்—இவை ஆராயப்பட வேண்டும்।

Verse 10

आधानपुंससीमंतजातनामान्नभुक्तयः । चौलङ्कर्ण्ययणं मौंजी क्षुरिकाबंधनं तथा ॥ १० ॥

ஆதானம், பும்சவனம், சீமந்தோன்னயனம், ஜாதகர்மம், நாமகரணம், அன்னப்ராசனம்; மேலும் சூடாகர்மம், கர்ணவேதம், உபநயனம், மௌஞ்ஜீ-தாரணம் (யஜ்ஞோபவீதம்), மற்றும் க்ஷுரிகா-பந்தனம்—இவையே ஸம்ஸ்காரங்கள்।

Verse 11

समावर्तिनवैवाहप्रतिष्टासद्मलक्षणम् । यात्राप्रवेशनं सद्योवृष्टिः कर्मविलक्षणम् ॥ ११ ॥

சமாவர்த்தனம், திருமணம், பிரதிஷ்டை, இல்லத்தின் சுபலக்ஷணங்கள்—இவற்றின் நிமித்தங்கள்; பயணம், பிரவேசம் ஆகியவற்றின் நிமித்தங்களும்; உடனடி மழையும்—இவை கர்மங்களோடு தொடர்புடைய விசேஷக் குறிகள்।

Verse 12

उत्पत्तिलक्षणं चैव सर्वं संक्षेपतो ब्रुवे । एकं दश शतं चैव सहस्रायुतलक्षकम् ॥ १२ ॥

படைப்பின் லக்ஷணங்களைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். எண்ணளவுகள்—ஒன்று, பத்து, நூறு, ஆயிரம், அயுதம் (பத்தாயிரம்), மற்றும் லட்சம்।

Verse 13

प्रयुतं कोटिसंज्ञां चार्बुदमब्जं च रर्ववकम् । निरवर्व च महापद्मं शंकुर्जलधिरेव च ॥ १३ ॥

அதற்குப் பின் வரிசையாக—ப்ரயுதம், கோடி, அர்புதம், அப்ஜம், ரர்வவகம், நிரவர்வம், மஹாபத்மம், சங்க்கு, ஜலதி—இவை மேலும் பெருகும் மகா எண்ணுகளின் பெயர்கள்।

Verse 14

अत्यं मध्यं परार्द्धं च संज्ञा दशगुणोत्तराः । क्रमादुत्क्रमतो वापि योगः कार्योत्तरं तथा ॥ १४ ॥

‘அத்ய’, ‘மத்ய’, ‘பரார்த்த’ எனும் பெயர்கள் பத்துமடங்கு உயர்கின்றன. அவற்றின் கூட்டை வரிசையாகவோ எதிர்வரிசையாகவோ செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொரு படியிலும் அடுத்த பலனைத் தொடர்ச்சியாகப் பெற வேண்டும்.

Verse 15

हन्याद्गुणेन गुण्यं स्यात्तैनैवोपांतिमादिकान् । शुद्धेद्धरोयद्गुणश्चभाज्यांत्यात्तत्फलं मुने ॥ १५ ॥

நற்குணத்தாலேயே நற்குணத்திற்கு எதிரானதை வெல்ல வேண்டும்; அதே நற்குணத்தால் துணைத் தவறுகள் முதலியவற்றையும் அடக்க வேண்டும். நடத்தை தூய்மையடைந்தால், அதில் நிலைத்த குணம் தக்க அளவில் பலன் தரும், முனிவரே.

Verse 16

समांकतोऽथो वर्गस्यात्तमेवाहुः कृतिं बुधाः । अंत्यात्तु विषमात्त्यक्त्वा कृतिं मूलंन्यसेत्पृथक् ॥ १६ ॥

சம எண்களிலிருந்து வர்க்கம் கிடைக்கும்; அதையே அறிஞர்கள் ‘கிருதி’ என்கிறார்கள். ஆனால் கடைசி இலக்கம் ஒற்றையாக இருந்தால், அதை நீக்கி ‘கிருதி’யை தனியான ‘மூல’ பகுதியாக வைக்க வேண்டும்.

Verse 17

द्विगुणेनामुना भक्ते फलं मूले न्यसेत्क्रमात् । तत्कृतिं च त्यजेद्विप्र मूलेन विभजेत्पुनः ॥ १७ ॥

பக்தனே, இவ்வாறு இரட்டிப்பாக்கி வந்த பலனை படிப்படியாக மூலத்தில் சேர்த்து வைக்க வேண்டும். பின்னர், பிராமணரே, அந்த இடைநிலை ‘கிருதி’யை நீக்கி, மூலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மீண்டும் பகுத்து/கணக்கிட வேண்டும்.

Verse 18

एवं मुहुर्वर्गमूलं जायते च मुनीश्वर । समत्र्यङ्कहतिः प्रोक्तो घनस्तत्रविधिः पदे ॥ १८ ॥

இவ்வாறு, முனிவர்களின் ஈசனே, மீண்டும் மீண்டும் வர்க்கமூலம் பெறப்படுகிறது. மூன்று சம இலக்கங்களின் பெருக்கல் ‘கனம்’ (க்யூப்) எனப்படுகிறது; அங்கேயும் விதியை படிப்படியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

Verse 19

प्रोच्यते विषमं त्वाद्यं समे द्वे च ततः परम् । विशोध्यं विषमादंत्याद्धनं तन्मूलमुच्यते ॥ १९ ॥

முதல் பதம் ஒற்றை (விஷமம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது; அதன் பின் வரும் இரண்டு பதங்கள் சமம். இறுதி ஒற்றைப் பதத்திலிருந்து வேண்டிய அளவை கழித்தால் எஞ்சுவது அந்தத் தனத்தின் மூலமாக (அடிப்படையாக) கூறப்படுகிறது.

Verse 20

त्रिघ्नाद्भजन्मूलकृत्या समं मूले न्यसेत्फलम् । तत्कृतित्वेन निहतान्निघ्नीं चापि विशोधयेत् ॥ २० ॥

‘திரிஹ்னா’ எனப்படும் மூலிகையால் வேர்-ஆதாரக் க்ருத்யையைச் செய்து, அதனுடன் ஒரு கனியை வேரில் வைக்க வேண்டும். அந்தச் செயல் பலனால் பகைவர் மந்திரச் செய்கையால் பாதிக்கப்பட்டோர் தணிவடைகின்றனர்; ‘நிஹ்னீ’ எனும் துன்புறுத்தும் சக்தியும் சுத்தமடைந்து நீங்கும்.

Verse 21

घनं च विषमादेवं घनमूलं मुर्हुभवेत् । अन्योन्यहारनिहतौ हरांशौ तु समुच्छिदा ॥ २१ ॥

இவ்வாறு ஒற்றை அளவின் கனத்தை எடுத்தால், விதிப்படி அதன் கனமூலம் மீண்டும் மீண்டும் பெறப்படும். மேலும் பகுத்தெடுக்கப்படும் தொகையும் பகுத்தெடுப்பானும் (அல்லது அவற்றின் பகுதிகள்) ஒன்றின் ஹரத்தால் மற்றொன்று தாக்கப்பட்டால், ஹரமும் ஹரப்பகுதியும் முழுமையாகக் குறைந்து ரத்து ஆகும்.

Verse 22

लवा लवघ्नाश्च हरा हरघ्ना हि सवर्णनम् । भागप्रभागे विज्ञेयं मुने शास्रार्थचिंतकैः ॥ २२ ॥

முனிவரே, ‘லவ’ ‘லவக்னா’ என்றும், அதுபோல ‘ஹர’ ‘ஹரக்னா’ என்றும் வரும் சொற்கள் ஒரே வகைச் சுட்டுப்பெயர்கள் (சவர்ணநாமம்) என அறியப்பட வேண்டும். பாகம்-உபபாகம் (பிராக்ஷன்-சப் பிராக்ஷன்) பற்றிய சூழலில் சாஸ்திரார்த்தம் சிந்திப்போர் இதைத் தெளிவாக உணர வேண்டும்.

Verse 23

अनुबंधेऽपवाहे चैकस्य चेदधिकोनकः । भागास्तलस्थहारेण हरं स्वांशाधिकेन तान् ॥ २३ ॥

கூட்டல் (அனுபந்தம்) மற்றும் கழித்தல் (அபவாஹம்) நிலையில் ஒரு பதம் அதிகமோ குறையோ இருந்தால், கீழே உள்ள ஹரத்தை எடுத்துப் பகுதிகளை கணிக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்தப் பகுதிகளை ஹரத்தின் சொந்தப் பகுதி சேர்ந்து அதிகரித்த ஹரத்தால் வகுக்க வேண்டும்.

Verse 24

ऊनेन चापि गुणयेद्धनर्णं चिंतयेत्तथा । कार्यस्तुल्यहरां शानां योगश्चाप्यंततो मुने ॥ २४ ॥

அளவு குறைந்திருந்தாலும் பெருக்கம் செய்து பலனை கணக்கிட வேண்டும்; மீதமுள்ள செல்வம் அல்லது கடனை கவனமாக எண்ண வேண்டும். ஹரங்களும் பகுதிகளும் சமமாக்கி, இறுதியில், முனிவரே, கூட்டலைச் செய்து முழுத் தொகையை நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 25

अहारराशौ रूप्यं तु कल्पयेद्धरमप्यथा । अंशाहतिश्छेदघातहृद्भिन्नगुणने फलम् ॥ २५ ॥

அஹார-ராசி (ஹரங்களின் தொகை) யில் ‘ரூப்ய’ என்ற பதத்தையும் கணக்கிட வேண்டும்; அதுபோல ‘தர’ பதத்தையும் அமைக்க வேண்டும். அங்கங்களின் பெருக்கம், சேதத்தின் பெருக்கம், மேலும் மனத்தில் பிரித்து கணக்கிடுதல் ஆகியவற்றால் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 26

छेदं चापि लवं विद्वन्परिवर्त्य हरस्य च । शेषः कार्यो भागहारे कर्तव्यो गुणनाविधिः ॥ २६ ॥

அறிஞரே, சேதமும் லவமும் இடமாற்றி ஹரத்தை நீக்க வேண்டும். பகாகார முறையால் மீதியை கண்டறிந்து, அதன் பின் பெருக்க முறையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 27

हारांशयोः कृती वर्गे घनौ घनविधौ मुने । पदसिद्ध्यै पदे कुर्यादथोरवं सर्वतश्च रवम् ॥ २७ ॥

முனிவரே, ஹார-அம்ச முறையிலும் க்ருதி-வர்க்கத்திலும், கன-விதி படி கனபாடத்தைச் செய்ய வேண்டும். பதசித்திக்காக ஒவ்வொரு பதத்திலும் சரியான உச்சரிப்பை செய்து, பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒலிக்கும் நாதத்தை எழுப்ப வேண்டும்.

Verse 28

छेदं गुणं गुणं छेदं वर्गं मूलं पदं कृतिम् । ऋणं स्वं स्वमृणं कुर्यादृश्ये राशिप्रसिद्धये ॥ २८ ॥

விளைவு தெளிவாகத் தோன்றவும் ராசி நிலைபெறவும்: வகுத்தலைப் பெருக்கமாகவும் பெருக்கலை வகுத்தலாகவும் கொள்ள வேண்டும்; வர்க்கத்தை மூலமாகவும் மூலத்தை வர்க்கமாகவும் மாற்ற வேண்டும்; பதத்தை க்ருதியாகவும் க்ருதியை பதமாகவும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ऋணத்தை (எதிர்மறை) தனமாகவும் தனத்தை ऋணமாகவும் மாற்ற வேண்டும்.

Verse 29

अथ स्वांशाधिकोने तु लवाढ्यो नो हरो हरः । अंशस्त्वविकृतस्तत्र विलोमे शेषमुक्तवत् ॥ २९ ॥

இப்போது பகாரி (divisor) தன் அம்‌சத்தை விட கூடுதல் பகுதியால் ஒன்றுக்கு குறைவாக இருந்தால், பகுத்தெண் (ஹர) எடுக்கப்படாது; மாறாக லவங்கள் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். இம்முறையில் அம்‌சம் மாறாது; விலோம முறையில் மீதியை முன் கூறியபடி அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 30

उद्दिष्टाराशिः संक्षिप्तौ हृतोंऽशै रहितो युतः । इष्टघ्नदृष्टेनैतेन भक्तराशिरनीशितः ॥ ३० ॥

உத்திஷ்ட ராசியைச் சுருக்கி, அம்‌சங்களால் வகுத்து, தேவைக்கேற்ப கழித்தோ கூட்டியோ—இந்த ‘இஷ்டக்ன’ முறையில் கிடைக்கும் கணிக்கப்பட்ட விளைவினால் பகுத்தராசி (பகுத்தெண்-ராசி) துல்லியமாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 31

योगोन्तरेणोनयुतोद्वितोराशीतसंक्रमे । राश्यंतरहृतं वर्गोत्तरं योसुतश्च तौ ॥ ३१ ॥

சூரியன் ராசி-சங்கிரமிக்கும் வேளையில் எண்பத்திரண்டு எடுத்து, அதை இருமடங்காக்கி, ஒன்பது சேர்த்து, யோக இடைவெளியால் குறைக்க வேண்டும். அந்த விளைவை ராசிகளின் வேறுபாட்டால் வகுத்தால், பகுத்தெண் உடன் மீதியே கணித மதிப்பாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 32

गजग्रीष्टकृतिर्व्यैका दलिता चेष्टभाजिता । एकोऽस्य वर्गो दलितः सैको राशिः परो मतः ॥ ३२ ॥

ஒரே அலகை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதை குறைத்து, செயல் விதிப்படி வகுத்தால், அந்தக் குறைந்த அளவின் வர்க்கம் கிடைக்கும். அதே ஒரே அலகே பின்னர் सिद्ध ராசி என முனிவர்கள் கூறுகின்றனர்।

Verse 33

द्विगुणेष्टहृतं रूपं श्रेष्टं प्राग्रूपकं परम् । वर्गयोगांतरे व्येके राश्योर्वर्गोस्त एतयोः ॥ ३३ ॥

இஷ்ட ராசியால் வகுத்து கிடைக்கும் ரூபத்தை இருமடங்காக்குவது சிறந்ததும் உயர்ந்ததும் ஆன ‘பிராக்ரூபக’ (முன்-முறை) எனப் போற்றப்படுகிறது. வர்க்க-யோக முறையில் சிலர், இவ்விரு ராசிகளின் வர்க்க விளைவு ஒன்றாகக் கொள்ளப்பட வேண்டும் எனக் கூறுகின்றனர்।

Verse 34

इष्टवगेकृतिश्चेष्टघनोष्टग्रौ च सौककौ । एषीस्यानामुभे व्यक्ते गणिते व्यक्तमेव च ॥ ३४ ॥

விரும்பிய வகைப்பாடுகளும் அவற்றின் அமைப்புகளும், இயக்கம் மற்றும் அடர்த்தியின் அளவுகளும், உதடு–தொண்டை விதிகளும், மேலும் ‘ஏஷீ’ ‘ஈஸ்யா’ எனும் இரண்டும் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. கணிதத்திலும் ‘வ்யக்த’ எனும் வெளிப்படை முறையே விளக்கமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 35

गुणघ्नमूलोनयुतः सगुणार्द्धे कृतं पदम् । दृष्टस्य च गुणार्द्धो न युतं वर्गीकृतं गुणः ॥ ३५ ॥

வர்க்கமூலத்தை, குணகத்தால் பெருக்கப்பட்ட கழித்தல் பதத்துடன் சேர்த்து, குணகத்தின் அரைபகுதியுடனும் பயன்படுத்தினால் அடுத்த படி உருவாகிறது. மேலும் கருதப்படும் அளவில், குணகத்தின் அரைபகுதி மூலத்துடன் சேர்க்கப்படாவிட்டால், அந்த அரைபகுதியே வர்க்கமாகி குணகமாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 36

यदा लवोनपुम्राशिर्दृश्यं भागोनयुग्भुवा । भक्तं तथा मूलगुणं ताभ्यां साध्योथ व्यक्तवत् ॥ ३६ ॥

காணப்படும் தொகையைப் பகுதி எனக் கொண்டு—பிரித்தலும் அமைத்தலும் மூலம்—நிர்ணயித்தால், அதேபோல் மூல-குணமும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; இவ்விரண்டினால் ‘வ்யக்த’ என நேரடியாகத் தெரிந்ததுபோல் வெளிப்படும் நிலை நிறுவப்படுகிறது.

Verse 37

प्रमाणेच्छे सजातीये आद्यंते मध्यगं फलम् । इच्छघ्नमाद्यहृत्सेष्टं फलं व्यस्ते विपर्ययात् ॥ ३७ ॥

பிரமாணத்தை நாடும் விருப்பம் அதே வகை பொருளில் நிலைத்தால், தொடக்கம்–முடிவு இடையே நடுவில் பலன் தோன்றும். ஆனால் விருப்பமே அழிந்தால், முதல் உந்துதல் நீங்கிய பின் எஞ்சுவது தான் பலன்; வரிசை மாறினால் விளைவும் எதிர்மாறாகும்.

Verse 38

पंचरास्यादिकेऽन्योन्यपक्षं कृत्वा फलच्छिदाम् । बहुराशिवधं भक्ते फलं स्वल्पवधेन च ॥ ३८ ॥

பஞ்சராசி முதலிய முறைகளில், ஒன்றுக்கொன்று எதிரான ‘பக்கங்களை’ பலனை வெட்டுமாறு அமைத்தால், பல ராசிகளின் (அபசகுன) சேர்க்கைகளின் பலனைச் சிலவற்றை மட்டும் நீக்குவதால் கூட ஒழிக்கலாம்.

Verse 39

इष्टकर्मवधेमूलं च्युतं मिश्रात्कलांतरे । मानघ्नकालश्चातीतकालाघ्नफलसंहृताः ॥ ३९ ॥

இஷ்டகர்மங்களின் புண்ணியத்தை அழிக்கும் மூலக் காரணம், கலந்த நோக்கத்தால் உண்டானது, காலப்போக்கில் தானே விலகி விழும். மேலும் அகந்தையைச் சிதைக்கும் காலம் வந்தபோது, ஏற்கெனவே காலத்தால் குறைந்துகொண்டிருந்த பலன்கள் முழுவதும் தீர்ந்து விடுகின்றன।

Verse 40

स्वयोगभक्तानिघ्नाः स्युः संप्रयुक्तदलानि च । बहुराशिपलात्स्वल्पराशिमासफलं बहु ॥ ४० ॥

தம் யோகம் மற்றும் பக்தியில் நிலைத்திருக்கும் பக்தர்களுக்கு, முறையாகப் பயன்படுத்து/அர்ப்பணிக்கப்படும் இலைத் தளங்கள் தடைகளை அழிப்பவையாகின்றன. மேலும் இலைகளின் பெருந்தொகையை அர்ப்பணித்தால், சிறிய மாதவிரதமும் மிகுந்த பலனை அளிக்கும்।

Verse 41

चेद्राशिविवरं मासफलांतरहृतं च यः । क्षेपा मिश्रहताः क्षेपोयोगभक्ताः फलानि च ॥ ४१ ॥

ராசிகளுக்கிடையிலான இடைவெளியை மாதப் பலன்களின் வேறுபாட்டால் வகுத்தால், ‘க்ஷேப’ங்களை ‘மிஷ்ர’ மதிப்பால் பெருக்க வேண்டும்; பின்னர் க்ஷேபங்களின் கூட்டுத்தொகையால் வகுத்து கிடைப்பதே பலன்கள் ஆகும்।

Verse 42

भजेच्छिदोंशैस्तैर्मिश्रै रूपं कालश्च पूर्तिकृत् । पूर्णोगच्छेत्समेध्यव्येसमेवर्गोर्द्धितेत्यतः ॥ ४२ ॥

அந்த கலந்த பகுதி-அம்சங்களால்—உருவம், காலம், குறைநிறைவு செய்யும் செயல்கள் உடன்—நாராயண ஹரியைப் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு முறையாகத் தூண்டி பரிசுத்தப்படுத்தத் தகுந்தவற்றில் நிறைவு கிடைக்கிறது; அதுபோல ஆன்மிக நிலையும் உயர்கிறது।

Verse 43

व्यस्तं गच्छतं फलं यद्गुणवर्गं भचहि तत् । व्येकं व्येकगुणाप्तं च प्राध्नं मानं गुणोत्तरे ॥ ४३ ॥

ஒரு பலனை படிப்படியாகப் பெற வேண்டுமெனில், அந்த பலனை பயன்படுத்திய குண-வர்க்கத்தால் வகுக்க வேண்டும். பின்னர் ஒவ்வொரு குணத்தையும் தனித்தனியாக எடுத்தால் கிடைக்கும் அளவின் படி, உயர்ந்த குணச் செயலில் முதன்மை அளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 44

भुजकोटिकृतियोगमूलं कर्णश्च दोर्भवेत् । श्रुतिकृत्यंतरपद कोटिर्दोः कर्णवर्गयोः ॥ ४४ ॥

புஜையின் முனைச் சந்தியில் உருவாகும் ‘யோகம்’ என்பதன் மூலமாக ‘கர்ணம்’ கூறப்படுகிறது; புஜையும் அதற்கு ஒத்ததாகும். கர்ணம் மற்றும் புஜை இவற்றுக்கிடையே உள்ள இடைநிலைப் பதமே ‘கோடி’; அது புஜை‑கர்ண வகுப்புகளுடன் தொடர்புடையது.

Verse 45

विंवरात्तत्कर्णपदं क्षेत्रे त्रिचतुरस्रके । राश्योरंतरवर्गेण द्विघ्ने घाते युते तयोः ॥ ४५ ॥

முக்கோண அல்லது நாற்கோணப் புலத்தில் கர்ணத்தின் அளவு ‘விம்்வர’ முறையால் அறியப்பட வேண்டும். இரு அளவுகளின் வர்க்கங்களை எடுத்து கூட்டி, விதிப்படி தேவையெனில் அவற்றின் வேறுபாட்டின் வர்க்கத்தின் இரட்டிப்பையும் சேர்த்தால் கணிப்பு நிறைவேறும்.

Verse 46

वर्गयोगोथ योगांतहंतिर्वर्गांतरं भवेत् । व्यास आकृतिसंक्षण्णोव्यासास्यात्परिधिर्मुने ॥ ४६ ॥

வர்க்கங்களின் கூட்டால் கணிப்பு (஘ாதம்) நிறைவேறும்; அந்தக் கூட்டத்தின் இறுதி-குறைப்பால் வர்க்க வேறுபாடு உண்டாகும். முனிவரே, உருவத்தின் இலக்கணத்தால் விட்டம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; விட்டத்திலிருந்து சுற்றளவும் பெறப்படுகிறது.

Verse 47

ज्याव्यासयोगविवराहतमूलोनितोऽर्द्धितः । व्यासः शरः शरोनाञ्च व्यासाच्छरगुणात्पदम् ॥ ४७ ॥

ஜ்யாவின் வர்க்கத்திலிருந்து ஆரத்தின் வர்க்கத்தை கழித்துப் பெறும் வேறுபாட்டின் வர்க்கமூலத்தை எடுத்து பாதியாக்கினால் ‘சர’ கிடைக்கும். சரமும் விட்டமும் சேர்ந்து, வில்லின் ஜ்யா-குணத்தால் வேண்டிய ‘பதம்’ பெறப்படுகிறது.

Verse 48

द्विघ्नं जीवाथ जीवार्द्धवर्गे शरहृते युते । व्यासोष्टतेभवेदेवं प्रोक्तं गणितकोविदैः ॥ ४८ ॥

முதலில் ‘ஜீவா’வை இரட்டிப்பாக்கு; பின்னர் ஜீவாவின் பாதியின் வர்க்கத்தில் அதைச் சேர்; மேலும் ‘சர’ மூலம் கழித்தபின் கிடைக்கும் மீதியையும் சேர்க்க. இவ்வாறு செய்தால் விளைவு ‘இருபத்தெட்டு’ எனக் கணித வல்லுநர்கள் உரைத்தனர்.

Verse 49

चापोननिघ्नः परिधिः प्रगङ्लः परिधेः कृते । तुर्यांशेन शरध्नेनाघेनिनाधं चतुर्गणम् ॥ ४९ ॥

வியாசத்தை நிர்ணயிக்கப்பட்ட குணகத்தால் பெருக்கினால் பரிதி (சுற்றளவு) கிடைக்கும். பரிதி கணக்கில் கூறிய விதிப்படி நான்கில் ஒரு பகுதி திருத்தத்தைச் செய்து நான்குமடங்கு முறையில் கணிக்க வேண்டும்.

Verse 50

व्यासध्नं प्रभजेद्विप्र ज्या काशं जायते स्फुटा । ज्यांघ्रीषुध्नोवृत्तवर्गोबग्धिघ्नव्यासाढ्यमौर्विहृत् ॥ ५० ॥

ஓ விப்ரரே, வியாசத்தைப் பகுத்தால் தெளிவான ஜ்யா (வில் நாண்) கிடைக்கும். ஜ்யாவுடன் வட்டத்தொடர்பான அளவுகளின் வர்க்கம், வியாசம் முதலியவற்றைச் சேர்த்து ஜ்யா-தந்து விதியால் பலனை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 51

लब्धोनवृत्तवर्गाद्रिपदेर्धात्पतिते धनुः । स्थूलमध्यापृवन्नवेधो वृत्तांकाशेषभागिकः ॥ ५१ ॥

வட்டத்தின் மீதப்பகுதியின் வர்க்கத்திலிருந்து திரிபதம் (கனமூலம்) எடுத்தால் தனுஃ (வில் அளவு) கிடைக்கும். தடிமன் நடுப்பகுதி கொண்ட வட்டத்தில் ‘நவ-வேதம்’ வட்டஅளவின் மீதப்பகுதிக்கேற்பப் பகுத்து நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 52

वृत्तांगांशकृतिर्वेधनिप्रीयनकरामितौ । वारिव्यासहतं दैर्ध्यंवेधांगुलहतं पुनः ॥ ५२ ॥

வியாசத்தை நிர்ணய எண்ணால் பெருக்கினால் வட்டாங்கம் (சுற்றளவு) கிடைக்கும். வியாச அளவு நகம் முடியும் வரை உள்ள அங்குல அகலத்தால் அறியப்படும்; பின்னர் நீளம் வேத-அங்குல அலகுகளால் பெருக்கிக் கணிக்கப்படும்.

Verse 53

खरवेंदुरामविहतं मानं द्रोणादिवारिणः । विस्तारायामवेधानांमंगुल्योन्यनाडिघ्नाः ॥ ५३ ॥

த்ரோண முதலிய திரவ அளவுகள் நிர்ணய கணக்கால் நிலைபெற்றவை. அதுபோல அகலம், நீளம், வேதம் (ஆழம்) ஆகிய அளவுகள் அங்குலத்திலிருந்து தொடங்கி பரஸ்பர துணைப்பிரிவுகளால் நாடி வரை நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 54

रसांकाभ्राब्धिभिर्भक्ता धान्ये द्रोणादिकामितिः । उत्सेधव्यासदैर्ध्याणामंगुल्यान्यस्य नो द्विज ॥ ५४ ॥

ஓ இருபிறப்பனே! ‘ரஸ, அங்க, அப்ர, அப்தி’ எனும் சொற்கள் குறிக்கும் எண்களால் தானிய அளவைப் பகுத்தால் த்ரோண முதலான வேண்டிய அளவுகள் கிடைக்கும்; உயரம், அகலம், நீளம் ஆகியவற்றின் அலகு ‘அங்குலி’ (விரல் அகலம்) ஆகும்।

Verse 55

मिथोघ्नाति भजेत्स्वाक्षेशैर्द्रोणादिमितिर्भवेत् । विस्ताराद्यं गुलान्येवं मिथोघ्नान्यपसांभवेत् ॥ ५५ ॥

‘மிதோக்னா’ எனப்படும் அளவைத் தன் அங்குலி அளவுகளால் பகுத்தால் த்ரோண முதலான நிலையான அளவுகள் கிடைக்கும். அதுபோல அகலம் முதலான கோட்டளவுகளிலும் இவ்வாறான விகிதப் பகுப்பால் ‘குலா’ முதலான துணைஅளவுகள் உருவாகும்।

Verse 56

वाणेभमार्गणैर्लब्धं द्रोणाद्यं मानमादिशेत् । दीपशंकुतलच्छिद्रघ्नः शंकुर्भैवंभवेन्मुने ॥ ५६ ॥

அளவுக் கம்பியும் அளவுக் கோடும் மூலம் கிடைத்த அளவை அடிப்படையாகக் கொண்டு த்ரோண முதலான அளவுக் குழுவை நிர்ணயிக்க வேண்டும். ஓ முனிவரே! சங்கூ (க்னோமன்/முள்) ‘பைவை’ வகையதாக இருந்து, விளக்கு, சங்கூ, தரை, துளை முதலிய குறைகளை நீக்கும் தன்மை உடையதாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 57

नरोन दीपकशिखौच्यभक्तो ह्यथ भोद्वने । शंकौनृदीपाधश्छिद्रघ्नैर्दीपौच्च्यं नरान्विते ॥ ५७ ॥

விளக்கின் சுடரை உயரமாகவும் நிலையாகவும் வைத்திருப்பதில் பக்தியுள்ளவன், காட்டிலும் விளக்குத் தாங்கியின் கீழ் பாதுகாப்பு மூடியை அமைக்க வேண்டும். சங்கூ, விளக்குத் தாங்கி, துளை முதலிய குறைகளை நீக்கும் முறைகளால் மக்கள் நடுவே விளக்கின் உயரம் முறையாகக் காக்கப்படுகிறது।

Verse 58

विंशकुदीपौच्चगुणाच्छाया शंकूद्धृता भवेत् । दीपशंक्वंतरं चाथ च्छायाग्रविवरघ्नभा ॥ ५८ ॥

சங்கூவால் அளந்த நிழலை, விளக்கின் உயரத்தின் இருபது மடங்காக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர் நிழல் முனைவரை உள்ள இடைவெளியை நீக்கும் ஒளிக் கணக்கீட்டின்படி விளக்கும் சங்கூவும் இடையிலான தூரத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும்।

Verse 59

मानांतरद्रुद्भूमिः स्यादथोभूनराहतिः । प्रभाप्ता जायते दीपशिखौच्च्यं स्यात्त्रिराशिकात् ॥ ५९ ॥

ஒரு அளவை மற்றொரு அளவாக மாற்றினால் அதற்கேற்ற பரப்பளவு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; அதுபோல தொடர்புடைய அளவும் பெறப்படுகிறது. பெற்ற ஒளியின் அடிப்படையில் திரைராசி விதியால் தீபச் சிகையின் உயரம் அறியப்படுகிறது.

Verse 60

एतत्संक्षेपतः प्रोक्तं गणिते परिकर्मकम् । ग्रहमध्यादिकं वक्ष्ये गणिते नातिविस्तरान् ॥ ६० ॥

கணிதத்தின் பரிகர்மம் எனப்படும் தொடக்கச் செயல்கள் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன. இனி மிக விரிவாக்கமின்றி, கணித முறையில் கிரகங்களின் மத்திய நிலை முதலியவற்றை விளக்குவேன்.

Verse 61

युगमानं स्मृतं विप्र खचतुष्करदार्णवाः । तद्दशांशास्तु चत्वारः कृताख्यं पादमुच्यते ॥ ६१ ॥

ஓ விப்ரரே! யுகத்தின் அளவு ‘க-சதுஷ்கர-தார்ணவ’ என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. அதன் பத்து பாகங்களில் நான்கு பாகங்கள் ‘கிருத’ (சத்ய) யுகத்தின் பாதம் எனப்படும்.

Verse 62

त्रयस्रेता द्वापरः द्वौ कलिरेकः प्रकीर्तितः । मनुकृताब्दसहिता युगानामेकसप्ततिः ॥ ६२ ॥

மூன்று திரேதா யுகங்கள், இரண்டு துவாபர யுகங்கள், மேலும் ஒன்றே கலி யுகம் எனப் புகழப்படுகிறது. மனுவுக்குரிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஆண்டுகளுடன் சேர்த்து யுகங்கள் மொத்தம் எழுபத்தொன்று எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 63

विधेर्द्दिने स्युर्विप्रेंद्र मनवस्तु चतुर्दश । तावत्येव निशा तस्य विप्रेंद्र परिकीर्तिता ॥ ६३ ॥

ஓ விப்ரேந்திரரே! விதாதா (பிரம்மா) ஒருநாளில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர் எனச் சொல்லப்படுகிறது; மேலும், ஓ விப்ரேந்திரரே, அவருடைய இரவும் அதே அளவு காலமுடையது எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 64

स्वयंभुवा शरगतानब्दान्संपिंड्य नारद । खचरानयनं कार्यमथवेष्टयुगादितः ॥ ६४ ॥

ஏ நாரதா! ஸ்வயம்பூ பிரம்மா உரைத்த முறையின்படி அம்புகளில் புகுந்த ஒலிகளைச் சுருக்கி ஒன்றாக்கி, பின்னர் இரட்டைப் போர்வை (யுக்ம-வேஷ்டனம்) முதலாக ‘ஆகாயம் செல்லும் சக்திகளை’ மீட்டுக் கொண்டுவரும் (பிரத்யாஹார) செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 65

युगे सूर्यज्ञशुक्राणां खचतुष्करदार्णवाः । पूजार्किगुरुशुक्राणां भगणापूर्वपापिनाम् ॥ ६५ ॥

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் சூரியன், யாகம், சுக்ரன் தொடர்பான கணக்கீடுகள்; நான்கு விண்ணோட்டங்களும் ‘அர்ணவச் சுழற்சிகளும்’ பற்றிய பரிகணனை; மேலும் சனி-குரு-சுக்ர வழிபாடு—இவை அனைத்தும் முன்பாவச் சுமையால் வாடுவோர்க்கு, கிரகக் குழுக்களின் கணக்குடன் விதிக்கப்பட்டவை।

Verse 66

इंदोरसाग्नित्रिषु सप्त भूधरमार्गणाः । दस्रत्र्याष्टरसांकाश्विलोचनानि कुजस्य तु ॥ ६६ ॥

சந்திரனுக்காக ‘அசா–அக்னி–த்ரி’ என்ற சொற்றொடர் ஏழு எண்ணைச் சுட்டுகிறது; குஜன் (செவ்வாய்) குறித்து ‘தஸ்ர–த்ரி–அஷ்ட–ரஸ’ என்பதால் அவனுடைய ‘கண்கள்’ (அவதானக் குறிகள்/அலகுகள்) எண்ணிக்கை வெளிப்படுகிறது।

Verse 67

बुधशीघ्रस्य शून्यर्तुखाद्रित्र्यंकनगेंदवः । बृहस्पतेः खदस्राक्षिवेदस्रङ्हूयस्तथा ॥ ६७ ॥

புதனின் ‘சீக்ர’ அளவுக்கான இலக்கங்கள் ‘சூன்ய–ருது–க–அத்ரி–த்ரி–அங்க–நக–இந்தூ’ என்ற சொற்றொடரால் குறியிடப்பட்டுள்ளன; அதுபோல ப்ருஹஸ்பதிக்கான இலக்கங்கள் ‘க–தஸ்ர–அக்ஷி–வேத–ஸ்ரங்–ஹூய’ என்பதால் குறிக்கப்படுகின்றன।

Verse 68

शितशीघ्रस्य यष्णसत्रियमाश्विस्वभूधराः । शनेर्भुजगषट्पचरसवेदनिशाकराः ॥ ६८ ॥

சித (சுக்ரன்) மற்றும் சீக்ர (புதன்) ஆகியவற்றிற்கு ‘யஷ்ண, சத்ரிய, ஆஷ்வி, ஸ்வ, பூதர’ என்ற குழுக்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; சனிக்காக ‘புஜக, ஷட்பசர, ஸவேத, நிஷாகர’ என்ற குழுக்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 69

चंद्रोञ्चस्याग्निशून्याक्षिवसुसर्पार्णवा युगे । वामं पातस्य च स्वग्नियमाश्विशिखिदस्रकाः ॥ ६९ ॥

யுகக் கணக்கில் வரிசை இவ்வாறு கூறப்படுகிறது— ‘சந்திரன், உஞ்ச/உயர்வு, அக்னி, சூனியம், கண், வசுக்கள், சர்ப்பங்கள், அர்ணவங்கள் (கடல்கள்)’. மேலும் ‘பாத’ (இறக்கம்) வரிசையின் இடப்புறத்தில்— ‘சுவம், அக்னி, யமன், அச்வினிகள், சிகீ, தஸ்ரர்கள்’ என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 70

उदयादुदयं भानोर्भूमैः साचेन वासराः । वसुव्द्यष्टाद्रिरूपांकसप्ताद्रितिथयो युगे ॥ ७० ॥

சூரியனின் ஒரு உதயத்திலிருந்து அடுத்த உதயம் வரை பூமியில் உள்ள அளவே ‘வாசர’ (நாள்) எனப்படுகிறது. யுகத்தில் திதிகளின் எண்ணிக்கை சொல்-எண் முறையால்— ‘வசு, த்வி, அஷ்ட, அத்ரி, ரூபாங்க, சப்த, அத்ரி’— இவ்வாறு கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 71

षड् वहित्रिहुताशांकतिथयश्चाधिमासकाः । तिथिक्षयायमार्थाक्षिद्व्यष्टव्योमशराश्विनः ॥ ७१ ॥

அதிமாசம் ‘ஷட்’ முதலான எண்-குறிகளாலும் ‘வஹித்ரீ, ஹுதாச, அங்க, திதி’ போன்ற சுட்டுகளாலும் அறியப்படுகிறது. அதுபோல திதி-க்ஷயம் மற்றும் திதி-ஆயாமமும் கூறப்பட்ட எண்-சுட்டுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

Verse 72

रवचतुष्का समुद्राष्टकुर्पचरविमासकाः । षट्त्र्यग्निवेदग्निपंचशुभ्रांशुमासकाः ॥ ७२ ॥

‘ரவ-சதுஷ்கா’, ‘சமுத்ர-அஷ்ட’, ‘குர்ப-சர’, ‘ரவி-மாசக’; மேலும் ‘ஷட்-த்ர்யக்னி’, ‘வேத-அக்னி’, ‘பஞ்ச-சுப்ராம்சு-மாசக’— இவை மாசகங்களின் (நிலையான அளவுகளின்) பெயர்வகைகள்; யாகம், தானம் முதலிய கணக்கில் பயன்படுகின்றன.

Verse 73

प्रागातेः सूर्यमंदस्य कल्पेसप्ताष्टवह्नयः । कौजस्य वेदस्वयमा बौधस्याष्टर्तुवह्नयः ॥ ७३ ॥

சூர்யமந்த கல்பத்தில் பிராகாதே (முன்னைய வருகை விதி) படி ஏழும் எட்டும் அக்னிகள் முறையாக நிறுவப்பட்டுள்ளன. கௌஜ கல்பத்தில் வேதங்கள் தாமே வெளிப்படுகின்றன. பௌத கல்பத்தில் பருவங்களுக்கு ஏற்ப எட்டு ருது-அக்னிகள் நடைமுறையில் உள்ளன.

Verse 74

रवरवरंध्राणि जैवस्य शौक्रस्यार्धगुणेषवः । गोग्नयः शनिमंदस्य पातानामथवा मतः ॥ ७४ ॥

குருவின் பாதச் சின்னங்கள் ‘ரவ, ரவர, ரந்த்ர’ எனக் கூறப்படுகின்றன; சுக்கிரனுக்கு ‘அர்த்தகுணம்’ மற்றும் ‘இஷு (அம்புகள்)’; மந்தகதி சனிக்கோ ‘கோ (பசு)’ மற்றும் ‘அக்னி’—இதுவே மரபில் சொல்லப்பட்ட பாதங்களின் வகைப்படுத்தல்.

Verse 75

मनुदस्रास्तु कौजस्य बौधस्याष्टाष्टसागराः । कृताद्रिचंद्राजैवस्य रवैकस्याग्निरवनंदकाः ॥ ७५ ॥

கௌஜ (செவ்வாய்) என்பதற்குப் பாதச் சின்னங்கள் ‘மனுதஸ்ர’; பௌத (புதன்) என்பதற்கு ‘அஷ்ட-அஷ்ட-சாகரங்கள்’. க்ருதாத்ரி, சந்த்ராஜ, ஐவஸ்ய ஆகியவற்றிற்கும், ‘ரவைக’ என்ற இடத்தில் ‘அக்னி, ரவ, நந்தக’ எனவும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 76

शनिपातस्य भगणाः कल्पे यमरसर्तवः । वर्तमानयुगे पानावत्सराभगणाभिधाः ॥ ७६ ॥

ஒரு கல்பத்தில் சனி-பாதத்துடன் தொடர்புடைய பகணங்கள் ‘யம–ரச–ருதவः’ என்ற பெயர்களால் புகழ்பெற்றவை; தற்போதைய யுகத்தில் அவை ‘பானாவத்ஸர-பகண’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகின்றன.

Verse 77

मासीकृतायुता मासैर्मधुशुक्लादिभिर्गतैः । पृथक्त्थासिधिमासग्रासूर्यमासविभाजिताः ॥ ७७ ॥

கணக்கை மாதங்களாக மாற்றி—மது, சுக்ல முதலிய மாதங்களின் வரிசையில் எண்ணும்போது—அது தனித்தனிப் பிரிவுகளாகப் பகுக்கப்படுகிறது: ஸ்தாசி (சாவன) மாதம், தி (சாந்திர) மாதம், கிராச (சம்யோக) மாதம், மற்றும் சூர்ய (சௌர) மாதம்.

Verse 78

अथाधिमासकैर्युक्ता दिनीकृत्य दिनान्विताः । द्विस्थास्तितिक्षयाभ्यस्ताश्चांद्रवासरभाजिताः ॥ ७८ ॥

பின்னர் அதிகமாதங்களால் சரியாகச் சீரமைத்து, நாள்கணக்காக மாற்றி நாட்களாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; அது இரு நிலைகளில் அமைக்கப்பட்டு, திதி-விருத்தி மற்றும் திதி-க்ஷய விதிகளால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, சாந்திர-வாசர (சந்திர நாள்-கணக்கு) முறையின்படி பகுக்கப்படுகிறது.

Verse 79

लथोनरात्रिरहितालंकार्यामर्द्धरात्रिकाः । सावनोद्यूगसारर्कादिर्दिनमासाब्दयास्ततः ॥ ७९ ॥

இந்த முன்னைய காலப் பிரிவுகளிலிருந்து இரவு, இரவில்லாத நிலை, அலங்கார (விசேஷ) இரவு, நடுநிசி, அரைநிசி ஆகிய பெயர்கள் உண்டாகின்றன. பின்னர் சாவன நாள், யுகம், வருடச் சாரம், சூரியன் நடை, மேலும் நாள்-மாத-வருட அளவுகள் கணிக்கப்படுகின்றன॥

Verse 80

सप्तिभिः क्षपितः शेषः मूर्याद्योवासरेश्वरः । मासाब्ददिनसंख्यासंद्वित्रिघ्नं रूपसंयुतम् ॥ ८० ॥

மீதியை ஏழால் வகுத்தால், சூரியன் (ஞாயிறு) முதலாக வரும் வாராதிபதி கிடைக்கிறது. பின்னர் மாதம், ஆண்டு, நாள் எண்ணிக்கைகளை எடுத்துக் கொண்டு, தேவைக்கேற்ப இரட்டிப்பு அல்லது மும்மடங்கு முதலியவற்றைச் செய்தால் வேண்டிய கணித மதிப்பு பெறப்படும்॥

Verse 81

सप्तोर्द्धनावशेषौ तौ विज्ञेयौ मासवर्षपौ । स्नेहस्य भगणाभ्यस्तो दिनराशिः कुवासरैः ॥ ८१ ॥

அந்த இரண்டு மீதிகள்—ஏழும் அரையும் மீதமாய்—மாதம் மற்றும் ஆண்டு என அறியப்பட வேண்டும். மேலும் கொடுக்கப்பட்ட அளவிற்கு பகண (சுழற்சி) முறையைப் பயன்படுத்தி கிடைக்கும் நாட்களின் தொகையை, வந்த வாரநாட்களின் (வாசர) அடிப்படையில் வெளிப்படுத்த வேண்டும்॥

Verse 82

विभाजितो मध्यगत्या भगणादिर्ग्रहो भवेत् । एवं ह्यशीघ्रमंदाञ्चये प्रोक्ताः पूर्वपापिनः ॥ ८२ ॥

சராசரி இயக்கத்தால் வகுத்தால், அது பகணச் சுழற்சியின் ஆதிக் கிரகம் (சூரியன் முதலியவை) ஆகிறது. இவ்வாறு வேகமற்றதும் மந்தமுமான இயக்கங்களின் திருத்தச் சேர்க்கைக்காக முன்கூறிய படிகள் விளக்கப்பட்டன॥

Verse 83

विलोमगतयः पातास्तद्वञ्चक्राष्विशोधिताः । योजनानि शतान्यष्टौ भूकर्णौ द्विगुणाः स्मृतः ॥ ८३ ॥

பாதாளப் பகுதிகளின் இயக்கங்கள் எதிர்மாறானவை எனக் கூறப்படுகின்றன; அங்கே வஞ்சகச் சக்கரங்கள் சுத்திகரிக்கப்படாமல் (குழப்பமூட்டுவதாக) உள்ளன. ‘பூ-கர்ணம்’ என்பது எட்டுநூறு யோஜனைகள் அளவு என நினைவில் கூறப்படுகிறது; அடுத்த அளவு அதின் இரட்டிப்பு எனச் சொல்லப்படுகிறது॥

Verse 84

तद्वर्गतो दशगुणात्पद भूपरिधिर्भवेत् । लंबज्याघ्नस्वजीवाप्तः स्फुटो भूपरिधिः स्वकः ॥ ८४ ॥

அந்த மதிப்பின் வர்க்கத்தின் பத்துமடங்கால் படிப்படியாகப் பூமியின் சுற்றளவு கிடைக்கும். ஆனால் துல்லியச் சுற்றளவு லம்ப-ஜ்யாவால் பெருக்கி, தன் ஜீவ (ஜ்யா) மதிப்பால் வகுத்தால் தெளிவாகப் பெறப்படும்॥

Verse 85

तेन देशांतराभ्यस्ता ग्रहभुक्तिर्विभाजिता । कलादितत्फलं प्रार्च्याः ग्रहेभ्यः परिशोधयेत् ॥ ८५ ॥

இந்த முறையால் இடமாற்றப் பயணத்தால் அனுபவிக்கப்படும் கிரக-புக்தி பகுக்கப்படுகிறது. மேலும் கலா முதலிய பகுதிகளால் வரும் விளைவுகளை, கிரகங்களை முறையாக வழிபட்டு, பரிசுத்தமாக்க வேண்டும்॥

Verse 86

रेखाप्रतीचिसंस्थाने प्रक्षिपेत्स्युः स्वदेशतः । राक्षसातपदेवौकः शैलयोर्मध्यसूत्रगाः ॥ ८६ ॥

தன் நாட்டிலிருந்து மேற்குக் கோட்டின் அமைப்பில் அவற்றை நிறுவ வேண்டும். ராக்ஷசர், ஆதபர், தேவர் ஆகியோரின் வாசஸ்தலங்கள்—இரு மலைகளுக்கிடையிலுள்ள நடுக்கயிறு (மத்தியசூத்திர) கோட்டில் அமைக்கப்பட வேண்டும்॥

Verse 87

अवंतिकारोहतिकं तथा सन्निहितं सरः । वारप्रवृत्तिवाग्देशे क्षयार्द्धेभ्यधिको भवेत् ॥ ८७ ॥

அவந்திகா-ரோஹதிக தீர்த்தமும் அருகிலுள்ள புனித ஏரியும்—‘வார-ப்ரவ்ருத்தி-வாக்தேச’ எனப்படும் இடத்தில்—க்ஷயப் பக்ஷத்தில் செய்யும் பரிகாரங்களைவிடவும் அதிகப் புண்ணியம் தருவதாகச் சொல்லப்படுகிறது॥

Verse 88

तद्देशांतरनाडीभिः पश्चादूने विनिर्दिशेत् । इष्टनाडीगुणा भुक्तिः षष्ट्या भक्ता कलादिकम् ॥ ८८ ॥

இட வேறுபாட்டுக்குரிய நாடிகளின்படி பின்னர் வரும் நேரத்தை அதற்கேற்பக் குறைத்துக் கூற வேண்டும். விரும்பிய நாடி-குணகத்தால் பெருக்கினால் ‘புக்தி’ கிடைக்கும்; அதை அறுபதால் வகுத்தால் கலா முதலிய நுண்ணிய கால அலகுகள் பெறப்படும்॥

Verse 89

गते शोद्ध्यं तथा योज्यं गम्ये तात्कालिको ग्रहः । भचक्रलिप्ताशीत्यंशः परमं दक्षिणोत्तरम् ॥ ८९ ॥

கடந்ததிலே கழிக்க வேண்டும்; அடைய வேண்டியதிலே சேர்க்க வேண்டும். நிர்ணயிக்க வேண்டியதற்கு அந்தக் கணத்தின் கிரகநிலையே கொள்ள வேண்டும். ராசிச்சக்கரம் அம்‌ச-லிப்தமாகக் கணிக்கப்படும்; எண்பது அம்‌சம் வரை உச்ச தென்-வட எல்லை.

Verse 90

विक्षिप्यते स्वपातेन स्वक्रांत्यंतादनुष्णगुः । तत्र वासं द्विगुणितजीवस्रिगुणितं कुजः ॥ ९० ॥

தன் பாதம் காரணமாக, தன் சுழற்சி முடிவிலிருந்து அனுஷ்ணகு இடம்பெயர்கிறது. அந்த நிலைமையில், முதலில் ஜீவ (குரு) தூரத்தை இரட்டிப்பாகக் கொண்டு, அதன் மூன்றுமடங்கு அளவில் குஜ (செவ்வாய்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 91

बुधशुक्रार्कजाः पातैर्विक्षिप्यंते चतुर्गुणम् । राशिलिप्ताष्टमो भागः प्रथमं ज्यार्द्धमुच्यते ॥ ९१ ॥

புதன், சுக்கிரன், சனி ஆகியோர் தங்கள் பாதங்களால் திருத்தப்பட்டு நான்குமடங்காக்கப்படுவர். ராசியை அம்‌ச-லிப்தமாகக் கூறி, அதன் எட்டில் ஒரு பகுதி ‘முதல் ஜ்யா-அர்த்தம்’ எனப்படும்.

Verse 92

ततो द्विभक्तलब्धोनमिश्रितं तद्द्वितीयकम् । आद्येनैव क्रमात्पिंडान्भक्ताल्लब्धोनितैर्युतान् ॥ ९२ ॥

பின்னர் இரண்டாகப் பகுத்தபின் எஞ்சியதை, கிடைத்த அளவிலிருந்து கழித்துப் பெறுவதைச் சேர்த்து இரண்டாம் பகுதியை அமைக்க வேண்டும். அதே முறையில் முதல் அளவைப் பின்பற்றி, பிண்டங்களை வரிசையாக அமைக்க வேண்டும்—ஒவ்வொரு பகுப்பிலும் கிடைக்கும் மீதத்துடன் இணைத்து.

Verse 93

खंडकाः स्युश्चतुर्विशा ज्यार्द्धपिंडाः क्रमादमी । परमा पक्रमज्या तु सप्तरंध्रगुणेंदवः ॥ ९३ ॥

இவை வரிசையாக ஜ்யா-அர்த்தப் பிண்டங்கள்; ‘கண்டகங்கள்’ எனப்படும் இவை இருபத்துநான்கு. உச்ச பக்கிரம-ஜ்யா ‘ஏழு துளைகள்’ அளவால் பெருக்கப்பட்ட ‘இந்துக்கள்’ என்ற அளவினால் அளக்கப்படுகிறது.

Verse 94

तद्गुमज्या त्रिजिवाप्ता तञ्चापं क्रांतिरुच्यते । ग्रहं संशोध्य मंदोञ्चत्तथा शीघ्नाद्विशोध्य च ॥ ९४ ॥

திரிஜ்யா (திரிஜிவா) உடன் பெறப்படும் ‘குமஜ்யா’வால் கிடைக்கும் வில்-வளைவு (சாபம்) கிரகத்தின் ‘கிராந்தி’ எனப்படும். பின்னர் கிரகநிலையைச் சீர்செய்து மந்தோச்சச் சீர்த்திருத்தமும், அதுபோல சீக்ரச் சீர்த்திருத்தமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 95

शेषं कंदपदंतस्माद्भुजज्या कोटिरेव च । गताद्भुजज्याविषमे गम्यात्कोटिः पदे भवेत् ॥ ९५ ॥

அந்த மீதியில் இருந்து ‘கந்தபதம்’ கழித்தால், புஜஜ்யா (ஜ்யா) மற்றும் கோடி (கோஜ்யா) கிடைக்கும். கடந்த புஜஜ்யா சமமல்லாத நிலையில் இருந்தால், அதற்குரிய அதே படியில் கோடியை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 96

समेति गम्याद्वाहुदज्या कोटिज्यानुगता भवेत् । लिप्तास्तत्त्वयमैर्भक्ता लब्धज्यापिंडकं गतम् ॥ ९६ ॥

(கணித) ‘கம்யா’ சரியாகக் கிடைத்தால், புஜஜ்யா கோடிஜ்யாவுடன் ஒத்திசையும். தத்த்வ-யமங்களால் வகுத்து லிப்தாக்களில் வெளிப்படுத்தினால், கிடைத்த ஜ்யாவின் பிண்டம் (மொத்தம்) ‘கதம்’ எனக் கொள்ளப்படும்.

Verse 97

गतगम्यांतराभ्यस्तं विभजेत्तत्त्वलोचनैः । तदवाप्तफलं योज्यं ज्यापिंडे गतसंज्ञके ॥ ९७ ॥

‘கத’ மற்றும் ‘கம்ய’ இடையிலான இடைவெளியை மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்து, தத்துவத்தைத் தெளிவாகக் காண்போர் அதை பகுத்து வகுக்க வேண்டும். அப்படி கிடைக்கும் பலனை ‘கத’ எனப்படும் ஜ்யா-பிண்டத்தில் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 98

स्यात्क्रमज्याविधिश्चैवमुत्क्रमज्यागता भवेत् । लिप्तास्तत्त्वयमैर्भक्ता लब्धज्या पिंडकं गतम् ॥ ९८ ॥

இவ்வாறு கிரமஜ்யா பெறும் முறை அமையும்; இதே முறையால் உத்கிரமஜ்யாவும் பெறலாம். லிப்தாக்களை தத்த்வ-யமங்களால் வகுத்தால் கிடைக்கும் ஜ்யாவை பிண்டகத்தில்—அதாவது தொடரும் மொத்தத்தில்—சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 99

गतगम्यांतराभ्यस्तं विभजेत्तत्त्वलोचनैः । तदवाप्तफलं योज्यं ज्यापिंडे गतसंज्ञके ॥ ९९ ॥

தத்துவக் கண்களால் கடந்தது, அடையவேண்டியது, இடைப்பட்டு பயிற்சியானது—இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரிக்க வேண்டும். பின்னர் கிடைத்த பலனை ‘கத’ எனப்படும் ஜ்யாபிண்டத்தில் (நாண்-கட்டி) முறையாகப் பொருத்த வேண்டும்.

Verse 100

स्यात्क्रमज्याविधिश्चैवमुक्रमज्यास्वपिस्मृतः । ज्यां प्रोह्य शेषं तत्त्वताश्वि हंतं तद्विवरोद्धृम् ॥ १०० ॥

இவ்வாறு கிரம-ஜ்யா விதி கூறப்பட்டது; உ-கிரம-ஜ்யா (மறுகிரம-ஜ்யா) முறையும் நினைவில் உள்ளது. ஜ்யாவை கழித்து மீதியைத் தத்துவமாகத் துல்லியமாக எடுத்து, விரைவாகச் செயற்படுத்தி, பின்னர் அதற்குரிய விவரம் (வேறுபாடு) கணிக்க வேண்டும்.

Verse 101

संख्यातत्त्वाश्विसंवर्ग्यसंयोज्यं धनुरुच्यते । रवेर्मंदपरिध्यंशा मनवः शीतगोरदाः ॥ १०१ ॥

எண்ணப்பட்ட தத்துவங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து இணைத்தால் அந்தக் கூட்டம் ‘தனுஸ்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மனுக்கள் சூரியனின் மந்தச் சுற்றின் பகுதிகள்; அவர்கள் குளிர்ச்சியும் கோ-செல்வமும் (போஷண வளமும்) அளிப்பவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 102

युग्मांते विषमांते तुनखलिप्तोनितास्तयोः । युग्मांतेर्थाद्रयः खाग्निसुराः सूर्यानवार्णवाः ॥ १०२ ॥

சம எண்ணின் முடிவிலும், விஷம எண்ணின் முடிவிலும் முறையே நகம்-குறி, பூச்சு (உப்டனம்), இரத்தம்—இவை குறியீடுகள். மீண்டும் சம முடிவில் செல்வம், மலைகள், ஆகாயம், அக்கினி, தேவர்கள், சூரியன், கடல்—இவை சுட்டுகள்.

Verse 103

ओजेद्व्यगा च सुयमारदारुद्रागजाब्धयः । कुजादीनामतः शौघ्न्यायुग्मांतेर्थाग्निदस्रकाः ॥ १०३ ॥

மேலும் தொழில்நுட்பப் பெயர்கள்: ஓஜேத்வ்யகா, ஸுயமா, ஆர்தா, ருத்ரா, கஜா, அப்தயः. அதுபோல குஜன் (செவ்வாய்) முதலிய கிரகங்களுக்கு—ஷௌக்ந்யா, அயுக்மா, மேலும் முடிவில் ரிதா, அக்கினி, தசரகா—என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 104

गुणाग्निचंद्राः खनगाद्विरसाक्षीणि गोऽग्रयः । ओजांते द्वित्रियमताद्विविश्वेयमपर्वताः ॥ १०४ ॥

இவை ‘குண’, ‘அக்னி’, ‘சந்திர’ எனப் பெயர்பெற்ற குழுக்கள்; மேலும் ‘கன’ மற்றும் ‘காத’ குழுக்கள்; ‘விரசாக்ஷீண’ மற்றும் முதன்மையான ‘கோ’ குழுவும். இறுதியில் ‘இரண்டு’ ‘மூன்று’ எனக் கணிக்கப்படுவனவும், ‘விச்வ’ குழுவும்—இவை அனைத்தும் ‘அபர்வத’ (மலைஇல்லாத) என உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 105

खर्तुदस्नाविपद्वेदाः शीघ्नकर्मणि कीर्तिताः । ओजयुग्मांतरगुणाभुजज्यात्रिज्ययोद्धृताः ॥ १०५ ॥

கர்து, தஸ்நா, விபத் முதலிய வேதச் சொற்கள் விரைவு கணக்கீட்டு விதிகளுடன் கூறப்பட்டுள்ளன. ‘ஓஜ’ (ஒற்றைப் பதங்கள்) ஜோடியின் இடைநிலை காரணிகளை எடுத்துக் கொண்டு, மேலும் புஜ-ஜ்யா மற்றும் த்ரி-ஜ்யா (ஜ்யா, த்ரிஜ்யா) அளவுகளைப் பயன்படுத்தி இவை பெறப்படுகின்றன.

Verse 106

युग्मवृत्तेधनर्णश्यादोजादूनेऽधिके स्फुटम् । तद्गुणे भुजकोटिज्येभगणांशविभाजिते ॥ १०६ ॥

யுக்ம வட்டத்தில் நேர்ம-எதிர்ம மதிப்பை கருத வேண்டும்; ‘ஓஜ’ பகுதி குறைந்தால் கூட்டி, அதிகமானால் குறைத்து—இவ்வாறு தெளிவான (திருத்தப்பட்ட) மதிப்பு கிடைக்கும். அதைக் கொண்டு பெருக்கி, பகண-அம்சத்தின் உரிய பகுதியால் வகுத்தால் புஜ-ஜ்யா மற்றும் கோடி-ஜ்யா பெறப்படும்.

Verse 107

तद्भुजज्याफलधनुर्मांदं लिप्तादिकं फलम् । शैऽयकोटिफलं केंद्रे मकरादौ धनं स्मृतम् ॥ १०७ ॥

அதனால் புஜ-ஜ்யாவின் பலனும், தனு (வில்லளவு) அளவும் கிடைக்கும்; பலன் லிப்தா (நிமிடங்கள்) முதலிய அளவுகளில் கூறப்படும். ‘ஷை’ய-கோடி-பலன்’ மைய (கேந்திர) நிலையில் வைக்கப்படும்போது, மகரத்திலிருந்து தொடங்கி அது ‘தனம்’ (நேர்ம) எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 108

संशोध्यं तु त्रिजीवायां कर्कादौ कोटिजं फलम् । तद्बाहुफलवर्गैक्यान्मूलकर्णश्चलाभिधः ॥ १०८ ॥

ஆனால் த்ரி-ஜீவா முறையில், கர்க்கம் முதலிய இடங்களில் கோடி மூலம் வந்த பலனைத் திருத்த வேண்டும். அந்த பாகு (புயம்) மற்றும் பலன்—இரண்டின் வர்க்கங்களின் கூட்டுத்தொகையிலிருந்து ‘மூல-கர்ணம்’, ‘சலா’ (நகரும் கர்ணம்) என அழைக்கப்படுவது கிடைக்கும்.

Verse 109

त्रिज्याभ्यस्तं भुजफलं मकरादौ धनं स्मृतम् । संशोध्यं तु त्रिजीवायां कर्कादौ कोटिजं फलम् ॥ १०९ ॥

வளைவு (சாபம்) மகரத்திலிருந்து தொடங்கினால், திரிஜ்யையால் பெருக்கப்பட்ட புஜபலன் ‘தன’ (versed-sine) எனக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் திரிஜீவைக்கு ஏற்ப வேண்டிய திருத்தம் செய்து, கர்க்கத்திலிருந்து அது ‘கோடி’ (cosine) பலனாகக் கொள்ளப்படுகிறது॥

Verse 110

तद्बाहुफलवर्गैक्यान्मूलं कर्णश्चलाभिधः । त्रिज्याभघ्यस्तं भुजफलं पलकर्णविभाजितम् ॥ ११० ॥

அந்த இரு பக்கப் பலன்களின் வர்க்கங்களின் கூட்டுத்தொகையின் வர்க்கமூலம் ‘கர்ணம்’ எனப்படும்; அது ‘சலா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. வேண்டிய புஜபலன் திரிஜ்யையால் பெருக்கி, பின்னர் (இங்கு) ‘பல-கர்ணம்’ எனப்படும் கர்ணத்தால் வகுத்தால் கிடைக்கும்॥

Verse 111

लब्धस्य चापं लिप्तादि फलं शैध्र्यमिदं स्मृतम् । एतदादौ कुजादीनां चतुर्थे चैव कर्मणि ॥ १११ ॥

சம்பந்தப்பட்ட லப்தியை அடைந்தவர்க்கு ‘சாபம்’ மற்றும் ‘லிப்த’ முதலிய நிலைகளால் வரும் பலன் ‘சைத்ர்ய’ (தளர்வு/குறைவு) எனச் சொல்லப்படுகிறது. இது செவ்வாய் முதலியவற்றின் தொடக்கத்திலும், நான்காம் வகை கர்மத்திலும் போதிக்கப்படுகிறது॥

Verse 112

मांद्यं कर्मैकमर्केंद्वोर्भौद्वोर्भौमादीनामाथोच्यते । शैध्र्यं माद्यं पुनर्मांद्यं शैघ्र्यं चत्वार्यनुक्रमात् ॥ ११२ ॥

இப்போது சூரியன்-சந்திரன், மேலும் புதன்-வெள்ளி, செவ்வாய் முதலியவற்றிற்குரிய ஒரே செயல்/கணக்கீடு ‘மாந்த்ய’ (மந்தம்) எனக் கூறப்படுகிறது. வரிசையாக நான்கு நிலைகள்—சைத்ர்ய, மாத்ய, மாந்த்ய, சை஘்ர்ய॥

Verse 113

अजादिकेंद्रे सर्वेषां मांद्ये शैघ्र्ये च कर्मणि । धनं ग्रहाणां लिप्तादि तुलादावृणमेव तत् ॥ ११३ ॥

அனைத்து கிரகங்களும் மேஷம் முதலிய கேந்திரங்களில் இருப்பின், கர்மங்களில் அவர்களின் பலன் மாந்த்யம் அல்லது சை஘்ர்யம் என வெளிப்படும். மேலும் தனம் குறித்து—துலாம் முதலாக கிரகங்களின் ‘லிப்த’ முதலிய அளவுகள் தனமல்ல; கடன் மட்டுமே எனக் குறிக்கப்படுகிறது॥

Verse 114

अर्कबाहुफलाभ्यस्ता ग्रहभुक्तिविभाजिताः । भचक्रकलिकाभिस्तु लिप्ताः कार्या ग्रहेऽर्कवत् ॥ ११४ ॥

அர்க்க (மந்தார) பழத்தால் தயாரித்து, ஒவ்வொரு கிரகத்தின் புக்தி அளவின்படி பகிர வேண்டும். பசக்கிரச் சக்கரத்தின் சிறு துண்டுகளால் பூசி, ஒவ்வொரு கிரகத்திற்கும் சூரியனைப் போலவே பயன்படுத்துக.

Verse 115

ग्रहभक्तः फलं कार्यं ग्रहवन्मंदकर्मणि । कर्कादौ तद्धनं तत्र मकरादावृणं स्मृतम् ॥ ११५ ॥

கிரகத் தேவதைகளில் பக்தியுடையவன், குறிப்பாக செயல் மந்தமாக இருந்தால், பலனை அந்தக் கிரகத்தின் விதிப்படி அறிய வேண்டும். கடகத்திலிருந்து செல்வம் எனவும், மகரத்திலிருந்து கடன் எனவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 116

दोर्ज्योत्तरगुणाभुक्तिस्तत्त्वनेत्रोद्धृता पुनः । स्वमंदपरिधिक्षुण्णा भगणांशोद्धृताःकलाः ॥ ११६ ॥

தோர்ஜ்யாவிற்கு உயர்குணத்தைப் பொருத்தி கிடைக்கும் புக்தியை மீண்டும் ‘தத்த்வ-நேத்ர’ முறையால் எடுத்திட வேண்டும். பின்னர் சுய மந்த-திருத்தமும் சுற்றளவு ஒத்திசைவும் செய்து, பகண-அம்சத்திலிருந்து கலா (நிமிடங்கள்) பெறப்படும்.

Verse 117

मंदस्फुटकृता भुक्तिः शीघ्नोच्चभुक्तितः । तच्छेषं विवरेणाथ हन्यात्रिज्यांककर्णयोः ॥ ११७ ॥

மந்த-ஸ்புடத்தால் உண்டான புக்தி, சீக்ர-உச்ச புக்தியிலிருந்து பெறப்படுகிறது. பின்னர் மீதமுள்ள வேறுபாட்டை ‘விவர’மாகக் கொண்டு, திரிஜ்யா, அங்க, கர்ண மதிப்புகளைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.

Verse 118

चक्रकर्णहृतं भुक्तौ कर्णे त्रिज्याधिके धनम् । ऋणमूनेऽधिके प्रोह्य शेषं वक्रगतिर्भवेत् ॥ ११८ ॥

புக்தியில் சக்கர-கர்ணத்தால் வகுக்க வேண்டும். கர்ணம் திரிஜ்யாவை விட அதிகமெனில் அது தனம் (நேர்மம்), குறையெனில் ऋணம். அதிகம்/குறைவு படி கூட்டி-கழித்துப் பின் மீதமிருப்பதே வக்கிரகதியின் குறியீடு.

Verse 119

कृतर्तुचंद्रैर्वेदेंद्रैः शून्यत्र्येकैर्गुणाष्टभिः । शररुद्रैश्चतुर्यांशुकेंद्रांशेर्भूसुतादयः ॥ ११९ ॥

ருது‑சந்திர முதலான குறியீட்டுச் சொற்கள்—வேதேந்திரர், சுழியம்‑மூன்று‑ஒன்று, எட்டு குணங்கள், அம்புகள்‑ருத்ரர்கள், நான்கு கதிர்கள்—இவற்றால் எண்கள் குறிக்கப்படுகின்றன; இவ்வாறு பூசுதன் (செவ்வாய்) முதலிய கிரகங்கள், அவர்களின் அங்கங்கள், ராசி, பிரிவுகள் அறிவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 120

वक्रिणश्चक्रशुद्धैस्तैरंशैरुजुतिवक्रताम् । क्रमज्या विषुवद्भाघ्नी क्षितिज्या द्वादशोद्धृता ॥ १२० ॥

அந்தச் சுத்திகரிக்கப்பட்ட வட்ட அங்கங்களால் வக்கிரகதி கிரகத்தின் நேர்கதியிலிருந்து விலகும் அளவு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. க்ரமஜ்யாவை விஷுவத்‑குணகத்தால் பெருக்கி, பன்னிரண்டால் வகுத்தால் க்ஷிதிஜ்யா கிடைக்கும்।

Verse 121

त्रिज्यागुणा दिनव्यासभक्ता चापं च शत्रवः । तत्कार्मुकमुदक्रांतौ धनहीनो पृथक्क्षते ॥ १२१ ॥

திரிஜ்யாவால் பெருக்கி நாளின் விரிவால் வகுத்த மதிப்பால் ‘சாபம்’ கணிக்கப்பட வேண்டும்; பகைவரையும் எண்ண வேண்டும். அந்த ‘கார்முகம்’ உதயமானால், செல்வமற்றவன் தனித்த தீங்குக்கு ஆளாவான்।

Verse 122

स्वाहोरात्रचतुर्भागेदिनरात्रिदले स्मृते । याम्यक्रांतौ विपर्यस्ते द्विगुणैते दिनक्षये ॥ १२२ ॥

ஒரு அஹோராத்திரத்தை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கையில் பகல்‑இரவு அரைப்பகுதிகள் அதன்படி கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் தக்ஷிணாயனம் (யாம்ய‑க்ராந்தி) நிகழும் போது இவை மாறாகும்; நாளின் குறைவில் இவை இரட்டிப்பாகக் கருதப்படும்।

Verse 123

भभोगोऽष्टशतीर्लिप्ताः स्वाशिवशैलोस्तथात्तिथेः । ग्रहलिप्ता भगाभोगाभानि भुक्त्यादिनादिकम् ॥ १२३ ॥

‘பபோக’ என்பது எட்டுநூறு அளவெனவும், ‘லிப்தா’ (நிமிடங்கள்) என்ற அளவுச் சொல்லும் கூறப்படுகின்றது. அதுபோல ஸ்வாஶிவ, ஷைல முதலியனவும் திதியுடன் தொடர்புடைய அளவுகளும்; ‘கிரஹ‑லிப்தா’ மற்றும் பக, போக, பானி, புக்தி முதலிய பிரிவுகளும் சொல்லப்பட்டுள்ளன।

Verse 124

रवींदुयोगलिप्तास्तु योगाभभोगभाजिताः । गतगम्याश्च षष्टिघ्ना भुक्तियोगाप्तनाडिकाः ॥ १२४ ॥

சூரியன்–சந்திரன் யோகச் சேர்க்கையால் நாழிகைகள் கணிக்கப்படுகின்றன. யோகம், நக்ஷத்திரம், போகம் ஆகியவற்றின் பகிர்வின்படி அவற்றின் பாகங்கள் நிர்ணயிக்கப்படும். கடந்ததும் மீதமுள்ளதும் அறிந்து, அவற்றை அறுபதுடன் பெருக்கினால் புக்க்தி-யோகக் கணக்கில் முழு அளவு கிடைக்கும்.

Verse 125

अर्कोनचंद्रलिप्तास्तु तिथयो भोगभाजिताः । गतगम्याश्च षष्टिघ्ना नाऽतोभुक्ततरोद्धृताः ॥ १२५ ॥

சூரியன், சந்திரன் ஆகியோரின் லிப்தைகளால் திதிகள் கணிக்கப்படுகின்றன. போகம் (கடந்து சென்ற வளைவு) கொண்டு பகுத்தால் திதியின் பாகங்கள் தீர்மானிக்கப்படும். கடந்ததும் மீதமுள்ளதும் அறுபதுடன் பெருக்கினால் ‘கலை’ அளவாகும்; புக்க்தம்–அபுக்க்தம் (அனுபவித்தது–மீதம்) படி அது எடுத்தறியப்படுகிறது.

Verse 126

तिथयः शुक्लप्रतिपदो द्विघ्नाः सैका न गाहताः । शेषं बवो बालवश्च कौलवस्तैतिलो गरः ॥ १२६ ॥

சுக்லபக்ஷப் பிரதிபதையிலிருந்து திதிகள் ‘த்விஹ்ன’ எனக் கூறப்படுகின்றன; ஆனால் ஒரு திதியை மட்டும் அவ்வாறு எண்ணி ஏற்கக் கூடாது. மீதமுள்ளவற்றில் கரணங்கள்: பவ, பாலவ, கௌலவ, தைதில, கர.

Verse 127

वणिजोभ्रे भवेद्विष्टिः कृष्णभूतापरार्द्धतः । शकुनिर्नागाश्च चतुष्पद किंस्तुघ्नमेव च ॥ १२७ ॥

‘வணிஜ’ பகுதியிலே ‘விஷ்டி’ கரணம் எழுந்து, குறிப்பாக கிருஷ்ண-பூதம் சார்ந்த பிந்தைய பாதியில் நிகழ்ந்தால், அது அசுபக் குறியீடாகும். அபசகுனப் பறவைகள், பாம்புகள், நால்காலிகள் முதலிய தீச்சின்னங்களைச் சுட்டி, இதை ‘கார்யக்ன’ (செயல் நாசி) எனக் கூறுவர்.

Verse 128

शिलातलेवसंशुद्धे वज्रलेपेतिवासमे । तत्र शकांगुलैरिष्टैः सममंडलमालिखेत् ॥ १२८ ॥

நன்றாகத் தூய்மைப்படுத்திய கல்ல்தளத்தில், வஜ்ரலேபம் (கடினப் பூச்சு) பூசி, அங்கு சாஸ்திரம் கூறிய விரல்-அளவுகளால் சமமாகவும் ஒற்றுமையாகவும் ஒரு மண்டலம் (வட்டம்) வரைய வேண்டும்.

Verse 129

तन्मध्ये स्थापयेच्छंकुं कल्पना द्द्वादशांगुलम् । तच्छायाग्रं स्पृशेद्यत्र दत्तं पूर्वापराह्णयोः ॥ १२९ ॥

அக்குறித்த இடத்தின் நடுவில் வழக்கப்படி பன்னிரண்டு அங்குல அளவுள்ள சங்குவை (நிமிர்ந்த குச்சி) நிறுவுக. முற்பகலும் பிற்பகலும் அதன் நிழல் முனை எங்கு தொடுகிறதோ அங்கே புள்ளி குறிக்குக.

Verse 130

तत्र बिंदुं विधायोभौ वृत्ते पूर्वापराभिधौ । तन्मध्ये तिमिना रेखा कर्तव्या दक्षिणोत्तत ॥ १३० ॥

அங்கே ‘கிழக்கு’ ‘மேற்கு’ என அழைக்கப்படும் இரு வட்டங்களிலும் தலா ஒரு புள்ளி வைத்து, அவற்றின் நடுவில் திமினா (அளவுக் கயிறு) கொண்டு தெற்கிலிருந்து வடக்காகச் செல்லும் கோட்டை வரைய வேண்டும்.

Verse 131

याम्योत्तरदिशोर्मध्ये तिमिना पूर्वपश्चिमा । दिग्मध्यमत्स्यैः संसाध्या विदिशस्तद्वदेव हि ॥ १३१ ॥

தெற்கு மற்றும் வடக்கு திசைகளின் நடுவில் திமினா மூலம் கிழக்கு–மேற்கு திசை நிறுவப்படுகிறது. அதுபோல திசைகளின் நடுப்பகுதியில் உள்ள ‘மத்ஸ்ய’ (குறிகள்) மூலம் இடைத்திசைகளும் அதே முறையில் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 132

चतुरस्तं बहिः कुर्यात्सूत्रैर्मध्याद्विनिःसृतैः । भुजसूत्रांगुलैस्तत्र दत्तैरिष्टप्रभा मता ॥ १३२ ॥

மையத்திலிருந்து வெளியே சென்ற நூல்களைப் பரப்பி வெளிப்புறத்தில் ஒரு சதுரம் அமைக்க வேண்டும். அங்கே பக்க நூல்கள் அங்குல அளவுகளால் துல்லியமாக அமைக்கப்பட்டால், வேண்டிய பிரபை (சரியான அளவுமுறை/அழகு) பெற்றதாகக் கருதப்படும்.

Verse 133

प्रांक्पश्चिमाश्रिता रेखा प्रोच्यते सममंडलम् । भमंडलं च विषुवन्मंडलं परिकीर्तितम् ॥ १३३ ॥

கிழக்கு–மேற்கு திசை வழியாகச் செல்லும் கோடு ‘சமமண்டலம்’ எனப்படுகிறது. அதுவே ‘பமண்டலம்’ என்றும் ‘விஷுவன்மண்டலம்’ (விஷுவத் வட்டம்) என்றும் போற்றப்படுகிறது.

Verse 134

रेखा प्राच्यपरा साध्या विषुवद्भाग्रया तथा । इष्टच्छायाविषुवतोर्मध्येह्यग्राभिधीयते ॥ १३४ ॥

கிழக்குநோக்கி ஒரு கோடு வரையப்பட வேண்டும்; அதுபோல விஷுவத் (கிழக்கு–மேற்கு) கோடும். விரும்பிய நிழல்-குறியும் விஷுவத் குறியும் இடையிலுள்ள நடுப்புள்ளியே ‘அக்ரா’ எனப்படும்।

Verse 135

शंकुच्छायाकृतियुतेर्मूलं कंर्णोऽय वर्गतः । प्रोह्य शंकुकृते मूलं छाया शेकुविपर्ययात् ॥ १३५ ॥

சங்கு (க்னோமன்) மற்றும் அதன் நிழலால் உருவான செங்கோண வடிவில், வர்க்கங்களின் கூட்டத்தால் கர்ணம் (hypotenuse) அறியப்படும். கர்ணம் தெரிந்தால், சங்கு-நீளத்தின் வர்க்கத்தை கழித்து—மாறுபட்ட முறையில்—நிழலைக் காணலாம்।

Verse 136

त्रिंशत्कृत्योयुगे भानां चक्रं प्राक्परिलंबते । तद्गुणाद्भदिनैर्भक्त्या द्युगणाद्यदवाप्यते ॥ १३६ ॥

ஒரு யுகத்தில் ஒளிமிகு கிரகங்களின் சக்கரம் முப்பது முறை முன்போலச் சுழல்கிறது. அதன் இயல்பினால் நாள்-குழுக்களின் கணக்கீட்டில், பக்தியுடனான கவனத்தால், நாட்களின் எண்ணிக்கை பெறப்படுகிறது।

Verse 137

तद्दोस्रिव्नादशाध्नांशा विज्ञेया अयतानिधाः । तत्संस्वकृताद्धहात्कांतिच्छायावरदलादिकम् ॥ १३७ ॥

அதனால் பன்னிரண்டு பிரிவுகளும் அவற்றின் துணைப் பிரிவுகளும் உரிய நிதிகள்போல் அறியப்பட வேண்டியவை. அவற்றை ஒழுங்காகப் பயன்படுத்தினால் ஒளி, நிழல், மேன்மை, வலிமை முதலிய விளைவுகள் தோன்றும்।

Verse 138

शंकुच्छायाहते त्रिज्ये विषुवत्कर्कभाजिते । लंबाक्षज्ये तयोस्छाये लंबाक्षौ दक्षिमौ सदा ॥ १३८ ॥

திரிஜ்யாவை சங்கு-நிழலால் பெருக்கி, விஷுவத் மற்றும் கர்க்க அளவுகளால் வகுத்தால் கிடைப்பது லம்பாக்ஷ-ஜ்யா. அந்த இரு நிழல்களிலிருந்து பெறப்படும் இரு லம்பாக்ஷங்களும் எப்போதும் தெற்கெனக் கொள்ளப்பட வேண்டும்।

Verse 139

साक्षार्कापक्रमयुतिर्द्दिक्साम्येंतरमन्यथा । शेषह्यानांशाः सूर्यस्य तद्वाहुज्याथ कोटिजाः ॥ १३९ ॥

சூரியனின் அபக்ரமம் திக்ஸாம்யம் (விஷுவத் திசை) உடன் நேராக இணைந்தால் பலன் கிடைக்கும்; இல்லையெனில் வேறு முறையில் கணக்கிட வேண்டும். மீதமுள்ளவை சூரியனின் நுண் அணாம்சங்கள்; அதிலிருந்து பஹுஜ்யா மற்றும் கோடிஜ்யா மதிப்புகள் பெறப்படும்.

Verse 140

शंकुमानांगुलाभ्यस्ते भुजत्रिज्ये यथांक्रमम् । कोटीज्ययाविभज्याप्ते छायाकर्माबहिर्द्दले ॥ १४० ॥

சங்கு அளவை அங்குலங்களில் கொண்டு, புஜா மற்றும் திரிஜ்யாவை முறையே அதனால் பெருக்க வேண்டும்; பின்னர் அந்த பெருக்கல்களை கோடிஜ்யாவால் வகுக்க வேண்டும். கிடைக்கும் மதிப்பை நிழல்-கணக்கின் வெளிப்புற படியில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 141

स्वाक्षार्कनतभागानां दिक्साम्येऽतरमन्यथा । दिग्भेदोपक्रमः शेषस्तस्य ज्या त्रिज्यया हता ॥ १४१ ॥

ஸ்வாக்ஷம் மற்றும் சூரிய-நதி பகுதிகளில் திக்ஸாம்யம் இருந்தால் மாற்று முறையை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் திசைவேறுபாட்டைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு மீதியைச் செயற்படுத்த வேண்டும். அந்த மீதியின் ஜ்யாவை திரிஜ்யாவால் பெருக்கினால் வேண்டிய மதிப்பு கிடைக்கும்.

Verse 142

परमोपक्रमज्याप्त चापमेपादिगो रविः । कर्कादौ प्रोह्यचक्रार्द्धात्तुलादौ भार्द्धसंयुतात्त ॥ १४२ ॥

பரம உபக்ரம-ஜ்யா முறையால் கிடைத்த வளைவைக் கொண்டு, ரவி ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒன்று) நகர்வாகக் கணக்கிடப்படுகின்றான். கடக முதலான ராசிகளில் அரைச் சக்கரத்திலிருந்து கழிக்க வேண்டும்; துலாம் முதலாக அரைச் சக்கரத்துடன் சேர்த்து பலனை எடுக்க வேண்டும்.

Verse 143

मृगादौ प्रोह्यचक्रात्तु मध्याह्नेऽर्कः स्फुटो भवेत् । तन्मंदमसकृद्धामंफलं मध्यो दिवाकरः ॥ १४३ ॥

மிருக முதலிய ராசியிலிருந்து சக்கரத்தில் முன்னே சென்றால், மதியத்தில் அர்க்கன் (சூரியன்) தெளிவாகத் தோன்றுவான். அப்போது பலன் மென்மையானது; அவன் தாமம் (ஒளி) மிகுதியல்ல; தினகரன் நடுவில் நிற்கையில் இதுவே முடிவு.

Verse 144

ग्रहोदयाः प्राणहताः खखाष्टैकोद्धता गतिः । चक्रासवो लब्धयुती स्व्रहोरात्रासवः स्मृताः ॥ १४४ ॥

கிரகங்களின் உதயங்கள் ‘ப்ராணஹதா’ என அழைக்கப்படுகின்றன; கணிதமாகக் கணக்கிடப்பட்ட இயக்கம் ‘கககாஷ்டைகோத்ததா-கதி’ என நினைக்கப்படுகிறது. லப்தி (பெற்ற விளைவு) இணைந்த சுற்றுச் சுழற்சிகள் ‘சக்ராஸவ’ எனப்படும்; மேலும் பகல்-இரவு அளவுகள் ‘அஹோராத்ராஸவ’ என நினைவில் கொள்ளப்படுகின்றன.

Verse 145

त्रिभद्युकर्णार्द्धगुणा स्वाहोरात्रार्द्धभाजिताः । क्रमादेकद्वित्रिभघाज्या तच्चापानि पृथक् पृथक् ॥ १४५ ॥

இம்மானங்களை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து, ‘கர்ணார்த்த’ பெருக்கியில் பெருக்கி, பின்னர் தன் அஹோராத்திரியின் அரை அளவால் வகுக்க வேண்டும். அப்போது வரிசையாக ஒன்று-, இரண்டு-, மூன்று-பகுதி ‘க’ அளவுகள் கிடைக்கும்; அவற்றின் தொடர்புடைய வளைவு/பகுதிகள் தனித்தனியாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 146

स्वाधोधः प्रविशोध्याथ मेषाल्लंकोदयासवः । स्वागाष्टयोर्थगोगैकाः शरत्र्येकं हिमांशवः ॥ १४६ ॥

தெற்கு பாதையில் (தக்ஷிணாயனத்தில்) நுழைந்த பின், மேஷத்தில் சூரிய உதயத்திலிருந்து தொடங்கி லங்கா-உதய அளவுகள் கணக்கிடப்படுகின்றன. அதில் தக்ஷிணாயனத்துக்குரிய எட்டு மாதங்கள்; ஒன்று சரத் பருவத்துக்குரியது; மேலும் ஒன்று குளிர்/ஹிம பருவத்துக்குரியது என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 147

स्वदेशचरखंडोना भवंतीष्टोदयासवः । व्यस्ताव्यस्तैर्युतास्तैस्तैः कर्कटाद्यास्ततस्तु यः ॥ १४७ ॥

தன் நாட்டில்/இடத்தில் சர-கண்டம் முதலிய உள்ளூர் பிரிவுகள் மற்றும் திருத்தங்களால் இஷ்ட-உதய அளவுகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் குறிப்பிட்ட வ்யஸ்த-அவ்யஸ்த (மாறாக்க-நேராக்க) சேர்க்கைகளால் அவற்றை இணைத்து, கடகம் முதலான ராசிகளின் விளைவுகள் பெறப்படுகின்றன.

Verse 148

उत्क्रमेण षडेवैते भवंतीष्टास्तुलादयः । गतभोग्यासवः कार्याः सायनास्स्वेष्टभास्कराः ॥ १४८ ॥

உத்க்ரமமாக (மாறான வரிசையில்) இவ்வாறு ஆறும் இஷ்டமானவை—துலாம் முதலியன. கடந்த-போக்ய (ஏற்கெனவே அனுபவிக்கப்பட்ட) பகுதியின் அளவுகளை கணக்கிட வேண்டும்; மேலும் தன் இஷ்ட பாஸ்கரனின் சாயன (அயனம்/சாய்வு) நிலையும் நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 149

स्वोदयात्सुहता भक्ता भक्तभोग्याः स्वमानतः । अभिष्टधटिकासुभ्यो भोग्यासून्प्रविशोधयेत् ॥ १४९ ॥

தன் சுபோதயக் காலத்திலிருந்து பக்தன், இந்திரியங்களை அடக்கி தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்தி, விரும்பிய கடிகை/முகூர்த்த அளவுகளால் அர்ப்பணிக்கத் தகுந்த பிராணங்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 150

तद्वदेवैष्यलग्नासूनेवं व्याप्तास्तथा क्रमात् । शेषं त्रिंशत्क्रमाद्ध्यस्तमशुद्धेन विभाजितम् ॥ १५० ॥

அதே முறையில் வரவிருக்கும் லக்னங்களிலும் படிப்படியாகச் செயல் பட வேண்டும். பின்னர் மீதமுள்ளதை முப்பது முப்பதாக வரிசையாக வைத்து, முன் உள்ள திருத்தப்படாத மதிப்பால் வகுக்க வேண்டும்.

Verse 151

भागयुक्तं च हीनं च व्ययनांशं तनुः कुजे । प्राक्पश्चान्नतनाडीभ्यस्तद्वल्लंकोदयासुभिः ॥ १५१ ॥

லக்னத்தில் குஜன் (செவ்வாய்) இருப்பின், வேண்டிய பங்கால் கூட்டியும் குறைத்தும் ‘வ்யய-அம்சம்’ கணிக்க வேண்டும்; மேலும் கிழக்கு–மேற்கு நத-நாடி (நிழல் அளவுகள்) மூலமும், அதேபோல் லங்கா-உதய-அசு அளவுகளாலும் பெற வேண்டும்.

Verse 152

भानौ क्षयधने कृत्वा मध्यलग्नं तदा भवेत् । भोग्यासूनूनकस्याथ भुक्तासूनधिकस्य च ॥ १५२ ॥

பானு (சூரியன்) க்ஷய-தனத்தில் இருப்பின், மத்திய-லக்னத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும். அனுபவிக்க வேண்டிய பிராணங்கள் குறைந்தாலும், ஏற்கெனவே செலவான பிராணங்கள் அதிகமானாலும்—இவ்விதி பொருந்தும்.

Verse 153

सपिंड्यांतरलग्नासूनेवं स्यात्कालसाधनम् । विराह्वर्कभुजांशाश्चेदिंद्राल्पाः स्याद् ग्रहो विधोः ॥ १५३ ॥

இவ்வாறு பிண்டம் மற்றும் லக்னம் இடையிலான அந்தர விதியைப் பயன்படுத்தினால் கால நிர்ணயம் கிடைக்கும். மேலும் விராகம், அர்க-புஜாம்சம் முதலிய கணிக்கப்பட்ட வளைவு அளவுகள் ‘இந்திர’ அளவிற்கும் குறைந்தால், விது (சந்திரன்) தொடர்பான கிரஹம்/கிராஹகப் பாதிப்பு செயல்படும் எனக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 154

तेषां शिवघ्नाः शैलाप्ता व्यावर्काजः शरोंगुलैः । अर्कं विधुर्विधुं भूभा छादयत्यथा छन्नकम् ॥ १५४ ॥

அவர்களுள் சிவனை அழிக்கும் பகைவரும் இருந்தனர்—மலைப்பிறப்பினர், ஓநாயைப் போலக் கொடூரர்—அங்குல அளவுடைய அம்புகளால் சூரியனையும் தாக்கினர். பூமியின் ஒளி சந்திரனை மறைப்பதுபோல், சந்திரனும் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனான்।

Verse 155

छाद्यछादकमानार्धं शरोनं ग्राह्यवर्जितम् । तत्स्वच्छन्नं च मानैक्यार्द्धांशषष्टं दशाहतम् ॥ १५५ ॥

மறைக்கப்பட வேண்டியது மற்றும் மறைக்கும் பொருள்—இரண்டின் அளவிலும் பாதியை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; ஏற்கத் தகாததை நீக்க வேண்டும். பின்னர் சரியாக மூடப்பட்ட அளவிலிருந்து கூட்டு அளவின் அறுபதிலொரு பங்கை எடுத்து பத்துமடங்கு செய்தால் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 156

छन्नघ्नमस्मान्मूलं तु खांगोनग्लौवपुर्हृतम् । स्थित्यर्द्धं घटिकादिस्याद्व्यंगबाह्वंशसंमितैः ॥ १५६ ॥

இந்த முறையில் ‘சன்னக்ன’ (மறைப்பு-காரணி) என்பதை நீக்கி மூல மதிப்பு பெறப்படுகிறது; மேலும் ‘க, அங்க, ந, க்ல, வபு’ எனும் குறியீடுகளால் குறிக்கப்பட்ட சொற்கள் அகற்றப்படுகின்றன. பின்னர் குறை/சீரமைக்கப்பட்ட பாகு-அளவும் அதன் துணைப்பிரிவுகளும் கொண்டு கடிகை முதலிய அளவுகளில் அரைநேரம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 157

इष्टैः पलैस्तदूनाढ्यं व्यगावूनेऽर्कषङ्गुणः । तदन्यथाधिके तस्मिन्नेवं स्पष्टे सुखांत्यगे ॥ १५७ ॥

குறிப்பிட்ட பல அளவில் குறைவு அல்லது அதிகம் இருந்தால் பலனும் அதற்கேற்ப குறையவோ அதிகரிக்கவோ செய்யும். குறைவு ஒரு ‘வ்யகாவ’ என்றால், பலன் சூரிய-குணம் எனப்படும் ஆறால் பெருக்கப்படும். அதிகம் இருந்தால் அதற்கேற்ப மாற்றம் செய்ய வேண்டும்—இவ்வாறு கணக்கு தெளிவாகக் கூறப்பட்டு, சுக-பலப் பகிர்வில் நிறைவடைகிறது।

Verse 158

ग्रासेन स्वाहतेच्छाद्यमानामे स्युर्विशोपकाः । पूर्णांतं मध्यमत्र स्याद्दर्शांतेंजं त्रिभोनकम् ॥ १५८ ॥

சந்திரனின் சொந்த ‘கிராசம்’ (கிரகணத்தில்) காரணமாக திதி-அங்கங்கள் மறைக்கப்படும்போது அவை ‘விசோபகா’ என அழைக்கப்படுகின்றன. இக்கணக்கில் ‘பூர்ணாந்தம்’ நடுப்புள்ளியாகக் கொள்ளப்படுகிறது; பக்க முடிவில் (தர்ஷாந்தம்) ‘அஜ’ என்பது ‘திரிபோனக’ என மூன்றுமடங்கு என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 159

पृथक् तत्क्रांत्यक्षभागसंस्कृतौ स्युर्नतांशकाः । तद्दिघ्नांशकृतिद्व्यूनार्द्धार्कयुता हरिः ॥ १५९ ॥

கிராந்தி-அம்சமும் அக்‌ஷ-பாகமும் தனித்தனியாகச் சீரமைக்கப்பட்டால் கிடைக்கும் அளவுகள் ‘நதாம்சகங்கள்’ எனப்படும். அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு இருமடங்கு வர்க்கம் முதலிய முறையில், இரண்டு கழித்து, அரை-ஆர்க்கைச் சேர்த்து ‘ஹரி’ (பகுத்தெண்) பெறப்படுகிறது.

Verse 160

त्रिभानांगार्कविश्लेषांशोंशोनघ्नाः । पुरंदराः । हराप्तालंबनं स्वर्णवित्रिभेर्काधिकोनके ॥ १६० ॥

பெறப்பட்ட பாடத்தில் இந்தச் ச்லோகம் மிகக் கெடுபிடியாகவும் துண்டித்ததாகவும் உள்ளது; இது வாக்கியமாக அல்ல, சூத்திரமயமான சொற்கள் பட்டியல்போல் தெரிகிறது. ஆகவே சுத்தப் பாடம்/மற்ற பிரதிகள் இன்றி உறுதியான பொருள் கூற இயலாது; இதை கணிதச் சுட்டுமொழியாக மட்டும் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 161

विश्वघ्नलंबनकलाढ्योनस्तु तिथिवद्यगुः । शरोनोलंबनषडघ्ने तल्लवाढ्योनवित्रिभात् ॥ १६१ ॥

மீதத்தில் கலாவைச் சேர்த்து லம்பனத்தால் திருத்தினால் திதி மதிப்பு கிடைக்கும். மீதத்தை ‘ஷட்அக்ன’ (ஆறுமடங்கு) செய்து, லம்பனத்தால் சீர்செய்து, தொடர்புடைய லவத்தைச் சேர்த்தால் விளைவு திரிபாகப் பிரிவிலிருந்து விலகாது.

Verse 162

नतांशास्तजांसाने प्राधृतस्तद्विवर्जित । शब्देंदुलिप्तैः षड्भिस्तु भक्तानतिर्नतिर्नतांशदिक् ॥ १६२ ॥

நதாம்சங்கள் தஜாம்சானத்தில் நிலைபெற்று, அந்தக் குற்றம் நீங்கியிருந்தால், ‘சப்த-சந்திர’ம் பூசப்பட்ட ஆறு எழுத்துகளால் பக்தனின் நதி எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைவு பெற்ற வணக்கமாகச் சித்தியாகிறது.

Verse 163

तयोर्नाट्योहभिन्नैकदिक् शरः स्फुटतां व्रजेत् । ततश्छन्नस्थितिदले साध्ये स्थित्यर्द्धषट्त्रिभिः ॥ १६३ ॥

அவற்றிரண்டிற்கும் நடுவில் ஒரே திசையில் நிலைத்திருக்கும் அம்பு (சுட்டி) தெளிவாக வேண்டும். பின்னர் மறைந்த ‘நிலை-இதழ்’ நிறுவ வேண்டுமெனில், நிலைத்தன்மையின் ஆறு அளவின் மூன்றரை மடங்கு (அலகுகள்) கொண்டு அது நிறைவேறும்.

Verse 164

अंशस्तैर्विंत्रिभंद्विस्थंलंबनेतयोः पूर्ववत् । संस्कृतेस्ताभ्यां स्थित्यर्द्धे भवतः स्फुटे ॥ १६४ ॥

அந்த அங்கங்களால் பலனை மும்மையில் இரண்டாம் இடத்தில் முன்புபோல் அமைக்க வேண்டும். அவை இரண்டின் கணக்கில் நிலைத்தன்மையின் நடுப்பகுதியில் தெளிவான உண்மை மதிப்பு வெளிப்படும்।

Verse 165

ताभ्यां हीनयुतो मध्यदर्शः कालौ मुखांतगौ । अर्काद्यूना विश्व ईशा नवपंचदशांशकाः ॥ १६५ ॥

அவை இரண்டால் குறைத்தும் கூட்டியும் செய்தால் ‘மத்தியதரிசி’ கணக்கு கிடைக்கும். காலம் முகமும் அந்தமும் உடையது என அறிக; சூரியாதி அளவுகள் ஒன்பதும் பதினைந்தும் அங்கங்களாக உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 166

कालांशास्तैरूनयुक्ते रवौ ह्यस्तोदयौ विधोः । दृष्ट्वा ह्यादौ खेटबिंबं दृगौञ्च्ये लंबमीक्ष्य च ॥ १६६ ॥

சூரியனின் காலஅங்கத்தை அவ்வாறு குறை‑கூட்டமாகச் சரிசெய்த பின், சந்திரனின் அஸ்தமனமும் உதயமும் தீர்மானிக்க வேண்டும். முதலில் கோள/சந்திர வட்டத்தை நோக்கி, பார்வையைச் சீராக்கி செங்குத்துக் கோட்டையும் கவனிக்க வேண்டும்।

Verse 167

तल्लुंबपापबिंबांतर्दृणौ व्याप्तरविघ्नभाः । अस्ते सावयवा ज्ञेया गतैष्यास्तिथयो बुधैः ॥ १६७ ॥

செங்குத்தில் சந்திரனின் குறைபட்ட வட்டத்தின் உள்ள்பகுதி சூரியனின் தடுக்கும் ஒளிக்கதிர்களால் மூடப்பட்டு தோன்றினால், அறிஞர்கள் திதிகளை முழுப் பகுதிகளுடன் அறிந்து, கடந்ததும் வருவதும் என வேறுபடுத்த வேண்டும்।

Verse 168

व्यस्ते युक्तांतिभागैश्च द्विघ्नतिथ्याहृता स्फुटम् । संस्कारदिकलंबनमंगुलाद्यं प्रजायते ॥ १६८ ॥

கணக்கை ஒழுங்குபடுத்தி இறுதி பங்குகளுடன் சேர்த்து, இருமடங்கான திதியால் தெளிவாகப் பகுத்தால் சீரமைந்த அளவு தோன்றும்; அதுவே சடங்கு முதலிய செயல்களின் ஆதாரம்—அங்குலம் முதலான அளவுகளுக்கு।

Verse 169

सेष्वशोनाः सितं तिथ्यो बलन्नाशोन्नतं विधोः । श्रृङ्गमन्यत्र उद्वाच्यं बलनांगुललेखनात् ॥ १६९ ॥

மீதமுள்ள திதிகளில் திதிக்கேற்ப சந்திரக் கலைகள் ‘சுக்ல/ஒளிமிகு’ என அறியப்பட வேண்டும். சந்திரனின் உதயம்‑அஸ்தமனம் மூலம் அதன் வளர்ச்சி‑குறைவு உணரப்படும். சந்திர‑சிங்கத்தின் (கலைத் துனியின்) திசை மற்ற இடத்தில் விரல்‑குறி அளவின்படி வேறுபடக் கூறப்படுகிறது॥१६९॥

Verse 170

पंचत्वे गोंकविशिखाः शेषकर्णहताः पृथक् । विकृज्यकांगसिद्धाग्निभक्तालब्धोनसंयुताः ॥ १७० ॥

ஐவகைப் பிரிவில் ‘கோங்கவிசிகா’ மற்றும் ‘சேஷகர்ணஹத’ முதலிய வகைகள் தனித்தனியாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. அதுபோல் உறுப்புகள் மாறுபட்டோர், சாதனையில் सिद्धி பெற்றோர், அக்னி‑பக்தர், பூஜை‑பக்தர், முன் பெறாததைப் பெற்றோர்—இவர்கள் தத்தம் இலக்கணங்களுடன் கூடியவர்களாகச் சொல்லப்படுகின்றனர்॥१७०॥

Verse 171

त्रिज्याधिकोने श्रवणे वपूंषि स्युर्हृताः कुजात् । ऋज्वोरनृज्वोर्विवरं गत्यंतरविभाजितम् ॥ १७१ ॥

ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம் த்ரிஜ்யாதிகோண அமைப்பில் இருக்கும் போது, உடல்கள் பாபகிரகம் (குஜன்) மூலம் பிடிக்கப்படுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. நேரான இயக்கம் மற்றும் நேரமல்லாத இயக்கம் இடையிலான இடைவெளி, வேறுபட்ட இயக்கப் பாதைகளின் பிரிவால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது॥१७१॥

Verse 172

वक्रर्त्वोर्गतियोगामं गम्येतीते दिनादिकम् । खनत्यासंस्कृतौव्वेषूदक्साम्येन्येंतरं युतिः ॥ १७२ ॥

கிரகத்தின் இயக்கமும் வக்கிர‑ருது (வக்கிர நிலை) இணைப்பும் கொண்டு, நாள் முதலிய கால அளவின் கடந்தது‑மீதமுள்ளது நிர்ணயிக்க வேண்டும். அகழ்வு முதலிய சீராக்கப்படாத கணக்குகளில் திசை‑சமத்துவத்தின்படி நடுநிலையை எடுத்தால் திருத்தம் (யுதி) கிடைக்கும்॥१७२॥

Verse 173

याम्योदक्खेटविवरं मानौक्याद्धोल्पकं यदा । यदा भेदोलंबनाद्यं स्फुटार्थं सूर्यपर्ववत् ॥ १७३ ॥

அளவீடும் நுண்ணியக் கவனிப்பும் மூலம் தெற்கு‑வடக்கு திறப்புகள் (விவரங்கள்) மற்றும் அவற்றின் பிரிவுகள் சூரியப் பாதையின் குறியிடப்பட்ட பகுதிகளைப் போலத் தெளிவாக அறியப்படும் போது, அந்தக் குறிகாட்டி‑கருவி துல்லியமான பொருள்‑நிர்ணயத்திற்கு நம்பத்தகுந்ததாகிறது॥१७३॥

Verse 174

एकायनगतौ स्यातां सूर्याचन्द्रमसौ यदा । तयुते मंडले क्रांत्यौ तुल्यत्वे वै धृताभिधः ॥ १७४ ॥

சூரியனும் சந்திரனும் ஒரே அயனப் பாதையில் சென்று, மண்டலத்தில் அவர்களின் கிராந்தி (நீளாங்கு) சமமாகும் போது, அந்த யோகம் ‘த்ருத’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 175

विपटीतायनगतौ चंद्रार्कौ क्रांतिलिप्तिकाः । समास्तदा व्यतीपातो भगणार्द्धे तपोयुतौ ॥ १७५ ॥

சந்திரனும் சூரியனும் எதிர் அயனப் பாதைகளில் இருந்து, நிமிட அளவுவரை அவர்களின் கிராந்தி துல்லியமாக சமமாகும் போது, கிரகச் சுழற்சியின் அரைச் சுற்றில் தவவலத்துடன் ‘வ்யதீபாத’ யோகம் உண்டாகிறது।

Verse 176

भास्करेंद्वो र्भचक्रांत चक्रार्द्धावधिसंस्थयोः । दृक्कल्पसाधितांशादियुक्तयोः स्वावपक्रमौ ॥ १७६ ॥

சூரியன், சந்திரன் இருவரும் ராசிச்சக்கரத்தின் முடிவிலோ அல்லது அரைச்சக்கர எல்லையிலோ நிலைத்திருக்கும் போது, த்ருக்கல்ப முறையில் கணிக்கப்பட்ட அங்கங்கள் முதலிய மதிப்புகளைப் பயன்படுத்தி அவரவர் அபக்ரமம் (சாய்வு/declination) தீர்மானிக்க வேண்டும்।

Verse 177

अथोजपदगम्येंदोः क्रांतिर्विक्षेपसंस्कृताः । यदि स्यादधिका भानोः क्रांतेः पातो गतस्तदा ॥ १७७ ॥

இப்போது சந்திரன் அஜபதம் (ராகு-கேது முடிச்சுப் புள்ளி) அடைந்தபோது, அகலச் சீரமைப்பு (விக்ஷேப) செய்து திருத்திய அவன் கிராந்தி எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. அது சூரியனின் கிராந்தியை விட அதிகமானால், அந்நேரமே பாதம் (முடிச்சைக் கடத்தல்) நிகழ்ந்ததாக அறிய வேண்டும்।

Verse 178

न्यूना चेत्स्यात्तदा भावी वामं युग्मपदस्य च । यदान्यत्वं विधोः क्रांतिः क्षेपाच्चेद्यदि शुद्ध्यति ॥ १७८ ॥

கணிக்கப்பட்ட அளவு குறைவாக இருந்தால், ஜோடி உறுப்பின் இடப்புற (முன்னைய) பகுதிக்கு திருத்தம் செய்ய வேண்டும். மேலும் சந்திரனின் கிராந்தி மாறுபட்டால், க்ஷேபம் சேர்ப்பதால் சரியாகுமெனில், அதையே சேர்த்து துல்லியப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 179

क्रांत्योर्जेत्रिज्ययाभिस्ते परमायक्रमोद्धते । तच्चापांतर्मर्द्धवायोर्ज्यभाविनशीतगौ ॥ १७९ ॥

அயனக் கிராந்திகளின் ஜ்யா மற்றும் த்ரிஜ்யா அளவுகளால் பரமமும் உயர்ந்ததுமான கணக்கீட்டு முறையைக் காணலாம். பின்னர் வளைவின் உள்ளே ‘அந்தர்வாயு’ செயற்பாட்டால் உண்டாகும் ஜ்யாக்கள் குளிர்-வெப்பம் எனும் பருவப் பலன்களை வெளிப்படுத்தும்.

Verse 180

शोध्यं चंद्राद्गते पाते तत्सूयगतिताडितम् । चंद्रभुक्त्या हृतं भानौ लिप्तादिशशिवत्फलम् ॥ १८० ॥

சந்திரன் பாதம் கடந்த பின் திருத்த வேண்டிய மீதியை சூரியனின் இயக்கத்தால் பெருக்குக. பின்னர் சந்திர-புக்தியால் வகுத்தால், சூரியத்தொடர்பான பலன் லிப்தா முதலிய அலகுகளில் வேண்டியபடி கிடைக்கும்.

Verse 181

तदूच्छशांकपातस्य फलं देयं विपर्ययात् । कर्मैतदसकृत्तावत्क्रांती यावत्समेतयोः ॥ १८१ ॥

அந்த உச்ச-சங்கா-பாதத்தின் பலனை எதிர்முறைப்படி ஒதுக்க வேண்டும். இரு கிராந்திகளும் படிப்படியாக அணுகி ஒன்றுபடும் வரை இந்தச் செயலை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 182

क्रांत्योः समत्वे पातोऽथ प्रक्षिप्तांशोनिते विधौ । हीनेऽर्द्वरात्रघिकाघतो भावी तात्कालिकेऽधिका ॥ १८२ ॥

இரு கிராந்திகளும் சமமாகும் போது அதுவே பாதம் (சந்திப்புப் புள்ளி). இடைச்சேர்க்கை அங்கங்களுடன் கணிக்கும் முறையில் மதிப்பு குறைந்தால் அரை இரவும் ஒரு கடிகையும் சேர்க்க வேண்டும்; எதிர்காலக் கணிப்பில் அது அதிகமாகக் கொள்ளப்படும், உடனடி (நிகழ்) கணக்கில் இது கூடுதல் திருத்தமாகும்.

Verse 183

स्थिरीकृतार्द्धरा त्रार्द्धौ द्वयोर्विवरलिप्तकाः । षष्टिश्चाचंद्रभुक्ताप्ता पातकालस्य नाडिकाः ॥ १८३ ॥

அரை அளவு நிலைபெற்ற பின், இரண்டு ‘த்ரார்த’ ஒன்றாக ‘விவர-லிப்தகா’ (லிப்தா) எனும் இடைவெளி அலகாகும். சந்திர-புக்தியால் பெறப்படும் அத்தகைய அறுபது அலகுகள் பாதகாலத்தின் நாடிகைகள் (கால அலகுகள்) ஆகும்.

Verse 184

रवींद्वोर्मानयोगार्द्धं षष्ट्या संगुण्य भाजयेत् । तयोर्भुक्तयंतरेणाप्तं स्थित्यमर्द्धां नाडिकादिवत् ॥ १८४ ॥

சூரியன்–சந்திரன் ஆகியோரின் கூட்டு அளவின் பாதியை எடுத்துக் கொண்டு, அதை அறுபதால் பெருக்கி பகுக்க வேண்டும். பின்னர் அவர்களின் தினசரி இயக்க வேறுபாட்டால் பகுத்தால் கிடைக்கும் பலனே நாழிகை முதலிய அளவுகளில் கூறப்படும் அவர்களின் ‘நிலை’ (சேர்க்கை/எதிர்நிலை) அரைக்காலம் ஆகும்.

Verse 185

पातकालः स्फुटो मध्यः सोऽपि स्थित्यर्द्धवर्जितः । तस्य संभवकालः स्यात्तत्संयोगेक्तसंज्ञकः ॥ १८५ ॥

‘பாதகாலம்’ என்பது தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட நடுக்கணம்; அதிலும் நிலைநேரத்தின் பாதி சேர்க்கப்படாது. அதன் எழும் நேரமே சாஸ்திர வழக்கில் ‘சம்யோக’ (சேர்க்கை) எனப் பெயரிடப்படுகிறது.

Verse 186

आद्यंतकालयोर्मध्ये कालो ज्ञेयोऽतिदारुणः । प्रज्वलज्ज्वलनाकारः सर्वकर्मसु गर्हितः ॥ १८६ ॥

தொடக்கக் காலமும் முடிவுக் காலமும் இடையில் உள்ள காலம் மிகக் கொடியது என அறிய வேண்டும்—எரியும் தீயின் வடிவம் போல, எல்லாக் காரியங்களிலும் நிந்திக்கப்படுவது (அது அனைத்தையும் விழுங்குவதால்).

Verse 187

इत्येतद्गणितो किंचित्प्रोक्तं संक्षेपतो द्विज । जातकं वाच्मि समयाद्राशिसंज्ञापुरःसरम् ॥ १८७ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவரே! இக்கணிதக் கணக்கில் சிறிதளவைச் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இப்போது முறையான வரிசையில் முதலில் ராசி-சஞ்ஞைகளை எடுத்துரைத்து, பின்னர் ஜாதகம் (பிறப்புக் கணிப்பு) விளக்குவேன்.