Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे व्यासशिष्योत्पत्तिवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच देवमित्रश्च शाकल्यो महात्मा द्विजपुङ्गवः / चकार संहिताः पञ्च बुद्धिमान्वेदवित्तमः

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில், வாயு உரைத்த பூர்வபாகத்தின் இரண்டாம் அனுஷங்கபாதத்தில் ‘வ்யாச சீடர் தோற்றம் விளக்கம்’ எனும் முப்பத்திநான்காம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—தேவமித்ரனும் ஷாகல்யனும் மகாத்மா, த்விஜர்களில் சிறந்தவர், புத்திமான், வேதவித்தில் தலைசிறந்தவர்; அவர் ஐந்து ஸம்ஹிதைகளை இயற்றினார்.

Verse 2

पञ्च तस्याभवञ्छिष्या मुद्गलो गोखलस्तथा / खलीयान्सुतपा वत्सः शैशिरेयश्च पञ्चमः

அவருக்கு ஐந்து சீடர்கள் இருந்தனர்—முத்கலன், கோகலன், களீயான், சுதபா, வத்ஸன்; ஐந்தாவதாக ஷைஷிரேயன்.

Verse 3

प्रोवाच संहितास्तिस्रः शाको वैणो रथीतरः / निरुक्तं च पुनश्चक्रे चतुर्थं द्विजसत्तमः

இருபிறப்பில் சிறந்த ஷாக வைண ரதீதரர் மூன்று ஸம்ஹிதைகளை உரைத்தார்; பின்னர் நான்காவதாக நிருக்தத்தையும் மீண்டும் அமைத்தார்.

Verse 4

तस्य शिष्यास्तु चत्वारः पैलश्चेक्षलकस्तथा / धीमाञ्छ तबलाकश्च गजश्चैव द्विजोत्तमाः

அவருக்கு நான்கு சீடர்கள்—பைலன், இக்ஷலகன், ஞானமிகு தபலாகன், மேலும் கஜன்—இவர்கள் அனைவரும் இருபிறப்பில் சிறந்தோர்.

Verse 5

बाष्कलिस्तु भरद्वाजस्तिस्रः प्रोवाच संहिताः / त्रयस्तस्याभवञ्च्छिष्या महात्मानो गुणान्विताः

பரத்வாஜரான பாஷ்கலி மூன்று ஸம்ஹிதைகளை உரைத்தார்; அவருக்கு மூன்று சீடர்கள் இருந்தனர், அவர்கள் மகாத்மாவும் குணநிறைந்தவர்களும் ஆவர்.

Verse 6

धीमांश्च त्वापनापश्च पान्नगारिश्च बुद्धिमान् / तृतीयश्चार्जवस्ते च तपसा शंसितव्रताः

தீமானும், ஆபனாபனும், புத்திமான் பான்னகாரியும், மூன்றாவதாக ஆர்ஜவனும்—இவர்கள் தவத்தால் புகழப்பட்ட விரதநிலையினர்.

Verse 7

वीतरागा महातेजाः संहिताज्ञानपारगाः / इत्येते बहूवृचाः प्रोक्ताः संहिता यैः प्रवर्तिताः

அவர்கள் ஆசையற்றோர், மகாதேஜஸ்விகள், ஸம்ஹிதா ஞானத்தில் தேர்ந்தோர்; ஸம்ஹிதைகளைப் பரப்பிய இவர்களையே ‘பஹூவ்ருசர்’ என்று கூறினர்.

Verse 8

वैशंपायनशिष्यो ऽसौ यजुर्वेदमकल्पयत् / षडशीतिस्तु तेनोक्ताः संहिता यजुषां शुभाः

வைசம்பாயனரின் அந்த சீடன் யஜுர்வேதத்தை முறையாக அமைத்தான். அவன் யஜுஸ்களின் எண்பத்தாறு புனித ஸம்ஹிதைகளை உரைத்தான்.

Verse 9

शिष्येभ्यः प्रददौ ताश्च जगूहुस्ते विधानतः / एकस्तत्र परित्यक्तो या५वल्क्यो महातपाः

அவன் அந்த ஸம்ஹிதைகளை சீடர்களுக்கு அளித்தான்; அவர்கள் விதிப்படி அவற்றை ஏற்றனர். அங்கே மகாதபஸ்வி யாஜ்ஞவல்க்யர் ஒருவரே ஒதுக்கப்பட்டார்.

Verse 10

षडशीतिस्तथा शिष्याः संहितानां विकल्पकाः / सर्वेषामेव तेषां वै त्रिधा भेदाः प्रकीर्त्तिताः

அவ்வாறே எண்பத்தாறு சீடர்கள் ஸம்ஹிதைகளின் பல்வேறு பாடபேதங்களை அமைத்தனர். அவர்களெல்லோருக்கும் மூன்று வகைப் பிரிவுகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 11

त्रिधा भेदास्तु ते वेदभेदे ऽस्मिन्नवमे शुभे / उदीच्या मध्यदेश्याश्च प्राच्यश्चैव पृथग्विधाः

இந்தப் புனிதமான ஒன்பதாம் வேதப் பிரிவில் அந்த மூன்று பேதங்கள்—உதீச்ய, மத்தியதேசீய, ப்ராச்ய—எனத் தனித்தனியாக உள்ளன.

Verse 12

श्यामायनिरुदीच्यानां प्रधानः संबभूव ह / मध्यदेशप्रतिष्ठाता चासुरिः प्रथमः स्मृतः

உதீச்யர்களில் ஷ்யாமாயனி முதன்மையானவரானார். மத்தியதேசத்தில் நிறுவிய ஆசுரி முதல்வனாக நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 13

आलंबिरादिः प्राच्यानां त्रयोदेश्यादयस्तु ते / इत्येते चरकाः प्रोक्ताः संहिता वादिनो द्विजाः

பிராச்யர்களில் ஆலம்பிர முதலியோரும், திரயோதெஷ்ய முதலியோரும்—இவர்கள் ‘சரகர்’ எனப் புகழப்பட்டனர்; அவர்கள் ஸம்ஹிதையை உரைக்கும் த்விஜர்கள்.

Verse 14

ऋषय ऊचुः चरकाध्वर्यवः केन कारणं ब्रूहि तत्त्वतः / किं चीर्णं कस्य वा हेतोश्चरकत्वं हि भेजिरे

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! சரக-அத்வர்யுக்கள் எக்காரணத்தால் ஆனார்கள் என்பதைத் தத்துவமாகச் சொல்வாயாக. அவர்கள் என்ன தவம்/ஆசாரம் செய்தனர், அல்லது எந்த காரணத்தால் சரகத்துவத்தை ஏற்றனர்?

Verse 15

सूत उवाच कार्यमासीदृषीणां च किञ्चिद्ब्राह्मणसत्तमाः / मेरुपृष्ठं समासाद्य तैस्तदा त्विति मन्त्रितम्

சூதன் கூறினான்—ஹே பிராமணச் சிறந்தோர்களே! ரிஷிகளுக்கு ஒரு காரியம் இருந்தது. அவர்கள் மேரு மலையின் பின்புறத்தை அடைந்து, அப்போது ‘த்வ’ என்று சொல்லிக்கொண்டு ஆலோசனை செய்தனர்.

Verse 16

यो वात्र सप्तरात्रेण नागच्छेद्द्विजसत्तमः / स कुर्याद्ब्रह्महत्यां वै समयो नः प्रकीर्तितः

இங்கே ஏழு இரவுகளுக்குள் வராதவன், த்விஜச் சிறந்தவனாயினும், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தைச் செய்வான்—இதுவே எங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 17

ततस्ते सगणाः सर्वे वैशंपायनवर्जिताः / प्रययुः सप्तरात्रेण यत्र संधिः कृतो ऽभवत्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் குழுக்களுடன், வைசம்பாயனனைத் தவிர்த்து, ஏழு இரவுகளில் அந்தச் சமாதானம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 18

ब्रह्मणानां तु वचनाद्ब्रह्महत्यां चकार सः / शिष्यानथ समानीय स वैशंपायनो ऽब्रवीत्

பிராமணர்களின் சொல்லின்படி அவன் பிரம்மஹத்தி ப்ராயச்சித்தத்தை ஏற்றான். பின்னர் சீடர்களை அழைத்து வைசம்பாயனர் கூறினார்.

Verse 19

ब्रह्महत्यां चरध्वं वै मत्कृते द्विजसत्तमाः / सर्वे यूयं समागम्य ब्रूत कामं हितं वचः

ஓ சிறந்த த்விஜர்களே, எனக்காக நீங்கள் பிரம்மஹத்தி ப்ராயச்சித்தத்தை ஆற்றுங்கள். நீங்கள் அனைவரும் கூடிச் சித்தமிருந்தால் நன்மையான வார்த்தையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 20

याज्ञवल्क्य उवाच अहमेकश्चरिष्यामि तिष्ठन्तु मुनयस्त्विमे / बलेनोत्थापयिष्यामि तपसा स्वेन भावितः

யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—நான் ஒருவனே இதை ஆற்றுவேன்; இம்முனிவர்கள் இங்கேயே இருக்கட்டும். என் தவத்தால் பக்குவமடைந்து, வலிமையால் அதை ஏற்றெடுப்பேன்.

Verse 21

एव मुक्तस्ततः क्रुद्धो या५वल्क्यम थात्यजत् / उवाच यत्त्वयाधीतं सर्वं प्रत्यर्पयस्व मे

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவர் கோபித்து யாஜ்ஞவல்க்யரை விட்டு, “நீ கற்ற அனைத்தையும் எனக்குத் திருப்பி அளி” என்று கூறினார்.

Verse 22

एवमुक्तः सरूपाणि यजूंषि गुरवे ददौ / रुधिरेण तथाक्तानि च्छर्दित्वा ब्रह्मवित्तमाः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர் யஜுர் மந்திரங்களை அதன் வடிவத்தோடு குருவிற்கு மீள அளித்தார்; அந்த உயர்ந்த பிரம்மவித்துச் சீடர்கள் அவற்றை இரத்தத்துடன் வாந்தியெடுத்து வெளியிட்டனர்.

Verse 23

ततः स ध्यानमास्थाय सर्यमाराधयद्द्विजः / सूर्ये ब्रह्म यदुत्पन्नं तं गत्वा प्रतितिष्ठति

அப்போது அந்தத் த்விஜன் தியானத்தை ஏற்று சூரியதேவனை ஆராதித்தான். சூரியனில் தோன்றிய பிரம்மத்தை அடைந்து அங்கே நிலைபெற்றான்.

Verse 24

ततो यानि गतान्यूर्ध्वं यजूष्यादित्यमडलम् / तानि तस्मै ददौ तुष्टः सूर्यो वै ब्रह्मरातये

பின்னர் ஆதித்ய மண்டலத்தின் மேலே சென்ற யஜுஸ் மந்திரங்களைத் திருப்தியடைந்த சூரியன் பிரஹ்மராதிக்கு அளித்தான்.

Verse 25

अश्वरूपाय मार्त्तण्डो याज्ञवक्ल्याय धीमते / यजूंष्यधीयते तानि ब्राह्मणा येन केनचित्

மார்த்தாண்டனான சூரியன் குதிரை வடிவம் கொண்டு, அறிவுமிக்க யாஜ்ஞவல்க்யருக்கு அந்த யஜுஸ் மந்திரங்களை அளித்தான்; அவற்றை எந்தப் பிராமணனும் ஓதுகின்றான்.

Verse 26

अश्वरूपाय दत्तानि ततस्ते वाजिनो ऽमवन् / ब्रह्महत्या तु यैश्चीर्णा चरणाच्चरकाः स्मृताः

அச்வரூபத்திற்கு அளிக்கப்பட்டதால் அந்த வாஜின (சாகை/பாடங்கள்) காக்கப்பட்டன. மேலும் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திற்கு பிராயச்சித்தம் செய்தவர்கள் ‘சரணம்’ வழியாக ‘சரகர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 27

वैशंपायनशिष्यास्ते चरकाः समुदाहृताः / इत्येते चरकाः प्रोक्ता वाजिनस्तु निबोधत

அந்த சரகர்கள் வைசம்பாயனரின் சீடர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு இவர்கள் ‘சரகர்’ என கூறப்பட்டனர்; இனி ‘வாஜின’ பற்றியும் அறிந்துகொள்.

Verse 28

या५वल्क्यस्य शिष्यास्ते कण्वो बौधेय एव च / मध्यन्दिनस्तु सापत्यो वैधेयश्चाद्धबौद्धकौ

யாஜ்ஞவல்க்யரின் சீடர்கள்—கண்வன், பௌதேயன்; மேலும் மத்யந்தினன், சாபத்யன், வைதேயன், அத்தபௌத்தகர்கள்.

Verse 29

तापनीयश्च वत्साश्च तथा जाबालकेवलौ / आवटी च तथा पुण्ड्रो वैणोयः सपराशरः

தாபனீயன், வத்ஸர்கள்; அதுபோல ஜாபாலகர்கள்—அந்த இருவரும்; மேலும் ஆவடி, புண்ட்ரன், வைணோயன், பராசரனுடன்.

Verse 30

इत्येते वाजिनः प्रोक्ता दशपञ्च च सत्तमाः / शतमेकाधिकं ज्ञेयं यजुषां ये विकल्पकाः

இவ்வாறு இவை ‘வாஜின’ (சாகைகள்) எனக் கூறப்பட்டன—பதினைந்து மற்றும் ஏழு, ஆக இருபத்திரண்டு; யஜுஸ் வேதத்தின் வேறுபாடுகள் நூற்றொன்று என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 31

पुत्रमध्यापयामास सुमन्तुमथ जैमिनिः / सुमन्तुश्चापि सुत्वानं पुत्रमध्यापयत्पुनः

ஜைமினி தன் மகன் சுமந்துவுக்கு வேதஅధ్యயனம் கற்பித்தார்; சுமந்துவும் தன் மகன் சுத்வானுக்கு மீண்டும் கற்பித்தார்.

Verse 32

सुकर्माणं ततः सुन्वान्पुत्रमध्यापयत्पुनः / स सहस्रमधीत्याशु सुकर्माप्यथ संहिताः

பின்னர் சுன்வான் தன் மகன் சுகர்மாவுக்கு கற்பித்தார்; சுகர்மாவும் விரைவில் ஆயிரம் (பாடங்கள்) கற்று, சம்ஹிதைகளையும் அடைந்தான்.

Verse 33

प्रोवाचाथ सहस्रस्य सुकर्मा सूर्यवर्चसः / अनध्यायेष्वधीयानांस्तञ्जघान शतक्रतुः

அப்போது சஹஸ்ரனுடைய சூரியஒளி கொண்ட சுகர்மன் உரைத்தான்; அனத்தியாய நேரத்திலும் படித்தவர்களை சதக்ரது (இந்திரன்) கொன்றான்.

Verse 34

प्रायोपवेशमकरोत्ततो ऽसौ शिष्यकारमात् / क्रुद्धं दृष्ट्वा ततः शक्रोवरं सो ऽथ पुनर्ददौ

பின்பு சீடன் காரணமாக அவன் பிராயோபவேசம் செய்தான்; அவன் கோபமுற்றதைப் பார்த்து சக்ரன் (இந்திரன்) மீண்டும் வரம் அளித்தான்.

Verse 35

भविष्यतो महावीर्यौं शिष्यौ ते ऽतुलवर्चसौ / अधीयातां महाप्राज्ञौ सहस्रं संहिता उभौ

எதிர்காலத்தில் உனக்கு மகாவீரியமும் அளவற்ற ஒளியும் கொண்ட இரண்டு சீடர்கள் இருப்பர்; அந்த மகாப்ராஜ்ஞர்கள் இருவரும் ஆயிரம் ஸம்ஹிதைகளைப் பயில்வர்.

Verse 36

एते सुरा महाभागाः संक्रुद्धा द्विजसत्तम / इत्युक्त्वा वासवः श्रीमान्सुकर्माणं यशस्विनम्

ஓ த்விஜசத்தமா! இம்மகாபாக்ய தேவர்கள் மிகக் கோபமுற்றுள்ளனர்—என்று கூறி, ஸ்ரீமான் வாசவன் (இந்திரன்) யசஸ்வி சுகர்மனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 37

शान्तक्रोधं द्विजं दृष्ट्वा क्षिप्रमन्तर धात्प्रभुः / तस्य शिष्यो ऽभवद्धीमान् पौष्यञ्जिर्द्विजसत्तमाः

கோபம் தணிந்த அந்த த்விஜனைப் பார்த்தவுடன் ஆண்டவன் உடனே மறைந்தான்; அவனுடைய சீடன் அறிவுடைய பௌஷ்யஞ்சி ஆனான், ஓ த்விஜசத்தமா.

Verse 38

हिरण्यनाभः कौशल्यो द्वितीयो ऽभून्नराधिपः / अध्यापयत पौष्याञ्जिः सहस्रार्द्धं तुसंहिताः

கௌசல நாட்டின் ஹிரண்யநாபன் இரண்டாம் அரசனானான். பௌஷ்யஞ்சி சீடர்களுக்கு ‘து-ஸம்ஹிதா’ எனும் தொகுப்பின் ஸஹஸ்ரார்த்தம் (ஐந்நூறு) ஸம்ஹிதைகளைப் போதித்தான்.

Verse 39

ते नाम्नोदीच्यसामानः शिष्याः पौष्यञ्जिनः शुभाः / सत्त्वानि पञ्च कौशिल्यः संहिताना मधीतवान्

அவர்கள் பௌஷ்யஞ்சி அவர்களின் புனித சீடர்கள்; ‘உதீச்யஸாமன்’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டனர். கௌசில்யன் ஸம்ஹிதைகளின் ஐந்து ‘ஸத்த்வ’ (முக்கியப் பிரிவுகள்) கற்றான்.

Verse 40

शिष्या हिरण्यनाभस्य स्मृतास्तु प्राच्यसामगाः / लौगाक्षिः कुशुमिश्चैव कुशीदिर्लाङ्गलिस्तथा / पौष्यञ्जि शिष्याश्चत्वारस्तेषां भेदान्निबोधत

ஹிரண்யநாபனின் சீடர்கள் ‘பிராச்யஸாமக’ என நினைவுகூரப்படுவர்—லௌகாக்ஷி, குசுமி, குசீதி, லாங்கலி. மேலும் பௌஷ்யஞ்சி அவருக்கும் நான்கு சீடர்கள்; அவர்களின் வேறுபாடுகளை அறிந்துகொள்.

Verse 41

नाडायनीयः सहतण्डिपुत्रस्तस्मादनोवैननामा सुविद्वान् / सकोतिपुत्रः सुसहाः सुनामा चैतान्भेदान्वित्तलौगाक्षिणस्तु

லௌகாக்ஷியின் மரபுப் பிரிவுகள் இவை—நாடாயனீயன், ஸஹதண்டியின் மகன்; அவனிடமிருந்து அனோவைன் எனும் பெருவித்துவான்; பின்னர் ஸகோதி-புத்திரன்; ஸுஸஹா, ஸுநாமா. இவை லௌகாக்ஷி மரபின் வேறுபாடுகள்.

Verse 42

त्रयस्तु कुशुमेः शिष्या औरसः स पराशरः

குசுமிக்கு மூன்று சீடர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் பராசரன் அவனுடைய ஔரசன் (தன் மகன்).

Verse 43

नाभिर्वित्तस्तु तेजस्वी त्रिविधा कौशुमाः स्मृताः / शौरिषुः शृङ्गिपुत्रश्च द्वावेतौ तु चिरव्रतौ

நாபிர்வித்தன் எனும் தேஜஸ்வி முனி; கௌசும மரபின் மூன்று வகைப் பிரிவுகள் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டன. சௌரிஷு மற்றும் ஶ்ருங்கிபுத்திரன்—இவ்விருவரும் நீண்ட விரதம் கொண்டோர்.

Verse 44

राणायनीयिः सौमित्रिः सामवेदविशारदौ / प्रोवाच संहितास्ति स्रः शृङ्गिपुत्रौ महात्पाः

ராணாயனீயி மற்றும் சௌமித்ரி—இருவரும் சாமவேதத்தில் நிபுணர்கள். அந்த மகாத்மா ஶ்ருங்கிபுத்திரர்கள் ஸம்ஹிதைகளைப் போதித்தனர்.

Verse 45

वैनः प्राजीनयोगश्च सुरालश्च द्विजौत्तमः / प्रोवाच संहिताः षट्तु पाराशर्यस्तु कौथुमः

வைனன், பிராஜீனயோகன், சுராலன்—இவர்கள் சிறந்த த்விஜர்கள். பாராசர்ய கௌதுமன் ஆறு ஸம்ஹிதைகளைப் போதித்தான்.

Verse 46

आसुरायणवैशाख्यौ वेदवृद्धपरायणौ / प्राचीनयोगपुत्रश्च बुद्धिमांश्च पतञ्जलिः

ஆசுராயணன் மற்றும் வைசாக்யன்—இருவரும் வேதவிருத்தர்களைச் சார்ந்தோர். மேலும் பிராசீனயோகனின் புதல்வன், புத்திமான் பதஞ்சலியும் இருந்தான்.

Verse 47

कौथुमस्य तु भेदाश्च पाराशर्यस्य पट् समृताः / लाङ्गलः शालिहोत्रश्च षडुवाचाथ संहिताः

கௌதுமனின் பிரிவுகளும், பாராசர்யனின் பிரிவுகளும் ஆறு என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது. பின்னர் லாங்கலன் மற்றும் சாலிஹோத்ரன் ஆறு ஸம்ஹிதைகளை உரைத்தனர்.

Verse 48

हालिनिर्ज्यामहानिश्च जैमिनिर्लोमगायनिः / कण्डुश्च कोहलश्चैव षडे ते लाङ्गलाः स्मृताः

ஹாலிநிர்ஜ்யா, மஹாநிஷ்ச, ஜைமினி, லோமகாயனி, கண்டு, கோஹலன்—இவ்வாறு ஆறு பேர் ‘லாங்கலர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 49

एते लाङ्गलिनः शिष्याः संहिता यैः प्रवर्त्तिताः / एको हिरण्यनाभस्य कृतः शिष्यो नृपात्मजः

இவர்கள் லாங்கலியின் சீடர்கள்; இவர்களால் ஸம்ஹிதைகள் பரவின. இவர்களில் ஒருவன் ஹிரண்யநாபனின் சீடனாக, அரசகுமாரனாக அமைந்தான்.

Verse 50

सो ऽकरोत्तु चतुर्विशसंहिता द्विपदां वरः / प्रोवाच चैव शिष्येभ्यो येभ्यस्ताश्च निबोधत

அந்த உயர்ந்தவர் இருபத்திநான்கு ஸம்ஹிதைகளை இயற்றினார்; அவற்றை யார்யாருக்கு சீடர்களாக உபதேசித்தாரோ, அதையும் அறிந்துகொள்.

Verse 51

राडिश्च राडवीयश्च पञ्जमौ वाहनस्तथा / तलको माण्डुकश्चैव कालिको राजिकंस्तथा

ராடி, ராடவீய, பஞ்சம, வாஹன, தலக, மாண்டுக, காலிக, ராஜிக—இவர்களும் (சீடர்களாக) குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 52

गौतमश्चाजबस्तश्च सोमराजायनस्ततः / पुष्टिश्च परिकृष्टश्च उलूखलक एव च

அதன்பின் கௌதமன், ஆஜபஸ்தன், சோமராஜாயனன், புஷ்டி, பரிக்ருஷ்டன், உலூகலகன்—இவர்களும் (சீடர்களில்) சொல்லப்பட்டனர்.

Verse 53

यवीयसस्तु वै शालीरङ्गुलीयश्च कौशिकः / शालिमञ्जरिपाकश्च शधीयः कानिनिश्च यः

யவீயஸன், சாலீராங்குலீய கௌசிகன், சாலிமஞ்சரீபாகன், சதீயன், காணினி—இவர்கள் (சாமகர்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 54

पाराशर्यस्तु धर्मात्मा इति क्रान्तास्तु सामगाः / सामगानां तु सर्वेषां श्रेष्ठौ द्वौ परिकीर्त्तितौ

‘பாராசர்யன் தர்மாத்மா’ என்று சாமகர்கள் புகழப்பட்டனர்; சாமகர்களில் இருவர் சிறந்தோர் எனப் போற்றப்பட்டனர்.

Verse 55

पौष्यञ्जिश्च कृतश्चैव संहितानां विकल्पकौ / अथर्वाणं द्विधा कृत्वा सुमन्तुरददाद्द्विजाः

பௌஷ்யஞ்சி மற்றும் க்ருதன்—சம்ஹிதைகளைப் பிரிப்போர்; ஓ த்விஜர்களே, சுமந்து அதர்வவேதத்தை இரண்டாகப் பிரித்து அளித்தான்.

Verse 56

कबन्धाय पुनः कृष्णं स च विद्वान्यथाश्रुतम् / कबन्धस्तु द्विधा कृत्वा पथ्यायैकं पुनर्ददौ

மீண்டும் கபந்தனுக்கு கிருஷ்ண (அதர்வ) வழங்கப்பட்டது; அவர் கேட்டபடியே அறிஞன். கபந்தன் அதை இரண்டாகப் பிரித்து ஒரு பகுதியை பத்தியனுக்கு மீண்டும் அளித்தான்.

Verse 57

द्वितीयं देवदर्शायस चतुर्धाकरोत्प्रभुः / मोदो ब्रह्मबलश्चैव पिप्पलादस्तथैव च

இரண்டாம் பகுதி தேவதர்சனுக்குச் சென்றது; பிரபு அதை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார்—மோதன், பிரஹ்மபலன், மேலும் பிப்பலாதன் (என).

Verse 58

शौल्कायनिश्च धर्मज्ञश्चतुर्थस्तपसि स्थितः / देवदर्शस्य चत्वारः शिष्या ह्येते दृढव्रताः

சௌல்காயனி தர்மஞானி; தவத்தில் நிலைத்த நான்காவன். தேவதர்ஶரின் இந்நால்வரும் உறுதியான விரதத்தினர்.

Verse 59

पुनश्च त्रिविधं विद्धि पथ्यानां भेदमुत्तमम् / जाजलिः कुमुदादिश्च तृतीयः शौनकः स्मृतः

மீண்டும் பத்தியங்களின் உயர்ந்த மூன்று வகைப் பிரிவுகளை அறிக: ஜாஜலி, குமுதாதி, மேலும் மூன்றாவது சௌனகன் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 60

शौनकस्तु द्विधा कृत्वा ददावेकान्तु बभ्रवे / द्द्वितीयां संहितां धीमान्सैन्धवायनसंज्ञि ते

சௌனகன் அதை இரண்டாகப் பிரித்து ஒன்றை பப்ருவுக்கு அளித்தான்; இரண்டாம் ஸம்ஹிதையை அந்த ஞானி ‘சைந்தவாயன’ எனப் பெயர்பெற்றவர்க்கு அளித்தான்.

Verse 61

सैन्धवो मुञ्जकेश्यश्च भिन्नामाधाद्द्विधा पुनः / नक्षत्रकल्पो वैतानस्तृतीयः संहिताविधिः

சைந்தவன் மற்றும் முஞ்ஜகேஷ்யன் அந்தப் பிரிந்த மரபை மீண்டும் இரண்டாக அமைத்தனர்; ‘நக்ஷத்ரகல்பம்’ மற்றும் ‘வைதானம்’ என்பவை மூன்றாம் ஸம்ஹிதா-விதியாகும்.

Verse 62

चतुर्थोंऽगिरसः कल्पः शान्तिकल्पश्च पञ्चमः / श्रेष्ठास्त्वथर्वणामेते संहितानां विकल्पकाः

நான்காவது ஆங்கிரஸ கல்பம்; ஐந்தாவது சாந்தி கல்பம். இவர்கள் அதர்வண ஸம்ஹிதைகளின் சிறந்த மாற்று-அமைப்பாளர்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 63

खड्गः कृत्वा मया युक्तं पुराणमृषिसत्तमाः / आत्रेयः सुमतिर्धीमान्काश्यपो ह्यकृतव्रणः

ஓ முனிவர்சிறந்தோரே! நான் வாளைப் போல் கூர்மையுடன் ஒழுங்குபடுத்தி இந்தப் புராணத்தை அமைத்தேன்; ஆத்திரேயர், ஞானமிகு சுமதி, மேலும் அக்ருதவ்ரணரான காச்யபர் [இதன் உரிமையாளர்கள்].

Verse 64

भारद्वाजो ऽग्निवर्चाश्च वासिष्ठा मित्रयुश्च यः / सावर्णिः सोमदत्तिश्च सुशर्मा शांशपायनः

பாரத்வாஜர், அக்னிவர்ச்சர், வாசிஷ்டர், மித்ரயு; மேலும் சாவர்ணி, சோமதத்தர், சுஷர்மா, சாம்ஷபாயனர்।

Verse 65

एते शिष्या मम प्रोक्ताः पुराणेषु धृतव्रताः / त्रिभिस्तत्र कृतास्तिस्रः संहिताः पुनरेव हि

இவர்கள் என் சீடர்கள் எனக் கூறப்பட்டோர்; புராணங்களில் உறுதியான விரதத்துடன் நிலைத்தோர். அங்கே அந்த மூவரும் மீண்டும் மூன்று ஸம்ஹிதைகளை இயற்றினர்.

Verse 66

काश्यपः संहिता कर्त्ता सावर्णिः शांशपायनः / मामिका तु चतुर्थी स्याच्चतस्रो मूलसंहिताः

காச்யபர் ஸம்ஹிதையின் கர்த்தா; சாவர்ணி மற்றும் சாம்ஷபாயனர் [மற்ற கர்த்தாக்கள்]. என் (மாமிகா) நான்காவது—இவையே நான்கு மூல ஸம்ஹிதைகள்.

Verse 67

सर्वास्ता हि चतुष्पादाः सर्वाश्चैकार्थवाचिकाः / पाठान्तरे वृथाभूता वेदशाखा यथा तथा

அவை அனைத்தும் நான்கு பாதங்களுடையவை; அனைத்தும் ஒரே பொருளை உரைப்பவை. பாடபேதங்களில் அவை வேதசாகைகள் போலவே வீணான வேறுபாடாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 68

चतुः साहस्रिकाः सर्वाः शांशपायनिकामृते / लौमहर्षणिका मूला ततः काश्यपिका परा

சாம்சபாயனிக அமிர்தப் பாடத்தில் இவை அனைத்தும் நான்கு-ஆயிரப் பிரிவுகள். மூல மரபு லௌமஹர்ஷணிக; அதன் பின் காஷ்யபிக மரபு உயர்ந்ததாகும்.

Verse 69

सावर्णिका तृतीयासावृजुवाक्यार्थमण्डिता / शांशपायनिका चान्या नोदनार्थविभूषिता

மூன்றாம் சாவர்ணிக மரபு நேரிய சொற்களின் பொருளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. மற்றொரு சாம்சபாயனிக மரபு ஊக்கமளிக்கும் பொருளால் சிறப்புற விளங்குகிறது.

Verse 70

सहस्राणि ऋचां चाष्टौ षट्शतानि तथैव च / एताः पञ्चदशान्याश्च दशान्या दशभिस्तथा

ருசிகளின் எண்ணிக்கை எட்டு ஆயிரம்; அதோடு ஆறு நூறும். இவற்றிற்கு மேலாக இன்னும் பதினைந்து, இன்னும் பத்து, மேலும் பத்துப் பத்தாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 71

सवालखिल्याः सप्तैताः ससुपर्णाः प्रकीर्त्तिताः / अष्टौ सामसहस्राणि सामानि च चतुर्द्दश

வாலகில்யங்களுடன் இவ்வேழும் ‘சுபர்ண’ங்களுடன் புகழ்பெற்றவை எனக் கூறப்படுகின்றன. சாமங்கள் எட்டு ஆயிரம்; மேலும் பதினான்கு சாமகீதங்களும் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 72

सारण्यकं सहोहं च एतद्गायन्ति सामगाः / द्वादशैव सहस्राणि च्छन्द आध्वर्यवं स्मृतम्

‘சாரண்யக’மும் ‘சஹோஹ’மும்—இவற்றை சாமகர்கள் பாடுகின்றனர். ‘ஆத்வர்யவ’ சந்தஸ் பன்னிரண்டு ஆயிரம் என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது.

Verse 73

यजुषां ब्राह्मणानां च तथा व्यासो व्यकल्पयत् / सग्राम्यारण्यकं तस्मात्समन्त्रकरणं तथा

யஜுர்வேதத்தின் பிராஹ்மண நூல்களையும் வ்யாசர் அதேபோல் ஒழுங்குபடுத்தினார்; அதிலிருந்து கிராம்யமும் ஆரண்யகமும் ஆகிய பகுதிகளை மந்திரங்களுடன் சேர்த்து முறையாக அமைத்தார்.

Verse 74

अतः परं कथानं तु पूर्वा इति विशेषणम् / ग्राम्यारण्यं समन्त्रं तदृग्ब्राह्मणयजुः स्मृतम्

இதற்குப் பின்வரும் உரை ‘பூர்வா’ என்ற சிறப்புப்பெயரால் குறிப்பிடப்படுகிறது; மந்திரங்களுடன் கூடிய அந்த கிராம்ய–ஆரண்யகம், ரிக், பிராஹ்மணம், யஜுஸ் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 75

तथा हारिद्रवीर्याणां खिलान्युपखिलानितु / तथैव तैत्तिरीयाणां परक्षुद्रा इति स्मृतम्

அதேபோல் ஹாரித்ரவீர்ய சாகைக்கு கிலமும் உபகிலமும் உள்ளன; தைத்திரீய சாகையில் அவை ‘பரக்ஷுத்ரா’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 76

द्वे सहस्रे शतन्यूने वेदे वाजसनेयके / ऋग्गमः परिसंख्यातो ब्राह्मणं तु चतुर्गुणम्

வாஜஸநேய வேதத்தில் இரண்டாயிரத்திலிருந்து நூறு குறைவாக (அதாவது 1900) ரிக்-கமங்கள் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன; பிராஹ்மணப் பகுதி அதற்கு நான்கு மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 77

अष्टौ सहस्राणि शतानि वाष्टावशीतिरन्यान्यधिकानि वा च / एतत्प्रमाणं यजुषामृचां च सशुक्रियं सखिलं याज्ञवल्क्यम्

எட்டாயிரமும் நூறும், அல்லது அதற்கு மேலும் எண்பத்தெட்டு அதிகமும்—இதுவே யஜுஸ் மற்றும் ருச்களின் அளவு; சுக்ரீயத்துடன், கிலங்களுடன்—இது யாஜ்ஞவல்க்ய மரபாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 78

तथा चारणविद्यानां प्रमाणसहितं शृणु / षट्सहस्रमृचामुक्तमृचः षड्विंशतिं पुनः

அதேபோல் சாரண வித்யைகளின் அளவோடு கூடிய விளக்கத்தை கேள். ருசிகள் ஆறாயிரம் எனக் கூறப்பட்டன; மேலும் இருபத்தாறு ருசிகளும் மீண்டும்.

Verse 79

एतावदधिकं तेषां यजुः कि मपि वक्ष्यते / एकादशसहस्राणि ऋचश्चान्या दशोत्तराः

இதற்கும் மேலாக அவர்களுடைய யஜுஸ் பற்றியும் கூறப்படும். ருசிகள் பதினொன்று ஆயிரம்; மற்ற ருசிகள் பத்தைக் கடந்தவை.

Verse 80

ऋचां दशसहस्राणि ह्यशीतिस्त्रिंशदेव तु / सहस्रमेकं मन्त्राणामृचामुक्तं प्रमाणतः

ருசிகள் பத்தாயிரம்; மேலும் உண்மையில் எண்பதும் முப்பதும் கூட. அளவின்படி மந்திரங்களின் ருசிகள் ஆயிரம் எனக் கூறப்பட்டன.

Verse 81

एतावानृचि विस्तारो ह्यन्यच्चाथर्विकं बहु / ऋचामथर्वणां पञ्चसहस्राणीति निश्चयः

ருசியின் விரிவு இவ்வளவே; மேலும் ஆத்தர்வணப் பகுதியும் மிகுந்தது. ஆத்தர்வண ருசிகள் ஐந்தாயிரம் என்பது உறுதி.

Verse 82

सहस्रमन्यद्विज्ञेयमृषि भिर्विशतिं विना / एतदङ्गिरसां प्रोक्तं तेषामारण्यकं पुनः

மேலும் இன்னொரு ஆயிரம் அறியப்பட வேண்டும்; ஆனால் ரிஷிகளின் இருபதைத் தவிர்த்து. இது அங்கிரஸர்களால் கூறப்பட்டது; மேலும் அவர்களுடைய ஆரண்யகமும் உள்ளது.

Verse 83

इति संख्या प्रसंख्याता शाखाभेदास्तथैव तु / कर्तारशचैव शाखानां भेदहेतूंस्तथैव च

இவ்வாறு சாகை வேறுபாடுகளின் எண்ணிக்கை கணக்கிட்டு கூறப்பட்டது; மேலும் அந்தச் சாகைகளின் கர்த்தாக்களும் வேறுபாட்டுக் காரணங்களும் கூறப்பட்டன।

Verse 84

सर्वमन्वन्तरेष्वेवं शाखाभेदाः समाश्रिताः / प्राजापत्या श्रुतिर्नित्या तद्विकल्पास्त्विमे स्मृताः

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் இவ்வாறே சாகை வேறுபாடுகள் நிலைபெற்றுள்ளன. பிராஜாபத்ய ஸ்ருதி நித்தியம்; இவை அதன் மாற்றுருக்கள் என ஸ்மரிக்கப்படுகின்றன।

Verse 85

अनित्यभावाद्देवानां मन्त्रोत्पत्तिः पुनः पुनः / द्वापरेषु पुनर्भेदाः श्रुतीनां परिकीर्त्तिताः

தேவர்களின் நிலையாமை காரணமாக மந்திரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன; மேலும் த்வாபர யுகங்களில் ஸ்ருதிகளின் வேறுபாடுகள் மீள மீள கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 86

एवं वेदं तदाप्यस्य भगवानृषिसत्तमः / शिष्चेब्यश्च प्रदत्त्वा तु तपस्तप्तु वन गतः

இவ்வாறு அக்காலத்தில் பகவான் எனும் சிறந்த ரிஷி வேதத்தை (ஒழுங்குபடுத்தி) சீடர்களுக்கு அளித்து, தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 87

तस्य शिष्यप्रशिष्यैस्तु शाखाभेदास्त्विमे कृताः / अङ्गानि वेदाश्चत्वारो मीमांसा न्यायविस्तरः

அவருடைய சீடர்-பரிசீடர்கள் இச் சாகை வேறுபாடுகளை உருவாக்கினர். மேலும் வேதாங்கங்கள், நான்கு வேதங்கள், மீமாம்சை மற்றும் நியாயத்தின் விரிவும் (கூறப்பட்டது)।

Verse 88

धर्मशास्त्रं पुराणं च विद्याश्चेमाश्चतुर्दश / आयुर्वेदो धनुर्वेदो गान्धर्वश्चेति ते त्रयः

தர்மசாஸ்திரமும் புராணமும், மேலும் பதினான்கு வித்யைகளும் கூறப்படுகின்றன; ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வம்—இம்மூன்றும் என அறியப்படுகின்றன.

Verse 89

अर्थशास्त्रं चतुर्थं तु विद्या ह्यष्टादशैव हि / ज्ञेया ब्रह्मर्षयः पूर्वं तेभ्यो देवर्षयः पुनः

அர்த்தசாஸ்திரம் நான்காவது; இவ்வாறு வித்யைகள் நிச்சயமாக பதினெட்டு. முதலில் பிரம்மரிஷிகள் அறியப்பட வேண்டும்; பின்னர் அவர்களுக்குப் பின் தேவரிஷிகள்.

Verse 90

राजर्षयः पुनस्तेभ्य ऋषिप्रकृतयस्त्रिधा / काश्यपेषु वसिष्ठेषु तथा भृग्वङ्गिरो ऽत्रिषु

மீண்டும் அவர்களிலிருந்து ராஜரிஷிகள்; ரிஷிகளின் இயல்புகள் மூன்று வகை—காச்யபர், வசிஷ்டர், மேலும் ப்ருகு-அங்கிரஸ்-அத்ரி குலங்களில்.

Verse 91

पञ्चस्वेतेषु जायन्ते गोत्रेषु ब्रह्मवादिनः / यस्मादृषन्ति ब्रह्माणं ततो ब्रह्मर्षयः स्मृताः

இந்த ஐந்து கோத்திரங்களில் பிரம்மவாதிகள் பிறக்கின்றனர். அவர்கள் பிரம்மா/பிரம்மத்தை தரிசிப்பதால், அவர்கள் ‘பிரம்மரிஷிகள்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 92

धर्मस्याथ पुलस्त्यस्य क्रतोश्च पुलहस्य च / प्रत्यूषस्य च देवस्य कश्यपस्य तथा पुनः

தர்மர், புலஸ்த்யர், க்ரது, புலஹர், பிரத்யூஷ தேவன், மேலும் காச்யபர்—இவர்களையும் (பரம்பரை/குலம்) இங்கு குறிப்பிடுகிறது.

Verse 93

देवर्षयः सुतास्तेषां नामतस्तान्निबोधत / देवार्षी धर्मपुत्रौ तु नरनारायणवुभौ

அவர்கள் தேவரிஷிகளின் புதல்வர்கள்; அவர்களின் பெயர்களை அறிந்துகொள். தர்மனின் புதல்வர்களான இரு தேவரிஷிகள்—நரன், நாராயணன்.

Verse 94

वालखिल्याः क्रतोः पुत्राः कर्दमः पुलहस्य तु / कुबेरश्चैव पौलस्त्यः प्रत्यूषस्य दलः सुत

வாலகில்யர்கள் கிரதுவின் புதல்வர்கள்; புலஹரின் புதல்வன் கர்தமன். பௌலஸ்த்யனான குபேரன்; பிரத்யூஷனின் புதல்வன் தலன்.

Verse 95

नारदः पर्वतश्चैव कश्यपस्यात्मजावुभौ / ऋषन्ति वेदान्यस्मात्ते तस्माद्देवर्षयः स्मृताः

நாரதன், பர்வதன்—இருவரும் கஷ்யபரின் புதல்வர்கள். அவர்கள் வேதங்களை ‘ரிஷி’போல் உரைக்கின்றனர்; ஆகவே ‘தேவரிஷி’ எனப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 96

मानवे चैव ये वंशे ऐलवंशे च ये नृपाः / ये च ऐक्ष्वाकनाभागा ज्ञेया राजर्षयस्तु ते

மானவ வம்சத்திலும் ஐல வம்சத்திலும் தோன்றிய அரசர்கள், மேலும் ஐக்ஷ்வாக மற்றும் நாபாக வம்ச நரபதிகள்—அவர்கள் ராஜரிஷிகள் என அறியப்படுவர்.

Verse 97

ऋषन्ति रञ्जनाद्यस्मात्प्रजा राजर्षयस्ततः / ब्रह्मलोकप्रतिष्ठास्तु समृता ब्रह्मर्षयो ऽमलाः

பிரஜைகளை மகிழ்வித்து ‘ரிஷி’போல் நடத்துபவர்கள் ராஜரிஷிகள். பிரம்மலோகத்தில் நிலைபெற்றவர்கள் தூய பிரம்மரிஷிகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 98

देवलोकप्रतिष्ठास्तु ज्ञेया देवर्षयः शुभाः / इन्द्रलोकप्रतिष्ठास्तु सर्वे राजर्षयो मताः

தேவலோகத்தில் நிலைபெற்ற நல்வழி தேவर्षிகள் என அறியப்படுவர்; இந்திரலோகத்தில் நிலைபெற்றோர் அனைவரும் ராஜரிஷிகள் எனக் கருதப்படுவர்।

Verse 99

अभिजात्याथ तपसा मन्त्रव्याहरणैस्तथा / ये च ब्रह्मर्षयः प्रोक्ता दिव्या देवर्षयश्च ये

உயர்குலப் பிறப்பு, தவம், மந்திர உச்சாரணம் ஆகியவற்றால் யுக்தரானோர் பிரம்மரிஷிகள் எனப் போற்றப்படுவர்; தெய்வீகமானோர் தேவ்ரிஷிகள் எனவும் கூறப்படுவர்।

Verse 100

राजर्षयस्तथा चैव तेषां वक्ष्यामि लक्षणम् / भूतं भव्यं भवज्ज्ञानं सत्याभि व्यात्दृतं तथा

அந்த ராஜரிஷிகளின் இலக்கணத்தை நான் கூறுகிறேன்—கடந்த, வருங்கால, நிகழ்கால அறிவும், சத்தியத்தைத் தெளிவாக உரைப்பதும்.

Verse 101

संतुष्टाश्च स्वयं ये तु संबुद्धा ये च वै स्वयम् / तपसेह प्रसिद्धा ये गर्भे यैश्च प्रवेदितम्

தாமே திருப்தியுற்றோர், தாமே விழிப்புணர்ந்தோர்; தவத்தில் புகழ்பெற்றோர், கருவிலேயே ஞானம் வெளிப்பட்டோர்.

Verse 102

मन्त्रव्याहारिणो ये च ऐश्वर्यात्सर्वगाश्च ये / एते राजर्षयो युक्ता देवाद्विजनृपाश्च ये

மந்திரங்களை உச்சரிப்போர், ஐஸ்வர்யத்தால் எங்கும் செல்லவல்லோர்—இத்தகைய தேவர்சமமான த்விஜ-அரசர்களே ராஜரிஷிகள் எனத் தகுதியுடையோர்.

Verse 103

एतान्भावानधिगता ये वै त ऋषयो मताः / सप्तैते सप्तभिश्चैव गुणैः सप्तर्षयः स्मृताः

இந்தப் பாவங்களை உணர்ந்து அறிந்தவர்களே உண்மையான ரிஷிகள் எனக் கருதப்படுகின்றனர். இவ்வேழு பேர் ஏழு குணங்களால் நிறைந்ததால் ‘சப்தரிஷிகள்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 104

दीर्घायुषो मन्त्रकृत ईश्वराद्दिव्यचक्षुषः / बुद्धाः प्रत्यक्ष धर्माणो गोत्रप्रावर्त्तकाश्च ते

அவர்கள் நீண்ட ஆயுளுடையோர், மந்திரசித்தியால் நிறைந்தோர், ஈசுவர அருளால் தெய்வக் கண் பெற்றோர். அவர்கள் ஞானமுற்றோர், தர்மத்தை நேரடியாக அறிந்தோர், கோத்திரப் பரம்பரையை நிறுவியவர்களும் ஆவர்.

Verse 105

षट्कर्मनिरता नित्यं शालीना गृहमेधिनः / तुल्यैर्व्यवहरन्ति स्म ह्यदुष्टैः कर्महेतुभिः

அவர்கள் எப்போதும் ஷட்கர்மங்களில் ஈடுபட்ட, ஒழுக்கமுடைய இல்லறத்தார். சமமானவர்களுடனே, களங்கமற்ற செயல் நோக்கங்களுடன் பழகினர்.

Verse 106

अग्राम्यैर्वर्त्तयन्ति स्म रसैश्चैव स्वयङ्कृतैः / कुटुंबिनो बुद्धिमन्तो वनान्तरनिवासिनः

அவர்கள் கிராமிய இன்பங்களில் ஈடுபடாது, தாமே செய்த எளிய சாறுகளால் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் குடும்பத்துடன் இருந்தும் ஞானமுடையோர்; வனத்தின் உள்ளே வசித்தோர்.

Verse 107

कृतादिषु युगाख्यासु सर्वैरेव पुनः पुनः / वर्णाश्रमव्यवस्थानं क्रियते प्रथमं तु वै

கிருதம் முதலான யுகப் பெயர்களில், அனைவராலும் மீண்டும் மீண்டும் முதலில் வர்ணாஷ்ரம ஒழுங்கே நிறுவப்படுகிறது.

Verse 108

प्राप्ते त्रेतायुगमुखे पुनः सप्तर्षयस्त्विह / प्रवर्त्तयन्ति ये वर्णानाश्रमांश्चैव सर्वशः

திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் இங்கே மீண்டும் சப்தரிஷிகள் எல்லாவிதமாகவும் வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கை நிறுவுகின்றனர்।

Verse 109

तेषामेवान्वये वीरा उत्पद्यन्ते पुनः पुनः / जायमाने पितापुत्रे पुत्रः पितरि चैव हि

அவர்களுடைய வம்சத்திலேயே வீரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்; தந்தை-மகன் பிறப்பில், உண்மையில் மகனே தந்தையிலேயே (மறுபிறவியாக) தோன்றுகிறான்।

Verse 110

एवं संतत्य विच्छेदाद्वर्तयन्त्यायुगक्षयात् / अष्टाशीतिसहस्राणि प्रोक्तानि गृहमेधिनाम्

இவ்வாறு சந்ததி துண்டிப்பிலிருந்து யுக முடிவு வரை அது நடைபெறுகிறது; இல்லறம் மேற்கொள்ளும் ‘கிருஹமேதிகள்’ எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் என கூறப்பட்டனர்।

Verse 111

अर्यम्णो दक्षिणं ये तु पितृयानं समाश्रिताः / दाराग्निहोत्रिणस्ते वै यै प्रजाहेतवः स्मृताः

அர்யமாவின் தெற்கு வழியான பித்ருயானத்தைச் சார்ந்தவர்கள், மனைவியுடன் அக்னிஹோத்ரம் செய்பவர்கள்; அவர்களே பிரஜையின் காரணம் என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 112

गृहमेधिनस्त्वसंख्येयाः श्मशानान्याश्रयन्ति ते / अष्टाशीतिसहस्राणि निहिता उत्तरापथे

எண்ணிலடங்கா கிருஹமேதிகள் சுடுகாடுகளைச் சார்கிறார்கள்; எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் ‘உத்தராபதம்’ வழியில் நிகிதமாக (இடம் பெற்றதாக) கூறப்படுகிறது।

Verse 113

ये श्रूयन्ते दिवं प्राप्ता ऋषयो ह्यूर्ध्वरेतसः / मन्त्रब्राह्मणकर्त्तारो जायन्ते च युगक्षयात्

வானுலகத்தை அடைந்த ஊர்த்வரேதஸான ரிஷிகள் என்று கேட்கப்படுபவர்கள், யுகத்தின் முடிவில் மீண்டும் பிறந்து மந்திரங்களும் பிராஹ்மணங்களும் இயற்றுவோராகின்றனர்।

Verse 114

एवमावर्त्तमानास्तेद्वापरेषु पुनः पुनः / कल्पानामार्षविद्यानां नानाशास्त्रकृतश्च ये

இவ்வாறு அவர்கள் த்வாபர யுகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்; கல்பங்களின் ஆர்ஷ வித்யைகளுக்கும் பலவகை சாஸ்திரங்களுக்கும் அவர்கள் இயற்றுநர்களாக உள்ளனர்।

Verse 115

क्रियते यैर्व्यवत्दृतिर्वैदिकानां च कर्मणाम् / वैवस्वते ऽन्तरे तस्मिन्द्वापरेषु पुनः पुनः

வேதக் கர்மங்களின் ஒழுங்கும் வகைப்பாடும் யாரால் நிறுவப்படுகிறதோ, அந்த வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தில் அவர்கள் த்வாபர யுகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 116

अष्टाविंशतिकृत्वो वै वेदा व्यस्ता महर्षिभिः / सप्तमे द्वापरे व्यमताः स्वयं वेदाः स्वयंभुवा

மகாரிஷிகள் இருபத்தெட்டு முறை வேதங்களைப் பிரித்தனர்; ஏழாம் த்வாபரத்தில் ஸ்வயம்பூவே தாமே வேதங்களைப் பிரித்தார்।

Verse 117

द्वितीये द्वापरे चैव वेदव्यासः प्रजापतिः / तृतीये चोशना व्यासश्चतुर्थे च बृहस्पतिः

இரண்டாம் த்வாபரத்தில் பிரஜாபதி வேதவ்யாசராக இருந்தார்; மூன்றாமதில் உஷனா வ்யாசர், நான்காமதில் ப்ருஹஸ்பதி।

Verse 118

सविता पञ्चमे व्यासो मृत्युः षष्ठे स्मृतः प्रभुः / सप्तमे च तथैवेन्द्रो वसिष्ठश्चाष्टमे स्मृतः

ஐந்தாவது நிலையில் சவிதா வியாசர்; ஆறாவது நிலையில் பிரபுவான மிருத்யு எனச் சொல்லப்படுகிறார். ஏழாவது நிலையில் அதுபோல இந்திரன், எட்டாவது நிலையில் வசிஷ்டர் நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 119

सारस्वतस्तु नवमे त्रिधामा दशमे स्मृतः / एकादशे तु त्रिवर्षा सनद्वाजस्ततः परम्

ஒன்பதாவது நிலையில் சாரஸ்வதர்; பத்தாவது நிலையில் திரிதாமா நினைக்கப்படுகிறார். பதினொன்றாவது நிலையில் திரிவர்ஷா; அதன் பின் சனத்வாஜர் எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 120

त्रयोदशे चान्तरिक्षो धर्मश्चापि चतुर्दशे / त्रैय्यारुणिः पञ्चदशे षोडशे तु धनञ्जयः

பதிமூன்றாவது நிலையில் அந்தரிக்ஷர்; பதினான்காவது நிலையில் தர்மனும் நினைக்கப்படுகிறார். பதினைந்தாவது நிலையில் த்ரைய்யாருணி; பதினாறாவது நிலையில் தனஞ்சயன்.

Verse 121

कृतञ्जयः सप्तदशे ऋजीषो ऽष्टादशे स्मृतः / ऋजीषात्तु भरद्वाजो भरद्वाजात्तु गौतमः

பதினேழாவது நிலையில் க்ருதஞ்சயன்; பதினெட்டாவது நிலையில் ருஜீஷன் நினைக்கப்படுகிறார். ருஜீஷனிடமிருந்து பரத்வாஜர், பரத்வாஜரிடமிருந்து கௌதமர் தோன்றினார்.

Verse 122

गौतमादुत्तमश्चैव ततो हर्यवनः स्मृतः / हर्यवनात्परो वेनः स्मृतो वाजश्रवास्ततः

கௌதமரிடமிருந்து உத்தமன்; அதன் பின் ஹர்யவனன் நினைக்கப்படுகிறார். ஹர்யவனனுக்குப் பின் வேனன்; அதன் பின் வாஜஷ்ரவா நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 123

अर्वाक्च वाजश्रवसः सोममुख्यायनस्ततः / तृणबिन्दुस्ततस्तस्मात्ततजस्तृणबिन्दुतः

அர்வாக் என்பவரிடமிருந்து வாஜஶ்ரவஸ், அவரிடமிருந்து சோமமுக்யாயனன்; பின்னர் த்ருணபிந்து, அவரிடமிருந்து தாதஜன், தாதஜனிடமிருந்து மீண்டும் த்ருணபிந்து பிறந்தான்।

Verse 124

ततजाच्च स्मृतः शक्तिः शक्तेश्चापि पराशरः / जातूकर्णो भवत्तस्मात्त स्माद्द्वैपायनः स्मृतः

தாதஜனிடமிருந்து சக்தி எனப் புகழப்பட்டார்; சக்தியிடமிருந்து பராசரர்; அவரிடமிருந்து ஜாதூகರ್ಣர்; ஜாதூகರ್ಣரிடமிருந்து த்வைபாயனர் (வ்யாசர்) என நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 125

अष्टाविंशतिरित्येते वेदव्यासाः पुरातनाः / भविष्ये द्वापरे चैव द्वोणिर्द्वैपायने ऽपि च

இவ்வாறு பழம்பெரும் வேதவ்யாசர்கள் இருபத்தெட்டு எனக் கூறப்படுகின்றனர்; வருங்கால த்வாபர யுகத்தில் த்வோணி மற்றும் த்வைபாயனரும் (வ்யாசராக) இருப்பர்।

Verse 126

वेदव्यासे ह्यतीते ऽस्मिन्भविता सुमहातपाः / भविष्यन्ति भविष्येषु शाखाप्रमयनानि तु

இந்த வேதவ்யாசர் காலம் கடந்தபின் மிகுந்த தவமுடையோர் தோன்றுவர்; வருங்காலங்களில் வேதச் சாகைகளின் நிறுவலும் பரவலும் தொடர்ந்து நிகழும்।

Verse 127

तस्यैव ब्रह्मणो ब्रह्म तपसः प्राप्तमव्ययम् / तपसा कर्म च प्राप्तं कर्मणा चापि ते यशः

அதே பிரம்மனுடைய அழியாத பிரம்மம் தவத்தால் பெறப்படுகிறது; தவத்தால் கர்மசித்தி கிடைக்கிறது, கர்மத்தினாலேயே உன் புகழும் பெறப்படுகிறது।

Verse 128

पुनश्च तेजसा सत्यं सत्येनानन्दमव्ययम् / व्याप्तं ब्रह्मामृतं शुक्रं ब्रह्मैवामृतमुच्यते

மீண்டும் தேஜஸால் சத்தியம் வெளிப்படும்; சத்தியத்தால் அழியாத ஆனந்தம். எங்கும் பரவிய, அமிர்த-சொரூபமான, தூய பிரம்மமே ‘அமிர்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 129

ध्रुवमेकाक्षरमिदमोमित्येव व्यवस्थितम् / बृहत्वाद्बृंहणाच्चैव तद्ब्रह्मेत्यभिधीयते

இந்த நிலையான ஒரெழுத்து ‘ஓம்’ என்றே உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது. அதன் பேர்மையும் விரிவாக்கும் ஆற்றலும் காரணமாக அதுவே ‘பிரம்மம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 130

प्रमवा वस्थितं भूयो भूर्भुवः स्वरिति स्मृतम् / अथर्वऋग्यजुः साम्नि यत्तस्मै ब्रह्मणे नमः

பிரணவம் மீண்டும் ‘பூः புவः ஸ்வः’ என நினைவுகூரப்படுகிறது. அதர்வ, ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களில் நிலைபெற்ற அந்தப் பிரம்மத்துக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 131

जगतः प्रलयोत्पत्तौ यत्तत्कारणसंज्ञितम् / महतः परमं गुह्यं तस्मै सुब्रह्मणे नमः

உலகத்தின் தோற்றமும் பிரளயமும் நிகழும் போது ‘காரணம்’ என அறியப்படுவது, மகத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம ரகசியம்—அந்த சுப பிரம்மத்துக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 132

अगाधापारमक्षय्यं जगत्संबोहसंभवम् / संप्रकाशप्रवृत्तिभ्यां पुरुषार्थप्रयोजनम्

அது ஆழமறியாதது, எல்லையற்றது, அழிவற்றது; உலகக் கூட்டமெங்கும் தோன்றும் மூலமாகும். பிரகாசமும் செயற்பாடும்—இவ்விரண்டினால் புருஷார்த்தத்தின் பயனை நிறைவேற்றுகிறது.

Verse 133

सांख्यज्ञानवतां निष्ठा गतिः शमदमात्मनाम् / यत्तदव्यक्तमतं प्रकृतिर्ब्रह्म शाश्वतम्

சாங்க்ய ஞானிகளின் நிலைபெற்ற நிஷ்டையும், சம-தமம் உடைய ஆத்மாக்களின் பரமகதியும் அதுவே; அவ்யக்தம் எனக் கூறப்படுவது அதுவே—அதே பிரகృతి, அதே சாச்வதப் பிரம்மம்.

Verse 134

प्रधानमात्मयोनिश्च गृह्यं सत्त्वं च शस्यते / अविभागस्तथा शुक्रमक्षरं बहुधात्मकम्

பிரதானம், ஆத்மயோனி, மேலும் ‘கிராஹ்யம்’ மற்றும் சத்த்வம் எனவும் போற்றப்படுகிறது; அது பிரிவற்றது, தூயது, அழியாதது, பல்வகைத் தன்மை உடையது.

Verse 135

परमब्रह्मणे तस्मै नित्यमेव नमोनमः / कृते पुनः क्रिया नास्ति कुत एवाकृतक्रियाः

அந்த பரபிரம்மனுக்கு எப்போதும் நமோ நமः. கൃതம்—நிறைவு பெற்றது—அதில் மீண்டும் செயல் இல்லை; ஆக, இன்னும் அகృత-கிரியையாய் இருப்போரைக் குறித்து என்ன சொல்லுவது?

Verse 136

सकृदेव कृतं सर्वं यद्वै लोके कृताकृतम् / श्रोतव्यं वा श्रुतं वापि तथैवासाधु साधु वा

உலகில் கൃതம்-அகृतம் என இருப்பதெல்லாம் ஒரே முறையே செய்யப்பட்டதே; கேட்க வேண்டியது அல்லது கேட்டது, அதுபோல அசாது அல்லது சாது—அனைத்தும் அதேபடியே.

Verse 137

ज्ञातव्यं वाप्यमन्तव्यं सप्रष्टव्यं भोज्यमेव च / द्रष्टव्यं वाथ श्रोतव्यं घ्रातव्यं वा कथञ्चन

அறிய வேண்டியது, ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியது, கேட்க வேண்டியது, அனுபவிக்க வேண்டியது; காண வேண்டியது, கேட்க வேண்டியது, அல்லது எப்படியாவது மணம் அறிய வேண்டியது—அனைத்தும் அதேபடியே.

Verse 138

दर्शितं यदनेनैव ज्ञातं तद्वै सुरर्षिभिः / यन्न दर्शितवानेष कस्तदन्वेष्टुमर्हति

இவனே வெளிப்படுத்தியதையே தேவரிஷிகள் அறிந்தனர்; இவன் காட்டாததைத் தேடத் தகுதியானவர் யார்?

Verse 139

सर्वाणि सर्वं सर्वांश्च भगवानेव सो ऽब्रवीत् / यदा यत्क्रियते येन तदा तस्मो ऽभिमन्यते

‘அனைத்தும், முழுவதும், அனைவரும்’ என்று பகவான் உரைத்தார்; எது யாரால் செய்யப்படுகிறதோ, அப்போது அவனே செய்பவன் என எண்ணப்படுகிறான்.

Verse 140

यत्रेदं क्रियते पूर्वं न तदन्येन भाषितम् / यदा च क्रियते किञ्चित्केनचिद्वा कथं क्वचित्

இது முன்பே எங்கே செய்யப்படுகிறதோ, அதை வேறு யாரும் கூறவில்லை; மேலும் எப்போதாவது எங்காவது எப்படியோ யாராலோ ஏதோ செய்யப்படும்போது.

Verse 141

तनैव तत्कृतं कृत्यं कर्त्तॄणां प्रतिभाति वै / विरिक्तं चातिरिक्तं च ज्ञानाज्ञानेप्रियाप्रिये

அவனாலேயே நிகழ்ந்த செயல், செய்பவர்களுக்கு தாமே செய்ததாகத் தோன்றுகிறது; அறிவு-அறியாமை, பிரியம்-அப்ரியம் ஆகியவற்றில் குறைவும் மிகுதியும் அப்படியே.

Verse 142

धर्माधर्मौं सुशं दुःखं मृत्युश्चामृतमेव च / ऊर्द्ध्वं तिर्य्यगधोभावस्तस्यैवादृष्टकारिणः

தர்மம்-அதர்மம், இன்பம்-துன்பம், மரணம் மற்றும் அமிர்தம்; மேலும் உயர்வு, குறுக்குநிலை, தாழ்வு—இவை அனைத்தும் அந்த அதிர்ஷ்ட-கர்த்தாவினதே.

Verse 143

स्वयंभुवो ऽथ ज्येष्ठस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः / प्रत्येकवेद्यंभवति त्रेतास्विह पुनः पुनः

சுயம்பூவான, மூத்த பரமேஷ்டி பிரம்மனைப் பற்றித்—திரேதா யுகங்களில் இங்கு மீண்டும் மீண்டும் ஒவ்வொரு வேதமும் தனித்தனியாக அறியத்தக்கதாகிறது.

Verse 144

व्यस्यते ह्येकवेद्यं तु द्वापरेषु पुनः पुनः / ब्रह्मा चैतानुवाचादौ तस्मिन्वैवस्वते ऽन्तरे

த்வாபர யுகங்களில் அந்த ஒரே-வேதம் மீண்டும் மீண்டும் பிரிக்கப்படுகிறது; மேலும் அந்த வைவர்ஸ்வத மந்வந்தரத்தில் ஆதியில் பிரம்மா இவற்றை உரைத்தார்.

Verse 145

आवर्त्तमाना ऋषयो युगाख्यासु पुनः पुनः / कुर्वन्ति संहिता ह्येते जायमानाः परस्परम्

யுகங்களின் பெயர்களில் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று வரும் ரிஷிகள், ஒருவருக்கொருவர் பிறந்து, இச் சம்ஹிதைகளையே இயற்றுகின்றனர்.

Verse 146

अष्टाशीतिसहस्राणि श्रुतर्षीणां समृतानि वै / अतीतेषु व्यतीतानि वर्त्तन्ते पुनः पुनः

ஸ்ருதி-ரிஷிகளின் எண்ணிக்கை எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் என நிச்சயமாக நினைவில் கூறப்படுகிறது; கடந்த யுகங்களில் கடந்து போனவையாயினும், அவை மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன.

Verse 147

श्रिता दक्षिणपन्थानं ये श्मशानानि भेजिरे / युगे युगे तु ताः शाखा व्यस्यन्ते तै पुनः पुनः

தெற்குப் பாதையைச் சார்ந்து சுடுகாடுகளை நாடியவர்கள்—அவர்களாலேயே யுகம் யுகமாக அந்தச் சாகைகள் மீண்டும் மீண்டும் பிரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 148

द्वापरेष्विह सर्वेषु संहितास्तु श्रुतर्षिभिः / तेषां गोत्रेष्विमाः शाखा भवन्ति हि पुनः पुनः

இங்கே ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் ஸ்ருதி ரிஷிகள் ஸம்ஹிதைகளைத் தொகுக்கின்றனர்; அவர்களின் கோத்திரங்களில் இச் சாகைகள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன।

Verse 149

ताः शाखास्ते च कर्त्तारो भवं तीहायुगक्षयात् / एवमेव तु विज्ञेया अतीतानागतेष्वपि

அச் சாகைகளும் அவற்றின் கர்த்தாக்களும் இங்கே யுக முடிவின்போது வெளிப்படுகின்றனர்; இதையே கடந்ததும் வருங்காலமும் பற்றியும் அறிய வேண்டும்।

Verse 150

मन्वन्तरेषु सर्वेषु शाखाप्रणयनानि वै / अतीतेषु व्यतीतानि वर्त्तन्ते सांप्रते ऽन्तरे

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் சாகை-அமைத்தல் நிகழ்கிறது; கடந்தவற்றில் அது கடந்துபோயிற்று, இந்நிகழ் மன்வந்தரத்தில் அது நடைபெறுகிறது।

Verse 151

भविष्यन्ति च यानि स्युर्वर्त्स्यन्ते ऽनागतेष्वपि / पूर्वेण पश्चिमं ज्ञेयं वर्तमानेन चोभयम्

எதிர்காலத்தில் நிகழ்வன வருங்கால யுகங்களிலும் நிகழும்; முன்னதனால் பின்னதைக் அறி, நிகழ்காலத்தால் இரண்டையும் உணர்।

Verse 152

एतेन क्रमयोगेन मन्वन्तरविनिश्चयः / एवं देवाः सपितर ऋषयो मनवश्च वै

இந்தக் கிரம-யோகத்தினால் மன்வந்தரத் தீர்மானம் பெறப்படுகிறது; அதுபோல தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள் ஆகியோரும் (கிரமமாக) அறியப்படுகின்றனர்।

Verse 153

मन्त्रैः सहोर्ध्वं गच्छन्ति ह्यावर्त्तन्ते च तैः सह / जनलोकात्सुराः सर्वे दशकल्पान्पुनः पुनः

மந்திரங்களுடன் எல்லாத் தேவரும் ஜனலோகத்திலிருந்து மேலே செல்கின்றனர்; அவைகளுடனே மீண்டும் மீண்டும் பத்து கல்பங்கள் வரை திரும்புகின்றனர்.

Verse 154

पर्यायकाले संप्राप्ते संभूता निधनस्य ते / अवश्यभाविनार्ऽथेन संभध्यन्ते तदा तु ते

அவர்களின் பரியாயக் காலம் வந்தபோது, அவர்கள் மரணத்திற்கே உரியவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்; தவிர்க்க இயலாத விதியால் அப்பொழுதே அதனுடன் பிணைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 155

ततस्ते दोषवज्जन्म पश्यन्तो रोगपूर्वकम् / निवर्त्तते तदा वृत्तिः सा तेषां दोषदर्शनात्

பின்பு அவர்கள் நோய்க்கு முன்பாகவே தோன்றும் குற்றமுள்ள பிறவியைப் பார்க்கின்றனர்; குற்றத்தை உணர்வதால் அப்போது அவர்களின் அந்தப் போக்கு விலகுகிறது.

Verse 156

एवं देवयुगानीह दशकृत्वो विवर्त्य वै / जनलोकात्तपोलोकं गच्छन्तीहानिवर्त्तकम्

இவ்வாறு இங்கே தேவர்யுகங்களைப் பத்து முறைச் சுழற்றிய பின், அவர்கள் ஜனலோகத்திலிருந்து தபோலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; அங்கிருந்து மீளுதல் இல்லை.

Verse 157

एवं देवयुगानीह व्यती तानि सहस्रशः / निधनं ब्रह्मलोके वै गतानि ऋषिभिः सह

இவ்வாறு இங்கே தேவர்யுகங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கடந்துபோகின்றன; ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து அவர்கள் பிரஹ்மலோகத்திலேயே தங்கள் முடிவை அடைகின்றனர்.

Verse 158

न शक्य आनुपूर्व्येण तेषां वक्तुं सुविस्तरः / अनादित्वाच्च कालस्य संख्यानां चैव सर्वशः

காலம் ஆதியற்றது; எண்ணிக்கைகளும் எங்கும் அளவற்றவை. ஆகவே அவற்றை வரிசையாக விரிவாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 159

मन्वन्तराण्यतीतानि यानि कल्पैः पुरा सह / पितृभिर्मुनिभिर्देवैः सार्द्धं च ऋषिभिः सह

முன்னைய கல்பங்களோடு கடந்துபோன மன்வந்தரங்கள்—பித்ருக்கள், முனிகள், தேவர்கள், ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து—அனைத்தும் அத்துடன் கடந்தன.

Verse 160

कालेन प्रतिसृष्टानि युगानां च विवर्त्तनम् / एतेन क्रमयोगेन कल्पमन्वन्तराणि च

காலத்தால் யுகங்கள் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படுகின்றன; யுகங்களின் சுழற்சியும் நிகழ்கிறது. இவ்வரிசை நியமத்தாலே கல்பங்களும் மன்வந்தரங்களும் நடைபெறுகின்றன.

Verse 161

सप्रजानि व्यतीतानि शतशो ऽथ सहस्रशः / मन्वन्तरान्ते संहारः संहारान्ते च संभवः

பிரஜைகளுடன் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் காலங்கள் கடந்தன; மன்வந்தர முடிவில் சங்காரம், சங்கார முடிவில் மீண்டும் தோற்றம் உண்டாகிறது.

Verse 162

देवतानामृषीणां च मनोः पितृगणस्य च / न शक्य आनुपूर्व्येण वक्तुं वर्षशतैरपि

தேவர்கள், ரிஷிகள், மனு மற்றும் பித்ருக்களின் வரிசையை நூறு ஆண்டுகளாலும் முறையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 163

विस्तरस्तु निसर्गस्य संहारस्य च सर्वशः / मन्वन्तरस्य संख्या तु मानुषेण निबोधत

படைப்பும் அழிவும் பற்றிய முழு விரிவையும், மன்வந்தரங்களின் எண்ணிக்கையையும் மனிதக் கணக்கின்படி அறிந்துகொள்।

Verse 164

मन्वन्तरास्तु संख्याताः संख्यानार्थविशारदैः / त्रिंशत्कोट्यस्तु संपूर्णा संख्याताः संख्याया द्विजैः

எண்ணும் பொருளும் அறிந்தோர் மன்வந்தரங்களை கணக்கிட்டனர்; த்விஜர்கள் எண்ணிக்கையில் முழுமையாக முப்பது கோடிகள் என நிர்ணயித்தனர்।

Verse 165

सप्तषष्टिस्तन्थान्यानि नियुतानि च संख्याया / विंशतिश्च सहस्रामि कालो ऽयं साधिकं विना

எண்ணிக்கையில் அறுபத்தேழு நியுதங்களும் பிறவும், மேலும் இருபது ஆயிரமும்—இது கூடுதல் இன்றி கூறப்பட்ட காலம்.

Verse 166

मन्वन्तरस्य संख्येयं मानुषेण प्रकीर्त्तिता / वर्षाग्रेणापि दिव्येन प्रवक्ष्याम्युत्तरं मनोः

மன்வந்தரத்தின் இந்த எண்ணிக்கை மனிதக் கணக்கில் கூறப்பட்டது; இனி தெய்வீக வருட அளவிலும் மனுவின் அடுத்த பகுதியை உரைப்பேன்.

Verse 167

अष्टौ शतसहस्राणि दिव्यया संख्यया स्मृतम् / द्विपञ्चाशत्तथान्यानि सहस्राण्यधिकानि तु

தெய்வீக கணக்கில் எட்டு நூறு ஆயிரம் என நினைவில் கூறப்பட்டுள்ளது; மேலும் கூடுதலாக இரு-ஐம்பது ஆயிரமும் உண்டு.

Verse 168

चतुर्दशगुणो ह्येष कालो ह्याभूतसंप्लवम् / पूर्णं युगसहस्रं स्यात्तदहर्ब्रह्मणः स्मृतम्

இந்தக் காலம் பதினான்கு மடங்காகி பூத-சம்ப்லவம் வரை நீள்கிறது. முழுமையான ஆயிரம் யுகங்களின் அளவே பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 169

ततः सर्वाणि भूतानि दग्धान्यादित्यरश्मिभिः / ब्रह्माणामग्रतः कृत्वा सह देवर्षिदानवैः

அப்போது எல்லா உயிர்களும் ஆதித்யனின் கதிர்களால் எரிந்து விடுகின்றன; தேவரிஷிகளும் தானவர்களும் உடன், பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி அவர்கள் செல்கின்றனர்.

Verse 170

प्रविशन्ति सुरश्रेष्ठं देवं नारायणं प्रभुम् / स स्रष्टा सर्व भूतानां कल्पादिषु पुनः पुनः

அவர்கள் தேவர்களில் சிறந்த ஆண்டவனாகிய நாராயண தேவனுள் புகுகின்றனர். அவர் தான் கல்பங்களின் தொடக்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் எல்லா உயிர்களுக்கும் படைப்பாளர்.

Verse 171

इत्येष स्थितिकालो वै मतो देवर्षिभिः सह / सर्वमन्वन्तराणां हि प्रतिसंधिं निबोधत

இவ்வாறு இந்த நிலைநிறுத்துக் காலம் தேவரிஷிகளுடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இப்போது எல்லா மன்வந்தரங்களின் பிரதிசந்தியை (சந்திக்காலத்தை) அறிந்துகொள்க.

Verse 172

युगख्या या समुद्दिष्टा प्रागेतस्मिन्मयानघाः / कृतत्रेतादिसंयुक्तं चतुर्युगमिति स्मृतम्

அகலங்கமற்றவர்களே! முன்பு நான் கூறிய யுகப் பெயரிடல், க்ருத, த்ரேதா முதலியவற்றுடன் இணைந்து ‘சதுர்யுகம்’ என நினைவில் கூறப்படுகிறது.

Verse 173

तच्चैकसप्ततिगुणं परिवृत्तं तु साधिकम् / मनोरेतमधीकारं प्रोवाच भगवान्प्रभुः

அது எழுபத்தொன்று மடங்கிற்கும் மேலாக விரிந்ததாகக் கூறி, பகவான் பிரபு மனுவின் இந்த அதிகாரத்தை உரைத்தார்.

Verse 174

एवं मन्वन्तराणां च सर्वेषामेव लक्षणम् / अतीतानागतानां वै वर्त्तिमानेन कीर्त्तितम्

இவ்வாறு எல்லா மன்வந்தரங்களின் இலக்கணம்—கடந்ததும் வருங்காலமும்—நிகழ்காலத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு கூறப்பட்டது.

Verse 175

इत्येष कीत्तितः सर्गो मनोः स्वायंभुवस्य ते / प्रतिसंधिं तु वक्ष्यामि तस्य चैवापरस्य च

இவ்வாறு உனக்கு ஸ்வாயம்புவ மனுவின் ஸர்கம் கூறப்பட்டது; இனி அதனதும் அடுத்ததனதும் சந்தியை நான் உரைப்பேன்.

Verse 176

मन्वन्तरं यथा पूर्वमृषिभिर्दैवतैः सह / अवश्यभाविनार्थेन यथावद्विनिवर्त्तते

முன்னைப் போலவே ரிஷிகளும் தேவர்களும் உடன் மன்வந்தரம் நிகழ்கிறது; தவிர்க்க முடியாத விதியால் அது முறையாக முடிந்து மீளச் செல்கிறது.

Verse 177

एतस्मिन्नन्तरे पूर्वं त्रैलाक्यस्ये श्वरास्तु ये / सप्तर्षयश्च देवाश्च पितरो मनवस्तथा

இந்த இடைவெளியில் முன்பு திரிலோகத்தின் ஈச்வரர்களாக இருந்தவர்கள்—சப்தரிஷிகள், தேவர்கள், பித்ருக்கள், மேலும் மனுக்கள்—அவர்களே இருந்தனர்.

Verse 178

मन्वन्तरस्य काले तु संपूर्णे साधिके तदा / क्षीणे ऽधिकारे संविग्ना बुद्ध्वा पर्ययमात्मनः

மன்வந்தரக் காலம் நிறைவுற்றபோது, அதிகாரம் சுருங்கியதை உணர்ந்து, தம்முடைய மாற்றத்தை அறிந்து அவர்கள் கலங்கினர்।

Verse 179

महर्लोकाय ते सर्वे उन्मुखा दधिरे मतिम् / ततो मन्वन्तरे तस्मिन्प्रक्षीणे देवतास्तु ताः

அவர்கள் அனைவரும் மகர்லோகத்தை நோக்கி மனத்தைத் திருப்பினர்; பின்னர் அந்த மன்வந்தரம் சுருங்கியபோது அந்த தேவர்கள் (அவ்வாறு) ஆனார்கள்।

Verse 180

संपूर्णेस्थितिकाले तु तिष्ठेदेकं कृतं युगम् / उत्पद्यन्ते भविष्यन्तो ये वै मन्वन्तरेश्वराः

முழு நிலைநிறுத்தக் காலத்தில் ஒரு க்ருதயுகம் நிலைத்திருக்கும்; மேலும் வருங்கால மன்வந்தரேஸ்வரர்கள் அப்போது தோன்றுவர்।

Verse 181

देवताः पितरश्चैव ऋषयो मनुरेव च / मन्वन्तरे तु संपूर्णे तद्वदन्ते कलौ युगे

தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள், மனுவும்—மன்வந்தரம் நிறைவுற்றபோது, கலியுகத்தில் அவர்கள் அவ்வாறே கூறுகின்றனர்।

Verse 182

संपद्यते कृतं तेषु कलिशिष्टेषु वै तदा / यथा कृतस्य संतानः कलिपूर्वः स्मृतो बुधैः

அப்போது அந்த கலி-மிச்ச நிலையில் க்ருதயுகத்தின் தன்மை நிறைவேறுகிறது; ஏனெனில் க்ருதயுகத்தின் தொடர்ச்சியை அறிஞர்கள் ‘கலி-முன்னது’ என நினைவுகூர்ந்துள்ளனர்।

Verse 183

तथा मन्वन्तरान्तेषु आदिर्मन्वन्तरस्य च / क्षीणे मन्वन्तरे पूर्वे प्रवृत्ते चापरे पुनः

அவ்வாறே மன்வந்தரங்களின் முடிவிலும், மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்திலும்; முன்னைய மன்வந்தரம் க்ஷீணமடைந்து, அடுத்தது மீண்டும் தொடங்கும்போது।

Verse 184

मुखे कृतयुगस्याथ तेषां शिष्टास्तु ये तदा / सप्तर्षयो मनुश्चैव कालापेक्षास्तु ये स्थिताः

பின்னர் க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், அப்போது இருந்த சிஷ்டர்கள்—சப்தரிஷிகளும் மனுவும்—காலத்தை எதிர்நோக்கி நிலைத்திருப்பார்கள்।

Verse 185

मन्वन्तरप्रतीक्षास्ते क्षीयमाणास्तपस्विनः / मन्वन्तरोत्सवस्यार्थे संतत्यर्थे च सर्वदा

அந்த தவசிகள் மன்வந்தரத்தை எதிர்நோக்கி (முன்னதின் க்ஷயத்துடன்) க்ஷீணமடைந்துகொண்டே இருப்பர்; எப்போதும் மன்வந்தர-உற்சவத்திற்கும் பரம்பரைத் தொடர்ச்சிக்குமானும்.

Verse 186

पूर्ववत्संप्रवर्त्तन्ते प्रवृत्ते वृष्टिसर्जने / द्वन्द्वेषु संप्रवृत्तेषु उत्पन्नास्वौषधीषु च

மழைச் சிருஷ்டி தொடங்கியவுடன் அவர்கள் முன்புபோலவே செயல்படத் தொடங்குவர்; குளிர்-வெப்பம் போன்ற இரட்டைகள் நிகழ, மூலிகைத் தாவரங்கள் தோன்றும்।

Verse 187

प्रजासु चानिकेतासु संस्थितासु क्वचित्क्वचित् / वार्त्तायां संप्रवृत्तायां धर्मे चैवोपसंस्थिते

மக்கள் சில இடங்களில் இல்லமற்றவர்களாய் (அனிகேதராக) தங்கியிருப்பர்; வேளாண்மை-வாணிபம் போன்ற வாழ்வியல் (வார்த்தா) தொடங்க, தர்மமும் அருகே வந்து நிலைபெறும்।

Verse 188

निरानन्दे चापि लोके नष्टे स्थावरजङ्गमे / अग्रामनगरे चैव वर्णाश्रमविवर्जिते

ஆனந்தமற்ற உலகில் நிலைபொருள்-இயங்குபொருள் அழிந்து, கிராமமும் நகரமும் இல்லாமல், வர்ணாஶ்ரம தர்மம் நீங்கியபோது।

Verse 189

पूर्वमन्वन्तरे शिष्टा ये भवन्तीह धार्मिकाः / सप्तर्षयो मनुश्चैव संतानार्थं व्यवस्थिताः

முந்தைய மன்வந்தரத்தில் இங்கு இருந்த தர்மநெறி கொண்ட சிஷ்டர்கள், சந்ததி வளர்ச்சிக்காக சப்தரிஷிகளாகவும் மனுவாகவும் நிலைபெறுகின்றனர்।

Verse 190

प्रजार्थं तपतां तेषां तपः परमदुश्चरम् / उत्पद्यन्ते हि पूर्वेषां निधनेष्विह पूर्ववत्

பிரஜைகளுக்காக தவம் செய்பவர்களின் தவம் மிகக் கடினமானது; முன்னோர்கள் அழிந்த பின், அவர்கள் இங்கே முன்புபோலவே மீண்டும் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 191

देवासुराः पितृगणा ऋषयो मानुषास्तथा / सर्पा भूतपिशाचाश्च गन्धर्वा यक्षराक्षसाः

தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருகணங்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள்; பாம்புகள், பூத-பிசாசுகள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள்।

Verse 192

ततस्तेषां तु ये शिष्टाः शिष्टाचारान्प्रजक्षते / सप्तर्षयो मनुश्चव ह्यादौ मन्वन्तरस्य हि

அப்போது அவர்களில் உள்ள சிஷ்டர்கள் சிஷ்டாசாரத்தைப் போதிக்கின்றனர்; ஏனெனில் மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் சப்தரிஷிகளும் மனுவும் வழி காட்டுகின்றனர்।

Verse 193

प्रारभन्ते च कर्माणि मनुष्यो दैवतैः सह / ऋषीणां ब्रह्मचर्येण गत्वानृण्यं तु व तदा

மனிதர்கள் தேவர்களுடன் சேர்ந்து கருமங்களைத் தொடங்குவர்; ரிஷிகளின் பிரம்மச்சரியத்தால் அப்போது அவர்கள் கடனின்றி விடுபடுவர்.

Verse 194

पितॄणां प्रजाया चैव देवानामिज्यया तथा / शतंवर्षसहस्राणां धर्मे वर्णात्मके स्थिताः

பித்ருக்கள், சந்ததி, மேலும் தேவர்களின் யாக-பூஜையாலும்; அவர்கள் வர்ணமயமான தர்மத்தில் நிலைத்து ஆயிரக் கணக்கான நூற்றாண்டுகள் வாழ்ந்தனர்.

Verse 195

त्रयी वार्त्ता दण्डनीतिर्धर्मान्वर्णाश्रमांस्तथा / स्थापयित्वाश्रमांश्चैव स्वर्गाय देधिरे मनः

வேதத் திரயி, வார்த்தா, தண்டநீதி, வர்ணாஶ்ரம தர்மங்களை நிறுவி; ஆசிரமங்களையும் அமைத்து அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கி மனத்தை வைத்தனர்.

Verse 196

पूर्वदेवेषु तेष्वेवं स्वर्गाया भिमुखेषु वै / पूर्वदेवास्ततस्ते वै स्थिता धर्मेण कृत्स्नशः

அந்த முன்னோர் தேவர்கள் இவ்வாறு ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கி இருந்தபோது; அப்போது அவர்கள் முழுமையாக தர்மத்தில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 197

मन्वन्तरे पुरावृत्ते स्थानान्युत्सृज्य सर्वशः / मन्त्रैः सहोर्ध्वं गच्छन्ति महर्लोकमनामयम्

மன்வந்தரம் கடந்தபோது அவர்கள் எல்லா நிலையங்களையும் விட்டு; மந்திரங்களுடன் மேலே சென்று நோயற்ற மகர்லோகத்தை அடைவர்.

Verse 198

विनिवृत्ताधिकारास्ते मानसीं सिद्धिमास्थिताः / अवेक्षमाणा वशिनस्तिष्ठन्त्या भूतसंप्लवात्

அவர்கள் அதிகாரங்களை விட்டு விலகி மனச் சித்தியை அடைந்தனர்; கட்டுப்பாட்டுடன் உயிர்களின் பெருவெள்ளத்தை நோக்கி நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 199

ततस्तेषु व्यतीतेषु पूर्वदेवेषु वै तदा / शून्येषु देवस्थानेषु त्रैलोक्ये तेषु सर्वशः

பின்னர் அந்தப் பழைய தேவர்கள் மறைந்தபோது, மும்முலகிலும் எங்கும் தேவஸ்தானங்கள் வெறுமையாயின.

Verse 200

उपस्थिता इहान्ये वै ये देवाः स्वर्गवासिनः / ततस्ते तपसा युक्ताः स्थानान्यापूरयन्ति च

அப்போது ஸ்வர்கவாசிகளான பிற தேவர்கள் இங்கு வந்தனர்; பின்னர் தவத்துடன் கூடி அந்த இடங்களை நிரப்பினர்.