Shloka 43
Adhyaya 75 — The Fall and Restoration of Revatī Nakṣatra and the Birth of Raivata Manu
राजोवाच
त्वत्प्रसादादकुशलं न क्वचिन्मम सुव्रत ।
जातकौतूहलश्चास्मि मम भार्यात्र का मुने ॥
rājovāca
tvatprasādād akuśalaṃ na kvacin mama suvrata /
jātakautūhalaś cāsmi mama bhāryātra kā mune //
அரசன் கூறினான்—நல்ல விரதம் கொண்டவரே! உங்கள் அருளால் எனக்கு எங்கும் தீங்கு இல்லை. ஆயினும் எனக்கு ஆவல் எழுகிறது—முனிவரே, நீங்கள் கூறும் ‘என் மனைவி’ இங்கே யார்?
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The king attributes welfare to the sage’s spiritual power (prasāda) and admits confusion openly—an ethical posture of receptivity rather than ego.
Narrative setup for a moral-psychological episode; not pañcalakṣaṇa.
Curiosity arising amid ‘no misfortune’ suggests a subtler disorder: ignorance/forgetfulness can persist even when external conditions seem secure.