
முதன்மைத் தீம்: தெய்வத் தூண்டுதல், சமூக அதிகாரம், வளப்பெருக்கம் (உர்பத்தி) மற்றும் மழை ஆகியவற்றின் மூலம் பெறப்படும் பௌஷ்டிக செழிப்பு—இல்லறமும் பொது வாழ்வும் வெற்றியுடன் நிலைபெறச் செய்வது. துணைத் தீம்கள்: (1) சரஸ்வதி—போஷணமும் விரும்பத்தக்க/தேர்ந்தெடுத்த நிதிகள் (vāryāṇi) அளிப்பவள். (2) சவிதாவின் ‘ஸத்யஸவ’ (உண்மையான தூண்டுதல்)—சங்கல்பத்தை வழிநடத்தி செல்வம்/பொருட்களை ஈர்க்கும். (3) சபா–சமிதியில் வெற்றி: பாதுகாக்கப்பட்ட, வலிமையான வாக்கினால் மனதிற்கினிய தீர்மானம். (4) ‘வர்சஸ்’ (ஒளி/பிரகாசம்) மற்றும் போட்டியில் எதிரிகளை மீறிய மேலாதிக்கம். (5) தாத்ரு, பிரஜாபதி போன்ற ‘நிலைப்படுத்துவோர்’ தெய்வங்களால் இல்லற நிலைத்தன்மை; உர்பத்தி மற்றும் மழையால் போஷண-வளர்ச்சி.
இந்த ஒரே-மந்திரப் பௌஷ்டிக ஸூக்தம் சரஸ்வதியை அழைக்கிறது—அவளை அயராத, ஊட்டமளிக்கும் ஸ்தன-வடிவப் பெருக்காகக் கூறுகிறது; அதிலிருந்து “விரும்பத்தக்க/சிறந்த செல்வங்கள்” (vāryāṇi) முளைத்து வளர்ந்து செழிக்கின்றன. அவளை இன்பமளிப்பவள், அருளை நாடுபவள், எளிதில் அழைக்கத்தக்கவள், தாராளமானவள் எனப் புகழ்ந்து, அவளின் ஓடும் அபரிமிதத்தால் மதிப்புமிக்க பொருட்களின் நிலையான வளர்ச்சி, செழிப்பு மற்றும் நலன் உறுதியாகப் பெறப்பட வேண்டும் என்பதே மந்திரத்தின் நோக்கம்.
அதர்வவேதம் 7.12 என்பது சபை (அவையம்) மற்றும் சமிதி (பேரவை/ஆலோசனைக்குழு) ஆகியவற்றில் நுழையும்போது பாதுகாப்பு, ஏற்றுக்கொள்ளல், மற்றும் செல்வாக்குடைய பேச்சாற்றல் கிடைக்க வேண்டி உரைக்கப்படும் சமூக-வெற்றிக்கான மந்திரமாகும். இதில் சபையும் சமிதியும் பிரஜாபதியின் பரஸ்பர ஒற்றுமையுடைய “மகள்கள்” என வர்ணிக்கப்படுகின்றன; பேரவையின் நல்வாழ்வில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பங்கைப் பெற இந்திரன் அழைக்கப்படுகிறார்; மேலும் கேட்போரின் கவனமும் சம்மதமும் பேச்சாளரின் பக்கம் திரும்பும்படி மனதைத் திருப்பும் சூத்திரம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இந்தச் சுருக்கமான ஆத்தர்வணிகப் பகைவர்-அழிப்பு ஸூக்தம் சூரிய உவமையின் மூலம் செயல்படுகிறது: விடியற்காலத்தில் சூரியன் நட்சத்திரங்களின் ஒளியை மங்கச் செய்து அவற்றின் ஒளியை ‘எடுத்துக்’ கொள்வதுபோல், சாதகன் பகைமை கொண்ட போட்டியாளர்களின் வர்சஸ் (ஒளிவீச்சு, செயல்திறன், கீர்த்தி/மரியாதை) தன் பக்கம் சடங்குமுறையில் கைப்பற்றிக் கொள்கிறான். இது இரண்டு மந்திரங்களைக் கொண்ட அபிசாரச் சாந்திரம்; அணுகி வரும் சபத்னர்களை (போட்டியாளர்/பகைவர்) வெளிப்படுத்தி அவர்களை வலுவிழக்கச் செய்வதே நோக்கம்—அவர்கள் ‘தூங்கிய’ நிலையில் சக்தியற்றவர்களாக இருக்க, ஜபிப்பவன் வெற்றித் தீப்தியில் நிலைத்திருப்பான்.
இந்த நான்கு மந்திரங்களைக் கொண்ட சவித்ரு ஸூக்தம், தேவனின் “உண்மைத் தூண்டுதல்” (ஸத்யஸவ) என்பதைக் கையாண்டு வழிபாட்டாளரின் மதி/சங்கல்பத்தை நல்வழியில் நிலைநிறுத்துகிறது; மேலும் விரும்பத்தக்க பொருட்கள் (வார்யாணி)—குறிப்பாக மாடுச்செல்வமும் நிலையான செழிப்பும்—வரச் செய்கிறது. “முதல் தந்தை”க்கு உயர்வும் விரிந்த வெளிவெளியும் அளித்த சவித்ருவின் ஆதிகாலச் செயலை நினைவுகூர்வதன் மூலம், இன்றைய செழிப்பு என்பது ருத/தர்மம் மற்றும் முன்னோர் நலன் ஆகியவற்றின் தொடர்ச்சியாக, பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் சட்டப்பூர்வமான நீட்சியாக அமைந்துள்ளது என்று இந்த ஸ்துதி விளக்குகிறது.
இந்த ஒரே-மந்திர பௌஷ்டிக ஸூக்தம், சவிதரிடம் “சத்தியத் தூண்டுதல்” (satyasavā) உடைய அருளை வேண்டுகிறது—அது அழகானதும், விவேகமுள்ளதும், அனைவருக்கும் நன்மை தருவதுமானதாக இருக்க வேண்டும். இதில் செழிப்பு என்பது மிகுதியாக “கறக்க” இயலும்—ஆயிரம் ஓடைகளாய் பெருகும்—ஒரு வளமாகக் கூறப்படுகிறது; பகன் அதை ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய பங்காகப் பகிர்ந்து, நலனையும் தேர்வுக்குரிய நல்ல அதிர்ஷ்டத்தையும் அளிக்கச் செய்கிறான்.
இந்த ஒரே மந்திரப் ‘பௌஷ்டிக’ (செழிப்பு) ஸூக்தம், ஸவிதா மற்றும் ப்ருஹஸ்பதியிடம் பயனாளியின் உயிர்வளம், அறிவுத் தெளிவு, மற்றும் சமூகமாக ஒளிரும் ‘சௌபாக்யம்’ (நல்ல அதிர்ஷ்டம்) விரிவடைய வேண்டி வேண்டுகிறது. மேலும் அந்த நபர் முழுமையாக ‘வெற்றிக்குத் தயாரானவன்’ ஆகி, தடைகளைத் தாண்ட வல்லவனாகி, எல்லாத் தேவர்களின் ஒப்புதலும் அருளும்—உறுதிப்படுத்தும் தெய்வச் சபையாக—அவனை வரவேற்க வேண்டுமெனக் கோருகிறது.
இந்தச் சுருக்கமான பௌஸ்திக சூக்தம், ஒழுங்கு மற்றும் வளர்ச்சியின் தெய்வீக நிலைநிறுத்துனர்களான தாத்ரி, சவித்ரி, பிரஜாபதி, அக்னி, த்வஷ்ட்ரி மற்றும் விஷ்ணு ஆகியோரை வேள்விப் படையலை ஏற்றுக்கொண்டு யஜமானரின் குடும்ப வளத்தை உறுதிப்படுத்துமாறு வேண்டுகிறது. இதன் சக்தி வாழ்வைத் தாங்கும் இருப்பிடம், இல்லத்திற்குள் சிறந்த பொருட்கள் மற்றும் சந்ததி என்ற உச்ச நோக்கத்தைப் பெறுவதில் உள்ளது, இது பல தேவர்களின் ஒருங்கிணைந்த ஒப்புதலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இந்த சூக்தம் வளம் என்பது யஜமானரின் வாழ்க்கையில் 'நிலைநிறுத்தப்பட்ட' ஒன்றாக முத்திரையிடுகிறது: வாசஸ்தலம், செல்வம் மற்றும் வம்சாவளி அனைத்தும் ஒன்றாக.
அதர்வவேதம் 7.18 என்பது சுருக்கமான மழை-வசியப்படுத்தும் (rain-compulsion) ஸூக்தம். இதில் மேகம் முத்திரையிடப்பட்ட பாத்திரம்/பை போலக் கருதப்பட்டு, அதைச் சிளந்து திறக்க ஆணையிடப்படுகிறது; அப்பொழுது விண்ணுலக நீர்கள் சமூகத்திற்காக கீழே பொழிய வேண்டும். இதில் பூமி ஏற்றுக்கொள்ளும் வயல்-உடலாகவும், தாத்ரு மழையை ஒழுங்குபடுத்தும் பிரபஞ்ச நியாமகராகவும் அழைக்கப்படுகிறார்; அவர் “நீர்தோல்/நீர்ப்பையைத் திறப்பவர்” எனக் கூறப்பட்டு, அழிவை உண்டாக்காத, ஊட்டமளிக்கும் மழையை உறுதிசெய்கிறார். இரண்டாம் மந்திரம் நோக்கத்தை வெறும் மழைப்பொழிவிலிருந்து சமநிலை வாய்ந்த வானிலைக்குத் தளர்த்துகிறது—சுட்டெரிக்கும் வறட்சி-வெப்பமும் உயிர்கொல்லும் பனிப்பொழிவு/பனிப்படலமும் இன்றியாக—சோமன் (மங்களகரமான உயிர்வளம்/யஜ்ஞ-ஒழுங்கு, ṛta) நிலவும் இடத்தில் நலனும் வளமையும் நிலைத்திருக்கும்படி.
இந்த ஒரே மந்திரப் பௌஷ்டிக ஸூக்தம், பிரஜாபதி மற்றும் தாத்ரியின் ஜனனமும் நிலைநிறுத்தமும் அளிக்கும் சக்திகளை ஒருமுகப்படுத்தி, சந்ததி உறுதியாக “நிறுவப்பட்டதாக”வும் நல்ல மனப்பாங்கு/நல்ல இயல்புடையதாகவும் அமைய வேண்டுகிறது. மேலும் இல்ல ஒற்றுமையையும் நாடுகிறது—உறவினர் “ஒற்றுமையில், ஒரே மனத்துடன், ஒரே கருப்பை/ஒரே தோற்றத்தினர்” என. இறுதியில், யஜமானனை மையமாகக் கொண்டு நீடித்த செழிப்பு-வளர்ச்சியை அளிக்கும் புஷ்டிபதியின் வரம் வேண்டப்பட்டு முடிகிறது.
இந்த ஆறு மந்திரங்களுடைய ஸூக்தம், அனுமதி—தெய்வீக ‘ஒப்புதல்/அனுமதி’ மற்றும் அங்கீகரிக்கும் பரிபாலனை—யஜமானனைப் பற்றி நன்மையாக எண்ணி, தேவர்களிடையே அர்ப்பணிப்பை (ஹவிஸ்) அங்கீகரிக்க வேண்டுமென வேண்டுகிறது. அவளது சம்மதம் கிடைத்தால் யஜ்ஞம் தடையின்றி நிறைவேறி பலன் தரும்: நலன், நல்ல வயல்கள், வலிமையான புதல்வர்கள், நன்றாகப் பிறந்த சந்ததி-தொடர். இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் வல்லமை, சடங்கை தேவர்கள் ஏற்றுக் காக்கும் செயல்திறனாக மாற்றுவதில் உள்ளது—அங்கீகாரமே செழிப்பு மற்றும் இல்லறத் தொடர்ச்சிக்கான வாயிலாகிறது.