Sukta 17

Mantra 1

अच्छा॑ म॒ इन्द्रं॑ म॒तयः॑ स्व॒र्विदः॑ स॒ध्रीची॒र्विश्वा॑ उश॒तीर॑नूषत । परि॑ ष्वजन्ते॒ जन॑यो॒ यथा॒ पतिं॒ मर्यं॒ न शु॒न्ध्युं म॒घवा॑नमू॒तये॑

எனக்காக, ஸ்வர்வித் (சுவர்க்கம் வெல்லும்), நேர்வழி நோக்கிய, அனைத்தும் ஆவலான சிந்தனைகள் இந்திரனைப் புகழ்ந்து பாடின. அவை அவரைச் சுற்றிலும் நெருங்கி ஊக்குவிக்கின்றன—பெண்கள் கணவரை அணுகுவது போல, மணமகள் மணமகனை அணுகுவது போல—தூய்மையான, தாராளமான மகவானை எங்கள் துணைக்காக.

Mantra 2

न घा॑ त्व॒द्रिगप॑ वेति मे॒ मन॒स्त्वे इत् कामं॑ पुरुहूत शिश्रय । राजे॑व दस्म॒ नि ष॒दोऽधि॑ ब॒र्हिष्य॒स्मिन्त्सु सोमे॑व॒पान॑मस्तु ते

புருஹூதா! என் மனம் உன்னிடமிருந்து ஸ்துதி-விலகி செல்லாது; உன்னிலேயே என் விருப்பத்தை நிலைநிறுத்தினேன். அதிசயனே! அரசனைப் போல இந்த பர்ஹிஸ் மீது அமர்வாயாக; உனக்குச் சோமம் போலப் பிரியமான பானம் உண்டாகட்டும்.

Mantra 3

वि॒षू॒वृदिन्द्रो॒ अमु॑तेरु॒त क्षु॒धः स इद् रा॒यो म॒घवा॒ वस्व॑ ईशते । तस्येदि॒मे प्र॑व॒णे स॒प्त सिन्ध॑वो॒ वयो॑ वर्धन्ति वृष॒भस्य॑ शु॒ष्मिणः॑

அனைத்தையும் தள்ளி அகற்றும் இந்திரன் நெருக்கடியிலிருந்தும் பசியிலிருந்தும் காக்கிறான்; அந்த தாராளமான மகவான் செல்வங்களுக்கும் சிறந்த வசுக்களுக்கும் அதிபதி. அந்த வலிமைமிக்க வृषபத்தின் (காளையின்) வீரத்தின் கீழ், சரிவில் இச் சப்த-சிந்து தங்கள் உயிர்வலிமையை வளர்க்கின்றன.

Mantra 4

वयो॒ न वृ॒क्षं सु॑पला॒शमास॑द॒न्त्सोमा॑स॒ इन्द्रं॑ म॒न्दिन॑श्चमू॒षदः॑ । प्रैषा॒मनी॑कं॒ शव॑सा॒ दवि॑द्युतद् वि॒दत् स्व॑१र्मन॑वे॒ ज्योति॒रार्य॑म्

அழகிய இலைகள் கொண்ட மரத்தில் பறவைகள் வந்து அமர்வதுபோல், மகிழ்வூட்டும் சோமரசங்கள் சமூ (பாத்திரம்) இல் அமர்ந்து இந்திரனிடம் வந்து தங்கின. அவர்களின் முன்னணி வலிமையால் பிரகாசித்து மின்னியது; அது மனுவுக்காக ஸ்வர்கம்—ஒளி, ஆர்ய (உயர்ந்த) ஜோதி—யை பெற்றுத்தந்தது.

Mantra 5

कृ॒तं न श्व॒घ्नी वि चि॑नोति॒ देव॑ने सं॒वर्गं॒ यन्म॒घवा॒ सूर्यं॒ जय॑त्। न तत् ते॑ अ॒न्यो अनु॑ वी॒र्यं शक॒न्न पु॑रा॒णो म॑घव॒न् नोत नूत॑नः

விளையாட்டில் ‘ஶ்வக்னீ’ (நாய்-வதைப்பவன்) வெற்றிக் காய்ச்சி விழும்போது முழு பந்தயத்தையும் சேர்த்துக்கொள்வதுபோல், மகவான் சூரியனை வென்றபோது—ஓ மகவன், தானவனே—உன் அந்த வீரத்தைக் பிறர் எவரும் பின்தொடர இயலார்; பழையவரும் அல்ல, புதியவரும் அல்ல.

Mantra 6

विशं॑विशं म॒घवा॒ पर्य॑शायत॒ जना॑नां॒ धेना॑ अव॒चाक॑श॒द् वृषा॑ । यस्याह॑ श॒क्रः सव॑नेषु॒ रण्य॑ति॒ स ती॒व्रैः सोमैः॑ सहते पृतन्य॒तः

மகவா (தானவீரன்) ஒவ்வொரு விஷ் (குலம்/மக்கள் குழு) சுற்றிலும் பரவி நிலைத்தான்; அந்த வृषபன் மக்களின் தேனுக்கள் (பால் தரும் பசுக்கள்) வெளிப்படச் செய்தான். சவனங்களில் (சோமப் பிழிவுகளில்) மகிழும் அந்தச் சக்ரன், தீவிரமான சோமப் பானங்களால் போரிடும் பகைவரை அடக்கி வெல்லுகிறான்.

Mantra 7

आपो॒ न सिन्धु॑म॒भि यत् स॒मक्ष॑र॒न्त्सोमा॑स॒ इन्द्रं॑ कु॒ल्या इ॑व ह्र॒दम्। वर्ध॑न्ति॒ विप्रा॒ महो॑ अस्य॒ साद॑ने॒ यवं॒ न वृ॒ष्टिर्दि॒व्येन॒ दानु॑ना

நீர்கள் ஒன்றுகூடி நதியை நோக்கி ஓடுவது போல, சோமங்கள் இந்திரனை நோக்கி ஓடுகின்றன—குல்யைகள் (கால்வாய்கள்) குளத்தை நோக்கி செல்லுவது போல. விப்ரர்கள் (உந்துதல் பெற்ற ऋत्वிஜ்கள்) அவன் அமர்விடத்தில் அவன் மகிமையை வளர்க்கின்றனர்; விண்ணுலகத் தானு (தெய்வீக அருள்-வளமை) உடைய மழை யவத்தை (பார்லி) வளர்ப்பது போல.

Mantra 8

वृषा॒ न क्रु॒द्धः प॑तय॒द् रजः॒स्वा यो अ॒र्यप॑त्नी॒रकृ॑णोदि॒मा अ॒पः । स सु॑न्व॒ते म॒घवा॑ जी॒रदा॑न॒वेऽवि॑न्द॒ज्ज्योति॒र्मन॑वे ह॒विष्म॑ते

கோபமுற்ற காளை போல அவன் ரஜஸ் (அந்தரிக்ஷம்) வழியே பாய்ந்தான்—இவ்வாபः (நீர்கள்) ‘ஆர்ய-பத்னீ’ என ஒழுங்குபடுத்தியவன். அந்த மகவான் (பெருந்தானம் அளிப்பவன்), சோமம் பிழியும் யஜமானனுக்காக, விரைவில் தானம் தரும் அர்ப்பணிப்பாளருக்காக, ஹவிஸ் கொண்டு வரும் மனுவுக்காக ஜ்யோதி (ஒளி)யை வென்று அளித்தான்.

Mantra 9

उज्जा॑यतां पर॒शुज्योति॑षा स॒ह भू॒या ऋ॒तस्य॑ सु॒दुघा॑ पुराण॒वत्। वि रो॑चतामरु॒षो भा॒नुना॒ शुचिः॒ स्व॑१र्ण शु॒क्रं शु॑शुचीत॒ सत्प॑तिः

பரசு-ஜ்யோதி (வெட்டும் ஒளி) உடன் அது உதயமாகட்டும்; பழையபடி மீண்டும், ருதத்தின் சுதுகா (நன்றாகப் பால் தரும்) பசுவாகட்டும். அருஷ (செம்மை) உடைய தூயவன் தன் பானு (கதிர்) கொண்டு எங்கும் பிரகாசிக்கட்டும்; பொன்-ஒளி, சுக்ரம் (வெண்தீப்தி) உடையவன்—சத்பதி (நல்லோரின் தலைவர்) தன்னைத் தானே ஒளிரச் செய்யட்டும்.

Mantra 10

गोभि॑ष्टरे॒माम॑तिं दु॒रेवां॒ यवे॑न॒ क्षुधं॑ पुरुहूत॒ विश्वा॑म्। व॒यं राज॑भिः प्रथ॒मा धना॑न्य॒स्माके॑न वृ॒जने॑ना जयेम

மாடுகளின் துணையால் இந்த துரேவ (தீய) நெருக்கடியை நாம் கடக்கட்டும்; யவம் (ஜௌ) கொண்டு, ஹே புருஹூத (பலமுறை அழைக்கப்படுபவனே), எல்லாப் பசியையும் நீக்கட்டும். அரசர்களுடன் நாம் செல்வங்களில் முதன்மை பெறட்டும்; நம் சொந்த வ்ரஜன (போர்க் குழு) வலத்தால் நாம் வெற்றியை அடையட்டும்.

Mantra 11

बृह॒स्पति॑र्नः॒ परि॑ पातु प॒श्चादु॒तोत्त॑रस्मा॒दध॑रादघा॒योः । इन्द्रः॑ पु॒रस्ता॑दु॒त म॑ध्य॒तो नः॒ सखा॒ सखि॑भ्यो॒ वरि॑वः कृणोतु

பிருஹஸ்பதி எங்களைச் சுற்றிலும் காக்கட்டும்—பின்புறத்திலிருந்து, வடதிசையிலிருந்து, மேலும் கீழ்திசையிலிருந்து—அக/தீமையிலிருந்து. இந்திரன் முன்புறத்திலிருந்தும் நடுவிலிருந்தும், நண்பனாய், எங்களுக்கும் எங்கள் நண்பர்களுக்கும் தடையற்ற இடவசதியும் அபயப் பாதுகாப்பையும் அளிக்கட்டும்.

Mantra 12

बृह॑स्पते यु॒वमिन्द्र॑श्च॒ वस्वो॑ दि॒व्यस्ये॑शाथे उ॒त पार्थि॑वस्य । ध॒त्तं र॒यिं स्तु॑व॒ते की॒रये॑ चिद् यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः

ஓ பிருஹஸ்பதே! நீயும் இந்திரனும்—வானுலகமும் மண்ணுலகமும் ஆகிய இருவகைச் செல்வத்தின் அதிபதிகள். போற்றுபவனுக்கும் பாடுபவனுக்கும் செல்வத்தை அளியுங்கள்; மேலும் எப்போதும் ‘ஸ்வஸ்தி’ எனும் நலரட்சிகளால் எங்களைப் பாதுகாத்தருளுங்கள்.