Sukta 2
Rishi: Atharvanic tradition (funerary/āyuṣya complex of AV 18; r̥ṣi attribution varies by anukramaṇī traditions)
Devata: Āyus (Longevity) / the impersonal life-measure (mātrā) as efficacious principle
Chandas: Anuṣṭubh (11+?; late Atharvanic cadence; refrain-like pāda structure)
அதர்வவேதம் 18.2 என்பது நீண்ட அதர்வணிக ஆயுஷ்ய‑மற்றும்‑மாற்றநிலை (transition) சூக்தமாகும்; இதில் மனிதனின் வாழ்வின் “மாத்திரை” (mātrā) மீண்டும் நிறுவப்பட்டு, அது காலத்துக்கு முன் சோர்ந்து முடிவடையாமல் இருக்கச் செய்யப்படுகிறது; இலக்காக நூறு சரத்கள் (hundred autumns) என்ற आदர்ஷ ஆயுள் நிறைவை நோக்குகிறது. ஆயுஷ்ய (ஆயுள்‑நீட்டிப்பு) மற்றும் பித்ரு/அந்த்யேஷ்டி (முன்னோர்–இறுதிச்சடங்கு) பதிவுகளுக்கிடையே நகர்ந்து, இது நன்மை தரும் சக்திகளை—முக்கியமாக வாழ்வின் மாத்திரை தானே, பித்ருக்கள், மேலும் கவசமாகக் காக்கும் அக்னி—அழைத்து, ஆயுளைக் குறைக்கும் சக்திகளைத் தடுத்து, எல்லைக்கட்ட/மாற்றநிலைச் சூழல்களில் பாதுகாப்பான தொடர்ச்சியும் காவலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
Mantras
Mantra 1
पितृमेधः। य॒माय॒ सोमः॑ पवते य॒माय॑ क्रियते ह॒विः । य॒मं ह॑ य॒ज्ञो ग॑च्छत्य॒ग्निदू॑तो॒ अरं॑कृतः
பித்ருமேதம். யமனுக்காக சோமம் பவித்ரமாக்கப்படுகிறது; யமனுக்காக ஹவி (ஆஹுதி) தயாரிக்கப்படுகிறது. அக்னியைத் தூதனாகக் கொண்டு, முறையாகச் சீரமைக்கப்பட்ட யாகம் நிச்சயமாக யமனை அடைகிறது.
Mantra 2
य॒माय॒ मधु॑मत्तमं जु॒होता॒ प्र च॑ तिष्ठत । इ॒दं नम॒ ऋषि॑भ्यः पूर्व॒जेभ्यः॒ पूर्वे॑भ्यः पथि॒कृद्भ्यः॑
யமனுக்காக மிக இனிய தேன்-மிகுந்த ஹவிஸை அர்ப்பணியுங்கள்; தயாராய் முன்னே நின்றிடுங்கள். இந்த நமஸ்காரம் ரிஷிகளுக்கும், முன்னோருக்கும், பழங்காலத்தோருக்கும்—பாதை அமைத்தவர்களுக்கும் உரியதாகட்டும்.
Mantra 3
य॒माय॑ घृ॒तव॒त् पयो॒ राज्ञे॑ ह॒विर्जु॑होतन । स नो॑ जी॒वेष्वा य॑मेद् दी॒र्घमायुः॒ प्र जी॒वसे॑
யமனுக்காகவும், அரசனுக்காகவும், நெய் நிறைந்த பாலைக் ஹவிஸாக ஜுஹோதம் செய்யுங்கள். அவர் எங்களுள் வாழ்வோரிடையே இங்கே நீண்ட ஆயுளை அளித்து, நாம் நீடித்து வாழச் செய்வாராக.
Mantra 4
मैन॑मग्ने॒ वि द॑हो॒ माभि शू॑शुचो॒ मास्य॒ त्वचं॑ चिक्षिपो॒ मा शरी॑रम्। शृ॒तं य॒दा कर॑सि जातवे॒दोऽथे॑मेनं॒ प्र हि॑णुतात् पि॒तॄँरुप॑
அக்னியே! இவனை முழுவதுமாக எரிக்காதே; மிகையாகச் சுட்டு வாட்டாதே; அவன் தோலை உரிக்காதே, உடலைக் கிழிக்காதே. ஜாதவேதஸே! நீ அவனை விதிப்படி ‘ஷ்ருத’ (சமைத்தல்/வாட்டுதல்) செய்து முடித்தபின், அவனை பித்ருக்களிடம் அனுப்பு—அவன் அவர்களிடம் அணுகும்படியாக.
Mantra 5
य॒दा शृ॒तं कृ॒णवो॑ जातवे॒दोऽथे॒ममे॑नं॒ परि॑ दत्तात् पि॒तृभ्यः॑ । य॒दो गच्छा॒त्यसु॑नीतिमे॒तामथ॑ दे॒वानां॑ वश॒नीर्भ॑वाति
ஓ ஜாதவேதஸ்! நீ இதனை விதிப்படி நன்றாகச் சுட்டு (தகனச் சடங்கை நிறைவேற்றி) முடித்தபின், இதனை முழுவதுமாகப் பித்ருக்களிடம் ஒப்படை. மேலும், இவன் இந்தப் பிராணன் வழிநடத்தும் பயணத்தில் செல்லும்போது, தேவர்களின் ஆட்சிக்குள்/வசப்படுவான்.
Mantra 6
त्रिक॑द्रुकेभिः पवते॒ षडु॒र्वीरेक॒मिद् बृ॒हत्। त्रि॒ष्टुब् गा॑य॒त्री छन्दां॑सि॒ सर्वा॒ ता य॒म आर्पि॑ता
மூன்று கத்ரு-ஓடைகளால் இது தூய்மையடைந்து ஓடுகிறது; ஆறு விரிந்த பரப்புகளில்—ஒன்றே, ஆயினும் மாபெரும். திரிஷ்டுப், காயத்ரீ—எல்லா சந்தஸ்களும்—யமனுக்கே ஒப்படைக்கப்பட்டவை.
Mantra 7
सूर्यं॒ चक्षु॑षा गच्छ॒ वात॑मा॒त्मना॒ दिवं॑ च॒ गच्छ॑ पृथि॒वीं च॒ धर्म॑भिः । अ॒पो वा॑ गच्छ॒ यदि॒ तत्र॑ ते हि॒तमोष॑धीषु॒ प्रति॑ तिष्ठा॒ शरी॑रैः
உன் கண்களால் சூரியனை அடை; உன் ஆத்ம-பிராணனால் வாயுவை அடை; தர்ம-நியமங்களோடு விண்ணையும் பூமியையும் அடை. அல்லது, அங்கே உனக்கான நன்மை நியமிக்கப்பட்டிருந்தால், நீர்நிலைகளுக்குச் செல்; மேலும், ஓஷதிகளில் (மருந்துத் தாவரங்களில்) உன் உடல் அங்கங்களோடு மீண்டும் நிலைபெறு.
Mantra 8
अ॒जो भा॒गस्तप॑स॒स्तं त॑पस्व॒ तं ते॑ शो॒चिस्त॑पतु॒ तं ते॑ अ॒र्चिः । यास्ते॑ शि॒वास्त॒न्वोऽ जातवेद॒स्ताभि॑र्वहैनं सु॒कृता॑मु लो॒कम्
அஜன் (அஜன்மா) தபஸின் பங்கு—அந்தத் தபஸை நீ தபி; உன் ஜோதி அதைத் தபிக்கட்டும், உன் அர்சி (ஜ்வாலை) அதைத் தபிக்கட்டும். ஹே ஜாதவேதஸ், உன் அந்த சிவ (நன்மை தரும்) தனுக்களால் இந்த மனிதனை சுக்ருதர்களின் லோகத்திற்குக் கொண்டு செல்.
Mantra 9
यास्ते॑ शो॒चयो॒ रंह॑यो जातवेदो॒ याभि॑रापृ॒णासि॒ दिव॑म॒न्तरि॑क्षम्। अ॒जं यन्त॒मनु॒ ताः समृ॑ण्वता॒मथेत॑राभिः शि॒वत॑माभिः शृ॒तं कृ॑धि
ஓ ஜாதவேதஸ்! உன் தீச்சுடர்கள், உன் விரைவோட்டத் தூண்டுதல்கள்—அவற்றால் நீ வானத்தையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்புகிறாய்—அவை அஜன் (அஜன்மா) செல்லும் வழியில் அவனுடன் தொடரட்டும், அவன் பாதையை ஒழுங்குபடுத்தட்டும்; பின்னர் உன் பிற, மிகச் சிவ (மங்களகர) சக்திகளால் வேண்டப்பட்ட வரத்தை நன்கு பெற்றதாகவும் விதிப்படி ‘ஶ்ருதம்’ (கேட்கப்பட்டு ஏற்றதாகவும்) ஆக்குவாயாக.
Mantra 10
अव॑ सृज॒ पुन॑रग्ने पि॒तृभ्यो॒ यस्त॒ आहु॑त॒श्चर॑ति स्व॒धावा॑न्। आयु॒र्वसा॑न॒ उप॑ यातु॒ शेषः॒ सं ग॑च्छतां त॒न्वा सु॒वर्चाः॑
அக்னியே, இவனை மீண்டும் பித்ருக்களிடம் அனுப்புவாயாக—உனக்குத் தரப்பட்ட ஆஹுதியாக, ஸ்வதா-சக்தியுடன் முன்னே செல்பவன் அவன். எஞ்சியிருப்பது ஆயுளை ஆடையாக அணிந்து அருகே வருக; உடலோடு முழுமையாக ஒன்றுகூடி, அழகிய ஒளியுடன் இணைக.
Mantra 11
अति॑ द्रव॒ श्वानौ॑ सारमे॒यौ च॑तुर॒क्षौ श॒बलौ॑ सा॒धुना॑ प॒था। अधा॑ पि॒तॄन्त्सु॑वि॒दत्रां॒ अपी॑हि य॒मेन॒ ये स॑ध॒मादं॒ मद॑न्ति
ஹே (ஆவி), சரமாவின் குட்டிகளான அந்த இரு நாய்களை—நான்கு கண்களுடைய, புள்ளிப்புள்ளியானவற்றை—நல்ல பாதையில் விரைந்து கடந்து செல். பின்னர் யமனுடன், எளிதில் அடையத்தக்க பித்ருக்களிடம் செல்—ஒரே விருந்தில் மகிழ்வோரிடம்.
Mantra 12
यौ ते॒ श्वानौ॑ यम रक्षि॒तारौ॑ चतुर॒क्षौ प॑थि॒षदी॑ नृ॒चक्ष॑सा । ताभ्यां॑ राज॒न् परि॑ धेह्येनं स्व॒स्त्यऽस्मा अनमी॒वं च॑ धेहि
யமனே, உனக்குரிய அந்த இரு நாய்கள்—காவலர்கள்—நான்கு கண்களுடையவர்கள், பாதையில் அமர்ந்தவர்கள், மனிதரை நோக்கிப் பார்ப்பவர்கள். அரசனே, அந்த இருவராலும் இவனைச் சுற்றி அரண் அமை; இவனுக்கு நலத்தை நிறுவி, நோய்-துன்பமின்றி விடுவாயாக.
Mantra 13
उ॒रू॒ण॒साव॑सु॒तृपा॑वुदुम्ब॒लौ य॒मस्य॑ दू॒तौ च॑रतो॒ जनां॒ अनु॑ । ताव॒स्मभ्यं॑ दृ॒शये॒ सूर्या॑य॒ पुन॑र्दाता॒मसु॑म॒द्येह भ॒द्रम्
அகன்ற மூக்குடைய, நல்ல செல்வச் சேமிப்பால் திருப்தியடைந்த, உதும்பரக் குறியுடைய—யமனின் இவ்விரு தூதர்கள்—மக்களைப் பின்தொடர்ந்து அலைகின்றனர். அவர்கள் இருவரும் எங்களுக்காக பார்வையையும், சூரியன் காணுதலையும், உயிர்மூச்சையும் மீண்டும் அளிக்கட்டும்—இன்றே, இங்கே—மங்களமான நன்மை.
Mantra 14
सोम॒ एके॑भ्यः पवते घृ॒तमेक॒ उपा॑सते । येभ्यो॒ मधु॑ प्र॒धाव॑ति॒ तां॑श्चिदे॒वापि॑ गच्छतात्
சிலருக்காக சோமம் தானே தெளிந்து ஓடுகிறது; சிலர் நெய்யை (க்ருதம்) வழிபடுகின்றனர். யாருக்காக மதுவென இனிய ரசம் பாய்கின்றதோ—அவர்களிடமும், ஆம் அவர்களிடமும் கூட, அவர் சென்று சேரட்டும்.
Mantra 15
ये चि॒त् पूर्व॑ ऋ॒तसा॑ता ऋ॒तजा॑ता ऋता॒वृधः॑ । ऋषी॒न् तप॑स्वतो यम तपो॒जां अपि॑ गच्छतात्
முன்னோர் சிலரும் ‘ருத’த்தால் பெற்றோர், ‘ருத’த்தால் பிறந்தோர், ‘ருத’த்தால் வளர்ந்தோர்—யமனே, தவமுடைய ரிஷிகளிடமும், தவத்தால் பிறந்தவர்களிடமும் கூட, அவர் சென்று சேரட்டும்.
Mantra 16
तप॑सा॒ ये अ॑नाधृ॒ष्यास्तप॑सा॒ ये स्वऽर्य॒युः । तपो॒ ये च॑क्रि॒रे मह॒स्तांश्चि॑दे॒वापि॑ गच्छतात्
தவத்தால் யாரும் அசைக்க முடியாதவர்கள்; தவத்தால் ஸ்வர்லோகத்திற்குச் சென்றவர்கள்; தவத்தால் மகத்துவத்தைச் செய்தவர்கள்—அவர்களிடமும், ஆம் அவர்களிடமும் கூட, அவர் சென்று சேரட்டும்.
Mantra 17
ये युध्य॑न्ते प्र॒धने॑षु॒ शूरा॑सो॒ ये त॑नू॒त्यजः॑ । ये वा॑ स॒हस्र॑दक्षिणा॒स्तांश्चिदे॒वापि॑ गच्छतात्
போர்க்களங்களில் போரிடும் வீரர்கள்; உடலைத் துறந்தவர்கள்; அல்லது ஆயிரம் தக்ஷிணை (ஆயிரம் தானம்) அளிப்பவர்கள்—அவர்களிடமே, ஆம், அவர்களிடமேயும் அவன் சென்றடையட்டும்.
Mantra 18
स॒हस्र॑णीथाः क॒वयो॒ ये गो॑पा॒यन्ति॒ सूर्य॑म्। ऋषी॒न् तप॑स्वतो यम तपो॒जां अपि॑ गच्छतात्
ஆயிரம் வழிகளை நடத்தும் (ஸஹஸ்ர-நீத) கவிஞர்-ரிஷிகள் சூரியனைப் பாதுகாக்கிறார்கள்—யமனே! தவமுடைய ரிஷிகளிடமும், தபோஜ (தவத்தால் பிறந்த) மக்களிடமும் அவன் சென்றடையட்டும்.
Mantra 19
स्यो॒नास्मै॑ भव पृथिव्यनृक्ष॒रा नि॒वेश॑नी । यच्छा॑स्मै॒ शर्म॑ स॒प्रथाः॑
ஓ பூமியே! இவர்க்கு ச்யோன (நலமளிப்பவள்) ஆகு; நீ அன்ரிக்ஷரா (சிதையாத, உடையாத), நிவேஷனீ (இளைப்பாறும் இல்லம்). இவர்க்கு சப்ரதாஃ (விரிந்த) அடைக்கலமும் உறுதியான காவலும் அருள்வாயாக.
Mantra 20
अ॒सं॒बा॒धे पृ॑थि॒व्या उ॒रौ लो॒के नि धी॑यस्व । स्व॒धा याश्च॑कृ॒षे जीव॒न् तास्ते॑ सन्तु मधु॒श्चुतः॑
பூமியின் அசம்பாத (தடையற்ற), உரு (விசாலமான) உலகில்—இந்த விரிந்த உலகில்—நீ நிலைபெறுவாயாக. உயிருடன் இருந்தபோது நீ செய்த ஸ்வதா-தானம்/ஸ்வதா-கர்மங்கள் உனக்காக மதுச்சுதஃ (இனிய தேன் சொரிவதாக) ஆகுக.
Mantra 21
ह्वया॑मि ते॒ मन॑सा॒ मन॑ इ॒हेमान् गृ॒हाँ उप॑ जुजुषा॒ण एहि॑ । सं ग॑च्छस्व पि॒तृभिः॒ सं य॒मेन॑ स्यो॒नास्त्वा॒ वाता॒ उप॑ वान्तु श॒ग्माः
என் மனத்தால் உன் மனத்தை அழைக்கிறேன்: இங்கே, இவ்வீடுகளுக்கு, சம்மதித்து மகிழ்ந்து வா. பின்னர் பித்ருக்களுடன், யமனுடன் சேர்ந்து முன்னே செல். உதவிக்கு வல்ல, வலிமைமிக்க, கருணையுள்ள காற்றுகள் உன்னைச் சுற்றிலும் ச்யோன (அனுகூல)மாக வீசுக.
Mantra 22
उत् त्वा॑ वहन्तु म॒रुत॑ उदवा॒हा उ॑द॒प्रुतः॑ । अ॒जेन॑ कृ॒ण्वन्तः॑ शी॒तं व॒र्षेणो॑क्षन्तु॒ बालिति॑
மருத்துகள் உன்னை மேலே தூக்கிச் செல்லட்டும்—மேலே ஏந்தி, மேலே எழுப்பி; அஜன் (ஆடு) மூலம் குளிர்ச்சியை உண்டாக்கி, மழையால் உன்னைத் தெளிக்கட்டும்—அப்படியே ஆகுக.
Mantra 23
उद॑ह्व॒मायु॒रायु॑षे॒ क्रत्वे॒ दक्षा॑य जी॒वसे॑ । स्वान् ग॑च्छतु ते॒ मनो॒ अधा॑ पि॒तॄंरुप॑ द्रव
ஆயுளுக்காக ஆயுளை, க்ரது (சங்கல்பம்/நோக்கம்) காக, தக்ஷம் (திறன்) காக, வாழ்வுக்காக—நாம் மீண்டும் அழைக்கிறோம். உன் மனம் தன் சொந்தத்திடம்/தன் இடத்திற்குச் செல்லட்டும்; பின்னர் நீ பித்ருக்களிடம் விரைந்து செல்.
Mantra 24
मा ते॒ मनो॒ मासो॒र्माङ्गा॑नां॒ मा रस॑स्य ते । मा ते॑ हास्त त॒न्वः॑१ किं च॒नेह
உன் மனம் இழக்கப்படாததாக இருக்கட்டும்; உன் பிராணன், உன் அங்கங்கள், உன் ரசம் (உயிர்சாரம்) இழக்கப்படாததாக இருக்கட்டும். இங்கே உன் உடலில் எதுவும் குறையாதிருக்கட்டும்—ஒரு துளியும் அல்ல.
Mantra 25
मा त्वा॑ वृ॒क्षः सं बा॑धिष्ट॒ मा दे॒वी पृ॑थि॒वी म॒ही। लो॒कं पि॒तृषु॑ वि॒त्त्वैध॑स्व य॒मरा॑जसु
ஓ (இறந்த) மனிதா! சிதைக்கட்டைகள் (காஷ்டம்) உன்னை அழுத்தாதிருக்கட்டும்; மகத்தான தேவியான பூமியும் உன்மேல் பாரம் இடாதிருக்கட்டும். பித்ருக்களிடையே உள்ள உலகை அறிந்து/பெற்று, யமராஜனின் உலகங்களில் நீ வளர்ச்சி பெறுவாயாக.
Mantra 26
यत् ते॒ अङ्ग॒मति॑हितं परा॒चैर॑पा॒नः प्रा॒णो य उ॑ वा ते॒ परे॑तः । तत् ते सं॒गत्य॑ पि॒तरः॒ सनी॑डा घा॒साद् घा॒सं पुन॒रा वे॑शयन्तु
ஓ பரேதா! உன் எந்த அங்கம் தூரத்தில் வழிதவறி விட்டதோ—உன் அபானம், உன் பிராணம் எது (பிரிந்ததோ)—ஒரே வாசஸ்தலத்தையுடைய பித்ருக்கள் அதை உனக்காக ஒன்றுசேர்த்து, புல்-புல்லாக (பகுதி-பகுதியாக) மீண்டும் அதில் புகச் செய்வாராக.
Mantra 27
अपे॒मं जी॒वा अ॑रुधन् गृ॒हेभ्य॒स्तं निर्व॑हत॒ परि॒ ग्रामा॑दि॒तः । मृ॒त्युर्य॒मस्या॑सीद् दू॒तः प्रचे॑ता॒ असू॑न् पि॒तृभ्यो॑ गम॒यां च॑कार
உயிரோடிருந்தோர் இந்த மனிதனை வீடுகளிலிருந்து விலக்கினர்; அவனை இங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று கிராமத்திற்குப் புறம்பே கொண்டு சென்றனர். மரணம் யமனின் தூதன், ஞானி; அது பிராணங்களைப் பித்ருக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் செயலை நிகழ்த்தியது.
Mantra 28
ये दस्य॑वः पि॒तृषु॑ प्रवि॑ष्टा ज्ञातिमु॒खा अ॑हु॒ताद॒श्चर॑न्ति । प॒रा॒पुरो॑ नि॒पुरो॒ ये भर॑न्त्य॒ग्निष्टान॒स्मात् प्र ध॑माति य॒ज्ञात्
பித்ருக்களிடையே புகுந்துள்ள தஸ்யுக்கள், உறவினர் முகம் கொண்டவர்களாய், அநாஹுதம் (அர்ப்பிக்கப்படாததை) உண்ணுவோராகச் சுற்றித் திரிபவர்கள்; கோட்டை-அழிப்போர், கோட்டை-பிளப்போர் என (எங்களை) கொள்ளையடிப்பவர்கள்—இந்த யஜ்ஞத்திலிருந்து அக்னி அவர்களை ஊதி வெளியேற்றிக் தூரம் விரட்டட்டும்.
Mantra 29
सं वि॑शन्त्वि॒ह पि॒तरः॒ स्वा नः॑ स्यो॒नं कृ॒ण्वन्तः॑ प्रति॒रन्त॒ आयुः॑ । तेभ्यः॑ शकेम ह॒विषा॒ नक्ष॑माणा॒ ज्योग् जीव॑न्तः श॒रदः॑ पुरू॒चीः
எங்கள் சொந்த பித்ருக்கள் இங்கே ஒன்றாக வந்து சேரட்டும்; எங்களுக்கு இனிய, நலமளிக்கும் ஓய்விடத்தை அமைத்து, ஆயுளை அழிக்கும் தீமையைத் தள்ளி விலக்கட்டும். ஹவிஸ் (ஆஹுதி) கொண்டு அவர்களை அணுக நாம் வல்லவர்களாகி, அவர்களின் அருளைப் பெற்று—பல பல சரத்காலங்கள் வரை நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்வோமாக.
Mantra 30
यां ते॑ धे॒नुं नि॑पृ॒णामि॒ यमु॑ ते क्षी॒र ओ॑द॒नम्। तेना॒ जन॑स्यासो भ॒र्ता योऽत्रास॒दजी॑वनः
நான் உனக்குக் கொடுக்கும் பால் தரும் பசுவும், உனக்குரிய பால் கலந்த ஓதனமும் (க்ஷீரம்/பால் அன்னம்)—அவற்றினால் நீ மக்களின் தாங்குபவனாக, போஷிப்பவனாக ஆகுக; இங்கே உயிரற்றவனாய் கிடந்த நீயே.
Mantra 31
अश्वा॑वतीं॒ प्र त॑र॒ या सु॒शेवा॒र्क्षाकं॑ वा प्रत॒रं नवी॑यः । यस्त्वा॑ ज॒घान॒ वध्यः॒ सो अ॑स्तु॒ मा सो अ॒न्यद् वि॑दत भाग॒धेय॑म्
குதிரைகள் நிறைந்த அந்தப் பாதையைத் தாண்டிச் செல்—ஓ சுசேவா (நலமளிப்பவனே); அல்லது ஓநாயைப் போல அச்சமூட்டும், புதிய கடத்தல்/துறைமுகத்தைத் தாண்டிச் செல். உன்னைத் தள்ளி வீழ்த்தியவன் வத்யன் (வதத்திற்குரியவன்) ஆகட்டும்; அவன் வேறு எந்தப் பாகதேயம் (ஒதுக்கப்பட்ட பங்கு) பெறாதிருக்கட்டும்.
Mantra 32
य॒मः परोऽव॑रो॒ विव॑स्वा॒न् ततः॒ परं॒ नाति॑ पश्यामि॒ किं च॒न। य॒मे अ॑ध्व॒रो अधि॑ मे॒ निवि॑ष्टो॒ भुवो॒ विव॑स्वान॒न्वात॑तान
யமன் தொலைவும், அண்மையும்; விவஸ்வான்—அதற்கு அப்பால் எனக்கு எதுவும் காணப்படவில்லை. யமனில் எனக்கான யாக-விதி நிலைபெற்றுள்ளது; விவஸ்வான் அதை உலகமெங்கும் விரித்து பரப்பினார்.
Mantra 33
अपा॑गूहन्न॒मृतां॒ मर्त्ये॑भ्यः कृ॒त्वा सव॑र्णामदधु॒र्विव॑स्वते । उ॒ताश्विना॑वभर॒द् यत् तदासी॒दज॑हादु॒ द्वा मि॑थु॒ना स॑र॒ण्यूः
அவர்கள் அமிர்தையை மர்த்திய மனிதர்களிடமிருந்து மறைத்தனர்; அதே வடிவமுடைய ஒரு பிரதியை உருவாக்கி விவஸ்வானுக்காக வைத்தனர். அவள் உண்மையில் யாதோ, அதையே அஷ்வினர்கள் மீண்டும் கொண்டு வந்தனர்; சரண்யூ உண்மையாகவே அந்த இரட்டையரை—இணை இருவரையும்—விட்டு விலகினாள்.
Mantra 34
ये निखा॑ता॒ ये परो॑प्ता॒ ये द॒ग्धा ये चोद्धि॑ताः । सर्वां॒स्तान॑ग्न॒ आ व॑ह पि॒तॄन् ह॒विषे॒ अत्त॑वे
புதைக்கப்பட்டவர்கள், தொலைவில் வைக்கப்பட்டவர்கள், எரிக்கப்பட்டவர்கள், மீண்டும் எடுத்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்களையெல்லாம், அக்னியே, இங்கே கொண்டு வா; பித்ருகணங்கள் ஹவிஸை உண்ண, அதனைப் பகிர்ந்து கொள்ள.
Mantra 35
ये अ॑ग्निद॒ग्धा ये अन॑ग्निदग्धा॒ मध्ये॑ दि॒वः स्व॒धया॑ मा॒दय॑न्ते । त्वं तान् वे॑त्थ॒ यदि॒ ते जा॑तवेदः स्व॒धया॑ य॒ज्ञं स्वधि॑तिं जुषन्ताम्
அக்னியால் எரிக்கப்பட்டவர்களும், அக்னியால் எரிக்கப்படாதவர்களும்—வானின் நடுவில் ஸ்வதா மூலம் திருப்தியடைந்து மகிழ்வோர்—ஜாதவேதஸே! நீ அவர்களை அறிந்திருந்தால், ஸ்வதாவுடன் அவர்கள் யஜ்ஞத்தில், தங்கள் ஸ்வதா-பங்கில், மகிழ்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.
Mantra 36
शं त॑प॒ माति॑ तपो॒ अग्ने॒ मा त॒न्वं॑१ तपः॑ । वणे॑षु॒ शुष्मो॑ अस्तु ते पृथि॒व्याम॑स्तु॒ यद्धरः॑
நலனுக்காக எரிக, அக்னியே; அளவுக்கு மீறி எரியாதே; உடலைச் சுடாதே. காடுகளில் உன் உக்கிர வலிமை இருக்கட்டும்; பூமியில் உன் தாங்கும் ஆதாரமான சக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்.
Mantra 37
ददा॑म्यस्मा अव॒सान॑मे॒तद् य ए॒ष आग॒न् मम॒ चेदभू॑दि॒ह। य॒मश्चि॑कि॒त्वान् प्रत्ये॒तदा॑ह॒ ममै॒ष रा॒य उप॑ तिष्ठतामि॒ह
நான் அவனுக்கு இந்த ஓய்விடத்தை அளிக்கிறேன்—இங்கு வந்த இந்தவன் உண்மையிலேயே என்னுடையவனாக இருந்தால். மேலும் அறிவுடைய யமன் பதிலாக இவ்வாறு கூறினான்: ‘என் இந்தச் செல்வம்—இங்கேயே தங்கட்டும்; இங்கேயே உறுதியாக நிலைக்கட்டும்.’
Mantra 38
इ॒मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
நாம் இந்த அளவை அளக்கிறோம்; பின்னர் அது குறையாதபடி. எங்களுக்காக—முன்புபோல—நூறு சரத் காலங்கள் வரை நிறைவு நிலைத்திருக்கட்டும்.
Mantra 39
प्रेमां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
இந்த அளவை (ஆயுள்/வாழ்வு-அளவு) நாம் முன்னே அளக்கிறோம்; அது பின்னர் மாதங்களால் சுருங்கி விடாதபடி. எங்களுக்கு நூறு சரத்கள் (இலையுதிர் ஆண்டுகள்) உண்டாகட்டும்—பண்டைய நாட்களில் இருந்ததுபோல்.
Mantra 40
अपे॒मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
இந்த அளவை (ஆயுள்/வாழ்வு-அளவு) நாம் அகற்றித் தள்ளி அளக்கிறோம்; அது பின்னர் மாதங்களால் சுருங்கி விடாதபடி. எங்களுக்கு நூறு சரத்கள் (இலையுதிர் ஆண்டுகள்) உண்டாகட்டும்—பண்டைய நாட்களில் இருந்ததுபோல்.
Mantra 41
वी॒३मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
நாம் இந்த ‘மாத்ரா’வை உரிய பங்காக அளக்கிறோம்; பின்னர் அது மாதங்களால் சிதைந்து போகாதபடி. நமக்காக—பழங்காலம்போல்—நூறு சரத் (இலையுதிர்) காலங்கள் உண்டாகட்டும்.
Mantra 42
निरि॒मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
நாம் இந்த ‘மாத்ரா’வை வெளியே நோக்கி அளக்கிறோம்; பின்னர் அது மாதங்களால் சிதைந்து போகாதபடி. நமக்காக—பழங்காலம்போல்—நூறு சரத் காலங்கள் உண்டாகட்டும்.
Mantra 43
उदि॒मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
நாம் இந்த ‘மாத்ரா’வை மேல்நோக்கி அளக்கிறோம்; பின்னர் அது மாதங்களால் சிதைந்து போகாதபடி. நமக்காக—பழங்காலம்போல்—நூறு சரத் காலங்கள் உண்டாகட்டும்.
Mantra 44
समि॒मां मात्रां॑ मिमीमहे॒ यथाप॑रं॒ न मासा॑तै । श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
நாம் ஒன்றாக இந்த அளவிடப்பட்ட அளவு/ஆயுள்-பங்கைக் கணக்கிடுகிறோம்; பின்வரும் பங்கு மாதங்களால் குறையாதபடி—பழங்காலம் நிர்ணயித்ததுபோல், எங்களுக்கு நூறு சரத்கள் (ஆண்டுகள்) ஆயுள் உண்டாகட்டும்.
Mantra 45
अमा॑सि॒ मात्रां॒ स्वऽरगा॒मायु॑ष्मान् भूयासम्। यथाप॑रं॒ न मासा॑तै श॒ते श॒रत्सु॒ नो पु॒रा
மாதம் மாதமாக, ஸ்வர்க்கம் நோக்கிச் செல்லும் அந்த அளவிடப்பட்ட அளவு/ஆயுள்-பங்கைக் நான் உரிமையுடன் பெறுகிறேன்; நான் ஆயுஷ்மான் ஆகட்டும். பின்வரும் பங்கு மாதங்களால் குறையாதபடி—பழங்காலம் நிர்ணயித்ததுபோல், எங்களுக்கு நூறு சரத்கள் (ஆண்டுகள்) ஆயுள் உண்டாகட்டும்.
Mantra 46
प्रा॒णो अ॑पा॒नो व्या॒न आयु॒श्चक्षु॑र्दृ॒शये॒ सूर्या॑य । अप॑रिपरेण प॒था य॒मरा॑ज्ञः पि॒तॄन् ग॑च्छ
பிராணன், அபானன், வியானன்; ஆயுளும் கணும்—காணுதற்காக, சூரியனுக்காக. யமராஜனுடைய அப்பாற்பட்ட பாதையில், பித்ரர்களிடம் நீ செல்.
Mantra 47
ये अग्र॑वः शशमा॒नाः प॑रे॒युर्हि॒त्वा द्वेषां॒स्यन॑पत्यवन्तः । ते द्यामु॒दित्या॑विदन्त लो॒कं नाक॑स्य पृ॒ष्ठे अधि॒ दीध्या॑नाः
முன்னோர்களில் முதன்மையாய், தவமுடன் முயன்று அப்பால் கடந்தவர்கள்—வெறுப்புகளைப் பின்னே விட்டுவிட்டு, பிள்ளையில்லாதவர்களாயினும்—உதயமான ஒளியோடு விண்ணில் ஒரு உலகை அடைந்தனர்; நாகம் (உயர்ந்த ஆகாயம்) எனும் உச்சத்தின் மேற்புறத்தில் அவர்கள் ஒளிர்ந்து நிலைத்தனர்.
Mantra 48
उ॒द॒न्वती॒ द्यौर॑व॒मा पी॒लुम॒तीति॑ मध्य॒मा। तृ॒तीया॑ ह प्र॒द्यौरिति॒ य॑स्यां पि॒तर॒ आस॑ते
‘உதன்வதீ’ (நீர்மிகு) என்பது கீழ்மையான விண்ணுலகம்; ‘பீலுமதீ’ என்று அவர்கள் நடுவானதை அழைப்பர். மூன்றாவது, நிச்சயமாக, ‘ப்ரத்யௌḥ’—அதில் பித்ரர்கள் அமர்ந்து நிலைபெற்றுள்ளனர்.
Mantra 49
ये न॑ पि॒तुः पि॒तरो॑ ये पि॑ताम॒हा य आ॑विवि॒शुरु॒र्व॑१न्तरि॑क्षम्। य आ॑क्षि॒यन्ति॑ पृथि॒वीमु॒त द्यां तेभ्यः॑ पि॒तृभ्यो॒ नम॑सा विधेम
எங்கள் தந்தையின் தந்தையரும், பிதாமகரும், விரிந்த அந்தரிக்ஷத்தில் புகுந்தவர்களும்; பூமியிலும் த்யௌ (வானுலகிலும்) வசிப்பவர்களும் ஆகிய அந்த பித்ருக்களுக்கு நாம் நமஸ்காரத்துடன் விதிப்படி சேவை-பூஜை செய்கின்றோம்.
Mantra 50
इ॒दमिद् वा उ॒ नाप॑रं दि॒वि प॑श्यसि॒ सूर्य॑म्। मा॒ता पु॒त्रं यथा॑ सि॒चाभ्येऽनं भूम ऊर्णुहि
இதுவே உறுதி: வானில் நீ சூரியனைத் தவிர வேறொன்றையும் காணவில்லை. தாய் தன் மகனைத் தன் ஆடையின் மடிப்பால் மூடுவது போல, ஓ பூமியே, இந்த மனிதனை மூடிவிடு.
Mantra 51
इ॒दमिद् वा उ॒ नाप॑रं ज॒रस्य॒न्यदि॒तोऽप॑रम्। जा॒या पति॑मिव॒ वास॑सा॒भ्येऽनं भूम ऊर्णुहि
இதுவே உறுதி: சிதைவுறும் முதுமையில் இதற்கு அப்பால் வேறொன்றும் இல்லை. மனைவி தன் கணவனை ஆடையால் மூடுவது போல, ஓ பூமியே, இந்த மனிதனை மூடிவிடு.
Mantra 52
अ॒भि त्वो॑र्णोमि पृथि॒व्या मा॒तुर्वस्त्रे॑ण भ॒द्रया॑ । जी॒वेषु॑ भ॒द्रं तन्मयि॑ स्व॒धा पि॒तृषु॒ सा त्वयि॑
ஓ (பிரேத/உடலே), பூமி-தாயின் மங்களமான ஆடையால் உன்னை நான் போர்த்துகிறேன். உயிருள்ளோரிடையே நலம் உண்டாக—அது என்னுள் நிலைக்க; பித்ருக்களிடையே ஸ்வதா உண்டாக—அது உன்னுள் நிலைக்க.
Mantra 53
अग्नी॑षोमा॒ पथि॑कृता स्यो॒नं दे॒वेभ्यो॒ रत्नं॑ दधथु॒र्वि लो॒कम्। उप॒ प्रेष्य॑न्तं पू॒षणं॒ यो वहा॑त्यञ्जो॒यानैः॑ प॒थिभि॒स्तत्र॑ गच्छतम्
ஓ அக்னி, சோமா—பாதை அமைப்பவர்களே, தேவர்களுக்காக மங்களமான ரத்ன-செல்வத்தை நீங்கள் நிறுவி, (செல்லும்) உலகை விரிவாக்குகிறீர்கள். அனுப்பப்படுகின்ற பூஷனை அணுகிச் செல்லுங்கள்; அவர் மேலும் நேரான பாதைகளால் (பிரேதனை) கொண்டு செல்கிறார்—அவருடன் அங்கே செல்லுங்கள்.
Mantra 54
पू॒षा त्वे॒तश्च्या॑वयतु॒ प्र वि॒द्वानन॑ष्टपशु॒र्भुव॑नस्य गो॒पाः । स त्वै॒तेभ्यः॒ परि॑ ददत् पि॒तृभ्यो॒ऽग्निर्दे॒वेभ्यः॑ सुविद॒त्रिये॑भ्यः
நன்கு அறிந்தவர், உலகின் காவலர், whose cattle are not lost—அந்த பூஷன் உன்னை இவ்வழியில் முன்னே செலுத்தட்டும். அவர் உன்னை இங்கிருந்து எடுத்துப் பித்ருக்களிடம் ஒப்படைக்கட்டும்; மேலும் அக்னி உன்னை தேவர்களிடம்—சுவிதத்ரி, தாராளமாக அளிப்பவர்களிடம்—சமர்ப்பிக்கட்டும்.
Mantra 55
आयु॑र्वि॒श्वायुः॒ परि॑ पातु त्वा पू॒षा त्वा॑ पातु॒ प्रप॑थे पु॒रस्ता॑त्। यत्रास॑ते सु॒कृतो॒ यत्र॒ त ई॒युस्तत्र॑ त्वा दे॒वः स॑वि॒ता द॑धातु
ஆயுள்—உலகமெங்கும் நிறைந்த ஆயுள்—உன்னைச் சூழ்ந்து காக்கட்டும்; பூஷன் உன்னை முன்னே செல்லும் பாதையில், முன்புறமாகச் சென்று, பாதுகாக்கட்டும். நற்கர்மம் செய்தோர் அமர்ந்திருக்கும் இடம், அவர்கள் சென்றடைந்த இடம்—அங்கேயே தேவன் சவிதா உன்னை உறுதியாக நிறுவட்டும்.
Mantra 56
इ॒मौ यु॑नज्मि ते॒ वह्नी॒ असु॑नीताय॒ वोढ॑वे । ताभ्यां॑ य॒मस्य॒ साद॑नं॒ समि॑ती॒श्चाव॑ गच्छतात्
உனக்காக நான் இந்த இரு ‘வஹ்னி’ (சுமப்போர்) யோக் செய்கிறேன்—ஆத்மாவை முன்னே நடத்த, உன்னைச் சுமந்து செல்ல. அவை இரண்டினாலே அவன் யமனின் வாசஸ்தலத்திற்கும், சபைகளிற்கும் இறங்கி சென்று சேரட்டும்.
Mantra 57
ए॒तत् त्वा॒ वासः॑ प्रथ॒मं न्वाग॒न्नपै॒तदू॑ह यदि॒हाबि॑भः पु॒रा। इ॒ष्टा॒पू॒र्तम॑नु॒संक्रा॑म वि॒द्वान् यत्र॑ ते द॒त्तं ब॑हु॒धा विब॑न्धुषु
இந்த ஆடை இப்போது முதன்முறையாக உன்னிடம் வந்துள்ளது; இதை எடுத்துச் செல், மேலும் இங்கே முன்பு உனக்கிருந்த அச்சமெல்லாம் அகற்றிச் செல். அறிந்தவனாய், உன் இஷ்டா-பூர்த்தத்தைத் தொடர்ந்து முன்னே கடந்து செல்; உன் தானம் பலவகையாக, உன் உன் உறவினரிடையே, வழங்கப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்.
Mantra 58
अ॒ग्नेर्वर्म॒ परि॒ गोभि॑र्व्ययस्व॒ सं प्रोर्णु॑ष्व॒ मेद॑सा॒ पीव॑सा च । नेत् त्वा॑ धृ॒ष्णुर्हर॑सा॒ जर्हृ॑षाणो द॒धृग् वि॑ध॒क्षन् प॑री॒ङ्खया॑तै
அக்னியின் கவசத்தால்—பசுக்களைப் போல் காக்கும் ஆவரணத்தால்—உன்னைச் சுற்றிலும் கட்டிக்கொள்; அதை விரித்து அணிந்து கொள்; மேதஸ் (கொழுப்பு) மற்றும் பீவஸா (செழுமையான நெய்-சாறு போன்ற ஸ்நிக்தம்) கொண்டு என்னை முழுவதும் மூடிவிடு. அப்பொழுது வெப்பத்தால் கொந்தளிக்கும் துணிச்சலான தாக்குபவன், தீங்கு செய்பவன், எரித்தழிப்பவன், என்னைச் சூழ்ந்து தாக்க அருகே வரமாட்டான்.
Mantra 59
द॒ण्डं हस्ता॑दा॒ददा॑नो ग॒तासोः॑ स॒ह श्रोत्रे॑ण॒ वर्च॑सा॒ बले॑न । अत्रै॒व त्वमि॒ह व॒यं सु॒वीरा॒ विश्वा॒ मृधो॑ अ॒भिमा॑तीर्जयेम
உயிர்ச் சுவாசம் நீங்கியவனின் கையிலிருந்து தண்டத்தை எடுத்துக்கொண்டு—கேள்விச் சக்தி, ஒளி/தேஜஸ், வலிமை ஆகியவற்றுடன்—நீ இங்கேயே, இதே இடத்தில் நிலைத்திரு; மேலும் நாமும் இங்கேயே, சு-வீரர் (நல்ல வீரர்களால் செழித்தோர்) ஆகி, எல்லா தாக்குதல்களையும் எல்லா தீய அபிமாதிகளையும் (கொடுஞ்சதி/தீய திட்டங்கள்) வெல்லுவோமாக.
Mantra 60
धनु॒र्हस्ता॑दा॒ददा॑नो मृ॒तस्य॑ स॒ह क्ष॒त्रेण॒ वर्च॑सा॒ बले॑न । स॒मागृ॑भाय॒ वसु॒ भूरि॑ पु॒ष्टम॒र्वाङ्त्वमेह्युप॑ जीवलो॒कम्
இறந்தவனின் கையிலிருந்து வில்லை எடுத்துக்கொண்டு—அரசாட்சிச் சக்தி, ஒளி, வலிமை ஆகியவற்றுடன்—நீ மிகுந்த, செழிப்பான, வளர்ச்சியடைந்த செல்வத்தை ஒன்றாகப் பற்றிக் கொள்; இங்கே வா, உயிருள்ளோரின் உலகத்துக்கு அருகே வா.
Frequently Asked Questions
It overlaps funerary/Pitṛ material, but its dominant aim is āyuṣya: to secure and extend the living person’s life-measure and repel forces that shorten life.
It is the allotted measure of life—treated as an efficacious principle that can be ‘meted out’ correctly and protected so it is not prematurely consumed by months or hostile influences.
No specific herbs are required by the sample verses; the hymn can be recited plainly. Where ritualized, simple havis (often with ghee) and a symbolic protective ‘covering’ can accompany the Pitṛ and Agni-varman portions.
Ask anything about Sukta 2 of the Atharva Veda
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.